LİYAKAT
Yıllar önce belediye başkanı ve kasabalının girişimi ile
geniş bir meraya çam fidesi dikme girişimi olur. Komşu köy o meranın
kendilerine ait olduğunu ve kendilerinin otlak olarak kullandıklarını hatta
merada bunan çeşmenin adının köylerinin adını taşıdığını belirterek çam
dikilmesini mahkeme yolu ile engellemek isterler. Mahkeme kasaba sınırları
içerisinde olduğunu saptayarak çam fidesi dikilmesini onaylar. Dini bayramda dışarıdan
gelenlerle oluşan kalabalıktan da yararlanılarak çam dikişi iki günde imece
usulü tamamlanır. Takip eden yıllarda komşu köy de kendi meralarına çam dikerek
boş alanların ağaçlandırılması geleneği katılır. Bu gelenek, kişilerin kendilerine
ait verimsiz alanların ağaçlandırılması ile yaygınlaştırılır…
Aradan yıllar geçti. Boş duran dört- beş dekarlık tarlaya
çam fidanı dikmeye karar verdim. Bana yardım edeceğine inandığım akrabama
konuyu açınca “kolay ederiz, şubat ayında orman şefliğine başvurur. Mart
başında fidanları alır dikeriz” dedi. Kolay verilen sözlerden her zaman
şüphelendiğinden şubat sonunda hatırlattığımda, yanılmamıştım. Ama akrabam
rahattı. “orman şefliğinde hallederiz” dedi.
Mart başında ilçe orman şefliğine uğradığımızda yetkili bizi kırk
kilometre ilerideki diğer ilçeye yönlerdi. O ilçenin orman şefi genç kadın ise;
“Orman Genel Müdürlüğü genelgesi nedeni ile her gelene artık fidan vermiyoruz.
Ya mahalle muhtarından dilekçe getirmelisiniz ya da kendisinin gelmesi
gerekmektedir” dedi…
Biz eli boş döndük ama çam dikimi için zaman vardı. Hemen
muhtarla kahvede konuştum. Gelişmeleri anlattım. “Merak etme abi ben o ilçeye
sık sık gidiyorum, giderken sana haber verir birlikte gider, fidanları alırız.”
Diyerek beni rahatlattı. Aradan on on
iki gün geçti. Muhtara sorduğumda, “o ilçede ne işin var abi” diye yanıt verdi.
Çam fidanı alacaktık" dediğimde, tuh yavv ben tamamen unutmuşum. Hemen gidelim”
dedi ve arabası ile şefliğe uğradık. Şef; orta yaşlarda bir görevliye
talimatlar veriyor, görevli aldığı talimatlardan rahatsız olduğunu davranışları
ile açıklamaya çalışıyor. Ama şef aldırmadan talimatlarını sürdürmeye devam
ederken, memur ıkına sıkına “şefim verdiğin talimatlar yönetmeliklere uygun
değil” diyebildiğimde “benden iyimi biliyorsun, ben ne söylersem onu yap,
talimatlara uygun olup olmadı ben karar veririm” dedi şef. Memur dışarı çıkınca
bize sıcak bir davranışla oturmamızı söyleyerek derdimizi sordu. Çam fidanı istediğimizi söyledik. Dilekçe
yazmamız gerekliliği ortaya çıkınca, muhtarın yazma sıkıntısının olduğunu vücut
hareketlerinden anladım. Ben kağıdı, kalemi aldım. Şefin söylediklerini yazdım.
Bu arada muhtarda mahallede gerekli olan başka fidan siparişlerini de yazdırdı.
Şef dilekçeye şöyle bir baktıktan sonra “üç dört günde içerisinde fidanlar
muhtarlıkta olur” dedi.
Şefe bir şey önerebilir miyim? Diye sordum. Sıcak bir
şekilde “buyurun” dedi. “Üst kademelerden size gelen talimatların köylüyü
ilgilendiren bölümlerini muhtarlık kanalı ile vatandaşa duyurursanız, bizim
yaşadığımız gibi zaman kaybı olmaz ve dövizle aldığımız yakıt, bilgisizlikten
kaynaklanan fazladan geliş gidişlerle boşa harcanmasını önlene bilir.” Önerimi;
on on beş dakika dil dökmeme karşın meramımı bir türlü anlatamadım. İyi günler
diyerek ayrıldık. Aradan on gün geçtiği halde fidanların gelmemesi üzerine,
sonucu telefonla sorduğumda: fidanların gelmeyeceğini öğrendim. Neden
gelmeyecek soruma şef: “çam fidanı Kasım, Aralık ayında dikilir” bilgisini???
Verdi.
.