İŞ HAYATIM
SİNTER BÖLÜMÜNE GEÇİŞİM:
Müdür Aytekin bey, odasına çağırarak, baş mühendisliğimi,
yukarıdaki makamlardan onay alarak yazdığını, yakın zamanda bu göreve
atanacagımı bildirdi. Yeni işe başlayan iki Kimya Mühendisinden, birini beraber
çalışmak üzere seçmemi istedi.
Enver beyin Divriği Madenleri Müessese müdürü olarak atandığı
için, onun bölümde mühendis açığı oluşmuştu... Buraya geçmek istediğimi
söyledim. Aytekin bey; bu bölümde resmen iki baş mühendis kadrosunun olduğunu,
ancak işletmeler müessese müdür yardımcısı Güven Erğün, buranın tek Baş
mühendisle yönetilmesini istiyor. Sana orada baş mühendisliği garanti edemem
dedi. Amacım baş mühendis olmak olmadığını, Su, Gaz temizleme ve Yan tesislerde
yapacağım bir şey kalmadığını, farklı bir teknolojide çalışmak istediğimi
belirterek, eğer Metin beyin bir itirazı olmazsa, Sinter’e geçmekte ısrarlı
olduğumu belirttim.
Baş mühendisliği bırakıp, işletme mühendisi olarak Sinter
bölümüne geçtim.
SİNTERDE TESİS TEMİZLEME ANLAYIŞININ DEĞİŞMESİ:
Sinter tesisleri,; yüksek fırınlarda doğrudan kullanılamayan
kükürtlü ve toz cevherlerin kükürtden arındırılarak, yüksek fırınlarda
kullanılacak ebat ve mukavemette ara
ham madde hazırlayan tesislerdir.
Eski tesis olduğu için çalışma ortamı hayli tozlu ve
gazlı dır. Bu nedenle tesis çalışırken bazı bölümlerin temizlenmesi zordu.
Üretim sonu oluşan sıcak sinter tozunu taşıyan çelik bantdan, çelik banda
aktarma bölgesi en sorunlu bölgeydi. Cuma günleri sinter tesisi haftalık bakıma
alınıyor. Bakım grupları gerekli bakım ve onarımları yapaken, işletme
elamanları; hafta tatili çalışması yaparak, çalışırken yapamadıkları bölgelerde
temizlik yapardı.
Çalışmaya başladığım haftanın ilk bakım Cuma günü, baş
mühendis Metin Kurtl’a cenge gider gibi giyinip, işçilerin başında durarak
temizlik yaptırdık.
Bu uygulama bana ters geldi. Hafta içerisinde ustabaşılar ile
görüş alış verişi yaparak sistemi değiştirdim. Tüm personeli hafta tatili
çalışmasına zorunlu getirme yerine, gönüllü temizlikte çalışmak isteyenleri
getirdim. Gelenlere buranın vardiya bitişin de ter temiz olmasını istiyorum.
İsterseniz tozun içerisinde sekiz saat kalın, isterseniz hızlı bir şekilde
bitirip, geri kalan zamanda dinlenme odanızda istirahat edin dedim. Erken
bitirirlerse başka işte görevlendirmeyeceğime de söz verdim.
Onlar işe başladı, ben büroya döndüm. Yemek öncesi
toplantıdan gelen Metin bey, bugün temizlik yapılmıyor mu? dedi. Yapılıyor
yanıtını verdim. Sözlü bir şey demedi ama, sen burada oturursan temizlik
yapılacağını çok beklersin diye düşündüğü açıkça belli oluyordu.
Yemek sonrası ben işletmeye giderken, Metin bey toplantıya
gitti. Başlarında durmamı da öğütledi. İşletmeye vardığımda neredeyse temizlik
bitmek üzereydi. Gerekli uyarıları yaparak büroma döndüm. Saat 14,30 gibi Metin
bey toplantıdan dönüp; önlüğünü, baretini giyerek işletmeye gitmeye hazırlandı.
Bende baretimi giyip onunla işletmeye gittim. İkimiz temizlik bölgesine
vardığımızda, Metin bey gözlerine inanamadı. Nasıl oldu? Sorusuna gelişmeleri
aktardım.
Aradan birkaç ay geçtikten sonra, yine ustabaşılar ve
işçilerle görüş alışverişinde bulunarak; transfer noktaları, çelik ve kauçuk
bant boylarındaki temizlik sorunu söyle çözdük: tesisi eşit şekilde vardiyalara bölüşürdük. Her vardiya, kendi bölgesini iş den çıkarken mutlaka temiz
bırakacak. Gelen vardiya, temiz
bırakılmayan yer görürse hemen usta başına haber verecek. Aksi takdirde kendi
temizleyecek. Ustabaşılar ve işçilerle birçok kez tartışarak alınan bu karar; beş
altı ay çok sıkı takip edilerek, kalıcı bir şekil de oturtuldu.
Bu uygulama, hafta tatili çalışmasını minimuma indirirken, cevher yığını arasında sıkışan bant arızalarını tamamen önledi.
AMERİKAN UZMANLARININ RAPOR HAZIRLAMA ÇALIŞMALARI:
Ülkelerin de konularında uzmanlaşmış, yaş hadleri nedeni ile
emekli olmuş altmış beş yaş üzeri on beş demir çelik uzmanları, Karabük
Demir-Çelik’e geldiler.
Her biri kendi uzmanlık alanındaki tesislerde çalışmaya
başladılar. Bir amire hesap verme durumunda olmayan bu yaşlı uzman kişilerin,
çalışma temposu bizleri utandırdı... mesai saati başladığında işlerinin başında
oluyorlar, iş kıyafetlerini giyip, doğru işletmeye gidiyorlardı. Yemek saatine
kadar işletmede gerekli incelemeleri yaparak dönüyorlar. Öğleden sonraki
çalışmada aynı ciddiyete sürüyordu. Çıkış saatine yarım saat kala büroya
gelip, ilgili kişilerle durum değerlendirilmesi yapıyorlardı.
Bir buçuk ay süren bu çalışma hiç ciddiyetini bozmadan
sürdü. Hazırladıkları raporları Müessese müdürlüğüne teslim ederek ayrıldılar.
İşletmede uzun zaman geçirdiğimi sanan ben, bu yaşlı
kişilerin temposuna hayran kalırken, gelişmenin temelinde çok çalışmak
olduğunu, bir kez daha öğrendim.
KENDİ ELAMANINA İNANMAYIP YABANCIYA ÖNEM VERME:
Amerikalı uzman, sinter ara raporunu Müessese müdürlüğüne
ulaştıktan hemen sonra, “ Tufal”’ın değerlendirme çalışması başladı.
Tufal, Hadde hanelerin tav çukurlarında biriken demir töneri
çok yüksek kirli demir tozudur. Tesisler kurulduğu günden bu yana 80.000 ton
tufal birikmiş, hiç değerlendirme yönüne gidilmemişti. Tufal koyacak yer
sıkıntısı baş göstermesi üzerinde, sinter de tüketimine karar verildi.
Ancak içerisinde büyük demir, kalas v.s.
atık parçaların bulunması her uygulamaya başlandığında, büyük sorunlarla
karşılaşınca, vazgeçildi.
Bunun üzerine tufalın bulunduğu yerde, geçici bir elek
sistemi kurularak temizlenecek tufalın sinter de kullanımı; hem alanı
boşaltırken hemde sinterin mukavemetini ve tenörünü olumlu yönde etkileyeceğini
belirten sözlü ve yazılı raporlar bir çok kez müdürlüğümüzce, müessese
müdürlüğüne iletildi.
Gerekli ilgi görmeyen bu raporlar, Amerikalı uzmana da
açıklandı. O da, bu raporda hiç değişiklik yapmadan kendi raporuna aldı.
Kendi elamanlarına itibar etmeyen yönetim, yabancının raporunu
emir telaki ederek hemen uygulamaya soktu. Ne zaman kendimize güveneceğiz?...
TUTUŞTURMA OCAĞI MODERNİZASYONU:
Amerikalı uzmanın raporunda; 2 nolu sinter makinasının
tutuşturma ocağının kapasitesi yetersiz olduğu tespit edilerek, modernize
edilmesini önermişti. Onun önerileri doğrultusunda imalatı yapılan ocağın
montajına başlandı.
Montaj esnasında sinter işletme ustabaşısı İsmet usta; ocağın
olması gereken yerden iki metre ileride olduğunu, bunun önemli üretim kaybına
neden olacağını bana söyledi. Ben, konuyu önce boru işleri baş mühendisi İlhami
Balcıoğlu’na ilettim. Onun proje böyle yanıtına karşı, tarifle bu sorun giderilebileceğini
anlatmaya çalıştım. Başarılı olamayınca sırası ile baş mühendisime ve müdürüme
anlattım. Onların girişimi de başarılı olmayınca; tadilat için Proje
konstrüksiyon müdürlüğüne yazı yazdık. Aldığımız yanıt: projelendirilmenin iş
yogunlu nedeni uzun zaman alacağı, işletmenin tarifine göre tadilat yapılmasıydı.
Ne yazık ki sesimizi duyurup gerekli düzeltmeyi yaptıramadık. Zaten montaj
işlemi de tamamlandı, sistem devreye alınacaktı.
Büyük umutlarla ocağı
ateşleyip törenle üretime başladık. Saat on da, baş mühendis Metin Kurt’tun
yönetiminde başlayan üretim çalışması; saat yirmi iki ye geldiğinde, bırakın
üretim artışını eski üretime bile miktar olarak ulaşamazken, kalitede çok
bozuldu. Zaman zaman öneride bulunma girişimim, Metin beyin sekter tutumundan
dolayı dikkate alınmadı.
Yorulan Metin bey, yarın sabah tekrar deneriz diyerek
ayrılırken, ben biraz daha kalacağımı söyledim. Ustabaşı, postabaşı ve makinistle kısa bir
toplantı yaptım. Sıkıntının sinter harmanındaki kok tozu oranından
kaynaklandığını saptadık. Olması gereken oranın en alt seviyesinden başlayarak
makine hızını ve sinter kalitesini gözledik. Vardiya değişiminde bu ekibi
göndermeyerek, yeni gelen ekip; diğer kısımlarla ilgilenirken, biz bu makineye
konsantre olduk. Harmandaki kok tozu oranını kademe kademe artırarak sabaha
ulaştığımızda, ocaktan beklenen verimi almaya başladık.
Sinter kalitesini ve makinenin hızını sabah işe geldiğinde
gören Metin bey, sen sinteri kısa sürede çözdün dedi.
METİN KURT RUSYA’DA:
Metin bey eğitim amacıyla 6 aylığına Rusya’ya gitti. sinter
bana kalmıştı.
Bakım Onarım Toplantıları:
Cuma günleri yapılan bakım, onarım programları; bakım
gruplarınca hazırlanıp, bize yazı ile bildiriliyordu. Bu programda bizim sözlü
olarak ilettiğimiz isteklere pek yer verilmiyordu. Bakım sonrası arızalar
azalacağı yerde yükseliyordu. Müdür Aytekin beyin önerimi kabul etmesi üzerine,
bakım öncesi Çarşamba günleri; işletme, mekanik, boru işleri ve elektrik bakım
guruplarının baş mühendis, mühendis ve ustabaşılarının katılımıyla bakım onarım
toplantılarını başlattık.
Bu uygulama; tüm taraflara büyük kolaylıklar sağlarken,
arıza duruşlarını önemli ölçüde azalttı ve üretimi artırdı.
Üretim Artışı:
Metin ve Güven beylerce; Enver beyin üretim rekorunu,
eleklerin yüzeyini kapattığı için kabul etmiyorlardı. Güven beyin sinter baş
mühendisi iken kırdığı rekoru Metin bey %1 geçmesi olay olmuştu.
Metin beyin önce Rusya’da, sonra sinter modernizasyon
çalışmaları için aralıklarla, uzun süreler Romanya’da bulunduğu bu yıl;
sinterdeki %5 lik üretim artışı sadece yıllık üretim rapora yazıldı. Ama
kimsenin dikkatini çekmedi.
İTALYAN UZMANIN ŞAŞIRMASI:
Çok eskimiş ve teknolojisi demode olan 1 nolu Sinter
tesisleri; yıkılarak, yerine yeni bir tesis yapılması için uluslar arası
ihaleye çıkılmış. Bu bağlamda tesis de ön inceleme yapmaya bir İtalyan heyet
geldiğinde, Genel Müdür Yardımcısı Şinasi Altıner, beni yanına çağırdı. Heyetin
teknik uzmanına tesisi gezdirmemi söyledi.
Tesisi dolaşırken, iki nolu makinenin ekszoster bölgesinde
uzman, yedek fanı gördü. Fanın etrafında dolaşıp, bunu nereden ithal ediyorsunuz?
üzerin de herhangi bir yazı yok dedi. Kendi makine fabrikalarımız da diye yanıt
verdim. Bulunduğumuz yerin çok gürültülü olmasından, sorusunu anlayamadığımı
düşünerek tekrarladı. Aynı yanıtı verdim. O bölgeden ayrılıp ustabaşılığa
geldik. Aynı soruyu tekrar sordu, aynı yanıtı verdim. Tatmin olmadı. Yanlış
anladığımı düşünerek yazmasını istedim. Doğru anlıyordum, ama yanıtım onu yine
tatmin etmedi.
Gezimizi bitirip, genel müdürlüğe gelince aynı soruyu
tercümanları aracılığı ile Türkçe sordu. Aynı yanıtı alınca, bu işin en zor ve
çok hassas bölümünü imal edebilecek teknolojiye sahipseniz, neden uluslar arası
ihaleye çıkıyorsunuz. Bunu anlayamıyorum dedi.
Bu konuşmaya Şinasi beyden bir yanıt gelmedi.
DİVRİĞİ’NE GÖREVLİ GİDİŞİM:
Divriği madenleri Müessese müdürlüğünde, bir sinter
uzmanının yarın bulunması gerektiğini bildiren yazı, Genel Müdürlükten
geldiğinde saat on beşti. Metin bey raporluydu, raporlu olarak giderse harcırah
alamayacağı için benim gitmemi söyledi. Fatoş’un ciddi bir rahatsızlığı olduğu
için gidemeyeceğimi söyledim. Genel Müdürlüğün bastırması, Ferit’in Fatoş’u
yalnız bırakmayacakları güvencesi ile akşam yola çıktım.
Divriği’ne vardığımda bizi pekte beklemediklerini gördüm.
İskenderun'dan her hangi bir uzmanda gelmedi.
Konu: düşük tenörlü cevherin, tenörünü artırmak amacıyla
kurulmuş Pelet tesislerindeki, nihai bölümün devreye sokulamaması üzerine, toz
konsantre cevherin sinter de kullanılıp kullanılmayacağıydı.
Kimya Laboratuvar kurulmak için seneler önce alınmış çok
değerli ve pahalı cihazların çöplük yığını gibi stoklanmasına çok üzüldüm.
Neden değerlendirilmediğini sorduğumda; cihazların daha pelet tesislerin
yapılması düşüncesi bile telaffuz edilmediği dönemlerde, uyanık satıcılar;
buranın yönetimine, en hafif tabirle kakalamış. Cihazların sahibi olmadığı için
ortada kalmış.
Açık maden işletmeciliği olan bu bölgeyi arabayla iki günde
gezebildim. Beni dolaştıran Maden Mühendisi arkadaşın; makinelere, arazi üzerinde seyyar olarak
enerji taşıyan 7-8 cm. çapındaki elektrik kabloların, siyasi nedenlerle sık sık
kesilmesi, başka bir kahrolma nedeniydi.
Son gün Divriği “Ulu cami”’yi gezerek Sivas’a geldim. Yarım
günde Sivas’da dolaşarak Karabük’e döndüm.
SİNTER MODERNİZASYONU KARARI:
12 Eylül darbesi ile yönetime el koyan cuntanın başı Kenan Evren,
Romanya ziyaretinde bizim sinterin modernizasyon ihalesini de gerçekleştirmiş.
