29 Ağustos 2017 Salı

                                                     AT VE SAHİBİ                                                                                            ÖYKÜ
Seyfettin 1936 yılında Çalkebir köyünde doğdu. Doğduğu köyün adı hakkında birçok rivayet var. Ama en akla uygunlardan biri de şudur: Selçuklular Anadolu’ya gelip obalar halinde göçebe hayatı yaşarken, Çal isimli biri, yerleşik düzene geçmek ister. Oba yetkilisi ve ileri gelenleri eski köye yeni adet çıkarma diyerek karşı çıkarlar. Seneler geçtikçe Çal’ın bu bölgenin bol otlaklı, bol sulu, geniş ormanla kaplı olmasına olan hayranlığı giderek artar. Ve tüm karşı çıkılmasına aldırmadan kendisine inanan üç beş aile ile buraya yerleşir. Bu asi davranışı nedeni ile Asi Çal lakabı takılır. Yerleşim alanına da Asi çal yöresi derler… İlerleyen yıllarda Asi Çal, Asıçal’a dönüşürken yerleşik düzenin göçebe hayatından daha kolay ve refah olduğu anlaşılmaya başlar. Yerleşik düzene geçenlerin sayısı her geçen yıl pey der pey artar.  Cesaretle, tüm karşı çıkmalara karşın bu yeni yaşam tarzını geliştiren Çal’a bu sefer övgü olarak ÇALKEBİR lakabını uygun görürler ve yerleşim alanını da onun lakabı ile anılmaya başlarlar.
Onlarca yıldır savaşan Osmanlı sürekli toprak kayıp ederek son ümit olarak girdiği Birinci dünya savaşında, birçok başarılar elde etmesine karşın müttefikleri yenildiği için o da yenik sayılarak yok olma noktasına geldiğinde tüm gençlerini savaşlarda yitirmişti.                                                                                 Mustafa Kemal ve arkadaşları tüm olumsuzluklara karşın halkına güvenerek Emperyalizme karşı savaşarak, tam bağımsız Türkiye cumhuriyetini kurduğunda, ülke tam bir ekonomik çıkmazda idi. Dişe dokunur bir sanayinin olmaması, doğru dürüst ziraattın yapılamamasına ilave olarak yıllarca süren kuraklığa eklenen çekirge istilası ile tüm ülkede olduğu gibi Seyfettin’in köyü de sefilleri oynuyordu…
Ekonomide ve eğitimde başlatılan devrimler sayesinde ülke düzlüğe çıkmakta iken, İkinci dünya savaşının ayak seslerinin gelmesi nedeni ile yapılan yiyeceklerin stoklanması Ülkeyi hayli zora soktuğu yıllarda Seyfettin, eğitmen olan amcasının sigara içtiği için arkadaşlarının yanında dövmesi nedeni ile okulu terk eder. Merkep(eşek) ile pazarcılık yapan babasının yanında çalışmaya başlar. Eşeğin yükü ağır olduğu zamanlar babası onu eşeğe bindirmez boynunda taşırdı.                                                             Seyfettin on iki yaşına geldiğinde babası ölür. Seyfettin, üç kız kardeşi ve anasına; babasından sadece iki adet merkep miras kalmıştır. Anası ve ablaları boğaz tokluğuna köyün varlıklı kişilerin işleri oldukça çalışırlarken, Seyfettin aylak aylak yarı aç yarı tok olarak ortalıkta dolaşmaktadır…
Köyden şehre otobüs işleten Aşık Mehmet’in yardımı ile şehrin ova köylerinin birinde hizmetkar olarak iş bulan Seyfettin kısa sürede; sevimliliği, sıcak kanlılığı ve çalışkanlığı ile kendini ağaya ve hanıma(abıla) sevdirir. Ne kadar para alacağını bilmemektedir ama akşamları yatağa tok yatmaktadır. İlerleyen aylarda köyünün ve ailesinin özlemi dışında bir sıkıntısı yoktu. Hayvanların otlatılmasından sorumludur.                                                                                                                                                                                        Bir gün kendinden oldukça büyük dört hizmetkâr Seyfettin’e ağanın isteği üzerine, çift sürmesini öğretmek için pulluğa bağlarlar. Güçlü camızların hızına yetişemeyen Seyfettin yerlerde sürünür. Canı yanar ama hizmetkârların gülmesi onu daha fazla üzer…                                                                                     Akşam eve gelirken çok sevdiği işten ayrılmayı düşünür ama köyüne dönecek ne parası vardır nede nasıl dönüleceğini bilmektedir.                                                                                                                                         Neden çok üzgün olduğunu soran hanıma gündüz yaşadığı olayları anlatır. Hanım gönlünü alır, ağa ile konuşup bir daha böyle bir şeyin olmayacağına söz verir. Aslında ağanın böyle bir şey istemediği diğer hizmetkârların kıskançlıktan bunu yaptıkları ortaya çıkar. Mevsim sonunda ağanın ve hanımın orada kalması ısrarına karşın anasının, kardeşlerinin ve köyünün özlemi daha ağır bastığından üç-beş kuruş para ile köye döner.
