24 Şubat 2020 Pazartesi


                                                                        HÖRANIM
Onlarca yıl Balkanlarda, Arap Çöllerinde savaşıp ülke bittiği noktada, kurtuluş savaşı verilerek yeniden kurulan ülke; ekonomik olanaksızlıklarla, yoklukla, kıtlıkla, salgın hastalıklarla boğuşan bu ülkenin bir köyünde doğar Höranım(Huriye). Kolera salgını sırasında ölen abası Höranım’ın nüfusa kayıttı tesadüfen yaptırılmış ve öldüğü zaman da nüfustan sildirilmez. Yeni doğan kardeşine adı verildiği için Höranım, doyduğunda nüfus kayıtlarında altı yedi yaşındadır.
Gerçek yaşı altı iken yaşlı babası ölür. Baba varlıklıdır ama çifti çubuğu yürütecek genç bir ana, on beş yaşında bir abi, bir kız kardeş ve bir de bebek oğlan vardır. Aile büyükleri; o günün koşullarında genç, dul bir kadının yalnız yaşayamayacağını düşünürler, hemen evlenmesini önerirler. Ana, büyüklerin sözlerine kulağını tıkar. Ve var gücü ile kendini çalışmaya verir. Evde herkes yaşına ve yeteneğine uygun işin bir ucundan tutar.
Höranım; kız kardeşinin ev işlerini yapabilir duruma gediğini görünce, kendini kır işlerine verir. Abisi ile anasının en büyük yardımcılarıdır artık onlar. Abi ve ana, çift çubuk işlerini kimseye muhtaç kalmadan hallederken Höranım; koyunların otlatılmasını, abi ve anasının gel git işlerini görmektedir. İnsanüstü bir gayretle çalışan ailenin tüm fertleri çok yorulurlar ama genelde çekilen açlığı onlar çekmezler. Her geçen gün işler çoğalır ama huzur ve sağlıkları yerindedir.
Höranım on üç yaşına geldiğinde; çalışkanlığı, becerikliliği ve özellikle güzelliği ile köyün deli kanlıların dikkatindedir. El altından ve resmen birçok dünürcü gelmektedir. Anası, küçük yaşta evlenmenin sıkıntılarını çok iyi bildiğinden herkese, kızının on sekiz yaşını doldurmadan evlendirmeyeceğini net bir şekilde söylemektedir…
Hiç beklemediği bir gün sabah; kız kardeşinin acele eve gelmesi istediği haberini getiren yeğenini görünce, olumsuz bir olayla karışılacağını ana hisseder. Her işini bırakır, kız kardeşin evine gider. Kız kardeşi çok üzgün bir şekilde “oğlumuz oldu” der. Bu kötü haberin ilk fişeğidir. Endişe içinde ki ana; kız kardeşine “ insanı çatlatma, eveleyip gevelemeden sorunu söyle” der. Derin bir iç çeken kız kardeşi “Höranım’ı everiyoruz” der. Ne yapacağını ne diyeceğini bilemeyen ana kısa bir süre susar, sonra “kiminle diye” sorar. Kız kardeşi: “görümcemin oğlu ile .”. Ananın ilk tepkisi; onlar kendilerini besleyemiyor, benim kıza nasıl bakacaklar olur.
İleride öğrenecekleri kararın gelişmesi şöyledir: Kız kardeşinin kocası ve köyün önde gelen birkaç eşrafı içkili bir akşam yemeğindedirler. İlerleyen saatlerde kocasının çok sevdiği arkadaşı densiz bir şekilde, senin baldızın kızını oğluma alacağım.                                                                                                                 Koca: “bunun yeri burası değil, sonra konuşuruz” demesine karşın arkadaşı ısrarını sürdürür. İş o noktaya gelir ki; arkadaşı “terazinin bir küfesine kızı diğer küfesine altını koyar kızı alırım” ısrarı üzerine kocanın ben onu yeğenimle sözledim, boşuna uğraşma sözü üzerine.  Arkadaşı :“o zaman akan sular durur ” diyerek konuyu kapatır.