Baş mühendis Metin Kurt projelendirme ön görüşmelerini
yapmak üzere hemen Romanya’ya gönderildi. Bir aydan fazla orada kalan Metin,
bir Romen heyeti ile Karabük’e döndü. Karşılıklı ziyaretlerle süren çalışmalar
sonunda işin parasal boyutu ortaya çıktı:20.000.000.000tl.di
Projelendirme sonrası imalat çalışmaları biten bölümlerin
montaj aşamasına yavaş yavaş geliniyordu ki, Metin Kurt İskenderun Demir- Çelik
Sinter Tesisleri Müdürü olarak atandı. Ben; sinterin işleme mühendisi olarak;
işletmenin, hem mühendisliğini hem baş mühendisliği ödevlerimi yerine
getirirken, modernizasyonunda proje, imalat ve montaj aşamasında, işletme
tarafına düşen tüm işlerle tek başıma uğraşacaktım.
Genel Kurulu yaklaşan “DEÇ- KOP” Yönetim kurulu başkanlığına
aday olmayarak kendimi tamamen işletmeye verdim.
SİNTERDE YANGIN:
Sinter harmanı hazırlama ve taşıma sistemlerindeki gerekli
değişikler yapılmış ve 2 nolu sinter makinesi tutuşturma ocağında karışık gaz
sistemi devreye sokulmuştu. Diğer bölgelerin proje, imalat çalışmaları devam ediyordu.
Fatoş çocuklarla Denizli’de olduğu için yaz bekarı olan ben,
Cumartesi akşamı yemek için kulübe
gittim. Yemeğe başlamadan aile dostumuz ve müdürüm olan Ferit Tirenğ eve yemeğe
çağırdı. Saat yirmi iki civarın da sinter ustabaşısı Ramazan, Ferit beyi
telefonla aradı. Mesut beye ulaşamadığım için sizi arıyorum deyince, Mesut bey
burada diye telofonu bana verdi. Haber kötü, sinter de yangın çıkmıştı. Bir
araba çağırıp, sintere ulaştığımda yangın söndürülmüş, ama elektrikler
kesildiği için her yer zifiri karanlıktı. Söndürme çalışmasında sıkılan sular
çamur olarak aşağıya damlıyordu.
Gerekli kontroller yapıldıktan sonra elektrik verildi. 50
metre uzunluğunda kauçuk bant, tahrik motoru ilk tespit edilen hasar dı.
Sistemin devreye girmesi zaman alacağı için yüksek fırınlarda harman
değişikliği yapılırken, hızlı bir şekilde sinterin çalıştırılması için gerekli
tüm birimler devreye sokuldu.
Pazar günü öğleye doğru yangının etkisizleştirdiği bölümler de
gerekli tamiratlar ve değişikler yapılarak sisteme yol verme hazırlığına
başlandı. Tutuşturma ocağı pilot gazda yakıldı. Harman bölgesinde beklenmedik
sorunlar çıktı. modernizasyondan kaynaklanan sorunları çözmek üzere yetmiş basmaktan
oluşan “tromel” bölgesine iniyor çıkıyor, geceden beri çamur adam gibi
dolaşıyordum. Akşam olmasına rağmen sorunu çözüp tesise yol veremediğimiz için
yüksek fırınlar zordaydı.
Bu arada tutuşturma ocağının ölü alevleri biraz yükselmişti.
Normal zamanlarda bile bir işe yaramayan, varlığı ile Romen ekibine de sıkıntı
veren sözüm ona proje baş mühendisi Romen, bunu ikide bir dile getiriyordu.
Bunun hiç bir zararı olmadığını, tesise bir an önce yol vermem gerektiğini
anlattım. Tam canım burnuma geldiği sırada, bir iş yapıyor edası ile aynı şeyi
tekrar tekrar konu edince, sonradan kendimi bile şaşırtan bir İngilizce’yle adama bir
fırça attım ki; bir daha ne şantiyeye geldi nede benimle aynı ortamda bulundu.
Kısa bir süre sonra Romanya’ya geri çağrıldı.
MARYUS’LA İSTANBUL GEZİSİ:
Ereli Özbozkurt’un girişimiyle üç günlük İstanbul gezisi
düzenlenmişti. Rehberliğimizi İstanbul’lu çok iyi bilen mimar Yavuz İnce yapıyordu. Daha
önce Demir –Çelik Lisesinin müdürlüğünü yapan, o sırada Kabataş Lisesi müdürü
olan Koray bey, lisenin yatakhanesinde kalmamıza olanak sağladı. Herkesin
ailesi ile katıldığı gezi; öyle güzel organize edilmişti ki, haftalarca yapılacak rehbersiz bir geziye
bedeldi. İstanbul’da görülmesi gerekli birçok tarihi ve doğa harikası yerleri
gördük.
O yıl yapılan dünya
kupası maçlarının final günleriydi. Belgırat ormanlarından henüz dönmüştük,
radyodan Berezilya- Fransa üçüncülük maçının uzatmaya kaldığını öğrendik.
Maryus’la kimseye bir şey söylemeden, televizyon seyredebileceğimiz bir yer
aramaya başladık. İlk bulduğumuz içkili lokantaya daldık. Birer bira söyleyerek
maçı izlemeye başladık. Maç penaltılara kaldı. O zamanlarda Fransa’nın ülkemize
karşı has-mani tutumu yüzünden genelde bir tepki vardı, herkes Berezilya’yı
tutuyordu.
Amerikan barda seyredenler arasında kafayı bulmuş biri
sürekli el kol hareketleriyle Fransa’ya hakaret edip, penaltıların rahat
seyrettirmiyordu. Başka birinin rahat
dur da, penaltıları görelim uyarısına, yoksa sen Fransız’larımı tutuyorsun
deyince arbede çıktı, bir anda ortalık karıştı. Maryus’la ben o kadar korktuk
ki, korkumuzu kelimelerle anlatamam. Çünkü Maryus Romen vatandaşı, izinsiz
olarak Karabük dışına çıkması yasaktı. Allah’dan kavga uzamadı, karakolluk
olmadık.
Güzel gezi sonrası Karabük’e dönerken, Bolu’da yeni açılan
“Filiz Makarnanın konaklama tesisleri”’ne uğradık. Uzun seyahat tan dönen bizleri,
çapulcu sanan yönetici; çok lüks olan dinlenme tesisine almadı. Ereli’nin gece
yarısı valiyi aramaya kalkmasından korkan yönetici bizi içeriye buyur etti
ama bir porsiyon makarnayı bize astronomik fiyata sattı.
SPORA BAŞLAMA:
1980 yılının ilk aylarınday dı. Kilo şikayetimiz vardı. Ali
İhsan Kracaoğlu, İstiklal Özkök ve ben Cumartesi günleri Çamlık’da koşu ve
yürüyüş yapmaya karar verdik. Bu kararımıza bir çok arkadaş da katıldı. İlgi gören bu kararı, bahar ayların da iş çıkışı haftada üç keze çıkardık. Zaman
zamanda Pazar günleri çok uzun dağ yürüyüşleri yapmaya başladık. Koministler
dağda eğitim yapıyor dedikodusu yayıldı ama Kaymakam da bizimle yürüyüşlere
katıldığı için bir sorun olamadı. Yararını gördüğümüz bu yürüyüş sporunu
artırmak amacıyla, sabahları da fabrikaya her gün yürüyerek gitmeye karar
verdik.
Serviler 8,15 de kalkıyordu, Ali İhsan abiyle ben her sabah
saat 7,30 buluşup,garajdan gazetemizi alıyor, fabrikaya kadar yürüyorduk.
Arkadaşlar iş başı yaptığında, gazetenin iri başlıklarını bitirip, günlük
raporların incelemesine başlıyorduk. Fabrika yürüyüşüne, bahar başlangıçlarında
hayli arkadaş katılıyor ama yaza doğru Ali İhsan abiyle ikimiz kalıyorduk
Emekli oluncaya kadar hiç ara vermeden kar da, yağmur da bile süren
yürüyüşümüze son senelerde Erdem Uçanok’da sürekli katılmaya başladı.
BAKLA BOSTAN PİKNİK GEZİSİ:
Mühendisler Kulübü derneği o yıl kır gezisini, Bakla Bostana
düzenledi. Bakla Bostan; orman yoluyla ve otobüsle bir, bir buçuk saatte ulaşılan, nefis köknar ve çam ağaçlarıyla kaplı, yem yeşil geniş çayırlarla
örtülü düzlük bir alandı.
Dört beş otobüsle geldiğimiz bu alanda çocuklar koşturup top
oynarken, görevliler önce kahvaltı, sonra öğle yemeği hazırlama
telaşındaydılar. Büyükler gurup gurup orman içerisine dalarak kır çileği ve
enva i çeşit çiçek topluyordu.
Öğle yemeği yenmiş, her kez bu doğa harikası yerin, değişik
şekillerde tadını çıkarırken, telaşla bir gurubun bir yerde toplandığını fark
edip hemen oraya koştum. Yerde “Sayın Bay” lakaplı Faruk bey yatıyor, her
kafadan bir ses çıkıyordu. Kimi kalp krizi zan edip değişik önerilerde
bulunurken, eşinin feryadına kimse kulak asmıyordu. Sonradan aklı selim hakim
oldu. Dernek başkanı Yavuz İnce eşini dinledi. Midesinden rahatsız olan Faruk
beyin mide kanaması geçirebileceği üzerinde duruldu. Hemen Orman İşletmesi
Müdürlüğünden temin edilen bir jeeple Faruk bey hastaneye ulaştırıldı.
Olaydan sonra
hepimizin morali bozuldu erken dönme
hazırlığına başladığımız sırada Orman İşletmesine gelen; Faruk beyin mide
kanaması geçirmekte olduğunu, hayati bir tehlikenin olmadığı ve acil tıbbi
müdahalenin yapıldığı haberi bizi rahatlattı. Dönüşü erteleyip yaylanın tadını
çıkarmaya devam ettik.
SİĞARAYI BIRAKMAM:
O akşam yetmiş evlerdeki üst komşumuz Yılmaz beylere
gitmiştik. Reşat ve Birsin beylerde gelmişti. İkramlar arasında sohbet ederken
Fatoş’un sigaradan kaynaklanan öksürüğü gündeme oturdu. Perihan hanım ben
geceleri senin öksürüğün ile uyanıyorum deyince, Fatoş; ben Mesut yüzünden sigaraya
başladım, o bıraksa bende bırakacağım dedi.
Birer takım elbisesine iddiaya girerek o anda sigarayı
bırakmaya karar verdik. Fatoş üç gün bile dayanamazken, ben bir daha sigarayı
elime almadım. Bıraktığım da, günde üç paket “Bafra” sigarası içiyordum.
KASTOMONU GEZİSİ:
Özdal abilerle bir akşam oturmasında Kastamonu’ya gidip,
etli ekmek yemeğe karar verdik. Kastamonu’lu olan Özdal abi bir gün önceden
giderek, babasığil de gerekli hazırlığı yaptı. Bizim arabaya ertesi gün iki
aile sıkışarak, Kastamonu’ya vardık.
Öğretmen olan Özdal abinin babası Hababam Sınıfı romanının yazarı
Rıfat Ilğaz’la sınıf arkadaşıydı. Yazlık olarak kullandıkları eski geniş
bahçeli evde her çeşit meyve ağacı vardı. Ayrıca geniş bahçe çimlerle kaplıydı.
90 yaşlarındaki amca ve 80 yaşlarında teyze yaşlarına göre
çok dinçler di. Yardımcı bir bayanın katkılarıyla etli ekmekler yapılıyor, biz
kıtlıktan çıkmışcasına ekmekleri tüketiyorduk. Sağlıklarına dikkat eden amca ve
teyze, bir etli ekmeği ikisi paylaşırken rahatsızlanan Övül, sonradan çok
aradığı etli ekmeğin çeyreğini bile
yiyemedi.
Yemek sonrası Kastomonu’yu dolaşmaya çıktık. Kastamonu’ya
yatırlar kenti demek yanlış olmayacak. Çünkü o kadar çok yatır ve türbe var ki
anlatmakla bitmez. Ama birini anlatmadan geçmiyeceğim: bu türbede yatan
kişinin, ölümünden sekiz yüz yıl geçmesine karşın açıkda duran ayakları ve
bilekleri çok zayıf bir insanın ayak ve bacağı gibi canlılığını koruyordu.
Tırmanarak çıktığımız Kastomonu Kalesinde Özdal abi,
Kastomonu adının tarihçesini şu efsaneyle anlattı: Selçuklu’ların kaleyi
kuşattığı sırada şehrin tekfurunun kızı; Selçuklu kumandanına aşık olmuş ve
gizlice kale kapısının anahtarını, kumandana kale surlarından atmış. Bunu fark
eden babası adı “Moni” olan kızını, kızgınlıkla surlardan aşağı atarken “kastın
neydi Moni”!! diye bağırmış. Kaleyi zapteden Şelçuklu komutanı; şehrin adını,
kızın babasının kızına son söylediği cümleyi kullanarak “Kastın Neydi Moni” diye değiştirmiş. Kızın anısını yaşatmak istediği bu isim, zaman içerisinde
Kastamonu’ya dönüşmüş.
3 NOLU SİNTER TUTUŞTURMA OCAĞI PERFORMANS TESTİ:
Sinter modernizasyonu hızlı bir şekilde sona yaklaşıyordu.
Anlaşma şartları içerisinde; bakım ve işletme gruplarının makinist,
postabaşı, ustabaşı, mühendis ve baş
mühendislerinin iki etapta Romanya’da iş başı eğitimi vardı. İsimler
belirlendi, pasaportlar çıkarılma aşamasında öğrenemediğimiz nedenle Müessese
müdürü bu eğitimleri iptal etti.
Personel arasında büyük moral bozukluğu olduğu bu günlerde
tutuşturma ocağının, 24 saatlik performans testi yapılacaktı.
İlgili işletme personeline teorik olarak karışık gaz
kullanılacak bu sistemi öğretmeye çalışırken, haklı olarak ayak sürümeleri ile
karşılaştım.
Normal de yapım müdürlüğü sorumluluğu altında olması gereken
performans testini, bu müdürlükte yapacak personel yoktu. Kayın pederinin Genel
müdürle tanışıklığı nedeni ile Yapım Müdürlüğüne gelen Ersin bey mesleği geriği
bu konulara çok uzaktı, ayrıca Yapım Baş Müdürü Oktar Yılmaz’zın gölgesinde
kalıyordu. Baş mühendis Temel Gürşen, elamanlarına söz geçiremediğinden tüm
işleri kendi yapmaya çalışıyordu. Romen tarafında ise, işletme deneyimi olan
kimse yoktu.
Benim bilgilerim teorik. Personelin, pratik eğitim almadığı
için ayak dirediği ortamda tesisin en önemli bölümlerinden birini, tüm olumsuzluklar
içerisinde performans testine başladık. Ocağın soğuk olması, karışık gazın tutuşmasını
her girişimde engelledi. Deneyimli Gaz Teshin Müdürü Erdoğan Sarıer’in
önerisiyle ilk tutuşturma kok gazı ile yapıldı, daha sonra karışık gaza
geçildi.
Ocak çalıştırılmaya başladığında mesai saati bitimi
gelmişti, bir anda tüm kalabalık, Romen grubun başı Maryus hariç kayıp oldu.
Oda bu konuda pratik bilgi sahibi değildi, beklemesine gerek olmadığı için bir
süre sonra ayrıldı.. Meydana gelecek bir aksilik fabrikayı havaya uçura
bilirdi.Müessese Müdürünün keyfi davranışına tepki olarak, bu fakir milletin zarara sokamazdım. 24 saat iş başın da kalarak, kendi pratiğimi geliştirirken,
hem personelin pratik eğimini yaptırdım hemde ileride personelin devam ettirecekleri
tepkinin, tesis de zarara dönüşmesini önledim.
