9 Kasım 2017 Perşembe

                                                                CAMBAZ
Donguraklı  Mehmet; köyünün varlıklı kişilerinden, çiftçilikle geçinen, ek iş olarak da cambazlık(genellikle büyük baş hayvan alımı satımı) yaparak yaşamını sürdürmekte olan biridir. Elindeki hayvanları Çal pazarına satmaya gider. Kısa sürede istediği fiyattan mallarını pazarlar. Pazar yerinde vakit geçirmek ve uygun mal bulursa almak için dolaşmaktadır.
O sırada uzaktan albenisi olan bir atı görür. Sahi bininde bir kadın olduğunu öğrenince hemen atı almaya karar verir.  Kadından gözlerini ayıramadan pazarlığa başlar.
Donguraklı Mehmet: Atın hiç özelliğini soruşturmadan kadına fiyatını sorar.
Kadın: Pazarlığı düşünerek oldukça yüksek fiyat söyler.
Donguraklı Mehmet: Atın fiyatını uygun bularak hemen almak ister.
Kadın: Atı yakından incelemesini önerir. 
Donguraklı Mehmet: Uzaktan da atın iyisini anlayabilecek yetenekte olduğunu söyleyerek pazarlığı bitirir.                                                                                                                                                                                             Atı; bağlı olduğu yerden çözer, yem torbasını çıkarır, biraz hareket ettirince atın topal olduğunu görür. Hemen kadından atı geri almasını ister…
Kadın: “benim kaşıma, gözüme, memelerime bakacağına atı inceleseydin. Geçti Bor’un pazarı sür eşeğini Niğde’ye” der.

Donguraklı Mehmet: bu hatasından gençlerin ders alması için kendi öz eleştirisini yaparak değişik ortamlarda defalarca bu olayı hiçbir kibir yapmadan anlattır…                                                                                                                                                                                                                                                                                  

8 Kasım 2017 Çarşamba

V                                                      KIRILMA NOKTASI
Kişilerin, toplumların, köy, kasaba, şehir, ülke hatta dünyanın zaman zaman kırılma noktaları vardır. Bu noktalar, yukarıdaki belirtilenlerin, geleceğini önemli ölçüde olumlu veya olumsuz etkilemektedir.
Bu durumu şu iki yaşanmış örnekle açıklamaya çalışacağım: Çalkebir köyü 1950 li yılların ortalarında kasaba olacak nüfus sayısına ulaştığında kasaba olur.(o tarih de nüfusu iki bini bulan köyler kasaba olma hakkına kavuşuyordu. Ve belediye seçimlerinde; önce azalar seçilip, onlar da kendi aralarından birini belediye reisini(başkanını) seçiyorlardı) 1956 yılında ki seçimde seçilen azalar: Ahmet Miran(çoban Ahmet) Mehmet Memiş (memişoğlu) Ali Yağcı(yağcı Ali) Ömer Aycan(koca muhtar) Sadık Eldemir  İzzet Aydoğmuş Hasan Aybay(albaz hasan) Ahmet Kalkan (Ummanı Amat) Ömer Kıran(kapıkıran Ömer) Ahmet Demir(çırak Amat) Ali Rıza Aytan İsmail Eldemir di. Bunların  arasından iki isim reisliğe aday olur. Biri: daha önce muhtarlık yapmış Ömer Aycan(koca muhtar) Diğeri Ali Yağcı (yağcı Ali)dır.
Koca muhtar muhtarlığı sırasında; köyün orta yerindeki bataklığı kurutup, yerine şehrini bile imrendiren parkı imece usulü 1938 yılında gerçekleştirmişdi.                                                                                            O tarihlerde henüz sulamanın adı bile anılmazken, su işleri müdürlüğüne dilekçe yazıp, Yeşil göl civarında ki kaynak suların ıslah edilip; gölet yapılarak, ovanın bir kısmının sulanmasını talep eden çok ileri görüşlü,” vizyon” sahibi biriydi.
Ali Yağcı: geçmişi pekiyi anılmayan, kasabanın geleceği için dişe dokunur bir önerisi olmayan diğer adaydı.
Yaygın söylentiye göre.  Ali Yağcı; bazı azalara birer takım elbise alarak kendisine oy vermelerini sağlamış. Reis olmayı başarmıştır.                                                                                                                                                                                Bu durum; kişisel çıkarlar nedeni ile, belki; kasabanın gelişmesinin önü kesen bir kırılmaydı…
Çalkebir’in adı değişip Boğaziçi olduktan sonra 1967 yılında Yıldız Teknik Üniversitesinde İnşaat Mühendisliği öğrencisi olan Mehmet Acar önderliğinde; bazı köylülerin ve diğer öğrencilerin katkıları ile köyün kalkınmasına öncülük edecek bir kooperatif kurulur. Mehmet Acar başkan, Mesut Eski ast başkan Numan Bozca, Şevket Yağcı, Ahmet Karakula üye olarak kurucu yönetim kurulunu oluştururlar. Çok iyi hazırlanan yönetmelik ilçe Emniyet Amirliğine onaylanmak üzere verilir…
Okulların açılması üzerine Mehmet Acar yapılması gerekenleri bir liste halinde ast başkana bırakır. Köyde kalan yönetim kurulunun diğer üyeleri, birçok kez kütüphanede akşamları toplanır. Gelişmeleri ve yapılması gerekenler hakkında görüş alışverişin bulunurlar.                                                                                                  Ancak oluşumu takip edip yönlendirmesi gereken ast başkan Mesut Eski’nin, deneyimsiz, bilgisiz oluşumun ciddiyetini tam kavrayamamış olması ve Şubat ayından sonra beklemeli olduğu derslerin sınavına hazırlanmak için şehre gitmesi, aynı zamanda, zamanın belediye başkanının bu kooperatife solcu öğrencilerin öncülük ettiğini düşünerek, sıcak bakmaması nedenleri ile tüzükteki ufak tefek eksikler  tamamlanmaz. Kadük olur. Bu durumda kasabanın gelişmesini engelleyen ikinci kırılmadır…

7 Kasım 2017 Salı

       

                                               
                                                      BİR HİKÂYE
Ahmet; dokuz yıl Balkanlarda. Arap çöllerinde ve Kurtuluş savaşlarında savaştıktan sonra sol kolunu tamamen kayıp edip, topal olarak köye döndüğünde babası ölmüş, kendisinden uzun yıllar haber alınamadığı için giderayak evlendiği karısı da başkasının karısı olmuştu!                   Yaşlı anası; kızları ve küçük oğlanları ile bir tarafı inek bir tarafı eşekle tarlaları saban ile sürerek yaşam savaşı veriyordu…                                                                                                    Ahmet askerlik anılarını bile anlatamadan anasının ve kardeşlerin geçim derdine ortak olmak zorundaydı.  Çünkü ülkesi henüz kurtuluş savaşından çıkmış, yeni bağımsızlığını kazanmış, şehitlerine ve Gazililerine ekonomik yardım yapacak durumda değildi.                                                 Ahmet ve tüm aile bireyleri; yaşamdan şikâyetçi olmadan, herkes işin bir tarafından tutarak var güçleri ile çalışıp, kimseye el avuç açmadan yaşamlarını sürdürüyorlardı...                                                                         Birkaç yıl içeresinde: ablaları ve küçük kardeşlerinin pamuk çapası ve toplaması için yaptıkları ırgatlıktan, iki erkek kardeş ininde ova köylerde yaptıkları hizmetkârlıktan kazandıkları paralar ile bir çift öküze sahip olurken, tarları da pullukla sürmeye başladılar Eşeği taşımacılıkta kullanarak, inek ve koyunların sütünden, yoğurdundan ve üremelerinden yararlana biliyorlardı artık. Beslenmeleri de daha insani olmuştu!

Ahmet askerde uzun yılar birlikte olduğu dindar komutanından öğrendiği: önce kendini tanımanın, dürüst insan olmanın, çalışmanın, kendinin ve başkalarının haklarına özen göstermenin, cimri olmadan tutumlu olmanın, saygının önemini hiç unutmadan ve tüm yaşamın da bu ilkeleri şiar edinerek yaşamını sürdürürken, kendisinin olanak bulamadığı eğitimden; kardeşlerini ve çocuklarını mahrum bırakmıyordu.
Tarıma makinenin girdiğini öğrendiğinde köye ilk traktörü o aldı. Bir taraftan tarlalarının miktarını artırırken, diğer taraftan ürün ve hayvanlarının hem sayısını hem de çeşidini artırıyordu. Kendi çocukları ve kardeşlerinin çocuklarını eğitimlerine çok özen gösterip; kimilerine üniversite tahsili yaptırırken, bazılarını da tarım meslek okullarında eğitmeyi sürdürdü.

Ahmet’in bu başarıları;  birçok çevresi tarafından sitayişle karşılanırken, kendine bazı rakipler de oluşmaktaydı. Ahmet ve ailesi bunların olumsuz davranışlarına aldırmadan doğru bildikleri yoldan sapmadan başarılarını sürdürmeye devam etmektedirler.                                                       Eğitimleri nedeni ile ve/veya bilgi ve görgülerini artırmak amacıyla değişik şehir ve ülkelere seyahatlerde bulunan yeğenleri ile sık sık söyleşir, önerilerini, anlattıklarını can kulağı ile ailecek dinlerlerdi...                                                                                                                                   Ülkedeki ve dünyadaki gelişmeler yakinen takip edilerek, aile bireylerinin ortak kararı ile işlerini ve yaşam standartlarını sürekli yükseltmekteydiler.                                                                         Son zamanlarda yurt dışında eğitim gören torununun önerileri, Ahmet ve ailenin kafasını hayli karıştırmaya başladı. Çünkü önerileri, ailenin ekonomik boyutunu aşıyor, yabancı ortaklar ve banka kredileri gerektirmekteydi.

Dedesinin. Babasının, amcalarının yani tüm ailenin seksen yılda geldikleri yaşam standartlarını ve ekonomik seviyelerini birkaç yılda katlanacağını torunu; yılmadan, usanmadan örnekler vererek anlatıyor. Ama bir türlü dedesini ikna edemiyordu…                                                                             Dedesinin ölümü üzerine diğer gençlerinde toruna katılması üzerine aile borçlanmadan torunun önerilerini kısmen uygulamaya başlarlar. Kurdukları yeni iş hızla gelişir ve ailenin mal varlığı on yıl gibi kısa sürede katlanır.
Torun doyumsuzdur! Yurt dışında öğrenim görürken arkadaş olduğu Amerikalı White Jhon’un teşviki, yol göstermesi ve çok iyi niyetli görünen yerli işbirlikçilerin ikna yeteneği ile tarlaları ipotek ederek kredi almaya başlarlar ve işlerini olağan üstü büyütürler.                                         Dedesinin zamanındaki aile ilkeleri ayak bağı olduğu düşüncesi ile birer birer terk edilip borçlanma artırılır. Savurganlık artar, lüks yaşam ve gösteriş öne çıkar…                                                                    White Jhon, sürekli onun yararına gözüken, ama altlarını oyan teşviklerini, yerli işbirlikçi sözde dostlarıyla ballandıra ballandıra anlatırlar… Durmadan yeni iş sahaları açarlar…                                                                                                                                                                  Güç zehirlenmesi olan torunun, döşenen tuzakları görmesi artık mümkün değildir. O kendini dünyanın merkezi ve ulaşılmaz insan olarak görmektedir artık!!!                                                                         Dedesinin yönetiminde tüm ailenin seksen yılda geldikleri varlığı üçe-dörde katlamış herkesin gıpta ettiği uluslararası bir iş adamıdır artık o…                                                                                                                                            Büyüklerinin ve gelişmelerden kuşku duyan bazı yeğenlerinin uyarıları da onu kendine getirmeye, ayaklarının yere basmasına ikna edemezler. Çünkü taptığı White Jhon, onu sürekli pohpohlamaktadır, yerli iş birlikçiler sürekli ikna turlarındadırlar. Ailenin bazı fertlerinin, İşlerin iyi gitmediğini canlı örneklerle sıklıkla anlatmalarına karşın, hayal dünyasında yaşayan torun, şirketlerinde oynanan oyunları bir türlü algılayamamaktadır!!!


Dedesinin çalışmaları sonundaki başarılarını kıskanarak ona rakip olanlar, Yabancı şirketlerle iş birliği yaparak tüm ailenin seksen yılda elde ettikleri mal varlığı ve kendinin geliştirdiğini sandığı on beş- yirmi yıllık mal varlıkları kısa sürede yabancıların ve iş birlikçilerinin eline geçerken, torun; nasılda kandırıldığını anlamaya çalışarak, yerlerde sürünen tüm aile bireylerinde utançla kaçarak ayakta kalma savaşı vermektedir artık.

6 Kasım 2017 Pazartesi

                              SARHOŞUN DİNİ HASSASİYETİ
Ahmet bir gün kahvehanede arkadaşları ile sohbet ediyordu. Yanlarına yedi günün, yirmi dört saatin her anında sarhoş olan amcaoğlu gelir ve selamsız sabahsız oturur. Ahmet: önce “merhaba” der, yanıt alamaz. “Ne içersin”? Sorusuna da sus işareti ile karşılık alır. Köye yeni gelmiş olan Ahmet, şaşkın bir vaziyette diğer arkadaşlarına bakar. Onlarda: “mimikleri ile aldırma” derler.
O sırada okunmakta olan ezan biter. Birkaç arkadaş namaza giderken, sarhoş amcaoğlu: davranışının nedenini, “ezan okunurken konuşulmaz” diye sert bir şekilde açıklar ve Ahmet’in kulağına sessizce, “bana bir şişe şarap alsana” der…
Ahmet eve geldiğinde uzun uzun düşünür:  Dürüst olmaya, yalan söylememeye, kul hakkı yememeye, arkadaşlar arasında yapılan üçüncü kişi hakkında ki eleştirileri, o kişiye ilaveler yaparak taşımamaya(kof yapmamaya) iftira atmamaya, çalıp çırpmamaya, kendini tanımaya, aklı ve bilimi kullanmaya, kendine yapılmasını istemediğini başkalarına yapmamaya (ahlaklı olmaya) vicdanlı olmaya, kendine, başkalarına, hayvanlara ve tüm doğaya fiziksel ve manevi zarar vermemeye v.s. özen göstererek iyi bir insan olma öğretisi olan güzel dinimiz; din tüccarlarının hurafeleri ile içinin nasıl boşaltıldığını üzülerek bir kez daha anımsar.
Sık sık duyduğu dinle ilişki olmayan ve dinin içini boşaltan dini insanın önüne geçiren, akıl ve bilimden kopmuş şu hurafeleri; can sıkıntısı içinde defalarca düşünmekten kendini alamaz:
-Ulusal bir kanalda ünlü bir din adamının; uzay çalışmalarını tiye alarak bu kadar masraf yapmaya ne gerek var. Bana gelsinler ben bedavaya onların yıllarca uğraşarak aldıkları yolu, saatler içerisinde öğreteyim demesini ve daha bir sürü saçmalıkları arasında bir vakıf yurdunda onlarca erkek öğrenciye yapılan cinsel tacizi normal bulup, buna bizde bademleme denir diyerek sırıtmasını…
-Kocaya itaatin ibadet olduğunun din adına vurgulanmasını…
-Kadınların erkek doktora muayene olmasının dinimizce haram sayılmasını…
-Ağaçlara çaput bağlayarak, yatırlardan dileklerinin gerçekleşmesi umudu aşılanmasını…
-Dinle ilişkisi olmayan kişilerin yazdığı muskalardan medet umulmasını…
-Kadının erkek eşitliğinin olmadığını, dine dayandırılmasını…
-Başı açık kadınların soyulmuş domatese benzetilmesini…
Laikliğin insanları dinden uzaklaştırdığı saçmalığını…
-Dokuz yaşındaki kız çocuğu ile evlenile bileceğini…
-Yanmaz kefen satıp, cehennemde yanmaktan kurtulacağı savsatasını…
-Küçücük çocukların kafaları hurafelerle doldurulup, düşünme, yorumlama ve sorgulama yeteneklerinin köreltilmesini…
-Bazı duaların onlarca, yüzlerce, hatta binlerce okunarak dileklerinin gerçekleşeceği yalanını din adına insanlara önermelerini…
-Bu hurafelerle insanları uyutup; vampir gibi onları sömürerek, kendilerinin köşeleri dönmelerini…
Bu hurafeler film şeridi gibi gözünün önünden geçerken, birden bire önce ki yıllarda izlediği tiyatrodaki şu sahne gözünün önüne gelir:                                                                                                             Başroldeki adam; üç çocuklu karısının üstüne kızı yaşındaki bir kadını kuma getirebilmek için karısını ikna etmeye çalışmaktadır. Sözlerinin yeterli olmaması üzerine kurandan bir ayet ve peygamberden örnekler vermeye başlayınca Kadın:-114 ayetin altı bin altı yüz altmışaltı suresinden sadece bunumu hatırlıyorsun der ve çocukları ile birlikte evi terk eder.

Din tacirleri; dinin içini boşaltıp, işlerine geldiği gibi dini yorumlarken,  en büyük kötülüğü dine dolayısı ile insanlığa yaptıklarını, çıkarlarının esiri olan bu embesiller yanlış davranışlarından bir türlü vaz geçemediklerine hayıflanır…