Şehrin bazı ilçelerinde ve komşu ilde pamuk yetiştirilmeye başlanması ile bahar aylarında köylüye iki kez pamuk tarlalarında kötü koşullarda da olsa ırgatlık olanağı doğar. Bu durum köylünün eline nakit para geçmesine neden olurken, zorunlu gereksinmelerini alabilir duruma gelmesi onları hayli rahatlatır. Seyfettin bazen ailesi ile pamuk işçiliğine gider bazen de Şehrin değişik ilçelerinde hizmetkârlık yaparak kendine bir at satın almayı düşlemektedir. Eline yeterli para geçince hayalini kurduğu at değil ama işlerini görüp para kazanacağı bir ata sahip olur.
Seyfettin; deli kanlılık çağına gelinceye kadar, sürekli unları kalmayarak kışın ortasında aç kalma korkusu yaşamaktadır. Son baharda varlıklı aileler gibi yıl boyunca yetecek un stoku ile kışa girmek, AT’tan sonra ikinci hayali idi…                                                                                                                                                     Bu hayalini gerçekleştirip, otuz dolu un öğütüp eve getirdiğinde anası evde yoktu. Akşam ırgatlıktan dönen ana taze un kokusunu duyunca yanlış eve geldiğini düşünür. Etrafına şaşkın şaşkın bakarken, Oğlu; ana bak üç çuval un öğüttüm bu kış açlık çekmeyeceğiz derken, anası Seyfettin’in boynuna sarılıp Allah’ım bana bugünleri gösterdin, şükürler olsun diyerek onlarca dakika sevinç göz yaşı döker.
Askerliğinin birinci yılında Kore savaşı çıkmış Ülkeden binlerce asker bilmedikleri yerde savaşmak üzere Kore’ye gönderilmeye başlanır.  Seyfettin’de bu giden askerler arasındadır. Bir aylık deniz yolculuğundan sonra Kore’ye ulaştıklarında ateş kes sağlanmış, savaş durmuş ama her an savaşa hazır olarak beklemektedirler. Seyfettin’in görevi bir onbaşı ile birlikte sekiz saat süreyle check point (nizamiye) de görev yapmaktadır. On başı ile aralarında herhangi bir husumet yoktu. Fakat yıldızları barışmadığı için araları oldukça soğuktu…                                                                                                                                       O gün akşam nöbetine başlamalarına yirmi dakika kala vakitlerini gazinoda geçirmekteydiler. Onbaşı, Seyfettin’den tabancasını ister ve temizlemeye başlar. Seyfettin, ben kendi tabancamı kendim temizlerim der, tabancayı alıp mendil ile tozunu silmeye başlar. On- on bir adım çavuş uzaklaştığında tabanca kazara ateş alır. Onbaşının sırtınsan giren kurşun aynalı palaskasını parçalayarak göbeğinden dışarı çıkar. Onbaşı hastaneye helikopter ile taşınırken, Seyfettin çadır hapishanesine gönderilir.