Başarıyla ve bir sorun yaşamadan en kritik bölümlerden birinin testini
bitirdik.
Okyar bey görevden alınınca kısa bir süre İşletmeler
Müessese müdür yardımcısı Güven bey bu göreve de vekalet etti. Bu sırada devriye
sokulan bölümlerde görevli bırakılan Yapım Müdürlüğü elamanları, şantiye
binasında uyuyarak bana çok yardımcı oldular.
SİNTERDE ALKALİ GİDERME:
Müdür Aytekin beyin odasında beş altı mühendis arkadaş geyik
muhabbeti yaparken İşletmeler Müessese Müdür Yardımcısı Güven Erğun geldi. Bir
müddet geyik muhabbeti devam ettikten sonra Güven bey; sinter de alkali
giderilebilir mi? diye bir fikir ortaya attı. Herkes çok ciddi bir kafa
yormadan cevabını verdi. Tüm fikirler olumsuzluk da birleşti. Eski sinterci
olan Güven beyde, bu olumsuzluğa katıldı, konu o anda kapandı.
Aradan on beş yirmi
gün geçmişti ki, Güven bey, beni makamına çağırdı. Geçenlerde gündeme getirdiği
sinterde alkali giderme işlemini; Ankara'daki toplantıda Genel Müdür Fikret
Kuzucu, gündeme getirmişti. Ben, bunu bir sesli düşünce zan etmiştim,
İskenderun Demir-Çelik’te uygulamaya başlamışlar, bizdeki durumu sorunca bir
cevap veremedim, tabiri caizse fırça yedim dedi.
Hemen bakım, proje ve işletme gruplarından bir ekip oluşturup
İskenderun’a incelemeye gidelim önerisini yaptım. O da aynı düşüncede olduğunu
söyleyince; ben, Erdal Doğan ve projeden bir arkadaşla oluşan ekip İskenderun’a
gittik.
İskenderun Demir- Çelikte durum; Fikret beyin söylediği gibi
değildi. Sadece pilot tesiste uygulama yapıp, olumlu sonuç almışlar. Mersin Cam
fabrikasında dereye atılan bir madde ile bu işi yapıp yapamayacakları arayışın da
olduklarını öğrendik.
Burada aldığımız bilgiler ışığında, büyük bir projeye gerek
kalmadan, Makine Bakımın katkıları ile oluşturulan basit sistemle; deneme
çalışmalarına başladım. İlk uygulama da sinter makinesinin ızgaralarında
görülen renk değişimi ve ortamda duyulan değişik gaz kokusu sonuç aldığımız
umudu verdi. Fakat laboratuvar sonucu hayal kırıklığı yarattı. Değişik dozajlarda
ve tesisin değişik noktalarında; üç gün tesis den yarım saat bile ayrılmadan
bizzat kendim, yaptığım uygulamalardan olumlu sonuç alamadım.
Sonucu yazılı olarak Güven beye sunduğumda; bizim bu işi
başaramayacağımızı biliyordum diyerek; üç gündür büyük gayret ve fedakarlıkla
yaptığım çalışmaları hiçe sayıyor ve tavrıyla da beni küçümsüyordu.
Yorgun ve büyük moral bozukluğuyla odasından çıkarken, eve
dinlenmeye gitmeyi düşünüyordum. Bir den bire bir dergide okuduğum yazı aklıma
geldi. Hemen büroma gidip, eski dergileri karıştırmaya başladım. “İron and
Steel” dergisinde konu ile ilgili bir paragraflık yazıyı buldum. Yazı; Alman “Lurgi”firmasının, Güney Afrika’daki bir Demir –Çelik
tesislerinin- sinterinde alkali giderme uygulamasının başarıldığını yazıyordu.
Hemen söz konusu firmaya bir yazı yazıp postaladıktan sonra eve gittim.
Kafamda hep bu konu
vardı ama bir türlü aklıma başka uygulama gelmiyordu. Erdemir’deki sinterci
arkadaşlarla yaptığım telefon görüşmelerinde de, onların bu konuda bir bilgilerinin
olmadığını öğrendim.
Aradan neredeyse bir ay geçmişti ki bir akşam üzeri işten
çıkarken odacının getirdiği posta da, bana kalın bir zarf vardı. Paket Lurgi’dendi.
İş çıkış saati olduğundan paketi yanıma alıp, servise bindim. Arabada paketi
açtım, sinter de alkali giderme çalışmaları hakkındaydı.
Hemen evde, hızla 40- 50 sayfalık raporu okumaya başladım.
Fatoş’un yemek davetini bile sonra diye geri çevirdim. Gece 22.30 doğru
aradığımı buldum. Bu uygulama “bazik” sinter üretiminde başarılı oluyor, “asit”
sinter üretiminde uygulanamıyor. Nedenleri de geniş bir şekilde anlatılıyordu.
Sabah büroma uğramadan doğru Güven beyin bürosuna gittim.
Söz konusu konu ile bilgileri aktardım. Bir çocuk gibi sevindi. Çünkü Genel
Müdürlükten sürekli eleştiri alıyormuş. Hemen bir ön yazı ile raporun
fotokopisini Genel Müdürlüğe gönderdik. Hazırlıkları tamamlanmakta olan bazik
üretimine geçtiğimizde, uygulayacağımızı belirtmeyi de ihmal etmedik.
GENEL MÜDÜR FİKRET KUZUCU’NUN FIRÇASI:
Fikret bey, Genel Müdürlüğe Özal’ın prensi olarak tepeden
inme atandı. Kısa sürede bu işi bildiğini kanıtladı, birçok ilke imza attı:
Örneğin; üç ay sonra çıkan maliyet hesabı, on beş günde çıkar duruma geldi.
Demir-Çelik kendi sigorta şirketini kurarak, geliriyle Dikili’de nefis bir kamp açtı. V.S.
Fikret beyin bu hızına, Karabük ayak uydurmakta
zorlanıyordu... bir gün Müessese müdür ve yardımcılarında bulunduğu tüm memur
kadrosunda bulunan personeli, memur yemek hanesinde toplayarak bu atalet den
kurtulmamız için gerekli uyarıları oldukça ağır dille yaptı.
İskenderun’un hemen yeniliklere adapte olmasına karşın,
herhalde Karabük dağlarla çevrili olduğundan hala babadan kalma çift sürmeyi
sürdürüyor eleştirisine; senelerdir Müessese Müdürlüğü yapan Ata Poyraz’ın,
sanki eleştirinin birinci derece muhatabı değilmiş gibi, hararetle haklısınız
efendim demesi görülmeye değerdi.
BİGİM DIŞINDA CUMHURİYET GAZETESİNDEKİ DEMECİM:
Kara Deniz’de demir tozu yüklü olduğu söylenen şüpheli bir
geminin dolaşması, son günlerde gündeme oturmuştu. Her gün gemi yükü ile haberler
çıkıyor, radyo aktif madde taşıdığından şüpheleniyor. Pek çok köşe yazarı
konuyla ilgili makale yazıyordu...
Sürekli “Cumhuriyet” okuru olan ben, gazeteyi açınca
gözlerime inanamadım. Adım, mesleğim ve unvanım kullanılarak, hiç de doğru
olmayan teknik bilgileri içeren demecim yayınlanıyordu.
Böyle bir demeç vermem yasaya aykırı olmakla birlikte, aynı
zamanda, verilen teknik bilgilerde, tamamen kulak dan dolmaydı.
Bilğileri veren muhabirle temasa geçtiğimde, aldığım yanıt;
doğru haberlerine ve ciddiyetine çok
güvendiğim bir gazeteye hiç yakışmıyordu: bana ulaşamadığı için, Demir-
Çelik’te tanıdığı bir mühendisden aldığı bilğileri yayına yetiştirmek için
yazmış.
Durumu anlatmak için gittiğim İşletmeler Müessese Müdür
Yardımcısı, eski sinterci Güven Erğun; bu cahilce bilğilerin senin vermenin
mümkün olmadığını, Müessese Müdürüne anlattığını belirterek, rahat olmamı
söyledi.
TÜM TESİSİN 72 SAATLİK PERFORMANS TESTİ:
Sinter modernizasyonuyla ilgili tüm montaj işleri
tamamlandı. Artık 72 saatlik performans testi yapılabilecekti. Pey der pey
yapılan testlerde yalnız kalışım, bunda önlendi. Hem Romanya’dan uzman işletmeci
ekip vardı hemde genç mühendis arkadaşım Necmettin Tokur göreve başlamıştı.
Sıkı bir denetim altında yapılan 72 saatlik test başarı ile
uygulandı. Hem üretimin kalitesi, hem makinelerin zamandan yararlanma süresi ve
üretim hızı şartnamedeki kayıtları tut du.
Testten başarıyla çıkma şereine, Romen tarafı; tüm yönetici
ve tesisin projesinden montajına emeği geçenlerin davetli olduğu kalabalık bit
topluluğa yemek ziyafeti verdi.
Romen Şantiye Şefi Maryus; teşekkür konuşmasında, benden
uzun uzun sitayiş ile bahsetmesi, tüm yorgunluğumu giderdi.
ACİL OLARAK GENEL MÜDÜRLÜĞE TOPLANTIYA ÇAĞRILMA:
Performans testinin ikinci günüydü, bir yüksek fırın ve
sinter uzmanı acil olarak Ankara’ya toplantıya çağrılıyordu. Test sonrasına
bırakma isteğine genel müdürlük olumsuz yanıt verilince, mecburen gündüz
başladığım görevi, ertesi gün sabah saat beşe kadar sürdürerek, yerime
Necmettin’e bırakıp, Muharrem Özden’le saat altı arabası ile Ankara’ya gittik.
Çok acil çağrıldığımız toplantı hakkında genel müdürlükte
yeterli bilgi yoktu. Bize yazı gönderen Genel Müdür yardımcısı o gün görevde
değildi. Uzun araştırma sonrası, bir demir cevheri firmasının tanıtım
toplantısı talebi olduğu ortaya çıktı. Fakat, firma yetkilileri de ortalıkta
yoktu. İlgili daire başkanı toplantıyı öğleden sonra organize edebileceğini
söyleyerek, yemek sonrasına kadar bizi azat etti.
Muharrem’le Turizm Bakanlıgı’nda baş kontrolör olarak
çalışan dayıoğlu Necip Acar’ı ziyaret ettik. Sağ olsun bizi üst düzey bürokratlarının
gittiği lüks restoranda ağırladı.
Saat 14,00 de
geldiğimiz Genel Müdürlükte, maalesef toplantı organize edilemediği için çok
önemli görevlerimizi bırakarak geldiğimiz Ankara’dan bir iş yapmadan saat 15,00
arabasıyla geri döndük.
Bize mal satmak isteyen bir firmanın toplantı dileği; yirmi
milyar tl. harcanarak, devreye alınabilmesi için, tesis de yapılmakta olan
performans testinden önemli oluyor. Sonrada, bu “KİT”’ler niye zarar ediyor?
diye hayretle büyüklerimiz soruyor...
AÇILIŞ TÖRENİ:
Açılış töreni, Sanayi ve Ticaret Bakanı Cemil Çicek,
Romanya’nın ilgili bakanı ve Ankara Büyük Elçisinin katılımıyla yapıldı.
Tören öncesi ilgililere, sinter konusunda ve tesis hakkında
birifingi ben verdim.
Tesise yol verdiğimizde hemen dikkati çeken ekssozterin
gürültüsüydü. Gürültü kirliliği; tüm Karabük’te rahatsız edici boyuttayken,
sekiz kilometre ileride ki Safranbolu’dan da duyuluyordu.
Açılış da Romen Bakanın, en kısa sürede çözüm bulunacağı
sözünü verdiği bu sorun, kronik olarak kaldı. Her olumsuzluğa kısa zamanda
adap de olan bizler, buna da alıştık. Daha sonra tesis de çıkan sorunlar nedeni
ile bu gürültü kirliliğini bile arar olduk.
İŞLETME SIRASINDA ÇIKAN SORUNLAR:
İlgili birimlerin tüm dikkatini verdiği performans da
ki ihtimam normal işletme koşullarında
olmayınca büyük sorunlar yaşanmaya başlandı.
Montaj çalışmalarını yürüten Baş Müdür Oktar Yılmaz keyfi
bir uygulamayla görevden alındı. Uzun süre değişik Müessese müdür yardımcıları
tarafından bu görev vekaleten yürütüldü. Her vekalet edene sorun ve çözüm
yolları yapılan toplantılarda tekrar tekrar anlatılıyor, ancak ne yapım
müdürlüğünden nede zaten teknolojileri bizden hayli geri olan, üstelik proje
ekibi de ayrılan Romen tarafından yardım alabiliyorduk. İşletme olarak kendimiz
anlatıyor kendimiz dinliyorduk. İşimiz Allah’a kalmıştı.
Sık çıkan arızalar nedeniyle ne yeterli sinter
üretebiliyoruz nede sinterin kalitesini tutturabiliyoruz. Yüksek fırınlarda bu olumsuzluktan çok
etkileniyor ama çözüm için gerekli ekip bir türlü oluşturulamıyordu. Günah
keçisi olarak hep Romen tarafı suçlanıp, bol bol nutuk atılıyordu.
Romen tarafının suçlanmasının; bizim sorunumuzu çözmediğini,
yapılan bunca yatırımın boşa gittiğini, Romen’lerden zararımızın tahsil edilme olanağının
olmadığını, bu tesisi yıkıp yenisini yapmanın olanaksızlığı nedeni ile; gerekli
ekip oluşturup beş altı aylık ciddi bir çalışmayla bu tesis den istenilen kalite
ve miktarda üretim yapılabileceğini her vekaleten göreve başlayana yana yakıla
anlatıyor, ayrıca Genel Müdürlüğün isteği üzerine bir rapor oraya gönderdik.
Benim bu çok iç den şikayet değil, çözüm yolu önerilerim;
“Albay” lakaplı “faşist müessese müdür yardımcısı İsmail Şenel’i o kadar etkiledi
ki, bu güne kadar nasıl oldu da,
solcuların ne kadar? vatan sever olduklarını anlayamadığını itiraf etmek
zorunda bıraktı...
GREV:
Karabük Demir-Çelik fabrikaları kok, yüksek fırınlar -
sinter, çelikhane ve hadde haneden oluşan entegre bir tesis dir. Önceleri bu
tesislerin yedek parçalarını karşılamak amacıyla kurulan, sonradan tüm ülkeye
hizmet veren makine fabrikaları, dökümhaneler, ağır yapı teçhizat fabrikaları
gibi her biri kendi çapında gerçekten fabrika olan devasa tesislerle entegre tesislerle
iç içe geçmişti. Tüm bu tesislerin elektrik, su, buhar gibi gereksinmeleri
kuvvet santralından karşılanır.
3 nisan 1937 yılında temeli atılan bü devasa tesis iki yıl
gibi kısa sürede kendi enerjisini kendi üreterek, 1939 da ilk pig üretimini
gerçekleştirmiştir. Bu başarı; 1970 lerin başında planlanıp, 1984 ler de yeni
yeni devreye sokulmaya çalışılan cevher hazırlama tesisleri modernizasyonunun
süresi hesaba katıldığında daha iyi anlaşılır.
Savaş dan çıkmış yeterli sermayesi ve eğitimli elamanın
olmadığı, çalışanların elaman yokluğu nedeniyle askerliklerini fabrikada yapmak
zorunda kalındığı dönemlerde, yaratılan bu fabrikada işçiler; 12 eylül darbesi
sonrası iyice yoksullaşmışlar dı. Eski hayat seviyelerini yakalamak için, gayet
makul istekleri olan bir ton demir fiyatı karşılığı maaş, geri çevrilerek greve gitmeye zorlandılar.
Bu entegre tesisleri
greve götürmek ülke sanayisine yapılabilecek en büyük hıyanet di. Çünkü kok
fabrikaları, kesinlikle durdurulamıyor, yüksek fırın sobaları ise sürekli sıcak
tutulmak zorundaydı.