Erkek kardeşlerinden bile göremediği yakınlık ve iyilikleri nedeni ile kıramayacağı eniştesinin sözünü yerine getirmesi için, boyun eğmekten başka çare olmadığını düşünen iki kız kardeş umarsız düğün hazırlıklarına başlarlar. Oğlan tarafının da olaydan haberi yoktur, kız istemeye gidileceği gün  durumu öğrenirler. Höranım ve koca adayına bir şey sorulmaz. Birbirlerini hiç tanımayan çocuklar büyüklerinin isteği üzerine evlenirler.
Höranım, evliliklerinin ikici gününde komşudan ödünç alınan takıların geri istenmesi ile yıkılır. Ama hiç kırgınlığını belli etmeden takıları verir. Kendi ailesine de olaylı ilgili bir şey söylemez. Takılarını niçin takmıyorsun sorularına da “ takı takmayı sevmiyorum, gizli bir yere koydum” diye yanıt verir.           Aile, köyün çok büyük çoğunluğunda olduğu gibi karınlarını bile yeterince doyuramamaktadırlar. Höranım, anasından aldığı destekle yaşamlarını sürdürürken, ilk kızını kucağına alır. Kocasının sülalesinde olmayan, koyun ve tavuk besleme girişimini, kayın pederinin desteği ile gerçekleştirir. Kocası askere gittiğinin üçüncü dördüncü ayında oğluna hamile olduğunu öğrenir. Sık sık anasına giderek ev ve kır işlerine yardım eder. Kendinin,  ailenin ve hayvanların gereksinmelerini oradan karşılar…                                                                                                                                                                      Kocası asker dönüşü; bir çocukla bıraktığı karısını iki çocukla ve çok sevecen, sağlıklı, yaşam dolu bulur.  Her ikisinin de kafası, yaşamlarını nasıl sürdürecekleri sorunu ile doludur. Kocasının tek bildiği iş olan çiftçiliği yapacaklardır. Ama yeterli tarla olmasa da başka seçenekleri yoktur…
Kendine göre;  yeteri kadar çalışmayan kayın validesi ile arası limoni olan Höranım, o gün tek başına yufka ekmeği yapmaktadır. Kahveden gelen kocası; niye anamdan yardım istemedin diye söylenerek, saçın başına ekmekleri pişirmek için geçer. Oğlunu kucağına alır karısı ile sohbet ederek birkaç yufka pişirir. Kucağındaki oğlunu yanan saman külü ve saçın üstüne atan koca boylu boyunca uzanır. Önce çok şiddetli bir şekilde kocasına kızan Höranım; hemen kocasının rahatsızlandığını anlar ve feryadı basar.  Kısa bir sürede akrabalar eve dolar. Sülalenin en yaşlı kadını “sara rahatsızlığı geçiriyor, başını bir yere vurmamasına dikkat ederek, hiç dokunmayın” der.  Bir süre sonra kendine gelen koca ne olduğunu anlamaya çalışan gözlerle etrafına bakınmaya başlar.
Höranım’ım anası ve teyzesi ona yapılan yanlışlıktan ve kocasının iflah olmaz hastalığından kendilerini sorumlu tutmaktadırlar. İki kız kardeş bir çıkış yolu aramaktadırlar. Teyze, daha önce kendince bulduğu çözümü ablasına anlatmaya başladığında, Höranım hayvanlara saman almak için oraya gelir. Anası ve teyzesinin seslerini duyan Höranım samanlığa gitme yerine yukarı çıkıp hatırlarını sormak ister ve taş merdiveni çıkmaya başlar. Kendisi hakkında konuşulduğunu duyunca duraklar. Teyzesi: “aba can sıkacak bir şey yok. Benim oğlana gereksinmem var, oğlanı ben alırım, sende küçük kızı gelin edince ev işleri için bir kıza ihtiyacın olacak. Sende kızı alırsın. Höranım’ın gençliği güzelliği yerinde istediği bir adama satarız” der. Başından kaynar sular dökülen Höranım kendini kısa sürede toparlar. Anası ve teyzesinin karşına dikilir. “ana, teyze bu güne kadar sizlerin karşısına geçip bir çift laf etmedim, aldığınız benimle ilgili kararlar hiç içime sinmese de sesimi çıkarmadım. Kocam ve çocuklarım söz konusu olunca orada duracaksınız!!!  Ben çocuklarımı babalı öksüz bırakmam, oraya gelinliğimle gittim, oradan kefenle çıkarım.” der saman bile almadan ağlayarak oradan ayrılır.