Bir hafta sonra Seyfettin; açık alanda, yüksek rütbeli subayların tahta sandalye de, üst teğmenin döner koltukta oturduğu görünce hayli şaşırır. Kısa sürede üst teğmenin hâkim olduğu anlaşılır.                       Seyfettin olayı tüm ayrıntıları ile anlatır. Hâkim üst teğmenin tanığının var mı sorusuna birlikte oturduğu arkadaşların adlarını verir. Nerelisin sorusuna Denizlili olduğunu söyleyince, Hâkim anlamlı anlamlı başını sallar.                                                                                                                                                                             Mahkeme sonrası ilk Pazar günü üst teğmen ve bir er ziyaretine geldiğinde Seyfettin şaşkınlığından nerede ise bayılacaktı. Hapis hane komutanından izin alıp beş yüz metre kadar ilerdeki ormanlık alanda piknik yapmaya başladıklarında Seyfettin adeta rüyada gibiydi.                                                                     Er Mehmet; subayların berberi ve köylüsü, ama şehirde oturduğu için birbirlerini tanımıyorlardı.                                                                Üst teğmen; bunları tanıştırdıktan sonra, Seyfettin’in Çalkebir’li olduğunu öğrenince çok heyecanlanır. Hemen Fatma Kara’yı tanıyor musun diye sorar. Seyfettin halası olduğunu söyler. Hâkim; Yunan’ın Çal bölgesini işgal ettiğinde Selcen’den ailesi ile göçüp onun evinde üç- dört ay kaldıklarını söyler. Çocukluklarında aynı sokakta oynamışlar…                                                                                                                                                                                On başının sağlığına kavuştuğu haberini ve berat ettiği müjdesini alan Seyfettin heyecandan ne yapacağını şaşırır.
Asker dönüşü fiziksel olarak güçlenmiş ve kendine güveni daha da artmış olan Seyfettin; artık çocukluluğundan beri hayalini kurduğu bir tay alıp, kendine göre yetiştirme zamanının geldiğine karar verir. Köyden çıkıp köy köy dolaşarak uygun tay aramaya başladığında, ilk komşu köyde aradığı özelliklerde tayı bulur. Tay çok hırçın olduğu için sahibi uzun zamandır onu komşulara zarar vermesini önlemek için ahırda tutmuş, çok bakımsız görünmektedir. Komşular aldığın tay bu mu demesinler diye hava karardıktan sonra eve gelir, kimseye göstermeden tayı dama koyar. Ertesi günden başlayarak ılık suyla ve kebire ile her gün tayı tımar eder. Birkaç ay sonra tay kendine geldiğinde, mahallede kimsenin olmadığı zamanlarda tayı dışarı çıkarıp ehlileştirmeye başlar.                                  At tan iyi anlayan bir amcanın önerisi ile kendisinin hiç yemediği zeytinyağı ile tayın tüm vücudunu ovar. Tayın kılları çok parlar. Aylar geçtikçe tay at olmaya başlarken ünü de artmaya başlamış, Seyfettin’den çok at tan konuşulur olmuştu.                                                                                                                                              İlerleyen yıllarda atı satın almak isteyen çok kişi çıkmış ama Seyfettin çok yüksek fiyat söylediği için kimse atı satın alamaz. Seyfettin; çocuklarına bakar gibi atına bakıyor. Köy düğünlerindeki at yarışlarında artık başa koşan atlardan biriydi. Atın kendisi kadar yedi muskalı altı kozalı değişik renkli ve ebattaki boncuklardan hapishane de yapılmış gerdanlığı da oldukça ünlüydü.

Başkalarının işlerinde çalışarak artırdığı paralarla aldığı tarlaları, o da birçokları gibi traktörle işlemeyi düşünüyor ama henüz traktör alacak parası olmadığı için hayal olarak kalıyordu…                                                            O günlerde komşu kasabadan ata yine alıcı çıkınca, Seyfettin oldukça yüksek bir fiyat söyler. Alıcı hemen para saymaya başlayınca Seyfettin: ağzından çıkan sözde durup durmamakla, çocuklarının geleceği ve çok sevdiği atından ayrılmanın zorluğu üçle mi içinde bir an kararsız kalır. Alıcının ısrarı, araya girenlerinin etkisi ve alacağı paranın hayalini kurduğu traktörün önemli parasını karşılayacağı düşüncesi ile sanki evlatlarından ayrılıyormuşçasına üzülerek istemeye istemeyek atı satar!!!
                                               BU KADIN KİMİN HAKKI?
Ortaokul, lise çağlarında değişik ortamlarda hep aynı soru ile karşılaşıyordum: Bir ressam, bir heykeltıraş, bir konfeksiyoncu, bir sarraf, bir papazdan oluşan beş kişilik bir dağcı grubu, her yıl olduğu gibi bu yıl da bulundukları şehrin değişik bir yöresinde bir haftalık dağ kampına giderler. Bunlar birbirini çok severler ve güvenirler. Kurdukları kamp bölgesinin değişik yönlerini incelemek üzere her gün başka yöne gidip, oradaki farklılıkları incelemektedirler…
O gece, ressamı uyku tutmaz çok güzel bir kadın resmi çizer. Resmi gören heykeltıraş, mermerden bu resmin heykelini yapar. Konfeksiyoncu, heykeli giydirir, kuşatır. Sarraf takar takıştırır. Papaz da bu çok güzel cansız kadını, tanrıya dua ederek canlanmasını sağlar.                                                                                                                    Bu dost beş kişinin her biri; en çok emeğin kendisine ait olduğunu iddia ederek kadının sahibi olmak ister. Yukarıdaki hikâye anlatıldıktan sonra meşhur soru gelir: Kadın kimin hakkı?
Sorunun sorulduğu değişik ortamlarda, hiçbir zaman kesin yanıt alınamaz. Ortamda kaç kişi varsa o kadar değişik yanıt gelir.                                                                    Ben bir de soruyu sosyoloji dersinde, Felsefe öğretmenime sordum. O da soruyu yanıtlamadan, sınıfa yöneltti. Altmış beş kişilik sınıf, sayıları eşik olmamakla birlikte altı gruba ayrıldı.                                                                                                                      Altıncı grubun sayısı oldukça az, yanıtları şu idi: Allah’tan başka kimse canlı yaratamaz. Öğretmen bu gruba şu yanıtı verdi: Bu soru, Nasrettin Hocanın hikâyeleri gibi; önce güldürüp, sonra düşündürüp, daha sonra yol gösterici bir soru. Bu soru da amaç, yaratıcının kim olduğunu belirlemek değil. Bizleri düşünmeye yöneltmektir.

Yedikleri içtikleri bile bir olan bu samimi dost gurubunun ortaklaşa emek harcayarak meydana getirdikleri bu esere, tek başına birinin sahiplenmeye kalkışılmasındaki yanlışlıktır. Bu gruptaki her birey, bu esere tek başına sahip olmaya kalkınca; önce sözlü tartışma, arkasından sert münakaşa, daha sonra kan dökmeye varacak kavgaya dönüşecektir.                                                                Halbuki tek kişinin sahiplenmesi yerine; bu eser bizim ortak malımız. Biz beş samimi değişik meslek gruplarında arkadaşlarız. Şimdi bize altıncı bir arkadaş katıldı. Onun yeni fikirleri ve becerileri ile daha güzel eserler yaratabiliriz deseler, ne tartışma olur, nede kavga. Daha güzel eserler yaratılabilir…                                                                            Arkeolojik kazılar, bilimsel ve teknolojik gelişmeler sonunda şimdilik insanlık tarihi on bin yıl olarak biliniyor. Bu binlerce yılda insanlığın geliştirdiği medeniyetlere bir obanın, bir kabilenin,  bir ırkın,  bir ulusun, bir devletin bir imparatorluğun insanlığın yarattığı eserlere ve doğal varlıklara tek başlarına sahiplenmeye kalkışması sonucu; milyonlarca insanın yaralanıp, ölmesine neden olurken, öte yandan birçok medeniyetlerin kayıp olmasının nedenlerinden biridir. Çok daha gelişmişlik düzeyine ulaşılmasının da engellendiği tartışılmaz gerçek olduğu gibi…
                                                              ELEŞTİRİ VE ÖZ ELEŞTİRİ
Ekonomileri; istikrarsız, sürekli inen çıkan bir ailenin ekonomilerinin yerlerde süründüğü bir ortamda Ali istem dışı olarak dünyaya geldi. Ali’nin doğumunu takip eden yıllarda ailenin ekonomisindeki hızlı iyileşmeyi aile; Allah’ın bir lütfu olarak gördükleri için Ali’ye daha sevecen ve çok hoş görülü davranıyorlardı. Sevimli, sıcakkanlı ve sevecen Ali kısa sürede ailenin ve komşuların maskotu (uğurcağı) haline geldi. İlkokulu tesadüfen tanıdık bir öğretmede okuyan Ali’nin okul hayatı hiç sorgulanmadı.
Çocukluktan çıkıp, deli kanlılık başlangıcında başladığı ortaokulda, birinci ve ikinci sınıfları iki yılda bir geçti. Son sınıfta belge almaması için, abisinin öğrenim ördüğü büyük şehirdeki tanıdığı müdürün okuluna kaydını alınarak ortaokulu bitirmesi sağlandı. Baba; yoğun işleri arasında oğlu ile ilgilenmezken, anne oğluna olan sevgisi nedeni ile oğlunun bu başarısızlığını hiç sorgulamadı. Yapılan eleştirilere de okumasa da olur. Babasının işine devam eder rahatlığı içindeydi.
Aile ve çevresinde sağlıklı eleştiri ve öz eleştiri bilinci olmadığından ne Ali öz eleştirisini yapıp kendine çeki düzen veriyor nede Ali’nin okuldaki başarısızlıklarının nedenini aile eleştiri yaparak gerçeğin ortaya çıkmasını sağlıyordu.                                                                                                                                                             Ali, eve yakın olması ve üniversiteye gitmeyi düşünmediği için Ticaret lisesine kayıt oldu. O okulu da ailesinin desteği ile daktilonun D sini ticaretin T sini öğrenmeden mezun oldu.
İş hayatına abisinin yanında işe başladı. Aileden olması nedeni ile diğer çalışanların eğim durumuna bakmadan yarışa kalktı. Annesini babasını da arkasına alarak şımarıkça davranıyor, çalışanların huzurunu kaçırıyor. Kendi sorumluluğunda olan işleri zaman zaman yerine getirmiyordu.  Örneğin önemli bir ihaleye katılmak için büyük emeklerle hazırlanan dosyanın ilgili mercie vermemesi sonucu. Büyük umutlar bağlanan ihaleye şirket katılamaz ve ailede büyük sorun yaşanır.
Yine eleştiri ve özeleştiri geleneği olmadığı için herkes birbirini suçlar. Aile fertleri arasında cinayete varabilecek kavgalar yaşanır.
Abisinin yardımı ile Ali bir şirkette çalışmaya başlıyor. Ali kısa sürede kendini sevdiriyor, iyi bir gelirle ve önemli bir kişi olarak birkaç yıl çalışmayı sürdürür. Aldığı ücret ve iş yerindeki konumu ne yeteneğine uyuyor nede eğitimine. Yakınlarının bu çalışma sistemine yaptığı eleştiriler, öncelikle anne, baba tarafından ipe sapa gelmeyen açıklamalarla geçiştirilir. Hatta eleştiriyi yapan yakınlarını kıskançlıkla suçlanır.
Annesi- babası , Ali ile işbirliği içinde olan bir abisi; Ali’nin nasılda yetenekli biri olduğunu büyük abisinin bunun değerini bilemediğini gereksiz yere suçladığını, konusunda üniversite bitirmiş kişilerin onun önünde nasıl el-pençe durduklarını her fırsatta ballandıra ballandıra anlatmaktadırlar…                              Bir gün Ali ortadan kayıp olur. Şirketin Ali üzerinden kara para akladığı ortaya çıkar. Aile perişandır ama yine bu duruma nasıl gelindiğinin eleştirisi yapılmaz. Ali’nin de öz eleştiri yapması söz konusu değildir. Suçlu kesin başkalarıdır…
Şirket maliye ile anlaşmaya giderek suçlamalardan kurtulur. Ali ve onu destekleyen abisi hayli maddi kayba uğrarlar. Eleştiri ve özeleştiri yapılmadığı için suç her zaman olduğu gibi başkalarına atılır. İki kardeş ortak olurlar. Birkaç yıl sonra iki kardeş birbirine girer. Birbirlerini dolandırdıkları gerekçesi ile aile, duygusal ve fiziksel olarak birbirine girer yine… Sağlıklı eleştiri ve özeleştiri yapılmadığından hatalar ortaya çıkarılmadığından ileride yeni sıkıntıların olabileceği yaşam devem etmektedir.

İnsan olmanın ön koşulu kendini tanımaktır. İnsan hata yapmaya açıktır. Rutin olayların dışında yaptığı her eylemi ve aldığı her kararı uygulamadan önce tekrar tekrar gözden geçirip, sonuçları, olumluda olsa olumsuzda olsa mutlaka öz eleştirisini yapıp, varsa hatalarını kendine bile gizlemeden ortaya çıkarıp, dostlarından gelen eleştirileri, ciddiye alıp, olgunlukla karşılaya bildiği takdirde yaşamı boyunca aynı konuda tekrar hata yapıp aptal durumuna düşmez…
                                                                                   LİYAKAT
Almanya’da üç yüz Türk ve üç yüz Alman’ın çalıştığı bir fabrikada bir anket yapılır. Ankette tek soru şudur: Bu fabrikada Genel müdür olsanız ne gibi değişiklikler yaparsınız.
Alman işçilerin verdiği yanıtlar sanki birbirinin fotokopisi gibidir: Benim eğitimim, bilgim ve deneyim Genel müdür olmaya yeterli değil, onun için bu ankete yanıt veremeyeceğim.
Türk işçilerin her biri en azı beş altı yanıt olmak üzere toplam yüzlercedir. Anketi düzenleyen yöneticiler bu durumun nedenlerini araştırması için uzman sosyologlardan yardım isterler.
Sosyologlar her iki gurupla da yüz yüze yaptıkları çalışmalardan sonra şu sonuca varmışlardır: Almanya’da ilerlemenin yolunun liyakatten geçtiğini, bilgisiz, deneyimsiz olarak ilerlediklerinde yapacakları hataların telafisi mümkün olmayacağını ve bunun sonunda doğacak zararları karşılamayacaklarını bildikleri için yukarıdaki yanıtları verdiklerini saptarlar.
Türklerle yaptıkları yüz yüze görüşmelerde şu yanıtı alırlar: Bizim ülkemizde ilerlemek için bilgi, beceri, deneyime gerek yoktur. Eğer ilerlenecek yere torpilin varsa ve torpilin güçlü ise sen oraya ilerler orada bilir bilmez yetkilerine dayanarak bilgili, yetenekli, deneyimli kişilere iş yaptırırsın. Ne yaptıklarını nasıl yaptıklarını kontrol edemeyeceğin için yaptıkları iş onların vicdanına kalır. Tapılan işten zarar doğarsa torpilin devam ediyor ve güçlü ise başarısız olsan bile yükselmeye devam edersin. Eğer torpilin arkanda durmuyorsa meydana gelen zarardan hiç etkilenmeden başka bir görevde çalışmaya devam edersin.                                                                                                                                                   Çıkardığın sorun araştırmaya neden olacak kadar büyükse alt kademelerde birine suçu rahatlıkla yükleyebilirsin.                                                                                                                                                                                      Ben bu gelenekten geldiğim için kafamda olan fabrika ilgili var olduğunu düşündüğüm sorunlara cevap vermek için ankete yanıt verdim.