Zorunlu çalışma
nedeniyle üretilen kok kömürü; değerlendirilemediği için dozerlerle yarısı
toprağa gömüldü, diğer yarısı da dozerlerin paletleriyle öğütüldü.
5,5 ay süren grev sonrası çok sıkıntı çeken işçilere,
isteklerinin iki katı maaş verildi. Bunu anlamak mümkün değildi. Sonraki
gelişmeler bu milli kuruluşu yok etmek amacıyla greve sürüklendiği kanıtlandı.
KARABÜK DEMİR- ÇELİK’İN GELECEĞİNİN BELİRLENMEYE ÇALIŞILDIĞI
TOPLANTI:
TDÇİ Genel Müdürü Sencer İmer’in de katıldığı toplantı,
Yenişehir Sinemasında benim oturum başkanlığımda yapıldı. toplantıya başta
Kaymakam ve Belediye Başkanı olmak üzere şehir yetkilileri de katıldı.
Grev sonrası Özal tarafından işçilerin isteklerinin iki katı
maaş verilip, altından kalkamayacağı kadar borç batağına sokulmuş bir işletme,
eli ayağı bağlı bir Genel müdüre teslim edilmişti.
Grev Öncesine kadar bir kuruş zarar etmeyen bu kuruluş;
100.000 kişinin yaşadığı bu şehrin oluşmasını sağlarken, İskenderun Demir-
Çeliğin %100’ne, Erdemir Demir Çelik’te önemli hisseye sahipti. Ülkemizin
sanayileşmesinde öncülük eden elamanların, yetişmesindeki katkıları maddi olarak
belirlemek olanaksızdır.
Birikmiş işçi alacakları, tesisin üretime devam edebilmesi
için gerekli ham madde ve yedek parçaları için gerekli para; Devlet her türlü
yardımı kestiği için astronomik faizlerle özel bankalardan sağlanacaktı.
Kuruluş yıllarındaki haklı güvenlik gerekçeleriyle, günümüz
koşullarında ise, yanlış yer seçimi örneği olan bu tesislerde ne yapmalı ki,
geleceğini fabrikaya bağlamış bu şehir, ayakta kalabilsin...
Birçok öneri ve görüşler tartışıldı, varılan sonuç şuydu:
kuruluş yerinden kaynaklanan olumsuzluğun yanı sıra, günümüz Demir –Çelik
tesisleri kapasitesine yer darlığı nedeniyle ulaşmak mümkün değildi. Ancak
büyük bilgi birikimine sahip bu tesislerde, katma değeri yüksek teknolojik üretimlere
pey der pey geçilirken, şehri ayakta tutacak yeni sanayi tesislerin, Demir-Çelik
alt yapısından yaralanılarak kurulmasıydı.
KALORİFERLİ LOJMANA ÇIKMA:
Aytekin bey görevli olduğundan yerine vekalet eden Freit
Tireng’le iş görüşmesi için Güven Beyin bürosundaydık. Toplantı halindeyken,Çelikhane
mühendislerinden iki arkadaş kalorifersiz lojman sorunları için oraya geldiler,
Güven bey, onlara siz daha önce gelip bana derdinizi anlattınız, ben sizin
sorununuzu not aldım, hiç merak etmeyin benim takibimde dedi.
Toplantı sonrası Ferit; ev sorunumu, özel olarak gelip anlatmam gerektiğini, o
arkadaşları yanıtlarken, bana da mesaj verdiğini vurguladı. Güven beyle aynı
müdürlükte çalıştık, benim ev sorunumu ve ne olduğumu, hangi koşullarda
çalıştığımı biliyor. Bildiklerini ona anlatmak bana ters geliyor diyerek, itiraz
ettim.
Aytekin bey dönüşünde,
bu konudaki gelişmeleri Ferit ona da anlatmış. Oda, hemen beni Güven beye
götürdü. Bildiklerini anlattık, ajandasına not aldı. İlk ev dağıtım komisyonunda
%50, ikinci komisyonda %100 şansımın olduğunu söyledi. Gerçekten 1,5 ay sonra
kaloriferli lojmana taşındık. Atalar demekti boşuna dememişler: ağlamayan
çocuğa meme vermiyorlar.
ERDAL DOĞAN’LA YOLDA SABAHLAMA:
Fatoş’lar Denizli’de olduğu bir dönemde yaz bekarıydım. O
Pazar günü “refekmanda olan 3 nolu yüksek fırın için fabrikada nöbetteydim.
Saat 20.00 civarında klüpe geldim. Hemen yemeğimi yeyip, milli maç seyretmek
için eve gidecektim. Onun için amerikan bara oturdum. Amerikan barda Erdal abi
ve Ahmet Bal yemek yeyip kafa çekiyorlardı. Bende yemek siparişinin yanında bir
duble rakı söyledim. Ahmet’le Erdal abi arasında ki sohbetin konusu demir-çelik
olduğundan hararetliydi. Zaman zaman bende katılıyordum, farkında olmadan
üçüncü duble mi içiyordum ki, ortam gerildi. Erdal abi kadehini bitir çıkalım
dedi. Sohbet ederek üç yola geldik. Burası ikimizin yol ayrımıydı. Sohbete
devam etmek için durduk. Konu konuyu açtı sabaha karşı dörtte evlerimize gitmek
üzere ayrıldık. Tabi ki demir çeliği kurtararak.
ÇAĞRI SATRANÇ ÖĞRENMEK İSTEDİ:
Çağrı üç dört yaşlarında olduğu dönemlerde bir Pazar günü
Övül’e santraç öğretiyordum. Çağrı kendisine de öğretmemi istedi. Daha çok küçük
olduğunu biraz daha büyüdüğünde öğreteceğimi anlatmaya çalıştım. Öğrenmekte
ısrar etti.
Karşıma alıp, taşları dizdim. Başladım taşların özelliklerini,
nasıl hareket ettiklerini? anlatmaya. Sıra “at”a gelince, ben onun nasıl
hareket ettiğini biliyorum dedi. Nereden biliyorsun? Deyince, atı eline aldı
tıkıtık, tıkıdık dedi. Bu cevap karşısında Övül ve ben donup kaldık.
HAMSİLİ PİLAV YEMEĞİ:
İş çıkışı saati yaklaşmıştı, Erdoğan Tolan bu akşam şarap
gecesi yapalım dedi. Muharrem Özden’de, eşinin olmadığını, evin müsait olduğunu
söyledi. Mustafa Özyurt’a kendisinin güzel hamsili pilav yapacağını
söyleyince, pamuk eller cebe gitti. Mustafa iş den yarım saat erken ayrıldı.
Hamsili pilav yapmak için. Erdoğan iş çıkışı çarşıya inerek şarap almaya gitti.
diğer arkadaşlarla saat 19,30 Muharrem’in evinde bulaşmaya anlaşarak iş den
çıktık.
Eve geldiğimde
Ertuğrul’un ziyarete geldiğini öğrendim.
Onuda alarak Muharrem’de buluştuk. Erdoğan sekiz, dokuz şişe şarapla
oradaydı. Tüm arkadaşlar geldi, hamsili pilavla Mustafa’yı beklemeye başladık.
Saat sekize doğru koca bir tepsiyle Mustafa’da teşrif etti.
Çatalı kapan tepsiye yumuldu, tepsinin üzerinde çok az hamsi
vardı. Nerede bunun hamsi si? Sorusuna, Mustafa içinde olur diye cevap verdi. Bir
taraf dan şarap kadehleri boşalıp, doluyor ama hala hamsiye ulaşamadık. Ama aç
olduğumuzdan pek üzerinde durmadan pilavı yemeye devam ettik. Tepsinin sonuna
ulaştığımızda da, üste olduğu kadar bir kaç hamsi vardı.
Karnı doyan herkes Mustafa’dan hesap sormaya başladı...
Çarşıya indiğinde; Karabük’te hiç olmayan bir olayla
karşılaştığını, çok az gelen hamsi hemen tükenmiş, balıkçısının kendine ayırdığı
yarım kilo hamsi ile pilav yapmak sorunda kalmış.
Eğer bunu önceden söyleseydi, böyle bir güzel gece
geçiremeyeceğimiz için, sonuna kadar sakladığını anlattı.
BABAM FELÇ OLDU:
Bir hafta önce babam bize ziyarete geldi. Çok güzel birkaç
gün geçirdik, mutlu bir şekilde Karabük’ten ayrıldı.
Şubat ayı içerisinde eve gelen telefondan babamın hasta
olduğunu öğrendim. Önemli bir şeyinin olmadığı söylense de, içime kurt düştü.
Çünkü küçük hastalıklar için babam, bana haber verdirmezdi. Hemen Denizli’ye
geldim. Çok şiddetli rüzgar estiği için ağaçlar yıkılmış, elektrikler kesikti.
Gece yarısı Kayın pederleri zorlukla uyandırdım. Orada olan annem; çok
önemli bir rahatsızlığının olmadığını, başında halamın oğlu İbrahim bulunduğunu,
sabah hastaneye gitmemizin bu hava koşullarında daha uygun olacağına beni ikna
etti.
Hastaneye vardığımda babam, sağ tarafını kullanamıyor ve
konuşamıyordu. Yani felç olmuştu.
Doktoru ile yaptığım görüşmede; büyük şehirlerdeki hastaneye
götürmenin bir yararını olmayacağını öğrendim.
Liseden sınıf arkadaşım olan Dr. Nevzat Bilal’dan akıl
almaya gittim. Babama bakmakta olan Dr. Saim Gök’ün iyi bir doktor olduğunu,
ancak içimizin rahat etmesi için daha genç ve işinde daha uzman olan serbest
çalışan Dr. Metin Vural beyi getireceğini söyledi. Akşam Nevzat’la Hastaneye
gelen Metin bey; bu rahatsızlıkta, şu anda uygulanan tedaviden başka bir yol
olmadığını, babamı büyük şehir
hastanelerine götürmenin, onun moralini bozmaktan başka bir yararı olmayacağını
söyledi.
On beş gün babamın başından ayrılmadan refakat ettim. Eklem
yerlerinin kireçlenmemesi için yapılması gereken hareketleri uzman
teknisyen den birkaç seans da öğrendim.
Çocukların bakıcı sorunumuzu, Fatoş bana hissettirmeden
çözmeye çalışırken, ben köyde de babamın başında bulundum. Tüm kültür fizik
hareketleri anneme öğrettim. Cahil olan annem, büyük bir özveriyle anlattıklarımı
dinledi ve hiç eksiksiz uygular duruma geldi.
Babamın hastalıktan kaynaklanan tüm kaprislerinden hiç şikayet
etmeden ve gözümüz arkada kalmadan, tüm köylünün dikkatini çekecek şekilde
babama, beş buçuk yıl tüm ihtimamla annem baktı.
Babamın hastalığının 25. gününde ablam çocuklarını
Almanya’da bırakarak köye geldi. Ablam; iki ay süreyle babama bakarken,
Eniştemin gösterdiği özveriyi hiç unutamam.
ERTUĞRUL’UN HASTALIĞI:
O Ramazan Bayramında Denizli’ye gelmeyecektik. Çünkü Amasra’ya
kampa gidecektik. Denizli’den gelen haber Ertuğrul’un askerden hasta
geldiğiydi. Kararımızı degiştirp birinci bayram günü Denizli’ye gelmek üzere
yola çıktık. Gerede’ye gelmeden lastik patladı. İstetmeyi taktım, ama çok
yıpranmış durumdaydı. Tüm benzincilere girip çıktık ama Dinar’a kadar lastik
tamir edecek kimseyi bulamadık
Denizli’ye geldiğimizde Ertuğrul’un sayılı günlerinin
kaldığını öğrendik ve yıkıldık. Bayram sonrası arabayla birlikte Fatoş’ları
Denizli’de bırakıp Karabük’ke döndüm.
Kısa bir süre sonra Ertuğrul, Mehmet’tin girişimiyle, Ankara
Gülhane Askeri hastanesine yatırıldı. Başında Mehmet kalıyordu. Hafta sonu
ziyarete gittiğimde, Mehmet’in morali çok bozuk olduğundan Karabük’e götürdüm.
Akşam klüpte erken saatte Mehmet’le demlenirken Ferit’ler eve yemeğe
çağırdılar. Önceden başladığımız içkiye orada da devam edince, eve nasıl
geldiğimizi ikimizde sabah hatırlayamadık.
Umutsuz tedavi devam ederken, Ertuğrul on beş günlüğüne
izinli olarak Denizliye gönderildi. Arada bir askeri hasteaeye gidip
kontrollerini yaptıran Ertuğrul, son kontrole gittiğinde büyük sürprizle
karşılaşır. Böbreklerden biri tamamen iflas etmiş, diğerinde de yumurta sarısı
kadar taş tespit edilmiş, üre yüksek olduğu için ameliyat edilemeyip sayılı
günlerini bekleyen Ertuğrul, tüm hastalığından kurtulmuştu. Hem Denizli askeri
hastanesinde Hemde Gülhane’de mucuze diye nitelenen bu iyileşmeyle, hastalıktan
bir şey kalmamıştı.
Tıpbi müdahale sonucu mu, yoksa uygulanan doğal otların
etkisi mi? Ve/ veya şifalı olduğu söylenen su içiminin mi? etkili olduğu
saptanamadı.
ÇAĞRI’NIN GARAJDAN DÜŞMESİ:
Fatoş’un bir öğrencisi kapıya geldi, Çağrı'nın araba
garajının üzerinden düştüğünü haber verdi. Telaşla aşağıya indik. Çağrı’nın başında
hafif sıyrıklar vardı, ama Çağrı iyi görünmüyordu, hemen hastaneye götürdük.
Çağrı’yı muayene eden genç doktor; korkulacak bir şeyin olmadığını, olay sonrası
şokun ve ilginin etkisiyle kötü göründüğünü söyledi.
Hastane sonrası eve dönerken doktorun, Çağrı’ya yumuşak mı? sert
mi? iniş yaptın diye sorması, bizi hayli güldürdü.
ÇAĞRI ELİNE DİKİŞ ATTIRMIŞ OLARAK EVE DÖNDÜ:
O akşam fener alayı vardı. Çağrı, arkadaşı Arman’la
anlaştığı için sokağa çıkmak istedi.. Site çok güvenli olduğundan hiç terettüt
etmeden çıkmasına izin verdik.
Biz balkondan fener alayını izleyip, tam içeri girecekken,
Arman’dan gelen telofon, Çağrı’nın gelmediğini bildiriyordu. Telaşla aşağıya
inmek için kapıyı açtığımda Çağrı karşımda, eli sarılıydı. Daha ne olduğunu
sormadan, “şapka” bölğesinde düştüğünü, eli kanamaya başlayınca hastaneye gidip,
parmağına dikiş attırdığını anlattı.
ÇAĞRI BALKON DEMİRLERİ ÜZERİNDE:
Oturduğumuz 4. kat da ki lojmanda; biri önde, diğeri arkada
iki adet oldukça büyük balkon vardı. Arka balkonun normal korkulukları üzerinde
çocukların düşmemesi için hayli yüksek ilave bir korkuluk vardı.
Çağrı, bu korkuluk demirlerinin üzerine çıkıp, binanın dış
kısmına geçerek, bir sağına bir soluna gidip gelirken Fatoş’un öğretmen
arkadaşı Ayla Sarı durumu tesadüfen görmüş. Hemen evine gitmeden, ilk komşudan
telefonla Fatoş’u bilgilendirmiş.
Fatoş; büyük bir soğuk kanlılıkla mutfaktan dışarıya
çıkmadan, Çağrı’nın sevdiği bir şeyi vereceğini söyleyerek içeri çağırıp, büyük
bir felaketi önlemiş.