Akşam çiftten eve gelen kocasının  “saman getirmedin mi?” sorusuna onlarda da kalmamış, bahar geldi yarın ben ot toplar gelirim. Akşam için hayvanlara bir şeyler hazırlarım. Sen geç biraz dinlen. Kocası bir şeylerin ters gittiğini anlar ama sorularla zaten sıkıntıda olan karını bunaltmaz.                Kendi kendilerine yetmeye çalışırken, kocanın rahatsızlığının sık sık tekrarlanması, geri dönüşü olmayan sorunlar açacağını düşünmeye başlarlar. Karı -koca daha güvenli başka bir iş ile çıkış yolu ararlar. Uykusuz geçen birkaç geceden sonra kocanın dayısının yanında hizmetkâr iken, hesabının iyi olduğunu belirten dayısın övgüleri ve askerliğini yazıcı olarak tamamladığı ilçedeki bakkal ile söyleşilerinden de ilham alarak bakkal dükkânı açmaya karar verirler.                                                         Çevrelerinde iş bilir kişilerin sermayesiz bu işin olmayacağını söylemelerine karşın karı- koca; kocanın babasından kalan tek tarlayı satarak, tersliği (gübrelik) sadece giriş kapısı olan, penceresiz altı metre karelik dükkâna çevirip, herkese rağmen dükkanı açarlar.
Koca; sabah ezanı ile açtığı dükkânı yatsı namazı sonuna kadar açık tutarak, yazda kışta yılmadan sebatla tüm fiziksel zorluklara karşın bakkallığı sürdürür. Höranım kocasına hem çıraklık yapar, hem de koyunlarla, tavuklarla ve babasından kalan tarlaların geliri ile kocasına yardımcı olur. Israrla ve çok sıkı çalışmaları sonunda şanslarının da yardımı ile düzlüğe çıkarlar. Oğullarını okuturlar, kızlarını en iyi çeyizle gelin ederler, Evlenmiş olan çocuklarından bir şey istemedikleri gibi sürekli olarak maddi ve manevi yardımlarını onlardan eksik etmezler.  Karı- koca ve çocukları ile mutlu bir yaşam sürdürürken kocanın beklenmedik hastalığı “felç” yaşamlarına olumsuzluk getirmesine karşı n karı koca hiç yılmazlar…                                                                                                                                                                    Höranım kocasının beyninde iyileşme olabilir, ama uzun sürecek iyileşme süresinde vücutta oluşacak kireçlenme nedeni ile sağlığına kavuşamaz riskinin olduğunu doktordan öğrenen Höranım;  ortopedi teknik siyeninden iki günlük kurs alır. Aldığı bilgileri sanki kırk yıllık teknik siyen gibi uygular, kocasının vücudunda kireçlenme oluşmasını önler. Kocası tam iyileşemese bile kendiişlerini görür hale gelir. Beş buçuk yıl süren hastalığı ne kocası nede Höranım dert eder. Bakkal dükkânı kapanır. Ama Höranım tarla işlerini, tavuk ve koyun yetiştiriciliğini hiç bırakmaz. Çocuklarına hiç yük olmadan onlara maddi ve manevi  desteğe devam ederler…
Beş buçuk yıl  kocasının kalp krizinden ölümüne kadar ne kocasına nede çocuklarına hiç dert yanmadan yaşamını sürdüren Höranım ; kocasının ölümünden sonra da, yirmi yıl üreticiliğe devam ederek mahallenin “Höranım anası” olarak yaklaşık kırk gün süren felç  hastalığı sonunda seksenli yaşlarının  sonuna doğru yaşamdan ayrılır.




                                                                        HÖRANIM
Onlarca yıl Balkanlarda, Arap Çöllerinde savaşıp ülke bittiği noktada, kurtuluş savaşı verilerek yeniden kurulan ülke; ekonomik olanaksızlıklarla, yoklukla, kıtlıkla, salgın hastalıklarla boğuşan bu ülkenin bir köyünde doğar Höranım(Huriye). Kolera salgını sırasında ölen abası Höranım’ın nüfusa kayıttı tesadüfen yaptırılmış ve öldüğü zaman da nüfustan sildirilmez. Yeni doğan kardeşine adı verildiği için Höranım, doyduğunda nüfus kayıtlarında altı yedi yaşındadır.
Gerçek yaşı altı iken yaşlı babası ölür. Baba varlıklıdır ama çifti çubuğu yürütecek genç bir ana, on beş yaşında bir abi, bir kız kardeş ve bir de bebek oğlan vardır. Aile büyükleri; o günün koşullarında genç, dul bir kadının yalnız yaşayamayacağını düşünürler, hemen evlenmesini önerirler. Ana, büyüklerin sözlerine kulağını tıkar. Ve var gücü ile kendini çalışmaya verir. Evde herkes yaşına ve yeteneğine uygun işin bir ucundan tutar.
Höranım; kız kardeşinin ev işlerini yapabilir duruma gediğini görünce, kendini kır işlerine verir. Abisi ile anasının en büyük yardımcılarıdır artık onlar. Abi ve ana, çift çubuk işlerini kimseye muhtaç kalmadan hallederken Höranım; koyunların otlatılmasını, abi ve anasının gel git işlerini görmektedir. İnsanüstü bir gayretle çalışan ailenin tüm fertleri çok yorulurlar ama genelde çekilen açlığı onlar çekmezler. Her geçen gün işler çoğalır ama huzur ve sağlıkları yerindedir.
Höranım on üç yaşına geldiğinde; çalışkanlığı, becerikliliği ve özellikle güzelliği ile köyün deli kanlıların dikkatindedir. El altından ve resmen birçok dünürcü gelmektedir. Anası, küçük yaşta evlenmenin sıkıntılarını çok iyi bildiğinden herkese, kızının on sekiz yaşını doldurmadan evlendirmeyeceğini net bir şekilde söylemektedir…
Hiç beklemediği bir gün sabah; kız kardeşinin acele eve gelmesi istediği haberini getiren yeğenini görünce, olumsuz bir olayla karışılacağını ana hisseder. Her işini bırakır, kız kardeşin evine gider. Kız kardeşi çok üzgün bir şekilde “oğlumuz oldu” der. Bu kötü haberin ilk fişeğidir. Endişe içinde ki ana; kız kardeşine “ insanı çatlatma, eveleyip gevelemeden sorunu söyle” der. Derin bir iç çeken kız kardeşi “Höranım’ı everiyoruz” der. Ne yapacağını ne diyeceğini bilemeyen ana kısa bir süre susar, sonra “kiminle diye” sorar. Kız kardeşi: “görümcemin oğlu ile .”. Ananın ilk tepkisi; onlar kendilerini besleyemiyor, benim kıza nasıl bakacaklar olur.
İleride öğrenecekleri kararın gelişmesi şöyledir: Kız kardeşinin kocası ve köyün önde gelen birkaç eşrafı içkili bir akşam yemeğindedirler. İlerleyen saatlerde kocasının çok sevdiği arkadaşı densiz bir şekilde, senin baldızın kızını oğluma alacağım.                                                                                                                 Koca: “bunun yeri burası değil, sonra konuşuruz” demesine karşın arkadaşı ısrarını sürdürür. İş o noktaya gelir ki; arkadaşı “terazinin bir küfesine kızı diğer küfesine altını koyar kızı alırım” ısrarı üzerine kocanın ben onu yeğenimle sözledim, boşuna uğraşma sözü üzerine.  Arkadaşı :“o zaman akan sular durur ” diyerek konuyu kapatır.
Erkek kardeşlerinden bile göremediği yakınlık ve iyilikleri nedeni ile kıramayacağı eniştesinin sözünü yerine getirmesi için, boyun eğmekten başka çare olmadığını düşünen iki kız kardeş umarsız düğün hazırlıklarına başlarlar. Oğlan tarafının da olaydan haberi yoktur, kız istemeye gidileceği gün  durumu öğrenirler. Höranım ve koca adayına bir şey sorulmaz. Birbirlerini hiç tanımayan çocuklar büyüklerinin isteği üzerine evlenirler.
Höranım, evliliklerinin ikici gününde komşudan ödünç alınan takıların geri istenmesi ile yıkılır. Ama hiç kırgınlığını belli etmeden takıları verir. Kendi ailesine de olaylı ilgili bir şey söylemez. Takılarını niçin takmıyorsun sorularına da “ takı takmayı sevmiyorum, gizli bir yere koydum” diye yanıt verir.           Aile, köyün çok büyük çoğunluğunda olduğu gibi karınlarını bile yeterince doyuramamaktadırlar. Höranım, anasından aldığı destekle yaşamlarını sürdürürken, ilk kızını kucağına alır. Kocasının sülalesinde olmayan, koyun ve tavuk besleme girişimini, kayın pederinin desteği ile gerçekleştirir. Kocası askere gittiğinin üçüncü dördüncü ayında oğluna hamile olduğunu öğrenir. Sık sık anasına giderek ev ve kır işlerine yardım eder. Kendinin,  ailenin ve hayvanların gereksinmelerini oradan karşılar…                                                                                                                                                                      Kocası asker dönüşü; bir çocukla bıraktığı karısını iki çocukla ve çok sevecen, sağlıklı, yaşam dolu bulur.  Her ikisinin de kafası, yaşamlarını nasıl sürdürecekleri sorunu ile doludur. Kocasının tek bildiği iş olan çiftçiliği yapacaklardır. Ama yeterli tarla olmasa da başka seçenekleri yoktur…
Kendine göre;  yeteri kadar çalışmayan kayın validesi ile arası limoni olan Höranım, o gün tek başına yufka ekmeği yapmaktadır. Kahveden gelen kocası; niye anamdan yardım istemedin diye söylenerek, saçın başına ekmekleri pişirmek için geçer. Oğlunu kucağına alır karısı ile sohbet ederek birkaç yufka pişirir. Kucağındaki oğlunu yanan saman külü ve saçın üstüne atan koca boylu boyunca uzanır. Önce çok şiddetli bir şekilde kocasına kızan Höranım; hemen kocasının rahatsızlandığını anlar ve feryadı basar.  Kısa bir sürede akrabalar eve dolar. Sülalenin en yaşlı kadını “sara rahatsızlığı geçiriyor, başını bir yere vurmamasına dikkat ederek, hiç dokunmayın” der.  Bir süre sonra kendine gelen koca ne olduğunu anlamaya çalışan gözlerle etrafına bakınmaya başlar.
Höranım’ım anası ve teyzesi ona yapılan yanlışlıktan ve kocasının iflah olmaz hastalığından kendilerini sorumlu tutmaktadırlar. İki kız kardeş bir çıkış yolu aramaktadırlar. Teyze, daha önce kendince bulduğu çözümü ablasına anlatmaya başladığında, Höranım hayvanlara saman almak için oraya gelir. Anası ve teyzesinin seslerini duyan Höranım samanlığa gitme yerine yukarı çıkıp hatırlarını sormak ister ve taş merdiveni çıkmaya başlar. Kendisi hakkında konuşulduğunu duyunca duraklar. Teyzesi: “aba can sıkacak bir şey yok. Benim oğlana gereksinmem var, oğlanı ben alırım, sende küçük kızı gelin edince ev işleri için bir kıza ihtiyacın olacak. Sende kızı alırsın. Höranım’ın gençliği güzelliği yerinde istediği bir adama satarız” der. Başından kaynar sular dökülen Höranım kendini kısa sürede toparlar. Anası ve teyzesinin karşına dikilir. “ana, teyze bu güne kadar sizlerin karşısına geçip bir çift laf etmedim, aldığınız benimle ilgili kararlar hiç içime sinmese de sesimi çıkarmadım. Kocam ve çocuklarım söz konusu olunca orada duracaksınız!!!  Ben çocuklarımı babalı öksüz bırakmam, oraya gelinliğimle gittim, oradan kefenle çıkarım.” der saman bile almadan ağlayarak oradan ayrılır.
Akşam çiftten eve gelen kocasının  “saman getirmedin mi?” sorusuna onlarda da kalmamış, bahar geldi yarın ben ot toplar gelirim. Akşam için hayvanlara bir şeyler hazırlarım. Sen geç biraz dinlen. Kocası bir şeylerin ters gittiğini anlar ama sorularla zaten sıkıntıda olan karını bunaltmaz.                Kendi kendilerine yetmeye çalışırken, kocanın rahatsızlığının sık sık tekrarlanması, geri dönüşü olmayan sorunlar açacağını düşünmeye başlarlar. Karı -koca daha güvenli başka bir iş ile çıkış yolu ararlar. Uykusuz geçen birkaç geceden sonra kocanın dayısının yanında hizmetkâr iken, hesabının iyi olduğunu belirten dayısın övgüleri ve askerliğini yazıcı olarak tamamladığı ilçedeki bakkal ile söyleşilerinden de ilham alarak bakkal dükkânı açmaya karar verirler.                                                         Çevrelerinde iş bilir kişilerin sermayesiz bu işin olmayacağını söylemelerine karşın karı- koca; kocanın babasından kalan tek tarlayı satarak, tersliği (gübrelik) sadece giriş kapısı olan, penceresiz altı metre karelik dükkâna çevirip, herkese rağmen dükkanı açarlar.
Koca; sabah ezanı ile açtığı dükkânı yatsı namazı sonuna kadar açık tutarak, yazda kışta yılmadan sebatla tüm fiziksel zorluklara karşın bakkallığı sürdürür. Höranım kocasına hem çıraklık yapar, hem de koyunlarla, tavuklarla ve babasından kalan tarlaların geliri ile kocasına yardımcı olur. Israrla ve çok sıkı çalışmaları sonunda şanslarının da yardımı ile düzlüğe çıkarlar. Oğullarını okuturlar, kızlarını en iyi çeyizle gelin ederler, Evlenmiş olan çocuklarından bir şey istemedikleri gibi sürekli olarak maddi ve manevi yardımlarını onlardan eksik etmezler.  Karı- koca ve çocukları ile mutlu bir yaşam sürdürürken kocanın beklenmedik hastalığı “felç” yaşamlarına olumsuzluk getirmesine karşı n karı koca hiç yılmazlar…                                                                                                                                                                    Höranım kocasının beyninde iyileşme olabilir, ama uzun sürecek iyileşme süresinde vücutta oluşacak kireçlenme nedeni ile sağlığına kavuşamaz riskinin olduğunu doktordan öğrenen Höranım;  ortopedi teknik siyeninden iki günlük kurs alır. Aldığı bilgileri sanki kırk yıllık teknik siyen gibi uygular, kocasının vücudunda kireçlenme oluşmasını önler. Kocası tam iyileşemese bile kendiişlerini görür hale gelir. Beş buçuk yıl süren hastalığı ne kocası nede Höranım dert eder. Bakkal dükkânı kapanır. Ama Höranım tarla işlerini, tavuk ve koyun yetiştiriciliğini hiç bırakmaz. Çocuklarına hiç yük olmadan onlara maddi ve manevi  desteğe devam ederler…
Beş buçuk yıl  kocasının kalp krizinden ölümüne kadar ne kocasına nede çocuklarına hiç dert yanmadan yaşamını sürdüren Höranım ; kocasının ölümünden sonra da, yirmi yıl üreticiliğe devam ederek mahallenin “Höranım anası” olarak yaklaşık kırk gün süren felç  hastalığı sonunda seksenli yaşlarının  sonuna doğru yaşamdan ayrılır.






9 Şubat 2020 Pazar

DEPREM ANISI
1970’lerin başında İzmir’de üniversite öğrencisi idim. Kütahya- Gediz depremi olduğunda öğrenci cemiyeti olarak hemen organize olduk. Evlerden topladığımız gıda ve giyim malzemeleri ile 25 arkadaş yardıma gittik. Sıkıntının büyük olduğu Akçaalan nahiyesine yönlendirildik. Sabahın çok erken saatinde orada olduğumuz için ve deprem sonrası yangın geçirmiş nahiyede kimseler ortalıkta görünmüyordu. Kısa bir süre sonra beş altı günlük sakallı, bitkin bir amca, otobüse çok üşümüş bir vaziyette geldi. Merakla yakınlarından can kaybı olup olmadığını sorduk. Amca; “karısı, oğlu, gelini, iki torunu ve iki öküzü ile beş altı koyun, keçisinin yıkılın evin altında kalarak öldüklerini” acıdan ve donmuş incecik dudaklarını zorlukla kıpırdatarak ruhsuz bir şekilde anlattı.
Gün ağarmaya başladığında, ilçenin depremden sorumlu yüzbaşı, bizi depremin dördüncü günü olmasına karşın hiç ulaşılmayan dağ köylerine yöneltti. Yardım malzemelerini sırtımızda taşıyarak gündüzleri köylerde, akşamları nahiyedeki çadırları dolaşarak İzmir’den her gün yenisi gelen malzemeleri dağıtırken, bazı kişilerin felakette bile insanlıktan uzak davranışlarını gördüğüm şu üç olayı daima üzülerek anımsarım.
Köylerde dağıtımı okulda, daha önce hazırlanmış listeden felaket zedeleri tek tek çağırarak muhtar, imam ve öğretmenlerin yardımı ile elimizdeki malzemelerin en uygununu vermeye gayret ediyorduk. Üçüncü köyde Muhtar, “beni geçin” dedi. Hepimiz, muhtarın bu saygın davranışına çok sevindik. Ama sevincimiz kısa sürdü. Çünkü herkes dağıldıktan sonra, malzemeleri toplayıp diğer köye gitmeye hazırlanırken muhtar, muhtara yakışacak kıyafet almak için açılmamış deklerden seçim yapmak istedi. Olumsuz yanıt vererek köyden ayrıldık. Akşam nahiyenin hangi bölgesinde dağıtım yapmamızın gerektiğini sormak için yüzbaşının yanına gittiğimizde muhtar; yüzbaşıya köylerine hala hiç yardım gelmediğini bir an önce yardım edilmesini istemekte idi. Yüzbaşı, “o bölgeye öğrencileri gönderdiğini” söyleyince Muhtar; “onlar komünizm propagandası yapmaktalar, her hangi bir yardım getirmediler.” dedi.  Yüzbaşı, muhtarın arkasında duran bize “ siz bu muhtarın köyüne malzeme götürmediniz mi?” diye sorunca, bizim orada olduğumuzu anlayan muhtar, izin bile almadan kaçarcasına oradan uzaklaştı.
Aldığımız talimata göre akşamları çadırları dolaşıp yardım yapmaya devam ediyorduk. Bir çadırdan tüm çağırmalarımıza karşın bir yanıt alamadık. Çadırın kapısını açtık. Bizi çok değerli bir inek karşıladı. Birçok insan çadır alamamış, soğukta açık alanda iken belediye reisin ineği çadırda idi.
Ödevimizi tamamlayıp dördüncü gün ikindiye doğru İzmir’e dönmek için meydanda toplanıyorduk. Denizli plakalı bir yardım kamyonu meydana geldi. Şoför ve yanında gelen iki kişi kamyonun kasasına çıktılar. Yardım paketlerini aşağıda bekleyen insanlara rasgele atmaya başladılar.  Bir paket alabilmek için ezilmeyi göze alan felaketzedelerin yanı sıra bazı açıkgözlerin kaptıkları paketleri zula bir yerde stoklamalarını görmek, bizleri hayal kırıklığın uğrattı…
50 yıl sonra Elazığ’da depremzedelere aynı yöntemle kamyon üzerinde rasgele yardım paketlerinin dağıtıldığını T.V. de görünce bir arpa boyu yol almadığımız gerçeği, anılarımın filim şeridi gibi gözümün önünden geçmesine neden oldu…