24 Şubat 2021 Çarşamba

 

                                        HAREKETİN YARARI

İki buçuk üç yıl kadar öce ney üflerken sol başparmağımda rahatsızlık duymaya başladım. Önceleri geçicidir diyerek ciddiye almadım. İlerleyen aylarda normalken kaldırdığım ağırlığı başparmak kullanarak kaldıramamaya başladım ve zaman zaman hiçbir iş yapmamama karşın baş sol parmağımda ağrılar hissetmeye başladım. Sol avucumun içinde beze oluşunca işi ciddiye alıp doktora gittim. Çekilen filim sonunda başparmakta kireçlenme olduğu saptandı. Kullanacağım pomat yardımı ile ovmalarım sonunda geçmezse ameliyat edileceğini doktor söyleyince hayli garipsedim…

Sol başparmak sorunu artarak devam ederken yavaş yavaş sağ başparmakta da aynı sorun oluşmaya başladı. İşinde iyi olduğunu öğrendiğim bir doktora gittiğimde, filim bile çekmeden dayanılmaz noktaya geldiğinde tek çözümün “ameliyat” olduğunu bu doktorda söyledi…

Köye gelen satıcının; kireçlenmeye bire bir dediği pomatı, inanmama karşın aldım. Satıcını on günde bir şeyin kalmayacak sözlerine karşın nerede ise bir ay kullandım. Bırakın iyileşmeyi, sıkındı daha da arttı. Bursa’da bulunduğum sırada, birde Uludağ Üniversitesi tıp fakültesinde şansımı denedim. Orada da doktor daha önceki doktorların aynısını söyledi. Ayrılırken; “yeni başlayan bir uygulama, iğne yapmak. Ama etkisi üç- altı ay gibi bir sürede yararlı olabiliyor. Henüz kesinlik kazanmış bir uygulama değil. İğneyi siz alırsanız ameliyat hanede iğneyi yaparız” dedi doktor. Eczanede iğnenin fiyatını altı yüz bin lira olduğunu öğrenmem, zamanımın olmaması ve üstelik deneme aşamasında olduğundan iğne uygulamasını yaptırmadım.                                                                                                     Kireçlenmenin başparmakların diğer parmaklara göre daha az hareketli olduğunu düşünerek zaman zaman düzensiz yaptığım hareketleri hafiften başlayarak belirli periyotlarda giderek artırarak düzenli yapmaya başladım. Hareketler başlangıçsa acı vermesine karşın yılmadan devam ettim.  Belirli bir süre sonra acı azaldıkça hareketin dozunu artırdım…                                                                                      Şu anda ney üflememde, ağırlık kaldırmam da, baş parmaklarımın acısında önemli azalmalar oldu. Baş parmaklarımı rahatlıkla kullanıyorum. Tabi ki sıfır kilometre olmadı. Küçük acımalar zaman zaman oluyor ama ne kullanırken nede boşta rahatsız edici huzursuzluğum kalmadı…

 

 

20 Şubat 2021 Cumartesi

 

                                 BU NASIL ADALET?

Haberlerde Adana’dan Mersine mevsimlik işçi taşıyan minibüste fiziksel mesafe kuralına göre yedi kişi olması gereken yolcu sayısı yapılan kontrolde otuz altı kişi çıkmış. Astronomik bir caza kesilmekle beraber, hem kendilerinin hem de toplumun sağlığını hiçe saydıkları için herkes bu insanları kıyasıya eleştiriyor.  Ama hiç kimse bu işçilerin bu minibüse binip binmeme konusunda karar verme inisiyatiflerini olup olmadığını sorgulamıyor.  Ayrıca bu minibüse bu işçileri zorlayan dayı başı ve işverenin v.s. sorumluluğu yok mu? Mevsimlik işçileri çalıştıranlara; hiçbir sorumluluk yüklenmediği sürece, kural tanımamak bu cezaya karşın sürüp gidecektir…                                 

 

 

12 Şubat 2021 Cuma

 

                                   ARMAGANIN DEĞERİ

Bin dokuz yüz altmışların hemen başında ortaokula, köyden şehre giderek şantiye binası olarak kullanılan dört buçuk beşer metre karelik bitişik iki odanın birinde ebemle(babaanne, ana anne) birlikte kalıyordum. İkici odada biri lise iki, diğeri üç de okuyan iki abi kalıyordu. Ben şanslı idim. Çünkü benim kaldığım odanın bacası ve yaklaşık bir metre karelik banyosu vardı. Diğer oda bir kapı ve pencereden ibaretti.

Lise sonda okuyan abi ile yıldızlarımız barıştı. Kısa sürede abi kardeş ilişkisi başladı. Onlar sabahtan öğleye kadar, ortaokullular öğleden sonra aynı binada öğrenim görüyorduk. Genellikle cumartesi öğleden sonra ve pazar günleri uzun söyleşilerimiz olurdu…                                                            Yarıyıl tatili sonunda köyden şehre geldiğimde; Güneşli, Şubat ayına göre oldukça sıcak bir günde avluda abi ile tatil anılarımızdan konuşurken, abinin gözü benim elimdeki, bir yakınımın haç dönüşü armağan ettiği, o zaman çok yaygın olmayan üzerinde canlı renklerin oluşturduğu şekiller olan tırnak bıçağına takıldığı fark ettim. Abi bunu sana verebilirim önerime, hediye hediye edilmez diyerek istemedi. Nasıl olsa ben bunu kısa sürede kayıp ederim. Ayrıca ebem benim tırnaklarımı sındı(makas) ile kesiyor. Bu senin işine yarar diye ısrar edince severek aldı. Sevincini “ yıllar sonra karşılaştığımızda kayıp etmediğimi göreceksin” gülerek söyledi.

Abi mezun olduktan sonra çok uzun yıllar hiç görüşmedik. Abinin Ege Üniversitesinde okuduğunu, sınıf arkadaşı köyümdeki bir abiden tesadüfen öğrenmiştim. Ege üniversitesinde okumaya başladığımda, in organik kimya laboratuvarı kadın asistanlarından birinin soyadı abi ile aynı idi. Bir gün teneffüs aralığında asistanıma nereli olduğunu sordum. “ Kendisinin İzmirli kocasının Denizlili olduğunu” söyledi. Niçin sorduğun sorusuna “ ortaokulda iken bir yıl bitişik iki oda ayrı ayrı kaldığımız abinin soyadı ile aynı olduğu için” dedim. Eşinizin o abi olup alamayacağını merak ettim…

Birkaç hafta sonra cumartesi öğleyin laboratuvardan ayrılırken asistanım Pazar günü Halil ve ben; “evde birlikte kaldığın üç arkadaşla beraber kahvaltıya bekliyoruz” davetini yaptı.                              Tek katlı küçük bir bahçesi olan alçak gönüllü bir evdi. Kahvaltı masası bahçede idi. Abi ile karşılaşınca birbirimizi hiç yadırgamadık. Sarıldık öpüştük, eczacılıkta okuyan arkadaşlarımı tanıttım aynı sıcaklıkla onları da sarıldı öptü.                                                                                                              Bir taraftan kahvaltı yaparken, anılar anıları çağırdı zamanın nasıl geçtiğin anlamadık. Arkadaşlarım kaşla gözle saati hatırlatıp izin istememizi anımsattıkları sırada abi evin içine gitti. Onun gelmesini bekledik ama abinin gelmesi uzun sürdü. Nasıl ayrılacağımızı mimiklerle belirlemeye çalışırken; güler yüzü ile ve elinde ki tırnak bıçağı göstererek, “ bunu hatırlıyor musun?” diye sordu…

 

3 Şubat 2021 Çarşamba

 

                                             HEDİYE VERME

O gün ailenin çocuğu üç yaşını bitirip dördüncü yaşa girdiği gündü. Yakın komşuları ve akrabaları ile birlikte çocuklarının yaş gününü kutlayacaklardı. Hazırlıklar yapıldı. Akşamın belirli saatinde yaş günü eğlencesi başladı. İlerleyen bir saatte ailenin yakını bekar bir dostları da sürpriz bir şekilde yaş gününe katılmak için geldi. Kapıda babaya yaş günü hediyesini mahcup bir tavırla “vaktim olmadığı için zorunlu olarak bu işlerden anladığını düşündüğüm bir personele hediyeyi aldırdım. Paketi, buraya gelirken ön koltukta gördüm. İçime sinmedi ama bu saatte başka seçeneğim olmadığı için getirdim. Hediyeler açılınca hediyeyi görmek istiyorum.” Diyerek verdi. Hediyeler kimin tarafından getirildiği açıklanmadan açıldı. Baba diğer konuklara çaktırmadan, bir fırsatını bulup dostuna hediyesini getirdi. Konuk gördüğü hediyeye bozuldu. Evirdi çevirdi, tüm neşesi kaçmış olarak bir süre sonra diğer konuklarla beraber evden ayrıldı.

Hafta sonu aile yazlıklarına gitti. Şehirden elli almış kilometre uzaklıktaki evlerinde kahvaltı yaparken zil çaldı. Kapıyı açan baba elinde büyük bir hediye paketi ile arkadaşını gördü. İçeriye davet etti. Hoş beş bile yapmadan paketi açtı. Yaş günü çocuğuna göre oldukça fazla işlevi olan uzaktan kumandalı robotunun yeteneklerini göstermeye başladı. Büyükler oynadı çocuk seyretti. Konuğun beğenmediği, küçük gördüğü oyuncak; ilk bakış da bir otomobildi, mekanik olarak çocuk evirip çevirerek robota dönüştürebiliyor. Üçüncü adımda da bu otomobil uçak oluyor. Bu değişimleri çocuk kendi gerçekleştirebildiği için büyük oyuncağa hiç elini sürmezken diğerini sürekli oynadı ve en sevdiği oyuncaklarından biri oldu.

Yüzlerce yıldır insanlar sevdiklerinin özel günlerinde anı olarak ve/veya destek olarak ekonomik olanakları ölçüsünde ve karşılık beklemeden hediyeler verirlerdi… Her şeyin maddiyatla ölçülmeye başladığı yıllardan bu yana, bu güzel insanlık geleneği bak bak desinler yarışmasına döndü...            Yıllar önce yeni evlenenlere verilen hediyeler kayda alınmazken yıllar ilerledikçe önce; düğün sahibinin yakınları getirilen hediyeleri hafızalarına kaydedip hediyeyi getirenin özel günlerine giderken eş değeri hediyeler götürülmeyi zorunlu hissetmeye başladılar. Zaman zaman hafızanın yanılması sonucu ve eş değer hediyeler gitmeyenlerin yaptığı dedikodular, insanları çare arayışına itti. İmdat ta teknolojik gelişmeler yetişti. Hediyeler atık kamarada kayıt altına alınmaya başlandı. Bu çözüm bir süre sonra çakma hediyelere yanıt veremedi… Şimdi ki kesin çözüm; kapıda aileden olmayan biri görevlendiriliyor; siz davete geldiğinizde adınızı soyadınızı soruyor, elinize kimliğiniz yazılı zarfı tutuşturuyor. Siz zarfa hediyenizi koyup süslü hediye sandığa atarken, görevli size oturacağınız masanın numarasını bildiriyor…

Her şeyin para ile ölçüldüğü günümüzde artık en insani duygulardan olan hediye alıp, vermek bile borçlandırmaya dönüştü. Ne yazık ki!!!...