Bu yaptığının yanlış olduğunu anlatmaya çalışırken, bunu
birçok kez yaptığını ve hiç korkmadığını söyledi. İlk okula başlayıncaya kadar,
bu balkona sandalye türü bir şey bir daha kesinlikle koymadık
ÇAĞRI OYUNCAKLARINI HEMEN KIRARDI:
Çağrı her yeni oyuncağını inceleme merakı yüzünden çok kısa
sürede bozar veya kırardı. Bu özelliğini bilen Zarife hanımlar bize oturmaya
gelirken, Çağrı içinde bir yaş günü hediyesi alıyor. Oyuncağı alırken
satıcıdan; Çağrı’nın özelliğini
anlatarak, kendisine öyle bir oyuncak vermesini, hiç değilse evden
ayrılıncaya kadar bozulup, kırılmayacak bir oyuncak olsun istiyor. Hatta satıcıyı,
Savcı olan eşi Ertu beyide kullanarak tehdit ediyor.
Kapıyı açtığımızda, Zarife hanım kapıda, Çağrı’ya sana bir
oyuncak aldım bunu kesinlikle kırıp bozamayacaksın dedi. Oyuncağı alıp diğer
konukların çocuklarıyla oynadıkları odasına giden Çağrı; Ertu beyler daha
koltuklarına oturmadan, Zarife teyze bu bozuldu diye geri geldi.
Ertesi gün Zarife hanım Çağrı’yı oyuncakçıya götürüp,
bozulan oyuncak yerine iki adet çok sağlam oyuncak aldı.
ÇAĞRI İLK YAZILI SINAVINDAN HİÇ ALDI:
İlk okula başlayan Çağrı’nın dersler ile arası pekiyi
değildi. Annesinin, çok çalışkan olan ablasını örnek vererek çalışmaya
teşviki de pek etkili olmuyordu.
Öğle yemeği için eve gelen Çağrı; yemek yerken annesine,
yazılı olduklarını ve zayıf aldığını söyler. Annesi; çalışmıyorsun, tabi ki zayıf alırsın diye kızgınca sitem edince, ne kızıyorsun hiç bile alanlar var
der. Annesi hiç diye not olur mu? Kaç yıllık öğretmenim böyle not duymadım der.
Yemek, bu konuşmalarla bitip, Çağrı; öğleden sonraki eğitim için kapıdan
ayrılırken, annesine hiçi merak mı ediyorsun? diye sorar. Annesinin merak
ettiğini öğrenen Çağrı: akşam benim yazılı kağıdımı görünce hiçi öğreneceksin der ve
koşarak ayrılır.
Hiç bir soruyu yanıtlamayan Çağrı’nın yazılı kağıdına,
öğretmeni sadece bir çizgi çekmişti.
ÇAĞRI GALATA SARAYLI OLDU:
Denizli’den tanıdığımız Kadir Kunter, DDY Karabük inşaat müdürü olarak görev yapıyor.
Bekar olduğundan sık sık akşamları bize geliyordu. Her geldiğinde Çağrı’ya
çikolota getirip, onun Denizli Sporu
bırakıp Galata Saraylı olmasını istiyordu. Çağrı’nın uzun süren direncini büyük
pazarlıklar sonunda, Kadir kırdı. Çağrı o gün Galata Saraylı oldu. Daha sonraki
yıllarda takıp değiştirme isteğini; ilk takım değiştirdiğinde, bir çikolotaya
satıldın eleştirilerinden çok etkilenmiş olmalı ki, gerçekleştiremedi. Hep
Galata Saraylı kaldı.
ÇAĞRI’NIN DUDAĞINA ARI KONMASI:
Yaz tatilinin köyde geçirdiğimiz zamanlarında, köyün değişik
yörelerini ailecek gezerdik. Bu gün hiç gitmediğimiz bir tarafa gitmeye karar
verdik. Gezintiye çıktığımızda, hava hala çok sıcaktı. Yanımıza av tüfeğinide
alarak “Kıran”’a çıktık, oradan “Çümenlerin kuyuya” geldik. Yorulduğumuz için
yazın kuruyan çayın kenarındaki gölgeli bir yere oturduk. Çağrı boyundan çok
büyük av tüfeğini omzuna dayadı. Sohbete daldığımız bir sırada Çağrı; ayı diye
fısıldamaya başladı. Buralarda ayı olması mümkün değildi ama yinede merakla
etrafa bakmaya başladık. Etraf da benzeyen bir şey yoktu ama Çağrı ayı
demeyi sürdürüyordu. Arıdan çok korkan Çağrı’nın dudağına arının konduğunu Övül
fark ettiğinde, bir tarf dan arıyı kovarken, gülmekten de yerlere yattık. Çünkü o
zamanlarda “r” yi telafuz edemeyen Çağrı, arı yerine ayı diye fısıldıyordu.
Bir çok tepe çıkıp dere geçerek gezintimizi sürdürürken,
yanımıza su almayı akıl edemediğimizden, başta Çağrı olmak üzere hepimiz
susadık. Yolumuzu kısaltarak “zıyıncak bölgesindeki serenli kuyuya” yöneldik.
Kuyuya geldiğimizde, serenli kuyunun tulumbaya
dönüştürülmesi bizi hayal kırıklığına uğrattı.
Çünkü tulumba uzun süredir kullanılmadığından hava yapmış, bir türlü su
basmıyordu. Su çıkarmak için zorladığımızda gelen birkaç damla suya da, kızıl
arılar üşüşünce hemen oradan uzaklaştık...
Çaresiz köyün yolunu tutduk. Köyün girişindeki babamın amca
oğlu Yusuf amcaların evine yaklaşınca, kapıda büyük bir çoban köpeği yattığını
fark ettik. Fatoş evin sahiplerinin kim olduğunu bilmediğinden, ev sahibi diye
seslendi. Eve buyur eden Sultan yenge; burada köpek var geçemiyoruz yanıtı
veren Fatoş’a, omzundaki tüfek ne işe yarıyor şakasıyla, köpeği etkisiz duruma
getirdi. Bizde çölde kalmışcasına, susuzluğumuzu giderdik.
PLAJDA ALTSIZ VE ÜSTSÜZ BAYAN VAR:
Övül yedi, sekiz yaşlarındaydı. Mehmet’lerle beraber
Şeref’lerin Kuşadası, Güzel Çamlıdaki yazlığına gittik. o gün Denizli’ye
dönecek olan Şeref’lerle beraber kahvaltı yapıyorduk. Çocuklar plaja giderken,
Şeref; Çağrıy’a dayım üstsüz turist bayan görürsen, hemen bana haber ver dedi.
Kahvaltının ortasında çocuklar geri döndü, neden erken geldiklerini
sorduğumuzda Övül; dayıma haber vermeye geldik, iskelede hem üstsüz hemde
altsız bayan var dedi... Önde Şeref, arkada Mehmet, onun arkasından
üstsüzlerle hiç ilgilenmiyor görünen ben
fırladık. Soluk soluğa iskeleye geldiğimizde bir buçuk, iki yaşlarında bebekle
karşılaşdık. Hayal kırıklığı ile geri dönerken balkonda, başta Övül olmak üzere
tüm çocuklar ve hanımlar bizim halimize katıla katıla gülüyorlardı.
ERTUĞRUL NİŞANLANDI:
Ertuğrul hastalığını sürpriz bir şekilde yendikten sonra askerliğini bitirdi. Yaz tatiline geldiğimizde Şeref’in iş yerinde çalışan Ertuğrul sözlendi, nişan hazırlıklarına başlandı. Ekonomik yetersizlik, nişan hazırlıklarının sancılı geçmesine neden olmasına rağmen mutlu sona ulaşıldı. O akşam Sarayköy- Hasköy’de nişan töreni yapılacaktı.
Ertuğrul hastalığını sürpriz bir şekilde yendikten sonra askerliğini bitirdi. Yaz tatiline geldiğimizde Şeref’in iş yerinde çalışan Ertuğrul sözlendi, nişan hazırlıklarına başlandı. Ekonomik yetersizlik, nişan hazırlıklarının sancılı geçmesine neden olmasına rağmen mutlu sona ulaşıldı. O akşam Sarayköy- Hasköy’de nişan töreni yapılacaktı.
Öğleden sonra Ertuğrul’un sorumluluğunda olan bir iş teklifi
dosyanın bulunamaması, Şeref’le Ertuğrul arasında ciddi tartışmaya neden oldu.
Olay o kadar ileri gitti ki, Mehmet, Ertuğrul’u tokatlamak zorunda kaldı.
Kısa bir sürede ortalık yatıştırıldı ama Şeref; sinir krizi
geçirdiğinden, yarı baygın bir şekilde dükkanın arka bölümündeki üçlü koltuğa
yatırdık. Gelişmelerden kayın pederin haberi yoktu, olay büyümemesi içinde saklanmaya
devam edildi. Arada bir Şeref nerede? sorusu, şehir dışında acil bir ihaleye
katılması gerektiği söylenerek geçiştirildi.
Hasköy'e gitme zamanı geldiğinde Şeref hala kendine gelemediğinden bir bahane
uydurularak, Şeref ve Hatice’siz gidildi. Sunuculuğunu benim yaptığım nişan
neşe içerisinde tamamlayıp, Denizli’ye döndük.
Biz gittikten sonra büyük şişe votkayı bitiren Şeref dahada
kötüleşmiş, nişan için gelen Dr. Ethem Sebzeci; Şeref’in yanından ayrılıp,
nişana gelememişti. Nişan anında ve sonrasında fısıltı ile tüm gelişmeler tüm
aile bireyleri tarafında öğrenildi, herkes Şeref’e çok kızgındı. Nişan dönüşü kimse Şeref’in durumuyla
ilgilenmedi. Fatoş’la ben, herkes yattıktan sonra Şeref’in evine çıktık.
Şeref’de, Hatice’de perişandı. Şeref’i ayıltmak için değişik içecekler içirdik,
sabaha karşı saat üç civarında kendine geldi.Köye gitmek üzere ayrılırken; bu
iyi davranışımızı, yaşamı boyunca Hatice, unutmayacağımızı söyledi.
Köye giderken peşimize takılan bir sapık; biz arabayla takip
etmeye başladı, biz ağırlaşınca bizi geçip, ileride bekleyip tekrar arkamızdan
bizi takibe başlıyordu. Bu can sıkıcı takip Kaklık’daki yol ayrımına kadar
devam etti.
ÇAĞRI SOBAYLA TANIŞIYOR:
Çağrı bir yaşındayken kaloriferli lojmana taşındık.
Çevremizdeki tüm arkadaşlarda kaloriferli evde oturuyorlardı. Aklı ermeye
başladıktan sonra ,hiç soba ile ısıtılan ev görmemişti.yani sobayı tanımıyordu.
Şubat ayında Ertuğrul’un düğünü için Denizli’ye geldik.
Etrafı toplayan yengesi Hatice, çöpleri sobanın içine
atınca, Çağrı dayanamayıp sormuş, siz çöp kovasını odanın ortasında mı
tutuyorsunuz? diye. Hatice; onun çöp kovası olmadığını, soba olduğunu ve odayı
ısıtmak için kullanıldığını anlatmakta, bir hayli zorlanmış
KISKANÇLIK DUYGULARIMDAN ÇOK UTANDIM:
Babam hacca giderken ve gelirken Karabük’ten gelip,
uğurladım ve karşıladım. Gelecekleri gün ve saat hakkında net bilgi alamayınca
hayli zor anlar yaşadım. Şeref’le beraber Dinar’da karşıladık.
Köye döndüğümüzde babamın; ablama hediye büyük bir duvar
saati aldığını öğrendim. Hoş geldine gelenlerin ayrılmasıyla gece geç saatlerde
babam; yakın akrabalar ve komşular için aldığı hediyeleri ortaya çıkardı ve
anneme, hangi hediyeyi kime vereceğini sıkı sıkı tembihledi. Ortalıkta ne bana
nede çocuklara dişe dokunur bir hediye yoktu. Yatağa yattığımda, Karabük’e
döndüğümde, eşime ve komşulara babam bunu getirmiş diyebileceğim bir hediyenin
olmaması çok gücüme gitti. Kendi kendimi kurdum, ablam hiç rahatını bozmazken
hediyenin büyüğünü almasını düşünmem de, sinirlerimi daha da bozdu. Sabaha
kadar uyuyamadım.
Sabah babamın kötü görünüyorsun sorusuna, tüm olumsuz
düşüncelerimi söylememek için kendimi zor tutdum. Sabah ziyaretçilerinden
sonra kuşluk yemeğine oturduğumuzda, ömrüm boyunca utancımı utanacağım babamın
hediye açıklamasını dinledim...
Babam bize hediye almamasını şöyle açıkladı: size hediye
almak için çok dolaştım, ne almak istesem sizde vardı. Sonun da kullanılmayacak
bir şey için, Arap’lara para bırakma yerine döndüğümde hediye parasını onlara
vereyim. Onlar, kendi zevklerine göre alsınlar, nasıl olsa burada alacağım her şey
Türkiye’de var dedim dedi.
ÇAĞRI’NIN ŞİİRİ MİLLİYET ÇOCUK DERGİSİNDE:
Bir gün postadan bir paket ihbarı aldık. Beklediğimiz bir
şey olamadığından merakla postaneye gittim. Paketin Çağrı’ya geldiğini görünce merakım
dahada arttı. Paketi açmamak için kendimi zor tutarak eve geldim. Evde paketi
açınca, pahalı bir oyuncak bebek ile karşılaştık. İlk anda Çağrı’nın tuzak
telefonlardan, ablası için bebek istediğini düşündük. fakat pakette ki yazı:
Çağrı’nın Milliyet Çocuk Dergisine gönderdiği şiirinin yayınlanması üzerine
verilen hediye olduğunu anlatıyordu.
Çağrının şiir yazdığından hiç haberimiz olmadığından, hem
şaşırdık hemde çok gururlandık.
KADININ POPOSU BÜYÜK OLMASA ÇARPMAYACAKTIK:
Zaman zaman aile dostlarıyla çamlıkta gezi amaçlı
dolaşırdık. Çamlık içerisinde üç kilometrelik bir koşu yolu yeni yapılmıştı. Biz
sporlarımızın çoğunu bu yolda yapıyorduk. Asil, futbol oynamayı sever ama
sporlara gelmeyi pek istemezdi. Akşam birlikte olduğumuz bir gün, bu yolun
güzelliğini ballandıra ballandıra anlatınca, Ayşen, bu yolu görmek istedi. Çağrı ve Arman bisikletleriyle
geldiler. Biz büyükler bazen hızlı bazen ahesde olarak orman içindeki parkurda
yürürken, çocuklar bizi bisikletle geçiyor, sonra geri dönerek bizle beraber
oluyorlardı. Bu davranışlarını birçok kez tekrarladılar.
Daha yanımızdan 20, 30 metre ayrılmışlardı ki Çağrı önde
yürüyen gurupta ki bir kadına bisikletle çarptı. Hızla olay yerine geldik,
çarpılan bayan söyleniyor... arkadaşları da önemli bir şeyin olmadığını
söylüyorlardı. Bizim çocukların olduğunu öğrenen tanıdık mağdur kadın, şikayeti
bırakıp, önemli bir şeyin olmadığını söyledi. Bizde çocuklar adına özür dileyerek
bir kaç metre ayrılmıştık ki, tüm masumluğuyla Arman; kadının poposu büyük olmasaydı
çarpmayacaktık diye hatalarını kendi kendine hafifletiyordu.
ÇAĞRI’YI CEZALANDIRDIK:
Okullar tatil olduğu aylardaydık. Çağrı’nın kendisinden küçük arkadaşımız Mesut Sanlı’nın oğlunu dövdüğünü komşulardan öğrendik. Çağrı; haklı olduğunu, küçüklüğüne bakmadan, abilerine güvenerek sürekli kendisine sataştığını söyleyerek suçsuzluğunu savundu. Her ne olursa olsun kendinden küçük çocuğu dövmesinin yanlış olduğunu belirterek, beş gün sokağa çıkmama cezası verdik.