Genel kanı Türkiye’de liyakatin bir önemi yoktur…

                                                          BİR PARKIN ÖYKÜSÜ

Yüzlerce yıl savaşa savaşa topraklarının büyük bölümünü kayıp etmiş Osmanlı büyük ümitlerle girdiği birinci dünya savaşında; birçok cephede başarılı olmasına karşın müttefikleri yenildiği için, yüz yıllardır hayalini kuran Emperyalist güçler; nihayet amacına ulaşmış. Sevr antlaşması ile Osmanlının son kalan topraklarını da aralarında pay ederek Osmanlı devletine iç Anadolu’da silahsız ve ordusuz olmak koşulu ile küçük bir bölgede yaşamaya mahkûm etmişlerdi…
Ülkesinin insanlarına güveninden başka olanağı olmayan Mustafa Kemal ve arkadaşları kurtuluş savaşı vererek tam bağımsız Türkiye Cumhuriyetini kurarlar. Gençleri savaşlarda artık ölmeyen insanlar, ekonomik savaş dada başarılı olmaya başlayıp, insanca yaşama belirtileri azda olsa yeşermeye başlamıştır…                                                                                                                                                                           Köyün ortasındaki kış ve bahar yağışlarıyla biriken küçük gölettin suyu;  ev yapımında ve sıcakta hayvanların serinlemesini sağlıyordu. Suyun azalması ile bataklığa dönüşen yer: 1938 yılında muhtar Ömer Aycan(koca muhtar) önderliğinde kağnı ve arabalarla imece usulü toprak getirerek şehrini bile kıskandıracak parka dönüştürülür. Parkın ortasında dört yapraklı yoncaya benzeyen, yüz on- yüz yirmi santimetre yüksekliğinde fıskiyeli bir havuz yapılır.                                                                                                                        Havuzda biriken su;  gölet alışkanlığı sürdürülerek ev yapımında ve koyunların yazın serinletilmesinde kullanılması yıllarca yasaklanmasına karşın sürdürülür. Uzun uğraşlar sonunda bu alışkanlıktan vaz geçilir.                                                                                                                                                                                        Parkın zemini; yine imece usulü doğal çayırlar çevreden sökülüp, dördüncü ve beşinci sınıf öğrencilerden de yararlanarak çimenle kaplanır. Köy dışından gelen konukların büyük ilgisini çeker ve yakın çevrede böyle bir güzel park bulunmadığını söylemekten de kendilerini alamazlar.
İlerleyen yıllarda; deş tavan (kır bekçisi) Gök Mehmet’in rast gele yere soktuğu çubuk yıllar ilerledikçe parkın hemen dışında heybetli bir çınar ağacına dönüşür. Bu çınar ağacını da içine alacak şekilde park genişletilir, dairesel duvar çevresine çiçeklik yapılarak park daha da güzelleştirilir. Daha sonraki yıllarda dört yapraklı yoncaya benzeyen havuz sökülür üç dört katlı acayip bir havuza dönüştürülür. 
Heybetli çınar ağacının gölgesinde, yemyeşil doğal çayırlar üzerinde, çok sıcak yaz aylarında esen hoyrazın(poyraz) serinliğinde öğleden sonra parkta oturmanın keyfi kelimelerle anlatılamaz. Ancak yaşanarak bu keyif çıkarılabilir.
Yeni iş olanakları yaratılamaması köylünün ana üretimi olan buğday, arpa ve çok kaliteli şaraplık üzümün iyi pazarlanamaması, hayvancılık yapmak isteyen köylülerin ürettiği süt ve etin değerlendirilememesi sonucu sürekli nüfus kayıp ederek Ası çal- Çalkebir- Boğaziçi kasabası, sonunda Baklan ilçesinin bir mahallesi olmak zorunda kalır.                                                                                                          
Büyük şehir belediyesi; önce çamlık parkının bitişiğindeki köyün hafızası olan çeşmeyi ve onun on beş yirmi metre uzunluğundaki beton aharlarını yıkıp( bu aharların önündeki geniş meydanda toplanıp, otlatılmaya götürülen büyük baş hayvanların su içtikleri, otlatılmakdan dönen koyun sürülerinin yakıtıldığı sırada toplanan köylülerin binlerce anılarının olduğu yer) günümüz koşullarına göre çamlık parkı rötuşlanır.                                                                                                                                                                                    
Daha sonra seksen yıldır kış aylarının bitiminden, başlangıcına kadar köylülerin ve konuklarının zevkle oturup çaylarını yudumlayıp, sohbet ettikleri park; günümüz anlayışına uygun bir görünüm kazandırmak için kısmen yıkıldı. Bazı çalışmalar yapıldı, referandumda istenilen sonuç alınamayınca uzun süre mezbelelik halde bırakıldı… Daha sonra yaz ayının ortalarına gelindiğinde, ortasına bir süs havuzu ve çevresine de beton dökülerek parka yeni şekli verildi..
Hem çamlık parkın da hem de belediye parkı da pek çok anıları olan köylüler:  Şu sıcak yaz günlerinde, zemini parke taşı kaplı, tavanı güneşten korunmak için tente ile kapatılmış belediye kahvesinin açık alanında oturup, parkın eski halini düşleyip anılarını birbirlerine anlatarak, yapılan savurganlığı anlamaya çalışmaktadırlar…