Okullar tatil olduğu aylardaydık. Çağrı’nın kendisinden küçük arkadaşımız Mesut Sanlı’nın oğlunu dövdüğünü komşulardan öğrendik. Çağrı; haklı olduğunu, küçüklüğüne bakmadan, abilerine güvenerek sürekli kendisine sataştığını söyleyerek suçsuzluğunu savundu. Her ne olursa olsun kendinden küçük çocuğu dövmesinin yanlış olduğunu belirterek, beş gün sokağa çıkmama cezası verdik.
Hatasını kabul ettiği ve kurallara uyduğundan üçüncü günün
sonunda ablasının isteği üzerine cezayı kaldırdık.
ÇAĞRI KENDİNDEN BÜYÜK İKİ ŞIMARIK ÇOCUĞU DÖVMESİ:
Çağrı; orta ikideyken, babaları Demir-Çelik lisesinin ünlü
öğretmenleri olan iki kollej öğrencisinin kantinde alış veriş yaparken, sıra
ihlali yapmalarına karşı çıkmış. Bu iki öğrenci Çağrı’yı boş koridorda
sıkıştırmışlar. Çağrı’da her ikisini de bir güzel pataklamış. Şımarık çocukların
şikayeti üzerine aynı zamanda aile dostumuz olan Müdür Osman bey; Çağrı’yı
azarlamış ve beni de okula çağırarak Çağrı’dan şikayetçi oldu. Çağrı adına özür
dileyip, Çağrı ile dışarıda kavganın nedenini konuştum. Çağrı’nın haklı olduğunu
öğrenince Çağrı’yla Osman beyin odasına dönüp, olayı araştırıp araştırmadığını
sordum. Osman bey babalarını tanıdığı çocuklara güvendiğini söyledi. Onun
üzerine çocukları çağırıp yüzleştirilmelerini istedim.
Yüzleşme sonrası
Çağrı’nın değil çocukların hatalı olmasının ortaya çıkması üzerine; çocuklar
Çağrı’dan, Osman bey benden özür diledi.
ÖVÜL’ÜN, BALKONDAN GECE YARISI İÇERİYE GİRME ÇABASI:
Övül derslerinde çok başarılı bir öğrenci olmakla birlikte,
çok kitap okur, özellikle “TÜBİTAK”’ın yayınladığı “BİLİM TEKNİK” dergisini hiç kaçırmazdı.
O günler, ABD;
Irak’ın Kuveyt’i işgalini bahane ederek vurmayı planladığı günlerdi. Kullanılacak
kimyasal ve biyolojik silahların, ülkemizde yaratacağı sakıncalardan nasıl
korunulacağı? günlük konulardandı. Söz konusu dergi de son sayısını bu konuya
ayırmıştı. Derslerini bitiren Övül, geç saatlere kadar bu dergiyi okur. Annesinin zorlamasıyla yatağa gider.
Gece yarısına doğru
ben yattım. Fatoş; salonda yazılı kağıdı okurken, birinin balkondan içeriye
girmeye çalışmasını fark edip, hemen beni çağırdı. Balkon kapısını açtığımızda,
Övül; uyku halinde, bilinçsiz vaziyette, her yeri düşman zehirledi, bir an
önce kaçalım diye sayıklıyordu.
Büyük bir sevgi ile içeriye aldığımız Övül; günlük
konuşmalardan ve dergide okuduğu yazıların etkisiyle gördüğü rüya sonrası; aynı
balkona açılan yatak odası kapısından bilinçsizce çıkıp, salon kapısına yönelmiş
olduğunu anladık.
Fatoş’un uyanık olması; belkide kapıyı açamayan Övül’ün,
kendisini dördüncü kat da ki balkondan aşağıya atmasını önledi.
ÖVÜL HASAN OĞLAN ÖĞRETMEN LİSESİNDE:
Övül orta okulu bitirdiği yıl girdiği tüm sınavları kazandı.
Fen lisesi tercihinde; benim müdahalemle yaptığımız yanlışlık nedeniyle, çok
rahat devlet fen lisesine gidebilecekken, Özel Türk Koleji fen lisesini
kazandı.
Önce göndermeyi düşündüğümüz bu okulun, ödentisi bizim
ekonomik gücü aştığının farkına varınca vazgeçtik.
Annesiyle sadece okul hakkında bilgi almak için gittikleri
Hasanoğlan Öğtretmen lisesine kayıt yaptırarak döndüler.
Hazırlık, lise bir ve lise ikinin ikinci döneminin yarısına
kadar bu okula devam etti. Bayram için Karabük’e gelen Övül’ün annesinin
hastanede olduğunu öğrenmesi, çok sevdiği bu okuldan ayrılmasına neden oldu.
Kaydını almaya gittiğimde; işlemleri yapan ilgili muavinin
hiç bir evraka bakmadan formları doldurması, konuğunun dikkatini çekti. Onun sorusu üzerine; her hangi bir evraka
bakmaya gerek yok. Çünkü bu öğrencinin tek notu var oda “A” dedi.
2. ARABAMIZ RENAUT TX ALIMI:
İlk arabamızı babam ve annemin katkılarıyla aldıktan iki, buçuk
yıl sonra sattık. O yıl yaz tatili için geldiğimiz Denizli’de Şeref işlerini
geliştirmiş, iki de bir orada üç kuruşa çalışıyorsun, bedavaya gurbetin kahrını
çekiyorsun deyip duruyordu. Fatoş’la durum değerlendirilmesi yapıp abisinin bu
önerisine olumlu cevap vermeye karar verdik. Ciddiyetimizi göstermek ve şirkete
katkıda bulunmak için arabamızı satışa çıkardık. Şeref’ede işten ayrılıp,
birlikte çalışmaya karar verdiğimi bildirdim.
Eşi Hatice’yle görüşüp kesin kararını bildireceğini söyleyen
Şeref, bir daha bu konuyu hiç açmadı. Biz kararımızdan vazgeçmeyip, iyi bir fiyata
arabamızı sattık
İki yıl kadar arabasız kaldık, çok da araba lazım olmuyordu.
Son zamanlarda, faizde bankada olan paramıza uygun bir araba almaya karar
vermiştik. Hasta babamı ziyarete geldiğim köyde, araba alma konusu açıldı.
Babam konuşamıyordu
ama onun mimiklerinden annem ne dediğini kolayca anlıyordu. Sohbet sırasında
babam; yeni bir araba almamızı istediğini, annemin aracılığıyla anlattı. Bende
yeni araba için yeterli paramızın olmadığını söyledim. Ne kadar eksiğimiz
olduğunu sordu. Bir milyon tl. deyince, kendisinin o parayı vereceğini söyledi.
Sizin paranız var mı? deyince, hemen yukarı çıkıp parayı getirip bana verdi.
Denizli’de, kayın pederle gittiğimiz Renaut satış mağazasında;
yeni araba almak için dört ay sıra beklemek gerektiğini öğrendik. Arabalara o
devirde neredeyse her ay zam geliyordu, kayın pederin yakın tanıdığı olan
bayiyle; o an yeni arabanın parasını
peşin verip, gelecek zamlardan etkilenmeyeceğimiz sözü alarak bir anlaşma yaptık.
Süre bitiminde iflas eden bayi; arabanın teslimini iki ay
geciktirdi ama bizi zarara sokacak bir davranış da bulunmadı.Yine babamın önemli
katkısıyla sıfır araba sahibi olduk.
HAMDİ GÖKÇE KARABÜK DEMİR ÇELİKTE İŞE BAŞLADI:
Fatoş’la, Övül Ankara dönüşünde genç bir mühendisin yüksek
fırınlarda işe başlamak üzere geldiğini söylediler.Ertesi gün iş de müdürün
çağırmasıyla, Fatoş’ların bahsettikleri, Denizli’li ODTÜ mezunu Metallurji
Mühendisi olan Hamdi Gökçe’yle tanıştım.
Aynı iş yerinde, hemşehrimiz olması ve dünya görüşlerimizin
yakın olması; birbirimize kısa sürede kaynaşmamızı sağladı.
Hamdi evlenmek istiyordu. Bizimde çok yakın dostumuz bir
ailenin Üniversite mezunu çok güzel bir kızı vardı. Bu kız, okul arkadaşıyla
evlilik kararı almış, ancak anne; bu adayın ailesinin konumu ve işsiz olması
nedeniyle sıcak bakmıyordu.
Anne ve Fatoş; kızın aklını çelip,hem yakışıklı hemde işi
hazır geleceği parlak Hamdi’ye yöneltmenin yollarını aramaya başladılar. Kızın
kararında ısrarlı olması üzerinde, bu girişim başarısız kaldı.
İşsiz olan aday, bu kızla evlenip,mutlu ve varlıklı yaşam
sürerken, daha iyi olanakları olan Hamdi’nin ruhsal rahatsızlığı olduğunu
öğrenen hanımlar; girişimlerinin başarısız olmasına çok kere dua ettiler.
FATOŞ’LA İLK FİZİKİ KAVGAM:
Genellikle Cuma akşamları Ferit’lerle kulübe giderdik. O
akşam Halil Örs’ler bize ziyarete geleceği için biz klüpe gitmedik. Klüp
dönüşü saat 24 civarında, Ferit ve Muharrem’ler bize uğradıklarında Halil’lerle
sohbet ediyorduk. Fatoş; mutfakta yeni gelen konuklara rakı servisi yapmak için
hazırlığa başladığında, Halil’lere böyle bir ikram da bulunmadık, onlara ayıp
olur diyerek, normal ikramda bulunmasını söyledim.
Ben salona döndüğümde Fatoş bildiğini okuyup, içki ikramında
bulundu. Halil ve Neriman ikramları kabul etmediler ve kısa süre sonrada
ayrıldılar.
Halil’lerin ayrılmasından iki saat sonra, sonradan gelen
konuklarda ayrıldı. Hiç bir şey olmamış gibi Halil’leri eleştirmeye kalkan
Fatoş’a; kendi terbiyesizliğini unutup, başkalarını suçlamamasını söyleyince
tartışma çıktı.
İntihar etmeye kalkışması üzerine, engelleme girişimime,
hakaretlerle ve fiziki saldırıyla karşılık vermesi sinirlerimi çok bozdu. Çok
şiddetli fiziki karşılık verdim. O bana ben ona tüm gücümüzle vuruyorduk.
Bereket sabaha karşı saat 3 de iş yerinden gelen telefon, kendime gelmemi
sağladı. Yoksa birbirimize büyük zarar verecektik.
YÜKSEK FIRINLARIN DÜNÜ, BU GÜNÜ, GELECEĞİ KONULU TEBLİĞİ:
KASMD’nin organize ettiği seminerde; Demir Çelik’in dünü,
bu günü ve geleceğinin tartışılacaktı. Bizim müdürlük adına sunulacak tebliğin
hazırlanmasını Müdür Ferit Tirenğ benden istedi. Yılardır girilmeyen tozlu
arşivde günlerce tarama yaparak ve ilgili arkadaşlarla sık sık görüşerek
tebliği bitirdim. Tüm mühendis arkadaşların katılacağı toplantıda; tebliğ
hakkında arkadaşların son görüşleri alınarak sunuma, son şeklin verilmesini
önerdim. Müdürün kabulü ile geniş
katılımlı ve uzun süren toplantı yaptık.
Tüm katılımcılar; tebliğin yoğun uğraş sonunda, yüksek
fırınlar ve sinterin dününü, bu gününü ve geleceğini hiç eksik bırakmadan,
anlaşılır bir dille anlattığında birleştiler.
Sürekli el üstünde tutulan Muharrem Özden’le ortak bir
değerlendirme çalışması yapmamızı isteyen Müdüre; büyük tepki göstererek, bu
saatten sonra kimseye paye kazandırmak için ortak çalışma yapmam deyip, aylar
süren çalışmamı teslim ettim.
İçeriğinde hiçbir değişiklik yapılmayan tebliğ; hazırlayan
Muharrem Özden, Sunan Ferit Tirenğ yazan kapakla sunuldu.
SOĞUKTAN CEVHERLER DONDU:
Cumartesi akşamı klüp deydik, yedik, içtik, eğlendik. Klüp
çıkışı Özdal abilere cümbür cemaat kahve
içmeye gittik.Eve gelirken hava o kadar soğuktu ki, iş yerini merak edip, bir sorun
var mı? diye telefon ettim.
Cevherlerin bunkerler de donduğunu, tesisi durdurmamak için,
tüm personeli yoğun gayret içerisinde olduklarını öğrendim.Saat sabaha karşı
üç tü. Hemen araba isteyip iş yerine gittim. Dokuz bunkerden sadece ikisi çalışır
durumdaydı. Bu bunkerlerde; cevher hazırlamadan gelen cevherleri biriktirmeden,
oluk gibi çalıştırılarak açık tutulabiliyordu. Her hangi bir nedenle duruş olsa
bu iki bunkerde de cevherler donacaktı. Bu durum ise stok da sinter olmadığından
yüksek fırınları zora sokacaktı.
Bir aksaklığa neden olmamak için; donan bunkerlerin altında
hurdaya çıkmış kauçuk bantları yakarak donun çözülmesine çalıştık. Çıkan duman
ve koku dayanılır gibi değildi. Ama hiç bir personelden bir şikayet işitmedim.
Ekmek parası ve yurt sevgisi sağlımızın önündeydi.
Bunker altında yakılan ateşler ve havanın ısınması don sorununu
önemli ölçüde hafifletti. Eve gitmek için ayrılırken; çok dikkat ettiğim ve personelin bir kazaya
uğramaması içinde sık sık uyardığım, modernizasyon sonu ortaya çıkan ve düzeltme
olanağı olmayan “I” demirlerinin birinin keskin kenarına kafamı çarptım.
Başımda “baret”’in olması kesin olarak beni ölümden korudu. Bu olayla baret
benim ikinci kez hayatımı kurtardı.
12 SAAT KAYIP:
O günlerde iş yeri problemleri nedeniyle moralim bozuktu.
Çıkış saatine doğru Ereli Özbozkurt, Hamza Öden ve Ahmet Özmen iş yerinde
ziyaretime geldiler. İş çıkışı, klüp de birer bira içelim kararıyla iş den çıkıp
klüpe gittik. Ahmet hamallık yapmayalım ben Şapka’dan bir küçük rakı alayım
dedi. Siyasi iktidar değişmesine karşın boş Genel Müdürlüğe atama
yapılamadığından MSP’nin koyduğu içki satışı yasağı hala sürüyordu.
Amerikan barda şişeyi paylaştık,sohbet koyulaştı Hamza bu
kesmedi diyerek, bir küçük daha getirtti. İkici dublelerin ortasında akşam
klüpe gelmeye karar verdik. Saat 19’a doğru akşam buluşmak üzere evlere
dağıldık.
Evin kapısına gelinceye kadar gayet normaldim. Ama kapıyı
anahtarla ben mi? açtım, zil çaldığım için Fatoş’mu? açtı anımsamıyorum. Yatakta
kendime geldiğimde saate baktım, yediydi. Hemen Fatoş’u uyarıp, klüpe
gideceğimizi söyledim. Uyur uykusuna Fatoş ne klüpü? Dedi. Ben arkadaşlarla
sözleştim akşam klüpe eğlenmeye gidegiz dedim. Fatoş gülmeye başlayarak geceyi
anlattı: ben klüp den gelmişim, sakal tıraşı olmuşum, Ferit’le rakıyı ben alacağım
sen alma diye telefonda uzun uzun konuşup, klüpe gitmişiz. Dansı sevmeyen ben,
pist bomboşken Fatoş’u dansa kaldırmışım, pistte bozulduğum için Ahmet’in eve
götürme önerisine Ferit karşı çıkarak, Ferit’lerle beraber bizim eve, klüp den
ilk defa erken ayrılarak gelmişiz. Sade kahve içiminden sonra ben uyuyacağım
diyerek yatağa gitmiş, Fatoş gece yarısı konuklarımızı uğurladıktan sonra
yatağa yatmış.
Akşam yediden sabah yediye tam 12 saat hafızamda hiçbir
kayıt yok. Yani yaşamımda 12 saat kayıp.
MÜDÜRLÜK DEĞİŞTİRME KARARI:
Genellikle hafta sonları Ferit’lerle klüpe giderdik. O
akşamda klüpe gitmek üzereyken, Erdoğan Tolan, telefonda Müdürün gizlice İsmail
Conkar ve Muharrem Özden’in baş mühendislik tekliflerini yazdığını söyledi.
Senelerdir bilfiil yüksek fırınlar başmühendisliğini kadro verilmemesine karşın
özveriyle yapan Mustafa Özyurt dururken, ileri derecede ingilizce bilğisiyle
hem müdürlüğümüzde hemde Müessesede karşılıksız çevirmenlik yapıp, işletme
mühendisliği görevlerinide hiç aksatmayan Erdoğan Tolan baş mühendislik
beklerken yeterli deneyimi olmayan bu arkadaşlara öncelik tanınması hayli
canımı sıktı, ama iş sorunlarıyla geceyi tatsızlaştırmadım.
Gece saat bire doğru klübp en ayrılıp bize doğru giderken,
balkonda olan Halil ‘lerin ısrarlı davetiyle onlara geçtik. Neriman; aparetiv mezelerle, rakı ikramında bulunurken, Halil’le Ferit tavla oynamaya başladılar.
Tavla oynarken Halil, hiç bitmeyen bölümünden şikayetlere başladı.
Şikayetlerinde, bana göre çok haklı değildi, ama her seferinde saygıyla dinliyordum.
Bu akşam çok sevdiğim Aliihsan abi hakkında ileri gidip, Kıymet’inde, kocasının
ne kadar dürüst, adaletli yönetici olduğunu anlatmaya başlaması üzerine,
Ferit’de örneklerle Kıymet’i desteklemeye başlayınca, dayanamayıp gerçekler
farklı olabiliyor dedim.
Ne gibi gerçekler sorusuna, akşam telefonda aldığım
bilgileri, isim vermeden yüzüne vurdum. Sudan bahanelerle savunmaya kalkınca,
Almanya’da alacağım bir buçuk aylık teknik eğitimimi, kendi kullanmaya
kalkmasıyla engel olduğunu v.s. her şeyi ortaya döktüm.
Gerginleşen ortam, Halil ve hanımların ortaya girmesiyle
yatıştı. Sabaha karşı saat üç de ayrıldık.
Pazartesi günü beni odasına çağıran Ferit, cevher hazırlama
modernizasyonunda sinter den bir görevlinin eğitiminden hiç bahsedilmiyor
diyerek beş, altı santim kalınlığındaki anlaşma metnini önüme koydu. Eğer
gerçeği görmek istiyorsan, işinize geldiği gibi çevrilmiş Türkçe metini değil
orijinal İngilizce metni çıkar dedim. Onda, sinter den bir teknik elamanın
eğitimi planlanıp planmadıgını göstereyim dedim. Sinirlenen müdür; konuyu
değiştirerek, sen iyilikten anlamıyorsun, bak senin müdür muavinliği yazını da
yazdım diyerek yazının kopyasını gösterdi ve sen kendini değil başkalarını
düşünüyorsun dedi.
Bu kadar yüz göz olduğum müdürlükte müdür muavini olarak bile
çalışmak istemediğimi belirterek, bölüm değiştirmeme izin vermesini istedim.
Tüm bölümlerde Kimya Mühendislerinin yoğun olduğunu düşünerek, seni kabul
edecek müdürlük bulursan ben engel olmam dedi.
Odasından ayrılır ayrılmaz Özel Sipariş Müdürü Özdal
Dikmen’i aradım. Durumumu anlatarak, bölümüne beni kabul edip etmeyeceğini
sordum. Memnuniyetle kabul edeceği yanıtını aldım.
Arkadaşlar; o müdürlük pasif bir yer, orada sıkılırsın,
Teknik Emniyet Müdürlüğünde, boş bir baş mühendislik kadrosunun olduğunu belirterek,
oraya gitmemi önerdiler. Uzun yıllardır burada çalışan Sadettin Yukarıbaş’ın
önünü kesmek istemem deyince, onun bu müdürlükten ayrılmak istediğini söylediler.
Sadettin’le yüz yüze görüşmem de; benim, o bölüme gelmem onun işini
kolaylaştıracağını, şu anda elaman yok gerekçesiyle yer değiştirme isteğine
olumlu yanıt alamadığını öğrendim. Ünite müdürü Taner Seyhan; eğer bölümümden
izin alabilirsem, benimle çalışmaktan sevinç duyacağını söyledi.
Sevinçle yerime gelip yer degiştiştirme dilekçemi yazarken,
disipliniyle ünlü Endüstri Mühendisliği Müdiresi Güleren Yılmaz’la görüşmek
aklıma geldi. Yaptığım görüşmede; eğer izin alabilirsem, işletme deneyimi çok
olan benim, kısmına büyük katkılar yapacağımı, ayrıca beraber olmaktan onur
duyacağını öğrenmem, beni çok mutlu etti.
Dilekçemi Endüstri Mühendisli Müdürlüğü olarak, öğle
yemeğinden hemen sonra verdim.
On beş gün dilekçemi bekleten Ferit, ısrarım üzerine
dilekçemi işletmeler müessese müdür yardımcılığa gönderdi. Burada da dilekçem
uzun beklemeden sonra, kararlı olduğumu öğrenen Güven bey dilekçemi Müessese
Müdürlüğüne gönderdi.
Dilekçenin
Müesseseye ulaştığı gün iş çıkış saatinde Müessese müdürü beni çağırdı.
Çok büyük ilgi gördüm, kararımı değiştirmem için birçok iltifatlara nail oldum.
Israrlı olunca, geçeceğim müdürlükte baş mühendis olamayıp, maaşımın da önemli
ölçüde düşeceği tehtiti ile karşılaştım. Sağlığımın ve huzurlu çalışma
ortamının, unvan ve paradan daha önemli olduğu yanıtını verdim.
Tüm önerilere ve tehdite karşın bölüm değiştirme isteğime
müessese müdürü son olarak şu öneriyi yaptı: çok zor bir yerde görev yaptığımı,
yorgun olduğumu, yıllık izine çıkmamı, izin dönüşü isteğim de ısrarlı olursam; unvanım da ve maaşımda değişiklik olmadan, isteğimi onaylayacaktı.
İzin dönüşü servis otobüsünde Özdemir Gündüz’den aldığım
haber beni çok sevindirdi: Erol Günğör, bizim bölüme müdür muavini olarak
atanmış. Özdemir’in üzülerek söylediği haber, benim yer değiştirme mi
kolaylaştıracaktı.
Müessese müdürü ile yaptığım son görüşme beni hayal
kırıklığına uğrattı. İzin öncesi söylediklerini kabul etmeyen müessese müdürü;
sinterin bana ihtiyacı olduğunu, tüm riskleri alarak solcu bir adamı baş
mühendis yaptığını, Erol beyin atanması müessese bilgisi dışında
gerçekleştiğini belirterek, kesinlikle yer değiştirmemi onaylamayacağını
söyledi.
İstifa etmekten başka çarem yoktu, ailemin sorumlulugu da
bunu yapmama engeldi. Göreve istemeyerek devam ettim.
ADİL CEBECİ’NİN DAVRANIŞI:
Adil bey bizim bölümün elektrik bakım baş mühendisi, aynı
zamanda samimi arkadaşımdı. Müdürle iş ilişkileri dışındaki, uzun yılların
getirdiği dostluğa bir nokta koymuştum. Bu kırgınlığımız tüm arkadaşlar
tarafından öğrenilmişti. O gün sinter bakım toplantısından çıkıp büroma
giderken Adil’de benimle beraber “havai- hat” tarafından geldi. Tek sıra
halinde yürüyüp, sinter sorunlarıyla ilgili söyleşimizi sürdürürken, Adil: patron sinterin baş mühendisin de iş yok,
sorun oradan kaynaklanıyor dedi. Canım çok sıkılmasına karşın lafı uzatmadım.
Ertesi gün büro da Adil, aynı lafı söyleyince, Adil bu söylediklerini
müdürün yanında da tekrar edermisin? çünkü onunla bu konuyu konuşmak istiyorum
dedim. Kim dedi? derse onu tanık göstereceğimi söyledim. Beni karıştırma
deyince, lütfen bir daha bana dedikodu getirme, şu an müdürle dargın olabilirim
ama benim hakkımda ne söyleyip ne söylemeyeceğini çok iyi bilirim dedim.
Adil’den bir daha dedikodu duymadım.
ERDOGAN TOLAN’NIN ABİSİ PARASIZ KALDI:
Erdoğan’nın Endüstri Mühendisi olan ve Liseden beri
Almanya’da yaşayan abisi paralı askerliğini Burdur’da yapıyordu. Türkiye’nin
koşullarına pek alışık değildi. Terhisine bir gün kala, mesai saati bitişine
yakın, Erdoğan’a parasının kalmadığını telofonla bildiriyor. O günkü koşullarda
bir iki günde para havale etme olanağı yoktu. Çaresiz kalan Erdoğan bana
gelerek senin kayınbirader orada subaydı, bir yardımı olur mu? diye sordu.
Mehmet’in, Burdur’dan ayrılmasından 6-7 yıl geçtiğini ve şu anda da evinde
telefon olmadığından, tanıdığı olup olmadığını soramayacağımı söyledim. Çaresizlik
içerisinde Erdoğan odasına döndükten sonra aklıma lise arkadaşım Dr. Mehmet
Duran’nın orada olduğu aklıma geldi.
Hemen Erdoğan’a durumu anlattım, ama orada olup olmadığını kesinliğini ve telefonunu bilmediğimi söyledim. Eşi Sabiha PTT’nin santralında
çalışıyordu. Saat 23.00 civarında Mehmet’le beni görüştürdü. Çok uzun yılardır
görüşmediğim Mehmet gerekli parayı Erdogan’ın abisine sabah saatlerinde
ulaştırdı.
BABAMIN ÖLÜMÜ:
Babam felç olduktan sonra üç ay kadar bakıma muhtaç kaldı.
Bu süreden sonra hiç konuşamadı ama ayağa kalkıp zorunlu gereksinmelerini kendi
giderebildi. Hastalığını benimseyip kapris yapmadan ne ablama nede bana yük
oldu. Annem; büyük özveriyle, hiç şikayet de bulunmadan, babamın tüm
ihtiyaçlarına koştu. Dükkanı uzun süre devretmediler, babam iyileşip tekrar
bakkallığa devem edeceğini ümit ettiler. Babam; tuvaletine gidip, annemin yardımıyla abdestini alıp namazlarını kılmaya camiye gidebildi, ama bakkallık
yapacak kadarda iyileşemedi. Annem; bir çocuğa gösterilecek ihtimamdan daha çok
dikkat ederek, babamı hiç üzmedi.
8 Kasım 1988 günü babam üzümleri satmayı kafasına koymuş,
babamlara sürekli bu konularda yardımcı olan halamın oğlu İbrahim ve Amca
kızımızın eşi Niyazi o gün köyde değillermiş. Annem; kendisi, Şadiye ve Küsün'nün
cahil olduğunu, üzüm çuvalların indirip kaldırılmasında kadınlar olarak
zorlanacaklarını belirterek, gençler gelince satalım, acil bir ihtiyacımızda
yok diye itiraz etmiş. İnatlaşan babam İbrahim'in hanımıyla beraber at arabasını
eve getirmiş. Annem, itirazını sürdürünce, aralarında şiddetli ağız kavgası çıkmış.
Babam küçük odaya girip yattığında, annem söylenmeye devam etmiş.
Yarım saat sonra, babamın Kuycak’tan asker arkadaşı ziyarete
gelince, annemle beraber odaya
girdiklerinde, babamı çok kötü bulmuşlar. Hemen amca oğlu İsmail arabayı
getirip, Denizli’ye götürmek üzere yola çıkmışlar.
Denizler kasabasına geldiklerinde sağlık ocağında, ön tedavi
için durduklarında, babamın kalp krizinden öldüğünü, doktor tespit etmiş.
Öğle yemeğinden iş yerine geldiğimde Halil büroma geldi.
Davranışları pek normal değildi, bir sorun mu var? dediğimde, babamın
hastalandığını Fatoş’ dan öğrendiğini söyledi. Telefon etmeye kalkınca, telefon
etme, sen hemen eve git önerisinde bulundu.
Erol Güngör beni eve götürdü, sonucu öğrenmek için aşağıda
bekledi. Ev de tahmin ettiğim ama kondurmak istemediğim acı gerçekle
karşılaştım.
Çocukları Halil’ere
emanet ederek hemen yola çıktık.
Köye çabuk ulaşmak için Kaklık kasabasında otobüs den indik,
hava çok soğuk ve karanlıktı. Yakındaki jandarmadan yardım almaya çalıştık ama
bir adım daha atarsak ateş edeceği tehtidiyle karşılaştık. Mecburen iki yüz, iki yüz
elli metre ilerideki benzin istasyonuna ulaştık. Bu saat de özel araba
bulamayacağını öğrendik. Orada mola veren kamyonculardan bizi Denizli’ye
götürmesini rica ederken, benzinliğin sahibi Fatoş’un mahallelerinden tanıdığı
çıktı. onun yardımıyla kasabadan taksici çağrılarak köye ulaştık.
Babam her zaman ki sessizliğiyle konuk odasına yatırılmış
bizi, bekliyordu.
Ablamın o gün yetişme olanağı olmayıp, halam da İstanbul’dan
sabah erken gelince babamı defnettik. Ertesi gün gelen ablam dağılmadan
mevlittini okutalım dedi. Fatoş yalnız kalan çocukların yanına dönerken, biz
mevlit hazırlıklarına başladık.
Halamın davranışlarında bir gariplik hissediyorum ama babamı
kayıp etmesine yorumluyordum. Ablamla halamı ziyarete gittiğimde halamın ve
eniştemin annesi Kiraz teyzenin imalı konuşmaları hayli canımı sıktı, kısa
sürede oradan ayrılıp eve geldiğimde, benim bilmediğim dedi koduyu öğrendim. Babama
bakmasıyla, koca köyü imrendiren annemin, babamın boğazını sıkarak öldürdüğü söylentisi halamın gelini tarafından yayılmış.
Zavallı annem, teşekkür beklerden en acılı gününde birde
iftira ile karşılaşmıştı. Ablam ve ben; annemden böyle bir şeyin şüphesini bile
etmeyeceğimizi kesin dille anlatarak, annemi biraz olsun rahatlamaya çalıştık.
ERTUĞRUL İÇİN ARABAMIZI SATMA:
Babamlara ziyarete gelmiştim. Sabah erken saat de kayın
pederlere geldiğimde, evden cenaze çıkmış gibiydi. Şeref ve Ertuğrul birlikte
çalışmaya son vermişler, yeni evli Ertuğrul orta da kalmıştı. Bu tartışmalar
üzerine Şeref dükkanı boşaltmış ama önemli malzemesi depoda kalmıştı. Kayın
peder Şeref’i vuracağını, depodaki malzemeleri yok parasına satıp, Ertuğrul’a
sermaye yapacağını tekrarlayıp duruyordu.
Sıkıntını kaynağı paraydı. Ertuğrul'a iş kuracak para
bulunursa sorun önemli ölçüde çözüleceğini düşünerek yattım. Düğünden yeni
çıkan kayın pederde para yoktu, Şeref’de nakit olsa böyle bir soruna meydan
vermezdi. Mehmet ve ben devlet memuru olduğumuzdan uzun süreli verebileceğimiz
nakit paramız yoktu. Mutlaka bu anlaşmazlığı çözmek için bir şeyler yapmalıydım.
Aklıma Mehmet’in ve bizim arabayı satmak geldi. Bizim araba henüz 2500 km. deydi.
O zamanlar ikinci el arabalar birinci el fiyatına gidiyordu. Mehmet’in arabası
eski modeldi ama oda önemli katkı sağlayacaktı.
Sabah düşüncemi kayın peder ve kayın valideye açtım. Çok
sevindiler. Saat 10 gibi Şeref’in yeni mağazasına gittiğimde, Şeref, çocukluk
arkadaşı Suat ve Şeref’in malzemelerini polis güçle depodan nasıl alınacağını
anlatan mafya kılıklı tanımadığım muhasebeci vardı. Şeref beni tanıştırdı.
Konuşmaya kaldıkları yerden devam edebileceklerini muhasebeciye söyledi. Bu
kişinin önerileri yangına benzinle gitmekle eş değerdi.
İki saat kadar çözüm önerilerini dinledikten sonra bu gün
bir şeyin yapılıp yapılmayacağını sordum. Tatil nedeniyle ancak Pazartesi hareket
edilebileceklerini öğrenince, hafta sonu biz aile içerisinde sorunu çözmeye
çalışalım. Başaramazsak Pazartesi günü tekrar ne yapacağınızı görüşürsünüz
diyerek, köye gitmek üzere ayrıldım.
Pazar günü planımı Ertuğrul’unda bulunduğu kayın pederler de
anlattım. Herkesin aklı yattı. Ertuğrul’uda alarak Şeref’lere gittim.
Para sorunu çözüldüğü için Pazartesi günü, Şeref
malzemelerini bir sorunla karşılaşmadan aldı. Pazar akşamı yola çıkarak,
Polat’lı da Mehmet’i arabasını satmaya ikna edip, öğleye doğru Karabük’e geldim.
Babamı ziyaret için geldiğim bu gezide, aile arasında
sonradan telafi edilemeyecek bir sorunu çözmem beni çok mutlu etti. Ama hiçbir zaman bir teşekkür bile almadığım
bu girişimden yılar sonra,Ertuğrul’dan Kuşadası’nda küfür işittim.
3. ARABA LADA’YI ALDIK:
Ertuğrul için arabayı sattıktan sonra iki yıl kadar arabasız
kaldık. Özellikle Denizli’ye geldiğimizde Ertuğrul’arın savruk tutumu Fatoş’da rahatsızlık yaratıyor, arabasız
kalmamıza da üzülüyordu. Sekreteri olduğum “DEÇ-KOP” Renault ve Lada marka otomobil kampanyası
düzenli. Olanaklarımızı zorlayarak Lada
kampanyasına katıldık. Sıradan üye gibi kura çekimine katılıp, yedinci aydaki
sırayı çektim.
Sıramız gelip arabayı aldığımız aylarda, kayın pederler
Karabük’e ziyarete geldiler. Arabaya ödediğimiz taksiti ve toplam parayı
öğrendiler. O güne kadar ödediklerimizi iki taksitle bize ödeyip, geri kalan
taksitleri de kendileri ödeyerek, manevi
borç dan kurtulmak istediklerini söylediler.
Altın borcunu,
gümüşle ödeme isteklerine; biz alacaklı olduğumuzu düşünmediğimiz ancak huzura
kavuşmaları için kabul ettik.
Taksit ödemelerini Ertuğrul, bir kaç telefondan sonra ödeye ödeye
son üç takside geldiğinde, bunları hiç birini ödemedi. Kendine Reno sitayşın
alan Ertuğrul; bizim Lada'yı küçümsediği yetmiyormuş gibi,kendi zevk, sefasından
da fedakarlık etmiyordu. Zamanları hayli geçen son üç taksiti ablası
istediğinde sudan bahanelerle kavga çıkararak ve yüzümüze karşı küfür etti.
Ne o izin döneminde nede diğer izinlerimizde hoş geldiniz
bile demediler.
BATI KARADENİZ GEZİSİ:
O yılki Ramazan Bayramını
tatilinde Batı Kara denize gezmeye karar verdik. Arefe günü öğleye doğru ailecek
yola çıktık. İlk hedefimiz, beyaz fok balığıyla ünlenen Gerze’ydi. Taş köprüden
sonra karlarla kaplı çam ağaçlı ormanlardan geçerek, akşam üzerine doğru
Gerze’ye ulaştık. bir otelde kendimize yer ayırtıp, fok balığının geldiği
sahile indik. Balık hakkında değişik anılar dinleyerek otele dönüp, akşam
yemeğimizi; otelin lokantasında, ilk defa kalkan balığı yiyerek yaptık. Övül ve Çağrı
erken uyudular, Fatoş’la ben, gece sahilde yürüyüşe çıktık.
Sabah erkenden Sinop’a doğru yola çıktık. Yolun solu, yeşil tarlalar ve ormanlarla kaplıyken, yolun sağ tarafında, Karadeniz’in hırçın
dalgalı, beyaz köpüklü mavi sularının doyumsuz manzarası vardı. Sinop’da önce
kendimize Öğretmen evinden yer ayırtıp, gezilecek yerler hakkında bilgi aldık.
Öncelikle kalesini ve Sabahattin Ali 'nin kaldığı hapishaneyi gezdik. Sonra bir
zamanlar Kumundan demir üretildiği söylenen, Kara kum plajın da dolaştık. Plaj,
sadece buraya özgü sim siyak incecik kumla kaplıydı. Dönüş de Fatih’in İstanbul
kuşatmasına katılmak için Anadolu'dan gelen askerlerin konakladığı denize hakim
tepede, ormanlaşmış kaynana dili çiceginin meyvesini yedik. Meyvenin dikenlerinden
elimizi, dudaklarımızı ve dilimizi temizlemek büyük sorun oldu. Sinop’a hakim
tepedeki türbeye gittiğimiz de türbe de yazılı şu bilgi bizi çok şaşırttı: Fatih’e yardıma gelen kuvvetler Sinop Tekfur’u
ile burada konaklamaları için anlaşmışlar. Yerleşen askerlerden öncü birlik,
şehri dolaşmaya çıktığında ansızın saldırıya uğramış. Çatışmada tüm askerler şehit edilirken,
türbede yatan kumandan; şehir ortasında kopan başını koltuğuna alarak, hayli
dik ve uzak olan buraya kadar canlı gelip, türbenin olduğu yerde ruhunu teslim
etmiş.
Sinop’da gezilecek yerleri dolaştıktan sonra kaldığımız
tarihi öğretmem evinde ayrıldık. Ayancık, Türkeli, Çatalzeytin, Abana ve
İnebolu’yu hem dağlarına hem de denizine hayran kalarak gezdik. İnebolu’da
konaklayıp, sabah erken saatlerde Küreye doğru yola çıktık. her taraf karla
kaplı yol temizdi. Önce zirveye çıkıp sonra yerin merkezine iniyormuş izlenimi
veren ıssız yoldan geçerken tek hayat belirtisi dağdan bakır madeni taşıyan
teleferikler di. Karşı yamaç da bulunan Küre Bakır İşletmelerini uzaktan da olsa
görmek, bizim korkumuzu azalttı. Öğleden sonra ulaştığımız Kastomonu’da gezerek
akşam üzerine doğru Karabük’e doğru yola çıktık.
ÇAĞRI’NIN RAKI OYUNU:
O akşam beş aileden oluşan konuklarımız gelmeye başladı. İlk
gelen konuklara önceden açık olan rakı şişesinden servis yaptım. Konuklardan
altısı kimya mühendisiydi. Çok titiz olan Gaz Teshin Müdürü Erdoğan Sarıer,
rakıyı nereden aldın? diye sordu. Her zaman
aldığım DEÇ-KOP’dan diye yanıt verdim. Rakıda gariplik hissettiğim için bir
sorun mu? var abi dedim. Tadı değişik geldi, özel bir yerden mi? diye merak ettim
dedi. Bunun üzerine onun kadehini diğer arkadaşlarda kokladı ve yudumladı.
Farkın ne olduğuna bir karar veremedik. Yeni şişeler açıldıkça da, bildiğimiz
tat devam ettiği için fazla üzerinde durmadık.
Sabah yedi de odamıza damlayan Çağrı, baba akşam bir şey
oldu mu? diye merakla beni uyandırdı. Ne olacak? oğlum dedim. Ben yarım olan
rakı şişesini kolonya ile doldurmuştum. Nasıl etki yaptı? onu öğrenmek
istiyorum deyince rakıdaki değişiklik ortaya çıktı.
ALTINDA YANAN ATAŞIN OLAYIM:
Savcı Ertu beylerle o gün Gürlek’e kış pikniğine gittik.
Yolar temizdi ama piknik alanı karla kaplıydı. Çocuklar karla oynarken biz
mangalı yakıp yiyecekleri hazırladık. Arabayı Zarife hanım kullanacağından
rakılarımızı da rahat içiyorduk. Mangalın işi bitince masanın altına koyarak
ayaklarımızı ısıtmaya başladık.
Zarife hanım, bak Mesut bey Fatoş’a ne güzel iltifatlar
ediyor, senden hiç iltifat duymuyorum diyerek Ertu’ya takıldı.
Üşümeye başladık, ama çocuklar bir türlü bu güzellikten
ayrılmıyorlardı. Zarife üşüdüğünü belirtmeye devam edince. Ertu, “altında yanan
ataşın olayım anam” diye Adana şivesiyle Zarife’ye iltifata başlayınca, hep
beraber kahkahalara boğulduk. Üşümesi geçen Zarife, ne olur vazgeç Ertu, ben
iltifat bile istemiyorum dedi.
ÜNAL APAYDIN’NIN BAŞARISI:
İki nolu sinter makinesi tutuşturma ocağı modernizasyonunda;
olması gereken yerden iki metre ileride montajın yapılmasını, sözlü ve yazılı
tüm girişimlerimizle enğelleyememiştik. Söz konusu makine iki yıl sonra, bir
haftalık bakım ve onarıma alındı.
Yardımcı işletmeler müessese müdür yardımcısı Ünal bey tesisi geziyordu.
Ustabaşı İsmet’le bende makine başındaydık ve iki yıl önceki sorunun çözülmemesi,
göz göre göre %10 üretim kaybına neden olan bu soruna hayıflanıyorduk ki, tüm
sempatisiyle Ünal bey, işler nasıl gidiyor? İsmet dedi. Ustabaşının hiç de iyi
gitmiyor yanıtına, Ünal bey işletmeye bir şey beğendirmek zor değil mi? İhsan
usta dedi.
İsmet; ocak montajındaki yanlışlığı ve çözüm yolunu bir
çırpıda anlatınca. Boru işleri usta başına bu yapılamaz mı? dedi. Oda, sorunu
ilk defa duyuyormuş gibi davranarak, hemen yaparız dedi. İki yıllık eksik
üretim sorunu tesadüfen çözüldü.
Müessese müdürlüğünde, müessese müdüründe katıldığı toplantıda; Ünal
bey başarısını ballandıra ballandıra anlatırken, söz alıp, iki yıllık kaybın
zararını kim ödeyecek? dedim.
İki yıl önce bu sorun ve çözümüyle, Ünal bey dahil herkesin
haberi olduğunu, bu kadar basit müdahale ile çözülen sorun, iki yıl sümen altı
edildi. Bence bur da gururlanılacak olay yok, sorumlulardan hesap sorulacak bir
durum olduğunu söyledim. Buz gibi olan ortamı, bunu toplantı sonrası görüşelim diyerek
müessese müdürü yumuşattı ama hiçbir zaman görüşülmedi.
BU SIKINTIYA DEĞERMİ?:
O gün Hacatepe Üniversitesinden üç kişilik bir öğretim grubu
heyeti gelmişti. Önce yüksek fırınlar ve sinter hakkında teorik bilgi verilecek,
sonrada işletmeler gezdirilecekti. 3 nolu
Yüksek fırında önemli bir sorun olduğu için müdür, müdür muavini Erol
Güngör’ü görevlendirmiş. Erol bey, beni de odasına çağırdı. Sinter hakkında
detaylı bilgi sorarlarsa katkıda bulunmam için.
Erol bey, yüksek fırınları anlatmaya başladı. Torpille, bu
bölüme deneyimi olmadan geldiğinden, bilgisi kulaktan dolmaydı. Verdiği teorik
bilgiler hem konukları tatmin etmiyor hemde yanlıştı. İster istemez yanlış
bilgilendirilmemeleri için müdahale etmek zorunda kalıyordum. Unvanına uygun
bilgi birikimi olmaması, konukların teorik bilgi sahibi olmaları sonucu, daha
fazla bilgi edinmek amacıyla sordukları sorular karşısında Erol bey, bu soğuk
kış gününde kan ter içerisinde kalmıştı ki, Erol beye bir telefon geldi. Hemen
bir toplantıya katılmam gerekiyor, Mesut bey size gereken bilgileri verir
diyerek, kaçarcasına bürosundan uzaklaştı.
Türkiye’nin tedavi edilmez bu yarası üzerinde kısa bir
söyleşiden sonra, gerekli pratik-teorik bilgileri verdim, sorularını
yanıtladım. Tesisleri iş çıkış saatine kadar birlikte dolaştık.
Ne öğle arası, nede iş çıkışında Erol beyi konukların
bulması mümkün olmadı. Hoşça kal deyemedikleri için, teşekkürlerini benim
iletmemi istemek zorunda kaldılar.
Hep düşünürüm; hak etmediğin bir makama, başkalarını hakkını
gasp ederek, unvan ve birkaç kuruş para için gelmek, sonrada yukarıda yaşanan
örnek gibi, onlarca rezil duruma düşmeye değer mi? diye!...
YÜKSEK FIRINLAR VE SİNTER MÜDÜRLÜĞÜNDEN SÜRÜLMEM:
Söz konusu müdürlükten ayrılma girişimim, Müessese müdürünün
enğeline takılmıştı. Ferit’le sosyal ilişkilerimi keserek, işime eskiden
gösterdiğim titizlikle devam ediyordum. O ara sık sık değişen yapım baş
müdürlerine, sorunları ve çözüm yollarını anlatıyor, haklı olduğum yanıtı
alıyordum, ama köklü çözüm için her hangi bir adım atılmıyordu. Romenler; nasıl
hallettilerse, ticari sorumluluklarından;
bin bir sorunu yüzüstü bırakarak, Karabük’ten ayrıldılar.
Sorunun çözümü için, İsdemir sinter Müdürü Metin Kurt, Genel
Müdürlükce görevlendirildi. Benim daha önceden defalarca yetkililere sunduğum
raporun altına imza atarak, çözüm önerilerini hem genel müdürlüğe hemde
müesseseye sundu. Bu rapora rağmende tüm modernizasyon sonrası sıkıntıyı,
işletme çekerek günler geçiyordu.
Müessese müdürü Coşkun Akten başkanlığında, özelleştirilen
Cuma Yanı Kireçtaşı ocağının elamanlarının dağıtım toplantısında; bizim bölüme
Baş Mühendis Coşkun Aydın’nın verilmesi üzerine Ferit, ben bu kadar baş
mühendisi ne yapacağım diye itraz ediyor. Onun üzerine ben, daha önce
istediğim, ancak önceki müessese müdürü tarafından engellenen Endüstri Mühendisliği
Müdürlüğüne sürülüyorum.
İş çıkış saatinde aldığım bu haberi, Fatoş’a eve geldiğimde
sürüldüm diye verdim. Önce eve, geçmiş olsun üzüldük telefonları gelmeye
başladı. Arkasından sırayla Kok Fabrikaları Müdürü Aliihsan Karacaoğlu ve
eniştesi Ahmet abi, Ferhan abla, Özel siparişler Müdürü Özdal Dikmen ve eşi
Nimet hanım, Çelik hane Müdürü Asil Savran ve eşi Ayşen, yüksek fırınlardan
Mustafa Özyurt, Erdoğan Tolan en son olarak ta yardımcı işletmeler müessese
müdür muavini Nurettin Sönmez ve eşi Gülcan hanım, birer şişe yeni rakıyla eve geldiler.
Geçmiş olsun la başlayan sohbet, içkinin de etkisiyle şölene
dönüştü. Konuklarımız evden ayrılırken saat sabaha karşı 3’ü gösteriyordu.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder