26 Ekim 2016 Çarşamba

İŞ HAYATIM                                                                                                                                                                                                                        İŞ ARAMA GİRİŞİMİM

1973 Yılının Eylül döneminde  E. Ü. Kimya Mühendisliği Yüksek okulundan Kimya Mühendisi olarak mezun oldum. Her dönemde olduğu gibi işsizlik sorunu zirvedeydi. Gazetelerde, Kimya  Mühendisleri kokereşçilik yapıyor gibi haberler  manşetten veriliyordu. Mezun olmanın sevincini, işsizlik korkusu ile yeteri kadar çıkaramadıgım günlerde, Bayram nedeni ile köye geldim.
Ailemin,  okulu kasasız belasız bitirirse mevlit okuma kararı nedeni ile, köyde kalacagım gün birkaç gün uzayacaktı.  Bizim mevlit okutacağımız Cuma gününe dayım talip oluca, bizim gün, bir hafta ertelendi. Bayram sonrası tüm arkadaşların köyden ayrılması ile suyu çekilen değirmene dönen köyde kalmam çok sıkıcı olacaktı. İzmir’e gidip geleyim önerisinmin bir mantıgı yoktu. İş aramak bahanesi ile Ankara’ya gitme düşüncemi babam olumlu karşıladı.
Dayımın mevlidi sonrası Ankara’ya gitmeye karar verdim ama Ankara’yı hiç bilmiyordum.  Harbiye’de okuyan teyze oğlu Mehmet’le buluşmam bu sorunu çözecekti.
Cumartesi  gece yarısı Ankara’ya gidecek otobüse binmek için Çınar’a giderken, liseden, dört senedir hiç görmediğin ve adını hatırlayamadığım arkadaşla kapalı spor salonu yanında karşılaştım.  Onun bu saatte nereye böyle diye laf atması ile ayak üstü sohbete başladık: iş aramak için Ankara’ya gideceğimi söyleyice, bir torpilimim olup, olmadığını sordu. Yok diye cevap verdim. O zaman Denizli CHP Senatörü Hüseyin Atmaca’yı görmemi önerdi. Heyecanlanarak, tanışıklıgı varsa bir mektup yazması isteğime, gerek yok kendini tanıt, sorunu söyle mutlaka yardımcı olur dedi. Hayal kırıklığı ile vedalaştım.
Harbiyenin çıkış kapısında Mehmet ve arkadaşı Avni ile  buluştuk. Onlar, hem Ankara’yı gezdirdiler hemde Kimya Mühendisi olarak  çalışabileceğim iş yerlerini gösterdiler. Ayrıca, Üniversitede okuyan arkadaşları Mustafa, Galip ve Musaletin ile tanıştırarak evlerinde kalmamı sagladılar.
SENATÖR HÜSEYİN ATMACA:
Pazartsi günü çalışabilecegim dört genel müdürlüğe yatıgım başvurlara; ya  başvuru formmunun kalmadıgı, yada uygun iş olmadıgı yanıtları aldım. Arsızlık yapıp düz kagıda yazdıgım dilekçelerime de, anında, şu anda uygun iş yok, oldugunda sizi arayacağız yazıp, hemen postaya verilmek üzere sekretre verildi.
Umudumu keserek, Ankara’ya gelmişken meclisi göreyim düşüncesi ile ögleden sonra meclise gittim. Meclisi gezerken Hüseyin beyi göreyim dedim. Şansım yardım etti. CHP Seneto grubu başkanı olan Hüseyin beyle görüşebildim.  Geniş bir odada benden öncekilerle yaptıgı görüşmelerden, bir tanıdıga gerek olmadan yardımcı olduğunu gözledim.
Sıram gelince; Denizli’li, yeni mezun Kimya mühendisi olduğumu, iş aradığımı, yaptığım başvurularda karşılaştıklarımı anlattım. Benden; ismini verdigi üç iş yerine müracat edip,  müracatımı belgeleyen kayıt numaralarını getirmemi istedi. Uçarak gidip geldim. Yetkilileri ile yaptıgı telefon görüşmelerinden olumlu sonuç alamayınca, TDÇİ Genel Müdürüne
mektup yazarak, Karabük’e yoracagını söyledi. Karabük neydiki, Hakkari’ye gitmeye hazırdım. 
KARABÜK’TE:
Mektubu alır almaz konuk olduğum arkadaşlara bir not bırakıp çantamı alıp, Karabük’ün yolunu tutdum. Yamur yaışlı bir gecede taksicinin götürdügü bir otelde kaldım. Küçük bir kasaba görünümlü Karabük’te iş müracatı yapmak için taksi ile  Demir- Çelik Genel Müdürlüğüne gittim.  Danışmada genel Müdürlükle görüşme istegim olumsuz karşılanınca, mektup getirtiğimi söyledim. Genel Müdür saat on ikide beni kabul edecekti, tekrar giremem korkusu ile bir yere ayrılmadan binanın çevresinde bekledim.
Genel Müdür; beni kapıda karşıladı, mektubu okudu ve bana, bazı deniz kenarındaki şehirlerde yeni açılmakta olan şatış deposu şefliklerinden birini önerdi.  Meslegimle ilgili bir yerde çalışmak istediğimi söyleyince, buradada kimse meslegini yapmıyor diye mırıldandı sonra İşletmeler Genel Müdür yardımcısı Ulvi Gedik’e gönderdi. Ulvi bey, personele gidip  müracat formunu doldurup getirmemi istedi. Personel müdürünün odası kalabalıktı, uzun süre bekledim, boşalmayınca tüm cesaretimi toplayıp form istemek için içeriye girdim.  Müracat formmunun kalmadığını yanıtını aldım. Ulvi beyin gönderdigini söyleyice, anlayamadıgım birşeyler söyleyerek, atar gibi formu verdi.
Ulvi bey personel müdürü ile görüşüp “yüksek fırınlar ve sinter” müdürlüğünde boş katronun olduğunu tespit ederek, formmuma, oraya atanmam için gerekli işlemlerin yapılması emrini yazdı
HEYACANLI BEKLEYİŞ:
Personel Müdürlüğünden işlemlerin tamamlandıktan sonra telgrafla çarılacağımı öğrenip, sevinçle köye döndüm. Günler geçmek bilmiyor, her geçen gün umutsuzluk yaratıyordu. Başvuru formuna  İzmir’deki adresi yazdığımdan, sınıf arkadaşım Mesut’dan hazırlamam gereken evrakların listesi olan bir telgraf aldım. Köyden; evraklarımı hazırlamak ve arkadaşlarımla vedalaşmak için önce İzmir’e sonra işe başlamak üzere Karabük’e hareket ettim. İzmir’de işe başlayacak genç bir mühendis edası ile bir iki gün dolaşıp, arkadaşlarımın büyük çoğunluğu mezun olmadıgından hepsini görme olanağı buldum. Evraklarımı tamamlayıp Karabük’ke geldim. Evrakları Savunma Sekreteliğine vermen istendi oradan aldıgım yanıt beni hayal kırıklığına ugrattı çünkü birbuçuk iki aya sürecek güvenlik soruşturmasının yapılacagını öğrendim. Kös kös köye döndüm, arkadaşlarıma ne diyecegimi bilemedigim için  İzmir’ede gidemiyordum.
YILBAŞI GECESİ:
Umutsuz bekleyiş sürereken yılbaşı geldi. Köyde olan birkaç arkadaşla yılbaşı akşamını kutlamak için akşam kahvede buluşmayı kararlaştırdık. Evimde toplanacağımız arkadaş gelmediginden saat dokuz gibi  dükkana döndüm. Babam yatsı namazından çıkmış dükkanı kapatmak üzereydi. Beni görünce annemin Sarallarda oldugunu, kendisininde oraya gideceğini benimde gelmemi istedi. Babamın yanında olan cami hocasıda bize katıldı. Gaz lambası ile aydınlanan odada  saat on ikide yayınlanacak yılbaşı biletleri çekilişini bekleyen kadınlı erkekli hayli insan vardı.
Yılbaşında yenmek üzere saklanmış yaş üzüm, armut turşusu, kavurga ve mısır patlağı yenirken, kahramanlık türküleri söylemesi ilşe ünlü ev sahibi Hüsem amca, damadı Ali Osman abi türkü söylüyorlardı. Bir ara sezsizlik oldu, erken uyumaya alışık olan bu insanlar uyuklamaya başladı. Tam bu sırada coşan imam ilahi okumaya başladı. Babamın yanında oturan Almanya’da çalışan damat Osman abinin uyuması üzerine, horlayacagını düşünen annem;  babama, Osman abiyi uyarmasını işaret etti. Babam biraz fazlaca dürtünce, Osman abi garip davranışlarla fırladı. Herkesi bir gülmek tutdu ama, benim gülmem krize dönüştü.
MUTLU SON:
 Yılbaşının ikici haftası umutsuzluk içinde sonucu öğrenmek için tekrar Karabük’e gittim. Personel  Müdürlüğnde ki ilğili kişiye tayinimin ne olduğunu sordugumda, size telgraf gelmedimi dedi ve masasının üstündeki evrakları karıştırmaya başladı. Benim dosyam yoktu, duvar kenarındaki etejeri biraz kendine çekince birkaç dosyayla birlikte benim dosyamda oraya düşmüş olduğu ortaya çıktı.
Bana bilği verilmedigi için başlama sürem dolmak üzereydi. Hemen ogün 15-Oack-1974 de işbaşı yapmak zorunda kaldım.

               YÜKSEK FIRINLAR

İŞ HAYATIMIN İLK SAATİ:
Personel Müdürlügünden ayrılıp, tarife göre Müdürler bloguna giderken, fabrikanın büyük olduğunu düşüniyordum ama ilk gördüklerim,tahminlerimin çok üzerindeydi...
Sorarak müdürler blogunun ikinci katında olan Yüksek Fırınlar  ve Sinter  müdürlüğünü buldum. İşletme müdürü çok şişman biri olan Osman beydi. Kısa bir tanışmadan sonra, yüksek fırınlar Baş mühendisi Lütfi beyle tanıştırdı. Lütfi bey mühendislik eğitimini İngiltere’de yapmış, ilk anda güven veren biriydi.
Osman bey masasıda oturuyor, masanın solunda ben sagında Lütfi bey oturuyordu, tanışma söyleşisi içersindeydik. Gözüm dışarda gördüğüm; sonradan vinç olduğunu öğrendiğim, devasa bir kütle çok yavaş hareket ediyordu. Bu kadar büyük bir kütlenin hareket edebileceğini düşünemedigimden, heyacandan hayea mi görüyorum diye kendimi cimcikledim...
Personel, işe başlamam için haber vermediginden, durumu öğrenmek için geldigim bu gün, hemen işe başlamak zorunda kaldıgımı anlatım. Pratik zekalı olan Lütfi bey; bu gün işe başladın, sen bir iki günde eşyalarını alır gelirsin dedi.

PANÇO VİLLADA İLK GÜN:
Torpilini bulan adama göre iş yaratılan kamu kuruluşlarında aşırı şişme nedeniyle, bekar mühendisler için olan lojmanlar yetesiz geldiginden, müdür lojmanı olarak kullanılan dubleks bir ev, bekar mühendiler için ayrılmış. Her odada iki, üç kişi olmak üzere toplam dokuz on mühendisin kaldıgı “panço villa”’da ortak kullanılan banyo, mutfak ve tuvalet, yirmi dört saat akan sıcak su vardı. Çim kaplı bahçesinde çeşitli meyve ve süs ağaçları vardı.     
Akşam üstü bir görevlinin getirip gösterdiği kalacağım odada iki yatak, iki kapılı bir gardolap, bir masa iki sandelye vardı. Oda arkadaşım gelinceye kadar valizimi açmadan, sandalyede oturarak bekledim.
Sonradan adının Bahri Öztürk olduğunu ögrendiğim Metallurji yüksek mühendisi, zoraki  arkadaş; eve gelip, beni görüce, memnuniyetsizligini belli ederek, seni burayamı verdiler? diye sordu. Hangi yatagın kendisine ait olduğunu söyleyerek odadan ayrıldı. Yatagım belli olmuştu ama  dolabı nasıl kullanacaktım bilmiyordum, bu yüzden valizimi aşmadan  arkadaşın tekrar gelmesini bekledim.
Akşam yemeğimi ve kahvaltımı sosyal binada yiyerek ilk iş günüme başlıyordum.

FİİLİ İLK İŞ GÜNÜM:
Servisele, iş yerine geldiğimde ilk önce büro şefi, Ali kaplan’la tanıştırıldım. Ali bey, babacan gün görmüş, kendi deyimiyle “yirmi müdüre” geçirmiş, deneyimli bir devlet memuruydu. Ali bey, baret, önlük, kalem, kalem traş, silği ve bir blok not vererek beni,  çalışacagım büroya odacı ile gönderdi.
Büronun olduu yer;  Türkiye’nin ilk yüksek fırını olan “Fatma”nın karşısındaki tek katlı binaydı. Bu yapı, fabrikanın inşası sırasında yapılmış, Müdürler Bloğu yapılıncaya kadar müdürlük binası olarak kullanılmış, şu anda sadece işletme mühendislerine hizmet veriyordu. Birçok odası olmasına  karşın üç odası kullanıyordu. Benimde çalışacagım odada dört, diğer odada üç mühendis kalırken üçüncü odada  yaşlı eski fırın ustalarından Nevzat usta                        kalıyordu.
Çay, temizlik işlerini yapan İsmet adında bir odacımız vardı. Birlikte kaldığımız odada; ikisi “İTÜ” biri Almanya’dan mezun; yaşdaşım sayılacak metallurji yüksek mühendi olan Ferit Tirenğ, Metin Kurt ve Ali Haydar Karağöz kalıyordu.
Diğer odada; sekiz, on yıllık deneyimli Ameraka’dan mezun Metallurji y. Müh. Aytekin Temizer, İTÜ mezunu metallurji müh. Ahmet Günden ve Maden Müh. Enver Bostancı vardı. Sorumlu oldukları işyerlerindeki fiili çalışmalarını tamamlayıp gelen bu arkadaşlarla tek tek tanıştım.
Öğleye doğru  sorumlu olacağım üniteyi bildirmek üzere müdür Osman Ayhan çagırdı. Uzun zamandır ihtiyaç duydukları kimya mühendisine kavuştuklarını belirterek, görev yerimin “Su ve Gaz temizleme” ünitesi olduğunu söyledi.
Normalde müdürün; ya beni işyerine götürerek, yada bölüm ustabaşısını çagırarak tanıştırması gerekirken, bu işi kendin yapmak zorunda kaldım. İşde karşılaştığım ilk olumsuzluktu. İkinci olumsuzluk buranın işletme mühehdisliğini yapan Ahmet Günğen’in var olan teknik bilğileri saklaması idiydi.

ORYANTASYON STAJI:
Kendi işyerimde, tanıtım ve tanıştırma yapılmadan işe başlatılmam olumsuzlugunun aksine güzel uygulama oryatasyon stajına başladım.
Oryantasyon stajı: cevherden mamul demir- çelik üreten entegre tesisler, “kok fabrikası, yüksek fırınlar ve sinter resisleri, çelik hane, haddehaneler”.  Makine fabrikaları, dökümhaneler, ağır teçhizat fabrikaları, kuvvet sanralı, oksijen fabrikası v.s. gibi bagımsız fabrikalar ve teknik, idari müdürlükleri ile toplam müdürlük sayısı yirmiyi bulan üniteleri ve çalışanları, yeni işe başlayan kişiye, tanıma fırsatı veren bir uygulama.
İş yerinin özelliklerine göre bir aydan altı aya kadar degişik sürelerde yapılan bu stajda: yeni işe başlayan kişi; kendi işyerine ısınırken, diğer ünitelerde neler, kimlerle yapıldıgını öğreniyor. İleride, işinde karşılacağı sorunların çözümünde; nerede ve kiminle ilişki kuracagının acemiligi çekmiyor.

RIZA ALP’LE TANIŞMA:
İşe başladığım günlerde özellikle fabrika dışında yalnızlık çekiyordum. İskenderun Demir- Çelik’ten staj yapan Denizli’li bir tekniksiyen yardımı ile hemşehrim Çelikhane ocak ustabaşısı Rıza Alp’le tanışdım. Sendika başkanlığına aday olmuş, AP’den CHP’ye geçmiş geniş çevresi olan sempatik, hızlı biriydi. İş yerime ziyarete geliyor, benim yabancılık çekmemem için akşamları genellikle içkili olan arkadaş toplantılarına davet ediyordu.
Akşam üzeri, iş çıkışı alış veriş merkezindeki işkisiz köftecide buluşmayı kararlaştırdık. O işten erken çıktığı için bir iki ardadaşı ile oradaydı. Beni arkadaşları ile tanıştırıp, köfteciye işaret etti. Köfteler gelirken, masa altından çay bardagına susuz rakı koydu.
Deniz Eczanenin sahibi Mustafa beyle buluşmak için içkili lokantaya gittik. Mustafa bey partili arkadaşlarının sorunları ile yakından ilgilenen iyi bir CHP’liydi. CHP’li Çelikhane Mutemedi arkadaşın, mesaiyi bittigi için dagıtamadığı işçi maaşlarını; fabrika veznesine geri teslim etme yerine, pavyonda kaptırma sorununa çözüm aranacaktı. Bu kişisel bir sorun ve benim gücümü aşıyor gerekçesi ile Mustafa bey yemekten ayrılınca, pavyona gidip patronla görüşmeye karar verdik.
Yeteri kadar alkollü olmamıza ragmen bir büyük rakı istendi, ilerliyen saatlerde patronla yapılan görüşmeden sonuç alınamadı. Sabah dörtte Rıza’nın evindeydik.
Öğretmen olan eşi Rıza’nın bu davranışlarından bıkmış olacak ki, niye kahvaltı hazırlamadın sorusuna, kahvaltılık ne getirdin ki birşey istiyorsun dedi.
Yer yarılsa içine girecek durumdaydım.

İLK EREĞLİ DEMİR- ÇELİK TEKNİK GEZİSİ:
Haydar bey araştırmayı seven biriydi, gerçekten mühendislik hizmeti yapmaya çalışıyordu. Bazı deneyler yapabilmek için pilot yüksek fırın modeli yaptırdı, gaz temizlemedede bana yardımcı oluyordu. Kafasındaki sorunları çözmek için Ereğli Demir- Çelik’e gitmek istedi. İşçi statüsünde olmasına rağmen büroda çalışan Rıdvan Aldoğan’da geziye katılmaya kalkınca, Haydar bey benide ilave ettiriyor.
Bir haftalığına  gittiğimiz Ereğli’de, Demir-Çelik’in lüks müsafirhanesinde kaldık. Gündüzleri, ben ve Haydar konularımızla ilgili bilgi alırken, Rıdvan arkadaşlarını ziyaret ediyordu, akşamları ise beraber, deniz manzaralı taraçada birkaç kadeh atarak süreyi doldurduk.
Dönüşte biz direk Karabük’e dönecekken, Rıdvan İzmit’teki nişanlısına ugrayacaktı. Bende biraz fazla para vardı, Rıdvan’a verdim. Hesap öderken Haydar’ın parası çıkışmadı, Rıdvan’dan İzmit ziyaretini erteleme istegimiz kabul görmedi.
Çok girişken olan Haydar; toplantıda olan Yüksek Fırınlar müdüründen, bizim hesabın tamamı, müdürlük hesabına aktarılmasını sagladı.  

RECEP ERAKÇAOĞLU’NUN DAVETİ:
Recep, giriş işçisi kademesinde, normalde sahada çalışması gerekirden, Osman beye torpil yaparak büroda memur olarak çalışmaya başladı. Diyeti ödemek için, Yüksek Fırınlar bürosunda çalışan memur ve mühendisleri Sarı Çicek yaylasında yemege davet etti. Sarı Çicek; doga harikası bir yer, “Karabük'te sıcakdan bunalırken burada hırka giymek zorunda kalıyosun, yazın ortasında; yem yeşil çok geniş bir çayırlık alan çam ağaçları ile çevrilmiş, her renkde, onlarca kır çiceği, kelebek. Hele bir, birbuçuk kilometre uzaklıktaki orman denizi manzarasını anlatmaya kelimeler yetmez.”
Almanya’dan gelmiş viski, rakı, şarap bollugunda her çeşit yiyecegin var olduğu mükemmel bir ziyafet sofrası.
Alışık olmadıgım böyle bol içkili sofrada ipin ucunu kaçırarak, çogunluğun sagcı olduğu guruba uzun süre devrimcilik nutku attım.

RIDVAN’A ZORAKİ YEMEK:
Rıdvan’da, CHP’nin ileri gelenlerinden olan babasının torpili ile işçi statüsünde olmasına karşın büroda memur olarak çalışan sempatik bir arkadaştı. Lise son sınıfda olan kız kardeşi kimyadan tek ders sınavına kalmış. Sınava bir hafta kala, Müdürden izin alarak kardeşine ders vermemi istedi.
Sınav akşamı amerikan barda yalnız yemek yiyiyordum, Rıdvan, kardeşi ile birlikte liseyi bitirme kutlaması için kulübe geldiler. Sevinçlerini paylaşmak için yemege davet etmek zorunda kaldım.

RIDVAN’LA MEMURLAR KLÜBÜMDE YEMEK:
Rıdvan’la, aynı yaşlarda olmam ve politik görüşlerimiz örtüştüğü için iyi arkadaş olmuştum. Beni memurlar klübüne yemeğe davet etti. Sandika seçimleri yeni bitmiş gruplar arasındadi sürtüşmeler sıcaklıgını koruyordu.
Birkaç masanın birleştirildiği kalabalık masanın uzagında bir masada, sohbet edip yemeğimizi yiyorduk. Gecenin ilerliyen saatlerinde kalabalık masada sesler zaman zaman yükseliyor, nezih bu klübe yakışmayan davranışlar oluyordu. Rıdvan, böyle davranışlar burada olmazdı, bu senin şansından, ben nerdeyse her akşam buraya gelirim böyle durumla ilk karşılaşıyorum diyerek üzüntüsünü anlatırken, burnunun ucundan bira şişesi geçti.
Hemen kalabalık masadan bir arkadaş geldi. Bize karşı yapılan bir hareket olmadığını, şarhoş olan bir arkadaşın densizliği diyerek özür diledi.

APANDİS AMALİYATI :
Oryantasyon stajı, işyeri tanıma sürem bitti. İyi anlaştıgım ustabaşı Mahmut ustayla ihmal edilen sorunların çözümü ve yeni montajı yapılan “Elektro Filtre”’nin ufak tefek eksiklerini tamamlama yollarını aramaya başladıgımız günlerde, ögle yemeginden sonra midemde çok büyük bir agrı başladı.
İşyeri Sağlık Müdürlüğüne gittim, ilaç yazmaktan başka bir işe yaramayan hekim bana hangi ilacı istiyorsun diye sordu. Sıkıntımı anlattım, önceden kullandıgım bir ilacın olmadığını rahatsızlıma uygun ilacı onun verecegini söyledim. Ezberi bozulan doktor ne yazacagını uzun süre düşündü, hapınımı şurubunumu yazayım diye yine bana sordu.
İş saatini zaman zaman azalıp artan agrıyla doldurdum. Reçeteyi, doktorun davranışı güven vermedigi için yaptırmadım.
Akşam sıkıntımın artması üzerine Kok Fabrikalarında çalışan, meslektaşım ve ev arkadaşım Nazım Günaydın’nın refakatı ile SSK hastenesine gittik. Agrı kesici ignenin etkisi sabaha karşı bitince, sabah tekrar hasteneye Nazıml’a beraber gittik. Yapılan tahliller apandisi gösteriyordu. Cerrahın ameliyatının bitmesini  beklemem gerekiyordu. Nazım’dan rahatsızlığımı öğrenen iş arkadaşım Haydar yanıma geldi. Tanıdık doktorları araya sokmasına karşın ameliyattan çıkan Operatörle uzun süre görüşmemiz mümkün olmadı. Benim ızdırabıma dayanamayan Haydar doktorla tartışdı. Sonunda acil olarak ameliyat olamam gerelliligi ortaya çıktı.
Ameliyat sonrası bizim müdürlükde işçi olarak çalışan, kaza sonucu hastanede yatan Şükrü’nün küçük kardeşi Ahmet’in büyük yardımlarını gördüm.
Hastane sonrası bir aylıklık istirat süresinde Denizli’de, İzmir’de ve Bursa’da  Güzel tatil  yaptım.

AHMET BEYLE TAKIŞMA:
Raporum bittiginde işime geri döndüm. Yolsuzluk iddiası ile müdürlük görevinden alınan Osman beyin yerine Cevher hazırlama ve Sinter baş mühendisi  Güven Ergun atanmıştı. Müdürlükte, mühendisler arasında iki grup vardı. Biri müdüre yakın olanlar digeri uzak olanlardı. Ben raporlu iken, Ali Haydar, altı aylığına egitim için Rusya’ya gitmiş, müdüre yakın olan Ferit ve Metin müdürler blogunda boşalan bir odaya taşınmışlar. Müdüre uzak olan Ahmet bey, Aytekin bey ve Enver bey’de benim kaldıgım odaya taşınıp, benim masamıda eski odalarına taşımışlar. İş yerine geldigimde, odacı İsmet odamın degiştigini söyleyerek odamı gösterdi.
Haberim olmadan oda degişikligine, hiç tepki göstermeden kabullendim çünkü en yeni elaman bendim. Daha önce her iki odada parelel kullanılan birer telefon vardı, taşınma sırasında ikiside onlar kendi  odalarına almışlar. Onlar odada olmadıkları zaman telofon çaldığında benim, o odaya koşmam gerekiyor, bunu gidermek için eskiden olduğu gibi birinin benim odama almayı önerince Ahmet bey; müdürlükte boş telefonun olduğunu, o numuranın bana verilmesinin daha  dogru oldugunu  söyleyerek, müdürle görüşmemi önerdi. Müdür, boş telefonun olmadıgını söyleyerek, parelel telefonun birini almamı söyledi. Ahmet beye durumu aktardım. Ahmet bey, müdürle görüşüp sorunu çözeceğini söyledi.
Aradan bir haftadan fazla zaman geçti, ben her telefon geldiğinde onların odasına koşuyor, telefon bana degilse geri dönüyordum. O gün yarım saat içersinde dört kez telefon geldi, dördü de bana degildi. Beşinci telefona gitmedim, oda müdürlükte yapılan toplantıya beni çagıran telefonmuş.
Müdürün bilgisi dahilinde, onlar odada yokken telefonu taşımama, Ahmet bey çok bozuldu.

İşletme koşulları zor olan yerlerden torpilini bulan benim bölümüme gelmiş. İş yapılacağı sıra herkes rahatsızlığını dile getirerek, zor işlere girmiyor. İşleri aksatan bu durumu önleyecek çalışmalar yaptıgım sırada, haberim olmadan aynı gerekçelerle bir işçi geldi. Nasıl geldiğini sorunca, Ahmet beyin gönderdigini söyledi. Bende geri gönderdim. Ahmet bey, beninle görüştükten sonra gönderseydin deyince, siz beninle görüşerek mi? gönderdiniz diye cevap verdim. Bu da Ahmet beyle ikinci takışmamızdı.

ELEKTROFİLTRENİN DEVREYE ALINMASI:
Elekrofiltre: yüksek fırınlardan 150-200  santigrat derece sıcaklıkda ve tozla çıkan gazın; sogutulup, tamamen temizlendigi, yıkama kulesi ve kırk bin volt yüksek gerilim uygulanan elektro filtreden oluşan bir  tesisdir.
Mevcut dört elektrofiltre ve yıkama kulesinin kapasitesi yeterliydi. Ancak bu elektro filtrelerden biri bakım veye arıza nedeni ile devre dışı kalırsa, yük diğer filtrelerin kapasitesini aşıyordu. Gazın kirliliginin etkisi günlük olarak gözle görülmüyor ama uzun zamanda yakıt olarak kullanılan ünitelerde büyük sorun yaratıyor. Örneğin  iyi işletmecik koşullarında kırk yılık ömrü olan kok fırınlarının ömrünü yarıya indiriyordu.
Arıza ve/ veya bakım süresinde yetersiz kapasite nedeni ile ilave olarak yeni tesisin montajı tamamlanmış ufak tefek eksiklikler, ilgisizlik nedeni ile bu kadar önemli tesis bir yıldır devreye sokulamamış.
Bu bölümde göreve başladıgım ilk günlerde önümde duran en önemli  sorun buydu. Mahmut ustayla elele vererek tüm eksikliklerini tamamlayıp devreye sokacak duruma getirdik. Tek eksigi personel yetersizligi idi.

PERSONEL EKSİKLİĞİNİN GİDERİLMESİ:
Bir gecede yüzlerce kişinin işçi olarak alınabildigi bu kurumda hayati derecede önemli bir yere  kadro açma sorunu vardı. Müdüre, sık sık burayı revir olmaktan kurtaracak yeni bir kadrolaşma önerimi dile getiriyor, yeni kadro oluşturmak deveyi hendekten atlatmaktan zor yanıtını alıyordum. Zaman kayp etmeden mevcut sisteme, yedi sekiz kişi diğer bölümlerdem kaydırarak halledelim diyordu. Bu uygulamanın, sistemin istedigi hassasiyeti karşılamayacağını, yapılan yatırımın boşa gideceğini düşündügüm için önerimde ısrar ediyordum.   
Müdür,gerekçeleri ile birlikte hazırladıgım raporu; fikir olarak destekleyecegini, ancak geçirilmesi için ugraşmayacagını söyleyerek, Organizasyon ve metod Müdürlüğüne göndermeme izin verdi.
Kurumumuz da,bürokratik işler ya yakın arkadaşlıkla yada politik yakınlıkla çözülebiliyordu. Söz konusu müdürlük de ne yakın arkadaşım vardı, nede politik düşüncem onların yöneticelerine uyuyordu. Onlarla aynı politik düşüncede olan müdürümde, sonucun olumsuz olacagına inandıgı için yardımcı olmuyordu.
Müdürden randevu alarak raporu kendim götürdüm. Olayın önemini rakamlarla açıkladıgım raporun özetini sözlü olarak anlatıp, işletme için ne kadar gerekliligini vurguladım.
Kendilerine bu tür geniş bir raporla ilk defa bir müracat olduğunu, iki satır yazı ile yapılan tüm başvuruları geri çevirdiklerini anlatarak, benim girişimimden çok etkilendigini söyledi. Ben orada iken ilğgli şefi çağırıp, en hızlı bir şekilde sonuçlandırma talimatını verdi.
Artık  ihmalden bir yıldır bitmiş olarak bekleyen tesis devreye sokuluyordu. Elle tutulur ilk başarım beni çok mutlu etti.

KARADENİZ GEZİSİ:
Yeni elektro filtre ve yıkama kulesi, yeni kadro ile devreye sokuldu. Düşük kademe açıldığı için diger bölümlerden buraya torpille işçilerin gelmesi büyük ölçüde engellendi. Kapasite artıgından, arıza beklenmeden, bakım sırası gelen elektro fitre, yıkama kulesi bakıma alınıyor, zamanla yarışmadan gerekli bekım ve onarımlar yapılıyordu.
Otuz Agustos bayramı hafta sonu tatili ile birleştigi için üç günlük tatil vardı. Mahmut usta tatilde ne yapmayı düşünüyorsun? deyince, bir planım yok dedim. Bu yıl bende henüz izin yapmadım, eger istersen seni bizim Trabzon'daki köye götüreyim, hemde Karadeniz’i gezdireyim dedi. Cazip gelen teklife balıklama daldım, işleri organize edip Ankara üzerinden yola çıktık. mahmut  ustanın arabasında, üniversidede okuyan oglu ve torunuda vardı. Gecelediğimiz Samsun’da fuarı dolaştık, ertesi gün Ordu, Giresun’u dolaşarak akşama Trabzon’daydık
Dayı oğlum Necip abinin askerde olduğunu ancak eşinin bura olduğunu biliyordum. Çalıştığı Ticaret Lisesine giderek evini bulduk.  Eşini ve oğlunu alarak birlikte Trabzon fuarını gezdik, Top yatagından tüm Trabzon’nun gece manzarasını seyrettik.
Ertesi gün Sürmene manastırını ve Mahmut ustanın köyünü ziyaret ederek, çok dağınık olan buralara nasıl hizmet getireleceğini tartıştık çünkü evler birbirinden çok uzak, aralarından dere yatakları geçiyordu. Telefonun yayğın olmadığı bu dönemde haberleşme; ıslıkla, ateşle, ağaçlara değişik renkte birşeyler asılarak v.s. ile yapılabiliyordu.
İlk defa çay bahçelerini ve hasatın nasıl yapıldığını gördüm.
Erzurum üzerinden dönmek olan proğramımızı değiştirerek, Rize’den geri dönüp, Sinop, Kastamonu üzerinden Karabük’e geldik.
Çok yorucu olan bu seyahatta, merak ettiğim Karadeniz bölğesini gezerek büyük keyf aldım. huzurlu bir uykudan sonra büyük bir moralle tekrar işe koyuldum.

VALFLERİN ZİNCİRLE HAREKET ETTİRİLMESİ:
İlk yüksek fırın inşası sırasında kurulan, iki adet yıkama kulesinin açıp kapatılmasında kullanılan valflerin tahriki; yerden altı, yedi metre yükseklikteki daracık platfonda yapılıyordu.
Zehirli, yogun gazlı ortamda yapılmak zorunda olan bu çalışmayı, işçiler yerdeki hava motorlarına, hortumla baglı maskelerle yapmak durumundaydılar. Uzun aralıklarla açılıp, kapatılan valfler, her seferinde tozla sıkışmış durumda oluyordu. Zaman zaman, kısa sürede yapılmak durumunda olan bu iş de, rahat çalışamayan işçiler, maskelerini çıkarmak zorunda kalıyorlardı. Bu durum ise hayati tehlike yaratıyordu.
Daha sonra işletmeye alınan yıkama kulelerinde; bu işlemler, yerden zincirler aracılığı ile yapılıyordu. Her yıkama kulesinin devreye alınıp, çıkarılmasında yaşanan sorun işçilerin haklı şikayetlerine neden oluyordu.
İşçiler ve Mahmut ustayla sorunun çözümü için  yaptığımız görüşmeler sonunda, bunlarında yeni kulelerinki gibi zincirli tahrike dönüştürülerek çözüleşegi ortaya çıktı. Bunun Proje Konsrüksiyon Müdürlüğü kanalı ile yapılması seneleri alırdı. Onun için resmi başvuru yapmadan, arkadaşım olan boru işleri baş mühendisi İlhami Balcıoğlu ile  görüştüm. Ustabaşısınında görüşünü alarak, mevcutların yedekleri ile, senelerin sorunu, hemen gerekli degişiklikler yapılarak çözüldü.

SUYUN SICAKLIK SORUNU:
Bir ve iki nolu kulelerde kullanılan sogutma suyu  şebekeden alınırken, üç, dört ve beş nolu kulelerin suyu ise devridaimdi.   İlk kulelerden çıkan su; kanalizasyona, en sıcak günlede bile yimi beş dereceyi geçmeden verilirken,  devridaim suyu, hava sıcaklığının en düşük olduğu günlerde bile, kullanmadan önce, yirmi yedi, yirmi sekiz derecenin altına düşmüyordu.
 Elektro filtreye gelen gazın sıcaklıgı ne kadar düşük ise, tamizlenmesi o kadar iyi olurdu. Mevcut cebri sogutma kulesi yetersiz kalıyor ama yenisini yapmak için ne müsait yer  nede ona ayrılacak para var.
Gözümüzün önünde soguk su, atık su kanalına veriliyorken, sıcak devridaim suyu, yetersiz sotutma ile kullanılıyordu.
Aşırı ısınan devridaim suyunun, bir ve iki nolu kulelerden gelen su miktarı kadarı atık su kanalına verip, soğuk suyu devridaim suyuna karıştırabilsek, sorun önemli ölçüde çözülecekti. Ama iki sorun vardı. Biri yagışlı havalarda soguk suyun kirli olması, ikinciside söz konusu baglantının yapılmasıydı.
Birincinin sorunun çözümü kolaydı, sistem kurulurken, yagışlı havalarda, eski sisteme dönülebilecek şekilde yapılabilirdi.
İkinci sorunun çözümü, projelendirilerek yapılması ipe un sermek olacaktı. Onun için buldugumuz ilk pratik çözüm ise; yol güzargahı  üzerinde, yüksek gerilim kablosunun geçmesi nedeni ile geçersiz oldu. Uzun kanallar yapılarak gerçekleştirilebilecek çözümde, İnşaat müdürlüğünde kazma ile kanal kazacak eleman olmadıgından yapılamıyordu. “ tüm işyerleride toplam beş, altı bin kişinin çalışması gereken Demir- Çelikde o günlerde on iki bin kişi çalışıyordu”
İnşaat bakım baş mühendisi Atilla Moral ile kazı işini, benim yaptırman koşulu ile anlaştık. Gaz, su temizleme personeline; iş tariflerinde olmamasına ragmen, fazla masai ile, kanal kazma işi yaptırılarak , inşaatı bitirtip, sistemi devreye sokarak, devridaim suyunun sıcaklıgını,  en kötü koşullarda bile yirmi dört derceye düşürdük. Uzun vadede yüksek fırın gazını yakıt olarak kullanan tüm birimlere çok büyük yararlar saglayan bu çalışma; üst makamların hiç bir katkısı olmadan, tamamen söz konusu işyeri personelinin fedakarlıgı ile gerçekleştirildi.

GİYİNME SOYUNMA YERİ İNŞASI:
İşçiler iş kıyafetlerini; elekttirikci görevlilerden başkasının girmesinin yasak olduğu kırk bin voltluk yüksek gerilimin odalarda degiştiriyorlardı. Bu durum; işçilerin hayatlarını tehlikeye atmasına karşın, soyunup, giyinecek yer gösterilmediginden devam ediyordu.
İşçiler ve Mahmut ustayla kafa yorarak, basit bir çelik konsrüksiyon yapının, bulduğumuz uygun yere yapılabilecegini tespit ettik.  Mahmut ustanın hemşehrisi olan Makine Bakım Müdürlüğünün montaj Ustabaşısı Hakkı Saka’ya  projemizi anlattık. Eğer müdürlükten bir tamir şiparişi geçirebilirsek, siparişe dayanarak gerekli malzemeyi temin edip, söz konusu işi yapabilecegni söyledi. Müdürüm Güven beyi kolay ikna ederek  yazdırdıgım tamir siparişini, Makina Bakım müdürü Ünal beyden geçirmek pek kolay olmadı.
Gece kondu örnegi yapılan çelik yapı için tugla gerekiyordu. Resmi kanaldan tugla temin etmem proje olmadıgı için mümkün degildi.
İlave Makine Fabrikaları inşatı yapılıyordu, buranın inşaat ustabaşısından, sorunumu ve gerekçelerini anlatarak tugla yardımı istedim. çünkü büyük bir inşaatta, bu kadarcık tugla yedirilebilirdi.
Ustabaşı; bunu yapmasının mümkün olmadıgını, geceleri onun haberi olmadan alabileceğimizi ima etti. Demir- Çeligin başka bir yeri için kullanılacak tuglalarını çalarak minik inşatımızı tamamlayıp,işçileri yüksek gerilim odalarında soyunup giyinmelerini önledik.

SOGAN- KARA CEVAT;
Kara Cevat lakaplı memur arkadaş; bir yosuzlık soruşturması sonucu Yüksek Fırınlar ve Sinter Müdürlüğüne sürgün gönderildi. Hoş sohbet olan bu arkadaşın, sogan kelimesine karşı tiki vardı. Her nerede olursa olsun sogan kelimesini duyunca küfürü basıyordu.
İlk geldigi günlerdi, büroda bir iş için bulunuyordum. Eski ustalardan yaşına ve deneyimine saygı gösterilen, bir iş yapmadan dolaşan Nevzat Usta da büroda sohbet ediyordu.
Acil bir bilgi almak için büroya gelen Müdür Osman Ayhan’a, Nevzat usta; Osman bey fabrika iki nehir arasında, biri araç çayı digerinin adını anımsayamadık, siz biliyormusunuz? dedi. Osman bey daha cevap vermeden, yerinden kalkan Cavat bey; Osman beyin Soganlı Çayı demesi üzerine, anan amı çayı deyip, mosmor olarak odayı terk etti.
Odada bulunan dörtbeş kişi gülmekten yerlere yatarken, Osman bey neye ugradığını anlamaya çalışıyordu.


KİKYA MÜHENDİSLERİ ŞÜBESİNİN AÇILMASI:
Kimya mühendisleri odası o yılki genel kurlda; İstanbul, İzmir şubelerine ilave olarak, merkezi Adana olan “çukur ova bölgesi”, “İzmit”, merkezi Karabük olan “ batı karadeniz agır sanayi bölğesi” şubelerinin açılmasına karar verdi. Bu karar, o yıllarda mühendis odaların Anadolu’ya yayılmasının öncüsüydü. 
Bizim şubemiz, Zonguldak, Kastamonu, Sinop’u kapsıyordu. Benimde içinde bulunduğum kurucu yönetim kurulu, koalisyon hükümetinin izlerini taşıyordu yani CHP, MSP.
Başkan: Ali İhsan Karacaoğlu
Sekreter: Ereli Özbozkurt
Sayman:  Sıtkı Evren
Üyeler: Nazım Günaydın, Mesut Eski
Hızlı bir şekilde, bürokratik işleri tamamlayıp, çarşıda bir oda kiraladık. Üyeler arasında iletişimi saglamak amacı ile benim başkanlığını yapacagım, Fernap Sezğin, Necmi Maden’in üye olduğu haber bülteni komisyonu oluşturuldu.
Haber bülteni ayda bir çıkarılacak, üyeler arası haberleşmeyi saglarken, teknik gelişmelerdende üyeler bilgilenecekti. Şube kapanıncaya, kadar tüm zorluklara karşın hiç aksamadan her ay çıktı.

ULUSAL DEMİR- ÇELİK KONGERELERİ:
Üniversite, Sanayi kuruluşları arasında büyük kopukluk olduğu her söyleşide dile geliyor ama bunu gidermek için herhangi bir adım atılmıyordu.
Şubemiz kurulduktan hemen sonra, Ankara Üniversitesinden,  bir Proföser; bu konuda “nelerin yapılabilecegi” konusunda konferans vermek üzere davet edildi.
Konferansdan çıkan bilgiler dorultusunda; Kimya Mühendisleri şubesi, Karabük Ağır Sanayi Mühendisler Derneği “KASMD” ve Metallurji Mühendisleri Odası  temsilcileri bir araya gelerek; iki yılda bir tekrarlanacak, üç gün sürecek, Karabük’te, Demir-Çelik kongreleri düzenlenmesine karar verdi.
  1. Demir- Çelik Kongresi:

Yukarıda adı geçen örğütlerin temsilcilerinden birer üyenin katılımı ile, benim başkanlıgımda yürütme kurulu oluşturuldu. Tamamen amatörce, kendi kıt kaynaklarımızdan yararlanarak gerekli çalışmaları başlattık. Büyük ilgi gördü. Başta İTÜ, ODTÜ, olmak üzere birçok üniversiteden  ve ilgili sanayi kuruluşlarından bildiri geldi.
1975 Kasım ayının ilk haftasında üç gün sürecek kongreye sunulmak üzere yirmi beş bildiri seçildi. Bu büyük ilgiye TDÇİ Genel Müdürlüğü ilgisiz kalmayarak büyük destek verdi. tüm bildiriler Demir-Çelik olanakları ile çogaltılıp tüm katılamcılara dagıtıldı. Hem bildiri sunanlar hemde dinleyici olarak katılanların yeme ve yatma sorunu kurumca karşılandı.

Böyle yogun katılıma alışık olmayan Sosyal İç Hizmetler Müdürü çok telaşlandı, nasıl başa çıkacagım diye feryat ederken, yardımcı olabilirmiyim? soruma, sizin  otelcilikte deneyiminiz varmı diye heyacanla! sordu. Olmadıgını, ancak gelen kişilerden fazla yatağımız var oldugunu söyledim. Bildiri sunacakları, Sosyal Binadaki  tek kişilik odalara, digerlerini önen sırasına göre, hastene olarak düzenlenmiş henüz açılmamış binaya, arta kalanları Cumayanı Kireç Ocagı Tesislerindeki Kaloriferli müsafir haneye yerleştirdim.müdür nasıl dua etti anlatamam.
Çok başarılı geçen kongreye, tek TV. kanalı olan TRT yakın ilği gösterdi. Açılış ve kapanış konuşmalarını ve kongreden izleminleri üç gün boyunca verdi.
  1. Demir- Çelik kongeresi:

İki yıl sonra aynı örgütleri katılımı ve Genel Müdürlüğün katkıları ile tekrarlanan kongereye ilgi artarak sürdü. Birincisi Mühendisler Kulübünde yapılan  kongre, bu sefer yeni açılan Yeni şehirdeki,Eğitim Müdürlügünün konferans salonunda  yapıldı.
Her şeyin güzel gittigi bu kongrede açılış ve kapanış konuşmalarını kimin yapacağı tartışmaları kabak tatı verdi.
  1. Demir- Çelik kongeresi:

Heriki başarı geçen kongerelerden sonra  üçüncü kongrede, devreye politika girdi. Solcu örgütler Demir- Çeligin sırtından prim kazanıyor diyerek, bizim kongre öncesi, Genel Müdürlük; Endüstri Mühendisliği Müdürlüğü kanalı ile ısmarlama kongre düzenledi. Bizim kongereden destegini çekti.
Bu olumsuzluklar ve ülkenin içinde bulundugu can güvenliğinin kalmaması sorunu; çok iyi niyetlerle başlayan, Üniversitelerle Sanayi arsında ciddi organik bağ kuran bu güzel çalışma, birdaha yapılamamak üzere ertelendi.  

PANÇO VİLLA’DA DEĞİŞİKLİK:
Başlanğıçda kötü davranan, sonra ise iyi arkadaş olduğum Bahri, normal bekar lojmanına taşındı. Kalması gereken odadaki arkadaşları sevmediği için sınıf arkadaşları Leyla, Ereli Özbozkurt’larda kalan  Memik Kurtgözü benin kaldıgım odaya taşındı.
Memik’le hem bıranştaş hemde dünya görüşlerimiz uyuştugu için kısa sürede kaynaştık. Bitişik odayada; yeni işe başlayan, hemşehrim, bıranştaşım ve ortak dünya görüşümüz olan Halil Örs geldi. Halil ve Memik Kok fabrikalerında çalışıyorlardı.
Akşam yemeklerimizi Mühendisler Kulübün de bir iki duble atarak yiyiyorduk. O akşam Nazım şehir dışında oldugundan, lisede okuyan kardeşi Fevzi ile kulüpde, içki içmeden yemek yiyip, sohbet için pançoya geldik. Politik konularda konuşurken hayli içkili olarak Memik’te odaya geldi.
Söyleşinin ilerledigi saatlerde içkininde tesiri ile Memik’le görüş ayrıgına düştük, hiç beklemediğim bir anda Memik yanıma yanaşarak tokatı patlattı.Gece ilerlemişti, bizden başka on kişi daha burada kalıyordu. Karşılık versem; lise öğrenci konuguma kötü örnek olurken, evde kalan diğer arkadaşlarında gece yarısı gürültü ile uykularını bölecektim. Sineye çekmek daha doğru olacagını düşünerek karşılık vermedim. Sabah Memik olayı anımsamadıgını, yaptıgından pişmanlık duydugunu belirterek özür diledi.

GAZİANTEPLİ NECDET:
Necdet; Memik’kin çocukluk arkadaşı, Bartın’daki deniz altı bakım onarım tesislerinde yedek subay olarak askerliğini yapıyordu. İnşaat mühendisi olan Necdet hiç serhoş olmaması ile ünlüydü.
O gün Ankara’dan Bartın’a giderken saat on beş civarında bikaç saatliğine Memik’i görmek amacıyla otobüsten Karabük’te iniyor. Haber alan  Memik de izin alıp Panço’da buluşuyorlar. Akşam yemeğine kadar bu iki kafadar altlık olarak, çerezle bir büyük yeni rakıyı bitiriyorlar.
Akşam, diğer arakadaşlarla birlikte içkili yemek için kulübde buluştuk. Kulüp kapanıncaya kadar yiyip içip sohbet ettik, çıkışda artan rakıları toplayarak Necdet, Memik, Halil ve ben pançoya geldik. Halil’le benim içmeden eşlik ettiğimiz söyleşide saat ikiye geldiginde, içki bitti. Karabük’te o saatde içki alınabilecek yer olmadıgından, Ereli’ye gidip, buz dolabında bulduğumuz şarap, bira ve yarım şişe rakıyı alarak Memik’le döndük. Halil’le ben işe gideceğimiz gerekçesi ile yatarken onlar sohbete devam ettiler.
Sabah  Memik bir büyük rakı şişesi ile Necdet’i uyandırdı. Onlar masayı kurarken biz işe gittik. Akşam eve geldiğimizde üç adet boş büyük rakı şişesini sıralayan Necdet,  yataktaki Memiği göstererek nalet biraz işki ile sızdı dedi.
Halil’le,  oldukca uzun boylu olan Necdet’i korumak amacıyla bardak gibi asılarak koluna girdik. Garaja götürürken içki anılarını anlatan Necdet, kaldırımdan indiginini fark etmedigi için sendeledi. Güya biz onu korurken Necdet, bizi düşmekten  kurtarmak için kollarımızdan havaya kaldırdı.
Otobüse bindiğinde ilk defa karşılaştığı yol arkadaşı ile hemen sohbete koyuldu.

HALİL’LE TARTIŞMA:
Halil’le Ankara’ya hovardalık yapmaya gittik. Önceden adresini aldığımız otele yerleşmek için, asansörle odaya çıkarken, görevliye rüşvet vererek kadın olup olmadığını sorduk. Olumlu cevap alınca, yardımcı olmasını istedik. Gece saat yirmi ikiden sonra olacağını söyledi. Otelin Amerikan barında bir iki duble attıktan sonra  odalarımıza geçtik. Saat hayli ilerlemesine rağmen kadınlar gelmeyince, görevli ile temasa geçtigimizde, bir aksilik oldugunu, ancak sabah mümkün olabileceğini öğrendik.
Sabahda tek kadın geldi. Mecburen aynı kadınla her ikimizde ilişki kuracaktık. Önce benim odamda kalan kadın, beş dakika gibi bir sürede işi bitirmeye kalkınca tartışma başladı. Odaya Halil ve görevli geldi. Halil de, onların yanında yer alınca, Halil’i orada bırakıp ayrıldım.
        
Ankara’da aşırı şerhoşluğum:
İş ararken tanıştığım arkadaşların evine gittigimde Mehmet ve Avni’de oradaydılar. Hep beraber Ankara’yı dolaşmaya çıktık. Gençlik Park’ında bir restorantta yemek yemeye girdik. Kafam; arkadaşım olan Halil’in, çok haklı olduğumu düşündügüm bir konuda, hiç tanımadığı kimselerin yanında yeralmasını, birtürlü hazmedemiyordum. Bu düşüncelerle ve verdiğimiz içki siparişini arkadaşlar bitiremeyince; kendime güvendiğimden, araba saatine yetişmek için hızlı bir şekilde içtim. Lokantatan hesabı ödeyip çıktıgımda, sallanıyordum ama otobüse  taksi ile geldiğimizi, otobüs de Halil’le hakaret ettiğimi, Karabük’e geldiğimizde camdan dışarıya çıkmaya çalıştığımı sonradan arkadaşlardan öğrendim.

KIBRIS BARIŞ HARAKATI:
CHP- MSP koolasyon hükümeti sırasında, Kıbrıs Cumhur başkanı Makaryos’a karşı yapılan devirme girişimi nedeni ile,  Zamanın Başbakanı Bülent Ecevit hükümeti; Guvörnörlük haklarını kullanarak, Kıbrıs’a barış harekatını başlattı.
Hepimizin milli duyguları kabartdıgı bu olay; milliyetsizlikle suçlanan Sosyal Demokrat düşüncenin, ne kadar vatansefer oldugunuda kanıtladı.
Kulüp de yaptığımız söyleşilerde, hemen askere gitme arzularını belirten arkadaşlara, bizlerin burada kalarak, üretim yapmamızın daha yararlı olacagı açıklamam hayli tartışma yarattı.
Bu olay sonrası ABD’nin koyduğu amborgo; Ülkenin ekonomisinde uzun yıllar olumsuz etki yaparken, Kıbrıs sorunu çözümsüzlügü yıllar aldı.

HALİL’LİN SERHOŞLUĞU:
Ankara’daki olaydan sonra Halil’le konuşmuyordum. Aradan on onbeş gün geçmiştiki, Halil Panço’ya sarhoş geldi. İki odayı cam kabı ayırdıgından Memik’le yapyığı konuşmaları rahatlıkla duyuyordum. Anladıgım kadarı ile; İstanbul’da Eğitim Enistütüsünde okuyan kız, Halil’lin arkadaşlık teklifini kabul etmemiş, buna bozulan Halil kendini rakıya vurmuş. Fazla içkiye dayanıklı olmadıgından, kulüpte bozulunca Memik eve getirmiş.
Bir mütdet sonra Halil hemşerim ne olur gel buraya diye çagırınca, dayanamayıp odasına gittim. Ben oraya gidince, arkadaşlarını masada bıraktıgı için Memik tekrar klübe gitti. Bir süre Halil konuştu ben dinledim, sızınca odama geçtim.
Pançoda kalan birkaç arkadaş; ana kapıyı açıp, burada acaip rakı kokuyor deyince, Halil’in odasına gittim. Ortalık  berbattı. Halil’lin üzerini degiştirip, benim odaya taşıdım, oda arkadaşı gelmeden odayı temizledim.
Böylece Halil’le barıştık.

EN SON CANLI SEYRETTİĞİM FUTBOL MAÇI:

O yıl ikinci ligde oynayan Denizli Spor, lig maçı için Karabük’e geldi. Halil’le maça gitik. Güzel bir ilk bahar gününde, iddiası olmayan iki takım, vasat bir oyun sergiliyordu.
Normal yaşantısında çok sezsiz olan “Sayın Bay” Maden Mühendisi Faruk beyin agza alınmıyacak küfürlü tezahuratı da olamasa, sanki bir antraman maçı havası vardı.
Kapalı tribünden seyrettiğimiz maçın son on onbeş dakikalık bölümünde, bizim bulunduğumuz bölgede bir grup Karabük Spor tarafdarı; Denizli Sporu alkışlamaya başladı. Aynı zamanda Karabük Spor’lu sporcular alehine çirkin tezahuırata başladılar.
Tam bu sırada Denizli kalesi önünde bir karambol oluştu, top ona buna çarparak kaleye girdi. Tüm seyirciyle beraber çevremizdeki kızgın tarafdarlarda Karabük Sporu alkışlamaya başladılar... Halil’le, ben beklenmedik gole üzülerek ayaga kalkıp Karabük Sporu alkışlamadık. Çevremizde az önce Karabük’lü sporculara küfreden kızgın taraftarlar, bize sataşmaya başladı. Bir olaya meydan vermemek için maçtan erken ayrıldık.
Bu olumsuzluk beni çok üzdü, bir daha sahaya maç izlemeye gitmeyecegime kendi kendime söz verdim. Bu sözümü Karabük Spor birinci liğde oynadıgı dönemlerde bile tutdum.

EGİTİM DİLİ TARTIŞMASI:
Kimya Mühendisleri şubesi olarak bir dizi ekkinlik düzenliyorduk. Bunlardan biride Proföser Dr. Oktay Sinanoğlu’nun Cumhuriyet gazetesinde çıkan “Egitim Dili Türk’çe olmalı” makalesiydi.
Mühendisler kulübünde düzenlediğimiz yaklaşık yüz  kişinin katıldığı bu tartışma, saat yirmi üç otuza kadar sürdü. Her branştan mühendis arkadaşın katıldığı toplantıda çok sayıda arkadaş söz aldı. Tüm konuşmacıların, konuşmaları banda kayıt edilip, daha sonra “Haber Bülteni”’nde peyder pey yayınlandı.

İLAÇ SORUNUNUN TARTIŞILMASI:
Yine şubemizin düzenlediği başka bir etkinlikte, ilaç fiyatlarına yapılan aşırı zamların nedenlerini ortaya çıkarmak amacılı düzenlenen konferansdı. Çok sayıda Doktorun, Eczacının, değişik branşda mühendilerin dinleyici olarak katıldığı toplantıda bende bir bildiri sundum.
İlaç sanayisinin yapılanmasından, ilacın son kullanımına kadar geçen evreler, bu evrelerde yaşanan olumsuzluklar ilgili konuşmacılar tarafından sunulan bildirilerle ortaya konmaya çalışılarak, çözüm önerileri üzerinde tartışıldı.
Konferansda sunulan bildiriler çogaltılarak ilğililere dagıtıldı.
İDARİ İZİNLE KÖYE GELMEM:
Henüz bir yılımı doldurmadıgım nedeni ile yıllık izin hakkım yoktu. Almanya’dan izinli gelen ablamlarla görüşebilmek için üç gün idari izin alarak köye geldim. Deneyimli arkadaşların yol göstermesi ile bir haftalık rapor alacaktım. Eniştemle Çal’a giderek rapor alma girişimiz, dogruyu söylediğim için başarısız oldu. Köye geldiğimizde, belediye çavuşluğu yapan Hamza abi dükkandaydı. Babamın ne oldu? Sorusuna olmadı deyince Hamza abi niye bana söylemediniz, ben alırdım dedi. Hemen arkasından zararı yok Baklan’dan alırız dedi ve ögleden sonra ben gitmeden on günlük rapor getirdi.

EREĞLİ DEMİR- ÇELİK İŞ YERİ TEMSİLCİSİ SEÇİMİ:

Örğütsel etkinliği artırmak amacı ile Kimya Mühendisleri  odası iş yeri temsilcisini belirlemek için Ereli Özbozkurt, Nazım Günaydın ve ben Ereğliye geldik.  Demir-Çelikde meslektaşlarımızla yaptığımız toplantıda Doğu Rodapman’ı şube temsilcisi olarak belirledik.
Aynı ekip; Zonguldak, Bartın ve Kastamonu’yada giderek şube temsilcilerini saptadı.

TMMOB İŞ YERİ ŞEÇİMİ:
Karabük Demir- Çelik’de hemen hemen her branşdan olmak üzere üçyüz civarında Mühendis görev yapıyordu. Değişik odalara bağlı mühendislerin genel işletme ve mesleki sorunlarının dogrudan TMMOB’ne yansıtılması için, iş yeri temşilcilikleri oluşturulması son TMMOB genel kurulunda karara baglanmıştı.
Bu balamda karabük TMMOB iş yeri temsilciliği seçimi; genel Başkan Teoman Öztürk'ün katılımı ile Egitim Müdürlüğü toplantı salonunda yapıldı.
Tek aday Mimar Yavuz İnce’nin aday olacağı sanılan genel kurulda, tüm başkanlıkları üzerinde toplayan Yavuz beye rakip çıktı.
İşyeri Temsilcisi: makina Müh. Veli Kahraman
İşyeri Temsilci yardımcısı: Ali Selvi seçildi.

TMMOB İŞYERİ TEMSİLCİSİ VELİ KAHRAMAN’NIN ÖLÜMÜ:
İş yeri temsilcisi seçilen Veli Kahraman; hemen  çalışma grupları oluşturarak hızlı bir şekilde çalışmaya koyuldugu sırada, soguk algınlıgı nedeni ile hastaneye yattı. SSK Karabük hastanesinin olanakları daha iyi olmasına karşın, Devlet Hastanesi Baş Hemşiresinin Divriğ’ den hemşerisi olduğu için orayı tercih etti.
Bir aya yakın grip tedavisi ile hastanede yatan Veli; biraz iyileşince, raporlu olarak memleketi Divriğ’e gitti. Dönüşde, halsizliği tam geçmeyen Veli, bikaç gün sonra SSK hastanesine tekrar yattı. Yapılan ilk muayenede hastalığın grip değil “Kara Sarılık” olduğu ortaya çıktı. Tüm sevenleri perişan olmuştu. Doktoru; ellerinden gelen her şeyi yaptıklarını, ancak bu noktada tıpbi olarak yapılacak çok şeyin olmadığını, her şeye hazırlıklı olmak gerektiğini söylüyordu.
Ankara’da TMMOB kanalı ile söz konusu hastalığın uzmanı Profösörle irtibat kurduk. Oda, bizim telefonla anlattıklarımızı dinledikten sonra, doktorun haklı olduğunu söyledi. Yinede organize edebilirsek, doktoruyla telefonla görüşmek istedinini belirtti.
Kulüb de durum degerlendirilmesi yapıp, doktordan, profesörle görüşmesini nasıl isteyebileceğimizi tartıştık. Sonunda her türlü olumsuzlugu göze alarak doktola görüşmeye karar verdik. Beş altı arkadaş, nöbetci olan Doktorla görüşmek üzere SSK hastanesine gittik.
Nöbetci odasına geldiğimizde, odada tek başıma kaldıgımı fark ettim. Yapacak birşey kalmamıştı, Doktorun vereceği hertürlü tepkiyi, ölüm döşeğinde yatan Veli  için gögüslemeyi göze alarak, Profösörün istegini ilettim.
Kendinden emin olan Doktor, gayet olumlu tepki verdi. o zamanlar şehirler arası telefon görüşmeleri bir ızdıraptı, Demir- Çeligin direk hattını kullanıp kullanamıyacağını sordu. Hastanede yapması gereken işleri tamamladıktan sonra kulübe gelerek,  direk telefon hattıyla yapılan konuşma da; Allah’dan umudu kesmeden, ölümü beklemek oldugunu tüm açıklığı ile ortaya koydu.
On, onbeş günlük bitkisel yaşamdan sonra altı yedi kardeşin içersinde tek okuma olanağı bulabilen ve ailesinin ondan çok beklentisinin olduğunu bilen Veli; acılı bir törenden sonra fakir babasını refakati ile, Demir-Çeliğin tahsis ettiği bir pikapla, “büyük umutlarla çıktığı yolculukta, yaşama doyamadan”, yoksul köyüne  cansız döndü.

ASKERE GİTME:
Üniversite, yüksek okulu menzunları, askere gidebilmek için yıllarca beklemek zorundaydılar. Bu durum askerligini yapmayanların iş bulamamasında önemli bir etken oluyordu. Bu sorunu çözmek için kısa dönem yedek subaylık formüle edildi: Biriken yedek subay adayları iki dönemde askere gidecekler, dört aylık eğitim süresinden sonra astegmen olarak terhis edilecek, İş yerlerinden ilişkileri kesilmeden ücretsiz izinli sayılacaklardı.
1975 yılındaki ilk uyğulamada, Balıkesir’e askerliğe gittim. Onbeş gün geç başlayan askerlik, Ramazan, Kurban bayramlarında verilen izinler ve onbeş gün erken terhisle toplam fiili olarak elli iki gün sürdü.
          Babamların Ziyareti:
Tabur komutanı hafta sonu birinci derece akrabası gelenlere Cumartesi gecesi yatılı izin verilecegini açıkladı. Cuma akşam üzeri yapılan anosla ziyaretcimin geldigini öğrendim. Nizamiye ile kaldığımız yerin mesafesi nerdeyse üç kilometre olduğu için koşarak gittim. Babam, annem, ablam, eniştem ve yeğenlerim gelmişti. Uzun yoldan geldikleri için özellikle yegenlerim bitkindi. Yarın yatılı izin alabilecegimi söyleyerek onları otele gönderdim, ip çekerek sabahın olmasını bekledim. Sabah, nöbetçi subaydan izin alabilmek için saat on otuza kadar beklemek zorunda kaldım. Gelen ziyaretçilerin içinde eşim olmadıgı gerekçesi ile tüm haklı nedenlerimi ısrarla anlatmama karşın, yatılı izin alamadım.  Eniştemle, babam boş yere nizamiyede ağaç olurken, digerleride otelde aç beklediler.
          Hapis Cezası:
Komutanın yaptıgı haksızlıgı, babamlara söylemeden izin almış gibi  akşam beraber oldum. Pazertesi günü üç günlük hapis cezası aldığımı ögrendim. Egitim sorası “beyaz saray” diye adlandırılan hapishaneye diger cazalılarla birlikte götürüldük. Yer olmadığı için geri geldik. Komutan bizi bir kez daha gönderdi. Yine aynı gerekce ile ters yüz olduk. Hapisane görevlisine kızan komutan bizi azat etti.
           Erken Terhis Fırçası:
Tarihde görülmeyen bu kadar kısa süreli askerlikte; geldiğimiz günden itibaren, hergün akla hayala gelmiyecek kaynaklardan, erken terhis haberleri geliyordu.
Yemin töreninden sonra bazı akşamlar; yaklaşık beş kilometrelik yolu yürüyerek, ovanın ortasındaki lokantaya kaçıyorduk.
Kaçtığımız gecelerin birinde, bahçede yer olmadığı için mecburen içeriye oturduk. Daha siparişlerimiz gelmeden dışarda bir hareketlenme oldu. Bizde kapıya yönelmiştikki, kapıda  tanıdığımız üst teğmen ve  daha yaşlı tanımadığımız bir kişi; bizim rahat olmamızı söyleyerek, bir masaya oturdular. Bizim yemegimize devam ettigimizi gören  arazi olmuş arkadaşlarda,masalarına geri döndüler.
İlerleyen saatlerde,  yaşlı olan; üsttegmene tam çıkarken gelen yazı: bu hafta sonu kısa dönem yedek subay adayı öğrencilerin terhis edileceğini yazdıgını, bizimde net duyacağımız şekilde söyledi. Kısa bir süre sonra da  ayrıldılar. Önce dışarıdaki arkadaşlar merakla içeriye daldılar,gelişmeleri anlatınca hepsi keplerini havaya fırlattı. İçkinin dozunu iyice kaçırdıktan sonra, dogrudan nizamiyeden geçerek “Hilton” diye adlandırdıgımız üç katlı oldukca modern yapı olan binaya geldik. Tüm arkadaşları uyararak sabaha kadar erken terhisi kutladık.
Sabah her gün olduğu gibi sıra olduk, eğitim alanına gitmek için beklerken, gece boklu dereye düşen arkadaşlada dalga geçiyordukki, tanımadıgımız bir albayla, tabur komutanı göründü. Fırça düzeni olarak bilinen “u düzeni” al komutuna, okadar hızlı ve düzgün uyduk ki anlatamam. Çünkü erken tershis müjdesi bekliyorduk.
Sonradan Garnizon komutanı olduğunu öğrendigimiz Albay; açtı agzını, yumdu gözünü, askerligin içine ettigimizi, ne giyim kuşamımızla nede davranışlarımızla cahil erlerin ellerine su dökemiyecegimizi örnekler vererk anlattı. Kendimize çeki düzen vermessek askerligi zor bitireciğimizi söyleyerek konuşmasını bitirdi.
Normal düzene geç komutunu aldıgımızda, eşekten düşmüş karbuz gibiydik.

FATOŞ’LA NİŞANLANMA:
Asker dönüşü İzmir’de Mesut’a uğradım, Naci’yi de alarak Aliağa’da eczane açan Selim’e gittik.  Akşama kadar  gezdikten sonra yeni evli olan Naci,  Balçova’daki evine davet etti. Ertesi gün nüfus sayım olduğunu unuttugum için bu davetede katıldım. Babamların meraktan çaklayacaklarını hiç hesaba katmadım.
Sokakaga çıkma yasağı kaktıktan sonra ilk araba ile Denizli’ye döndüm. Köye gitme olanagı olmadığı için teyzemlerde kaldım. Ertesi gün köy arabasını beklerken Fatoş’a evlenme teklifi ettim, oda kabul etti.
Köyde babamlara bu müjdeyi verince, geç kaldıgım için kızgınlıklarını unutarak büyük sevinç yaşadılar. Ertesi gün annem, Eniştemin annesinide alarak Denizli’ye işi resmileştirmeye gitti.
Asker dönüşü Karabük’ke sözlü olarak döndüm.
Hastane olarak yapılan ancak bürokratik engellerele açılamayan Demir- Çelik hastanesine, bekar mühendislerin taşınmasına karar verildi. Bizim gibi degişik evlerde kalan tüm bekar mühendis arkadaşlar, “morğ” adını taktığımız oldukca lüks döşenmiş, tek kişilik banyo, tufaleti içinde olan odalara taşındılar.
                      Nikah:
Daha insanca yaşadığımız bu yerde; Talip Öncü, Ali Selvi, İhsan Birinci, Necmi Yıldıran ve diğer arkadaşlarla oldukca eglenceli günler geçiriyorduk.
Aşırı kadro şismesi sonucu, yetersiz kalan lojman sorununa, birde torpiller nedeniyle lojman dagıtımında, kural dışına çıkmalar sorunu arap şaçına döndürmüştü. Evlendiğimiz zaman karşılaşacağım lojman sorunu, zaman zaman kafamı kurcalıyordu. Arkadaşların uyarısı ile hemen nikah yapıp, ev istememim, bize önemli fırsat yaratacağı düşünceme, Fatoş’da sıcak bakınca: 6 Mart 1976 tarihinde köyde çok mütafazi bir ortamda nikahlandık.
               Nişan:
Hiç nişan düşünmüyorduk, ancak annemin tek ogluna nişan yapma istegi sonucu köyde basit bir nişan yapmaya karar verdik.
Güzel bir Mayıs günü köyde yapacagımız nişana Fatoş, güzel bir nişan elbisesi ile hazırlandı ve kuaföre gitti. Bitiş saatinde almaya gittiğimde çiceksiz geldiğim için Kuaförden fırça yedim.
Yakın akrabalar ve Fatoş’ların komşularının katılımı ile köye gelindi. Dağ tarafından gelen gençler arasında olan Mehmet’in tabancasında yaşanan sorun, Karabacak amcanın hünerli ellerinde büyümeden giderildi.
Nişan yeni yapılan belediye binasının alt salonunda köy usulü ve modernite karışımı bir ortamda gayet güzel ve neşeli geçti.
Nişan sonrası eve gidilirken, Çamur lakaplı Aliihsan’ın süpheli şekilde cami içersinde dolaşması, Dedeköylü öğey babaannenin bunu Fatoş’un babasına söylemesi, neredeyse büyük bir kavgaya neden olacaktı. Hüseyin dayımın araya girip, gencin orada dolaşmasının bizimle ilğili olmadıgını anlatması ile önlendi

IŞIKLI BARAJI GEZİSİ:
Fatoş için saat alacaktım, Şeref’in önerisi ile İstanbul’dan almaya karar vererek İstanbul’la gittim. Şeref , Mehmet’tin yaş günü oldugunu söyleyerek evde parti düzenlemiş.
Biz şeref’le saat almaya giderken; Mehmet, Avni, Zeki, Adnan parti hazırlıklarını tamamlayacaklardı.
Saati; Şeref’in tanıdıgı yereden, Olcay ablasının seçimi ile aldık, başka yerde bu saati, üç katına fiatla alamıyacagım söyledikleri için,  kaliteli bir saati ucuza kapattıgımdan çok sevinçle Şeref’in öğrenci evine döndük.
Ev partiye hazırlanmış diğer arkadaşların gelmesi bekleniyordu. Gelen kızlara ayıp olmasın gerekçesiyle ve kimsenin haberi olmayacağı sözü verilerek, zorla parmagımdaki nişan yüzüğünü çıkarttılar.
Ertesi hafda sonu sık sık yaptığım gibi Denizli’ye geldim. Fatoş’un begeneceginden emin olarak saati verdim. Onun için hayal kırıklığı oldu, onun beklediği başka saatmiş. Kısa bir tartışmadan sonra olayı tatlıya bagladık.
Fatoş’ların arabası ile Çivril’deki  Işıklı barajına balık yemege giderken babası; ne adamlar var, bir hafta sonu  İstanbul’da partiye katılıp yüzügü çıkarıyor, öbür hafta nişanlısının yanına gelebiliyor gibi laflar etmeye başladıgında Fatoş, boşuna ortaya yem atma baba,  Mesut bana herşeyi anlattı dedi.
Su içersindeki masalara servis yapılan balıklarımızı yedik, çevreyi gezdik. Yedek elbisesi olmayan Ertuğrul’u elbisesi ile suya attıgım için, arabada pantolonu kuruttuk.

İHSAN BİRİNCİ’NİN MÜESSESE MÜDÜRÜNE DİKLENMESİ:
Öğrencilik havasından kurtulamamış, yeni iş hayatını öğrendigimiz dönemlerde, birbririmize eşek şakaları yapıyorduk: bunun en yaygını telefonla işletmeydi. İhasan çok şakaya giren Trabzon’lu bir arkadaşımızdı. İş yerinde, kulübde, lojmanda o kadar telefonla işletildiki, artık kendi kendine işlemeye karar verdigi bir gün: Müessese Müdürü İhsan bey, acil olarak Makina Bakım Müdürü Ünal beyi arıyor. Ne Ünal beye ne de bürosuna ulaşabiliyor. Çaresizlikten, Ünal beyin karşındaki odaya  telefon ediyor; telefonu açan İhsan; evladım ben Müeessese Müdürü İhsan Sözünü duyar duymaz, bende Genel Müdür İhsan deyip telefonu kapatıyor. Tekrar açtığında, İhsan bu sefer bende bakan İhsan deyip tekrar telefonu kapatıyor.
İhsan kendisi ile dalga geçenlere gereken cevabı verdiğinin rahatlığı ile çalışmalarını sürdürürken, Ünal Beyin odasına gelerek, sen İhsan beye niye ters davrandın demesi ile ne büyük pot kırdıgını anlıyor.

YATAK SORUNU:
Öğle yemeğinden sonra; çaylarımızı içerken, eskiden acil durumlarda fabrikada kalındıgında kullanılan yatagın, tekrar faliyete geçirilmesinin gerekliliği üzerine hayli sohbet ettik.
Kuvvet Santralının çok gürültülü bölgesinden geçerek iş yerine giderken,  Dökümhane Mühendisi Ali Homurlu ve ustabaşısı ile karşılaştım. Çok gürültülü ortamda, söylediklerinden sadece yatak sorununu anladım. Hemen bir işe yarayacağım düşüncesi ile onlarla beraber büroya geri dönüp, yatağın bulundugu odaya onları götürdüm. Onlar yatagı görüp, bizim sorunumuz bu yatak degil, Sinter’le ilgili deyince pot kırdığımı anladım. Hemen onları ilgili arkadaşın odasını gösterip, iş yerine kaçtım.
Ali, bü tür hataları af etmeyen, çok küçük hatalardan bile bol gırgır malzemesi çıkaran bir arkadaşdı. O akşam ve diger günlerde Ali’nin beni tefe koymasını bekledim, kendi kendime savunmalar hazırladım. Ama Ali nedense bu konuyu hiç kullanmadı.
Ali’den tepki gelmeyince ben, kendi komikligimi yeri geldikce anlatmaya başladım.

NEDEN SAÇLARIN BEYAZLANMIŞ ARKADAŞ:
Oda çalışmaları nedeniyle sık sık Ankara’ya geldigimde, Mehmet’tin arkadaşlarının evinde kalıyordum. O akşam içki masasını kurduk, hem sohbet edip hem müzik dinliyorduk. Gecenin ilerliyen saatlerinde kapı çalındıgında  Faşistler tarafından basılacağımızı düşünerek önlem alarak kapıyı açtık. Yanılmamıştık,  beş kişilik bir ekip gelmişti. Kavga  niyetiyle degil, konuşmak için geldiklerini söylediler. Buyur ettik, masayı onlara ikram edebilecek şekilde organize edip, Güray’la garaja içki almaya gittik. gece geç satlere kadar siyasi söyleşi yaptık. Zaman zaman sertleşen tartışma, kavgaya dönüşmeden dostca ayrıldık.
Onlar ayrıldıktan sonra sarhoş kafalarla durum degerlenmesi yaparken, tüm gece boyunca dinlediğimiz “neden saçların beyazlamış arkadaş” şarkısını, üç değişik şarkıcıdan doldurulan bant ve plaklarla dinlemeye devam ettik.
Müzik seti salondaydı ama tüm odalarda aporle baglantısı vardı. Sabaha karşı yatagın altından neden şaçların beyazlamış arkadaş diyen bir ses kulagımı patlatırcasına bagırması ile uyanıp, ne oluyor? diye kapıya koştugumda, Musalettin tuvalete giderken şuursuzca teybe bastıgını anlayıp geri yataga döndüm.

KARDAN YOL KAPANDI:
Kimya Mühendisleri odasının yıllık olagan kongeresi için Ankara’daydık. Pazar akşamı Karabük’e dönmek için garaja geldigimizde, Gerede yolunun kapalı olduğunu öğrendik. İnşaat Mühendisleri genel kuruluna gelen arkadaşlarla beraber,  Karadeniz balık lokantasına gidip yolun açılmasını bekleye karar verdik. Lokanta kapanma saati geldiğinde yol açılmamıştı. Ankara’da kalacak yeri olan arkadaşlar ayrıldı. Aliihsan Karacaoğlu, Necmi Maden, Vedat Oral, Ankara’lı arkadaşı ve ben garaja geldik. Bir iki saate kadar yolun açılacağını öğrenice, Vedat’tın arkaşı bizi, vakit geçirmek için pavyona götürdü. Sıcak ortamda içkiye devam ederken, Çelik İş’in dindar, milliyetci yöneticileri, başta başkan Şükrü Korkmazğider olmak üzere pavyona teşrif ettiler.
Kısa bir süre sonra yolun açıldıgı haberini alarak sabaha karşı otobüse binebildik.


NECDET’Tİ BARTINDA ZİYARET:
Bir hafta sonu hem Necdet’i hemde Amasra, Bartını ziyaret etmek için Bartın’na gittik. Cumartesi akşamı Bartın çayı kenarındaki nefis rertorantta kafaları çekip, Necdet ve Memik’in içki anılarını Halil’e ağzımız açık kalarak dinledik.
Pazar günü Necdet, bizi deniz altı bakım onarım tesislerini ve bir deniz altınıyı en ince teknik noktalarını anlatarak gezdirdi.
Üzerinde taşımacılık yapılabilen Bartın çayı ile, Kara Deniz’in aynı seviyede; yeşil, mavi ve beyazın kuçaklaşmasını seyredip büyülenmişken, Amasra yolundaki yeşilden sarıya her rengin dansı, Amasranın kuş bakışı görünüşündeki küçük, büyük liman ve kalenin renk cümbüşü içersindeki görünümü de, cennettemiyiz kuşkusuna kapılmaktan kendimizi alamadık.
Pazar günü Karabük’ke dönerken Safronbolu’ya kadar ki yolda, hiçde Amasra yolunu aratmadığını gördük.

BARTIN, ÇAYCUMA’YA TEKNİK GEZİ:
Kimya Mühendileri Odası şubesi aktifitelerinden biriside, çevredeki sanayi tesislerine, teknik gezi düzenlemekti. Bu baglamda Mayıs ayı başında Bartın Çimento ve Çaycuma Kağıt fabrikalarına, hem teknik hemde piknik gezisi düzenledik.
Pazar sabahı saat sekizde Şapka’dan hareket edilecekti. Ben oraya varırken, otobüs hareket etti. Islık çalıp, el kol haraketlerimle uyaramadıgım için “Mork”’ka geri döndüm.
Yarım saat sonra Ereli kapımdaydı. Biz seni unutmuşuz, arkadaşlar Safronbolu’da bekliyorlar, hemen hazırlan gidiyoruz dedi.
Ahmet ustada verdiğimiz kahvaltı molasında, Başta Memik, Atilla Moral olmak üzere erkeklerin çogunlugu demlenmeye başladı. Çimento fabrikasında meslektaşlarımız karşıladı, detaylı teknik geziden sonra, ögle yemeği ikram ettiler. Çaycuma Kağıt fabrikasından sonra Bartın Liman lokantasında hem piknik hemde akşam yemeği yedik. Arabaya binerken bir çogumuz sarhoştu.

ODA ÇALIŞMALARI İÇİN BARTIN’DA:
Şubemizin alanında olan Bartın’da, temsilci belirlemek ve teknik elamanların sendikalaşması konusunda görüş alışverişi yapmak için geldik. İlgili arkadaş bir lokantanın salonunu önce konuşmak ,sonra yemek verecek şekilde ayarlamıştı.  Otuz, kırk kişinin geleceğini tahmin eden arkadaş, birkaç kişinin katılımı ile hayal kırıklığına ugrarken, üyelerimizin ülke ve kendi sorunlarına duyarsızlıgına hep bereber hayıflandık.

SENDİKALAŞMA KONUSUNDA ZONGULDAK TOPLANTISI:
Hem mesleki hemde ülke sorunlarının çözümümde daha etkili olunmak, teknik elamanların bir çatı altında sendikalaşması ile olacagı inancıyla yogun çalışmalar yapılıyordu. Zonğuldak’taki teknik elaman örgütlerinin düzenledigi toplantıya Karabük’ten temsilci olarak ben katıldım. Toplantı programın da benim konuşma yapma gibi bir durum yoktu. oturum başkanının beni konuşma yapmam için kürsüye çagrdıgında, biran ne yapacagımı şaşırdım. Kürsüye çıkınca; kırk yılık hatipmişim gibi nutuk atıp, salondan yoğun alkış almama bende şaşırdım.
Konuşmamım geniş özeti “TMMOB BÜLTENİ”’de yayınlandı.

GECE YARISI VEDAT ORAL’A VOLTA:
Halil; kız kardeş Azime’nin eğitimi nedeni beraber kalmak zorunda oldugundan, bekar lojmanlarından bir oda alabilmişti. Zaman zaman onlara ziyarete gidiyordum. Yine böyle bir gece, saat yimi dört civarlarında onlardan ayrılıp, “morg”a gidiyordum ki, “sosyal bina” kavşağında Vedat ile karşılaştım.
Vedat baya içmişti, bir süre ayak üstü vatanı kurtarmaya başladık. Ayakda durmak bizi yordu, gündemde önemli, “şapka ile sinema” arasında volta atarak vatanı kurtarmaya devam ettik. Saat iki buçuga dogru ben ayrılırken, Vedat evine gitme yerine, bekar lojmanlarında kalan arkadaşlarına dogru gitti.
Ertesi gün Kok Fabrikalarına ziyarete gittigimde, konu: Vedat’tın gecesiydi. Gece epey ayak üstü ve volta atarak vatanı kırtardığımızı söyleyince, Vedat’ın anımsadıgı olay sayısı altıya çıktı.


PİK MAKİNASAINDA GÖREVLENDİRİLME:
Gaz temizleme bölümünde yaptığım çalışmalar sonunda sorunların minimuma indigini gören Baş Mühendis Lütfi Şahin; İkide bir yeni arkadaş daha gelsede, Pik makinasınıda sahipsiz kalmakdan kurtarsak diyordu. Toplantıda bu konu yine gündeme gelince, benim boş vaktimin oldugunu isterseniz o bölümlede ilgilenebilecegmi söyledim. Lütfi bey sevinçle; bende bunu sana söyleyip, söylememekte terettüt ediyordum, gönüllü olmana çok sevindim dedi.  müdüründe onayını alarak resmi yazı yazıldı.
Pik makinasının idari ve teknik sorunları ile; eski yüksek fırın ustalarından emekliliği gelmiş, yaşlılığı nedeni ile yüksek fırınlarda çalıştırılamayan siyasi gücü yüksek olan Nevzat usta laf olsun diye ilgileniyordu. Kapasitelerinin çok altında çalışan pik makinaları boş zamanlarda gerekli bakım onarımları yaptırılmadıgından, çalışması gerektiği zamanlarda, sorunlar ortaya çıkıyor. Potaların zamanında Yüksek Fırınlara geri dönmemesi, fırınlarda önemli sorunlara neden oluyordu. Tüm sorunların kaynagı ilgisizlikti.
Genç bir mühendisin amiri olacağını Ali beyden alaylı bir şekilde duyan Nevzat usta; tüm terbiyesizliğini eline alarak başta Müdüre, baş Mühendise ve bana hertürlü küfürü gıyabımızda yaparak ortalıgı dagıtmış. Durumu daha sonra öğrenen Lütfi bey bana telefon ederen, ertesi gün başlayacagım Pik Makinaları sorumlulugumun ertelendigini, oranın eski hamam eski tas yönetimine devam edeceğini buruk bir ifade ile söyledi.
Nede olsa,devlet fabrikalarında sorunların çözümümden kişilerin keyfi daha önemliydi.

BEŞİBİRYERDE:
En geç iki haftada bir hafta sonları Karabük’ten Denizli’ye geliyordum. O hafta sonu köyde akrabamızın kızı Fatma’nın dügünü oldugundan annemde Fatoş’u köye götürmek için Denizli’ye gelmişti. Ailem güçlerinin üzerinde takı takmıştı ama Fatoş illa beşibiryerde isitiyordu. Bunun yanlışlığını anlatmaya çalıştıysamda kahvaltıta konuyu gündeme getirdi. Annemin imkanımız yok demesi üzerine kahvaltı tepsisini yere çarptı. Annem bunu kendine hakaret kabul ederek evden ayrıldı.
 Ben arkasından gidip bir süre sonra, parkta annemi ikna edip geri getirdim. Annem bozuk moralle köye döndü. Daha sonra babam imkanlarını zorlayarak benim karşı çıkmama karşım beşibiryerdeyi bozdu.

DÜDÜN TARİHİ SAPTANMASI VE DÜGÜN:
Beşibiyerde sorunu çözüldükten sonra, dügün tarihi ve yeri konusunda anlaşmazlık çıktı.  ablamların Almanya’dan gelebilecekleri tarihde,  Sümerbank dügün salonunun dolu olması bahane edilerek dügün tarihi öne alınmak isteniyor, başka salonda veye Cumartesi gecesi dışındaki önerilere; Mehmet’in Kıbrıs’a tayin edilecegi ve konuklar için o günün uygun olduğu gibi bahanelerele karşı çıkılıyordu.
       Ev bulamama:
Tüm engeller aşıldı,  21 Ağustos’da, istenilen yerde dügün yapılacak. Erken nikah yapmama ragmen, Demir- Çelik’ten lojman alma olanagı olmadıgından kiralık ev aramaya başladım. Arkadaşlarımında tüm gayretlerine ragmen kiralık ev bulamadım. Artık umudumu kesip ev buluncaya kadar bekar lojmanlarında kalmaya Fatoş’u ikna etmek için Denizli’ye gitmeme birkaç saat kala,  Bahri Öztürk telefonda; Çok istedigim mahallede “ikişyüz evler”’de, kiralık ev olduğunu söyledi.
Hemen Ereli Özbozkurt’un arabası ile söz konusu eve gidip evi  normal kiranın üzerindeki bir fiaatla “900 tl”’ye. tutduk.
           Eşyaların Alımı:
Ev bulma sevinciyle geldiğim Denizli’de erkek tarafının alacağı eşyaları Fatoş’un ailesi ve babamın katılımı ile aldık. Kız tarafının alacağı eşyaları, onlar önceden almışlardı.
           Eşyaların Taşınması:
Fatoş okulda olduğu için eşyalar onun gıyabında Karabük’e gönderilecekti. Tüm hazırlıklar tamamlandıktan sonra, kendileri nakliyecilik yapmalarına rağmen arabalarının meşgul olduğunu söyleyerek, babamdan araba bulmasını istemişler. Babam, Kalaycı Mehmet Ali amcanın arabasının programını değişterek 2500 Tl. ayarladıgında, o bu işi düzgün yapamaz gerekçesi ile ve kendi arabalarında boşluk yarattıklarını söyleyerek 3000Tl. ye taşıdılar.
            Eşyaların Eve Taşınması:
Şeref , Ertuğrul ve şöför sabah erken saatde Yenişehir’e geldiler, kahvaltı sonrası eve gittik. Şeref’in uyarısı üzerine, şoföre iki yüz elli lira bahşiş verdim. Taşımak için arkadaşları beklerken, Şoför Ümmet abiden; geç kalındıgı, neden hamalları hazır bulundurmadıgım için fırça yerken, sekiz on arkadaş gelip, hızlı bir şekilde kamyonu boşaltıp Şeref ve Ümmet abiyi gönderdik.
Leyla hanımın büyük gayretleri ile badanası, temizliği yapılmış eve; eşyalar ince işleri hariç arkadaşlar tarafından tamamen döşendi.
            Düğün:
Ertuğrul’la, okulda olan Fatoş’u almak için Balıkesir’e gittik. Oradan, üçümüz gelinlik almaya Bursa’ya geçtik. Dügünden üç gün önce Denizli’ye geldiğimiz gece büyük maddi hasarlı dört kişinin ölümü ile sonuçlanan deprem oldu.
Fatoş’ların bahçesine tüm komşuların taşındığı ortamda, dügün hazılıklarına devem ettik.
            Yalnızlığım:
Babamla, annem, ablam gönül yardımının dışında bana fiziki yardımda bulunmaları olanaksızdı. Bana yardımcı olabilecek eniştem dayısının sarhoşlugu ile ilgilenirken, amca oğlu Enver abi, eniştesiyle kafa çekmeye çalıştıgından ortalarda yoktu. Denizli’deki arkadaşlarım kısa dönem askerde gittiklerinden yapayalnızdım.
Salona gönderilecek çiçekleri ve arabanın süslemelerini v.s. kendim yaptırmak zorunda kaldım.
            Düğün:
Fatoş’ların evi, hem kız evi hemde oglan evi görevini yaptıgından oldukca karışıktı. Normal kırafatımı bulamadıgımdan uygunsuz kırafat takmış olarak salona geldik.
Çok çekingen olan İzmir’den gelen Mesut’la fazla ilgilendim diye  fatoş’un yaptığı kapristen başka sorun olmadan güzel bir balo oldu.
Balo sonrası Fatoş’ların evinden dedesini, halamı, yegenim Kamuran’ı  yanımıza alarak balayını köyde geçirmek için köyün yolunu tutduk.
    Halamın Agdalanması:
 Evligimizin tatlı geçmesi için hazırlanan baklava tepsisi, arabanın süsü bozulmasın diye halam kucagına aldı. Günün yorğunlugu ile uyukluyan halam, baklavanın agdasının hem kendi üzerine hemde Fatoş’un gelinliginin üzerine dökülmesine neden oldu. Köy girişinde uyanan Fatoş, ıslaklıgı fark edince önce halamın altına kaçırdıgını zandederek bana fısıldadı. Sonra yapışaklıgı fark edince agdanın döküldüğünü anladık.
       İmam Nikahı:
Köyün imamı babamın ricası üzerine biz dönünceye kadar bizi bekleyerek imam, nikahı kıymak için eve geldi. Agdalı gelinlikle nereye oturacağını bilemeden bekleyen Fatoş, altına konan bir çarşafın üzerine oturdu.Gecenin en komik olayı hocanın, kız ve erkeği karıştırmasıydı.

   

    
              

          

  



  BALAYI:
Düğün ertesi köy geleneklerine göre el öpümü gerçekleştirip, ballayı için İzmir’e gittik. Üniversite sınavı için geldiğimizde kaldıgım sıradan bir otelde kaldık. İzmir Fuarı zamanı oldugu için tüm sanatçılar oradaydı. Bülent Ersoy, Gönül Yazar’ın baş solist olarak çıktıgı “manolya”’da bol bol sanatcı izliyerek hoş vakit geçirdik. Bülent Eersoy’un Gönül Yazar’ı kuçaklayarak sahneye çıkmaları unutulmaz anlardı.
Fatoş’un Burdur’da görevli olan Mehmet abisini ziyaret istegi nedeni ile İzmir ziyaretimizi kısa keserek Burdur'a geçtik.
Evlenme  ve yıllık izinin bitiminde Karabük’e geldik.

İLK KONUĞUMUZ:
Geç saatde evimize geldik. Yol yorgunu olarak yatıgımız ilk gece sabahında kalkıp kahvaltı yaparken, ilk konuğumuz ev sahibinin beş altı yaşlarındaki oğlu Nadir Ayağ ziyaretimize geldi. Sevimli, konuşkan sıcak kanlı olan Nadir bizle beraber kahvaltı yaptı.
 Bir ara evden kayıp olan Nadir, elinde iki tane kül tablosu ile geri döndü. Bunlar ne? Sorumumuza: kül tablonuz yok, siğaranın küllerini yumurta kabuklarına koyuyorsunuz onun için bizim evden getirdim dedi.

DEMİRBAŞ HAFTA SONU KONUĞUMUZ:
Pazar günlerinin tatıdı geç saatlerde kalkarak çıkarıyorduk, taki köyden Enver Kayhan’ın, Karabük’e askere gelmesine kadar. Hafta sonları çarşı izinleri başladıgı günden itiberen, her Pazar erken saatte bize geliyordu. Zil çaldıgında yatakdan kalkıyor, kapıyı açıp, onunla kahvaltı ederek, güne başlıyorduk. İlk seferlerde, bizim içinde degişiklik olan bu olay; aylarca sürünce baya sıktı.
 On üç, on dört yaşlarındayken; amcası ve abisinin, bir kavgada tabanca ile vurularak öldürülmesi, onun piskolojisini hayli bozmuş:  bize geldiğinde çok az konuşuyor, hiç ara vermeden sigara içiyordu.
Fatoş, onunla yalnız kalmaktan çekiniyor, onu da yalnız bırakıp, birlikte ne dışarıya ne de pazara çıkabilyorduk. Onu yanımıza alıp çıkmak da; oturduğumuz mahalleye izinsiz erlerin girmesine yasak olduğundan, mümkün olmuyordu. Bir ay kadar onu evde yalnız bırakmadık ama mutlaka pazara gitmemiz gerektiği için daha sonları onu evde bırakıp, kısa süreligine pazara gidip geliyorduk.
Bu durum ev sahibimiz Güner hanım teyzeyi rahatsız etti. Yeni evli çift bu kadar rahatsız edilmez, siz söyleyemiyorsanız ben münasip dille söylerim önerisine; kendisin çok yalnız hisseden birinin, dahada yalnızlıga düşecegini düşünerek karşı çıktık.
Enver, Karabük’de acemiligini tamamlayıp, dagıtım oluncaya kadar her Pazar konugumuz olmaya devam etti.

HESAPLAŞMA:
İşyeri arkadaşlarım ve komşular hoş geldin ziyaretleri yapıyorlardı. Evimizin eşyalarını çok beğenen konuklarımıza; sadece yatak odası takımının erkek tarafının aldığını, Denizli adetlerine göre, geri kalan eşyaların tamamının babasıgil tarafından alındıgını Fatoş, her fırsatta söylemeyi ihmal edmiyordu. Bende bunun üzerinde hiçde durmuyordum. Gün geçtikce Fatoş, bu gerçek olmayan düşüncesini yalnız oldugumuzda bana da tekrarlamaya başlayınca dayanamadım. Eline bir kağıt almasını söyleyerek, babalarının aldığı tüm eşyaların listesini ve fiatlarını tek tek yazdırıp toplattım. Çıkan rakam: 110000tl.di.
Bizim yaptığımız masrafları, aldığımız eşyaların fiatlarını, nakliye ücreti için babasına ödenen ve şoföre verilen  bahşişleri yazıp, toplayınca çıkan toplam ise: 105000tl.di.
Müsafirlerin yanında kendi aileni yükseltmen için yaptıgın abartmayı sineye çekiyorum ama gözümün içine baka baka bana hava atmana artık tahammülüm yok dedim.

BALIKESİRDE DAYAK KORKUSU:
Mektupla öğrenime devam eden Fatoş’la, Şubat dönemi sınavlarına katılmak üzere Balıkesire geldik. İlk gün kayıt yenileme sırasında kuyrukta beklerken komandoların “faşistlerin”; şarkı, türkü ve marşları ortalıgı yıkıyordu. Bu sırada küçük boylu bir öğrenci bana yaklaşarak öğrencimisin? diye sordu. Eşimin kayıdını yeniletiyorum cevabım ve Fatoş’un sert çıkışı sonrası genç uzaklaştı. İşlerimizi bitirip otele giderken, büyük bir kavga çıktıgından okula polis doldu. Sabah Fatoş benim gelmememi istedi. Hamile bir kadını yalnız bırakamazdım, okula bende geldim. Sınavdan ne zaman çıkacağını bilemedigimden diğer velilerle beraber bekçede beklemeye başladım. Yine aynı genç etrafımda dolaşıyor, sataşmak için bahane arıyordu. Bir olaya meydan vermemek için kalabalık velilerin arasında bulunuyor ama her an bir saldırıda bekliyordum. Saatler ilerledikce bahçe boşaldı, sadece üç, beş kişilik bir veli gurubu kalmıştı. Kimi ayakta, kimi bankda oturup bekliyorduk. Kimsenin birşey konuşmadıgı bir anda bende çömelmiştim. Sık sık yanımda volta atan genç, benim tepkisizligime dayanamayarak, anoragımın kolunu sıyırmaya kalktı. Ne yaptığını sordugumda, saate bakacaktım dedi. Sorsaydın söylerdim tepkim onu korkuttu ki, hemen uzaklaştı. Bu sırada sınavı biten Fatoş geldiginden hemen oradan ayrıldık.   

RIDVAN ALDOĞAN SORUNU:
İşletme  mühendislerinin oturduğu bina yıkılarak yerine; alt katı bakım atölyeleri, üst katı bakım ve işletme mühendislerinin çalışma büroları yapılacaktı. Bu nedenle Müdürler blogundaki, Yüksek Fırınlar ve Sinter Müdürlüğü katındaki odalara sıkışmıştık. Ben, Ferit Tirenğ, Metin Kurt birlikte aynı odada oturuyorduk.
İşçi statüsünde olan Rıdvan; ünite müdürü, baş mühendisi ve bizlerle samimi olan bir arkadaşımızdı. Birlikte oldugumuzda yaptıgı laubali davranışları; yabancı müsafirlerin ve odamıza gelen işçilerin yanında da yapmaktan çekinmiyordu. Bu durummun yanlışlıgından, üç odadaşda rahatsızdık. Ama uyarılması konusunda; hem arkadaş olmalarından hemde onun  müdür üzerindeki etkisinden çekindikleri için bir türlü yanaşmıyorlardı.
Bir gün, bir sorununu tartışmaya gelen işçi ile konuşurken; odaya gelen Rıdvan, sandalyeye oturup, sehbanın üzerine ayaklarını koyarak işçiyle yaptıgım konuya, fütursuzca müdehalesine sinirlenerek odadan çıkmasını rica eddim. Beklemedigi bir davranışla karşılaşan Rıdvan bir daha bizin odaya gelmedi.
Benim bu davranışımı; diğer arkadaşlar çok iyi yapmışsın, biz cesaret edemiyorduk diyerek beni onayladılar.

İŞÇİLERİN YILLIK İZİNLERİNİN DÜZENLEMESİ:
Mahmut usta ile iyi anlaşıyor, birlikde birçok eksikliği gidererek daha verimli ve huzurlu bir iş yeri yaratık. Sorunlar çözüldükce nasıl olsa birşey yapılmıyor veya yapılmaz gözü ile bakılan sorunlarda, gündeme gelmeye başladı. Bunlardan biriride yıllık izin düzenlemesiydi: yıllık izinleri Mahmut usta bazı işçilerin ve kendi istegine göre bir plana baglı olmaksızın rastgele zamamnlarda uyguluyordu. Bu durum; adam kayırma ve uygun olmayan zamanlarda izinne çıkma getirdiğinden, işçiler arasında huzursukluk yaratıyordu.
Birçok işçi tarafından dile getirilen bu plansız, hakkaniyetsiz uygulamaya, bir düzen getirme önerim; benim bu adamları tanımadıgım ve kendi adamlarının kayrılması gerekliligi detaylı anlatılarak Mahmut usta tarafından benimsenmedi.
İlk defa ustayla ters düşüyordum. Ama yanlış olan bu uygulamaya göz yumamazdım. Bölümdeki tüm işçilerin son beş yılık izine çıkma zamanlarını tespit ederek, bir yıllık izin yönetmeligi hazırladım.” Bu yönetmelik sonradan tüm müdürlügü kapsayacak şekilde genişletildi”  Bu yönetmelige uygun olarak ve işçilerin istekleri göz önüne alınarak, gelecek yılın yıllık izin çizelgesini, Aralık ayı başında kesinleştirip,  Mahmut ustanın muhalefetine ragmen uyğulamaya soktum.

MAHMUT USTANIN İNTİKAMI:
Mahmut usta, istemi dışımda gelişen yıllık izin çizelgesine pek fazla olumsuz tepki vermedi.
Devri daim su yolu üzerinde buluna üç kademeli havuz gerçek görevini; içersi tamamen yüksek fırın tozu ile  dolduğunda yapmıyor, bir kanal gibi kullanılıyordu.
Bu havuzları gerçek amacında çalıştırmak amacıyla, hazırlanmış projeye hayat vermeye karar verdik. İmalat siperişleri verilen eksik malzemeleri takip ederek, daha önce hazırlanmışlarla birleştirip, montaja hazır hale getirmek çok kolay oldu.  Bu başarıdan dan dolayı kendi kendime böbürlenirken, senelerdir sistemin ihmal edilmişlige kızıyordum.
Ters olduğu söylenen bugüne kadar hiç iş ilişkim olmayan Vinç Bakım, Onarım Baş mühendisi Kamil Öğüten’e randevu almak için telefon ettim.
Telefonda konuyu anlatıp görüşmek istedigimi söylediğimde, olay mahallinde hemen buluşalım yanıtını aldım.
Şaşkınlıgımı atarak buluşma noktasına geldigimde, Mahmut Usta, Kamil bey ve ben aynı anda buluştuk. Kamil bey, Mahmut ustaya nedir bu vinç olayı? diye sorunca. Mahmut usta, ben Mesut beye bir kaç bu projenin uygulanma olanagı olmadıgını, bu konuda olumsuz rapor tutuldugunu söyledim dedi.
Yarım kalmış bu projeyi de tamamladıktan sonra gönül rahatlıgı ile emekli olacagını söyleyen o değilmişcesine; beni Kamil  Beyin yanında olayları incelemeden şarlatanlık yapan genç mühendis konumuna düşürerek, izin programının intikamını aldı.

GÜVEN ERGUN YERİNE AHMET GÜNGEN’NİN MÜDÜRLÜĞE ATANMASI:
Adalet Partili bir ailenin damadı olan Güven bey “1.M.C.” hükümetinde sanayi bakanlığı “MSP” ne geçmesiyle, partinin Kayseri Milletvekili adayı olan Ahmet Günğen, Güven bey görevden alınarak Yüksek Fırınlar ve Sinter Müdürlüğüne atandı.
Yönetimde etkili ailenin damadınada, işlevi olmayan yeni bir Müdürlük tahsis edildi.
Mahmut ustanın intikamını aldığı günlerde olan bu görev değişikliği onun işine yaradı. İş yerine gidip bir konuda görüşürken, Mahmut usta Ahmet Beyin kendisini aradığını bundan sonra bölümün yönetiminden kendisi sorumlu oldugunu, beni işe karıştırmamasını istedigini söyledi. Ne ben, Ahmet beye böyle birşey söyleyip söylemediğini sorguladım, nede o bana işle ilğgli bir şey sordu.Genç yaşda kızaga çekilmiştim.
Ahmet beyin müdürlüge gelmesi ile Yüksek Fırınlar Baş mühendisi Lütfi Şahin hemen müdürlük degiştirdi. Boş olan Cevher Hazırlama ve Sinter Baş Mühendisliğine Yarı kızakda olan “TİP”li Enver Bostancı, Yüksek Fırınlar Baş Mühendisliğine Amerikan Üniversitesi Mezunu hırssız, siyasi olarak renksiz Aytekin Temizer getirildi. Metin ve Ferit’te adı konmamış kızağa çekilirken, Kok fabrikalarında mühendis yıgılmasını önlemek için daıtılan Kimya Mühendisleri; Mustafa Özyurt, Öner İleri, Rağıp Demirtaş ile işletme mühendislikleri takviye edildi.

SAFRANBOLU’DA KONFERANS:
İş de kızaga çekilince, Kimya Mühendisleri Odası çalışmalarına daha fazla zamam ayırmaya başladım. Devrimci gençliğin, Safranbolu’da düzenledikleri gecede; gündemden hiç inmeyen “ilaç sorunu” ile ilğili bir bildiri sunmamız istendi. Şube yönetim kurulu; benim bu konuda hayli donanımlı olduğumu bildiklerinden, benin hazırlanıp sunmamı istediler.
Ciddi bir çalışma yaparak, söz konusu toplantıda kalabalık bir dinleyiciye sunumumu yaptım. Bildiri, hem sunum sırasında hemde soru cevap bölümünde dinliyecilerin yakın ilğisini çekti.
Gecede sundugum bildiri; çok begenildigi için derneğin merkez yayın orğanında, üç, dört sayıda yayınlandı.

ÇEVRE KOMİSYONU:
Ankara’da hava kirliliği olarak ortaya çıkan çevre sorunu, Karabük’te; hava, toprak ve su kirlenmesi mevsimlik değil, tüm yıl boyunca sürüyordu.
Bu konuya dikkati çekmek ve gereken önlemlerin alınmasını saglamak için Karabük Ağır Sanayi Mühendisleri “KASMD” ile ortaklaşa “çevre kirliliği komisyonu” kurduk. Siyasi ikdidarın degişmesinden nasibini alarak, Laboratuar Müdürlüğünden alınan Abdullah Kalaycıoğlu başkanlığında, Leyla Özbozkurt, Metin Kurt, Ali Selvi, İhsan Birinci ve benden oluşan komisyon oluşturuldu.
Tüm dernek çalışmalarında oldugu gibi, bu komisyondada davul Metinle benim boynunda kaldı. Uzun süre Metin’le yürüttüğümüz çalışmalar, onun tam gün inğilizce kursuna katılması ile benin üzerimde kaldı. Kaynak hazırladıklarımız bittikten sonra rapor yazma yöntemi komisyon çalışması ile saptayıp, seksen sayfalık kapsamlı bir rapor ortaya çıkardık.
 Söz konusu rapor Abdullah beyin Etüd Planlama Müdürü olması ile, fotokopi halinde çogaltılarak, Karabük şehir ve Demir- Çelik üst düzey yöneticilerini katıldığı toplantıda Abdullah bey tarafından sunuldu.
“KASMD” yayın organı “DEMİR- ÇELİK” derğisinde özel sayı olarak yayınlanıp birçok bilimsel çalışmaya kaynaklık etti.

HALİL’İN AŞKI:
Halil İstanbul’daki aşkından umudu kesince, iş yerindeki bir meslektaşına abayı yaktı.  Kızcagızın haberi olmadıgı gibi, Halil’lede hayli boy farkıda vardı. Kendisine bunu ima yoluyla anlatmaya çalışmamın, bir yararı olmadı.
Bir akşam kulübde kafaları çektik Halil pek alışık olmadığı içkiden  etkilenince gece yarısı kızın evine gitme istegi depreşti. Oraya varıncaya kadar sarhoşlugu geçer düşüncesi ile yavaş yavaş eve yaklaştık, ama umdugum olmadı. Halil eve girmekte kararlıydı. Bırakıp gitme tehdidim bile onu isteginden vazgeçirmedi. Gece yarısı olmasına karşın, annesi ile birlikte kalan arkadaşın evinde ışık yanması, Halil’li iyice cesaretlendirdi. Mecburen zile bastık. Ama kapı açılmadı. Uzun süre evin önündeki boşlukda sohbet ederek bekledik. Ertesi gün kızı, anasından istemeyi kararlaştırarak,  sabaha karşı oradan ayrılıp, lojmanlarımıza döndük.

MESUT KIRABA’NIN KARABÜK ZİYARETİ:
Okuldan çok samimi arkadaşım Mesut Karabük’e ziyaretime geldi. Gündüz fabrikayı dolaşıp ertesi gün Amasra’ya gitmeye karar verdik.
Halil’inde bizimle geldigi Amasra’da, bir ev pansiyonunda kaldık Gündüz denize girip, tarihihi yerleri gezdikten sonra akşam bir lokantada kafa çekmeye başladık.
Henüz saat yirmi iki sıralarında sohbetin en güzel yerinde, Halil kalkalım diye tutdurunca, zor durumda kaldım. Bir tarafdan müsafirimle sohbet edip, özlem giderip, hoş vakit geçirtmen gerekirken, öte yandan Halil’in huysuzlugunu belli etmemem gerekiyordu. Tuvalete gitme gerekçesi ile masadan ayrılalak, bu saatte sadece yatma amacında kullanılan ev pansiyona gidip yatmaya kalkmanın konuguma saygısızlık olacağını anlatmaya çalışmam bir fayda etmedi bunun üzerinen ona önceden gitme önerisinde bulundun, malesef bunuda benimsemedi.
Kesin karararımı verip kakmayacagımızı söyleyince, suratlar asık olarak masaya döndüğümüz için bu saatten sonra masanın ve ertesi günün keyfi olmadı.

NACİ’NİN DÜGÜNÜ VE KÖYE ZİYARETLERİ:
Çok samimi arkadaşlarımdan Naci Buruncuk’un İzmir’deki dügününe Karabük’ten gittim. Ham diğer arkadaşlarımı gördüm hemde arkadaşımın mutlu gününde beraber oldum. Dügün sonrası köyde olacagımı ve onları köyde konuk etmekten mutlu olacağımı söyledim.
Balayı sonrası köye gelen Buruncuk çifti beni çok mutlu ettiler, birlikte “gurbet”’e pikniğe gittik. Hamza abinin Küçük kızı Fatma bizlere büyük bir insan gibi refakat etmesi unutulmaz anı bıraktı. İki gün köyde kalan arkadaşlarımın ayrılmasından sonra Karabük’e döndüm.

HALİT DELİKAYA’NIN KAZIĞI:
Halit; Sivas- Divriği’den karabük’e gelmiş, sırtlarında yöre kilimleri satarken, işleri yolunda gitmesi sonunda, varlıklı sınıfına geçerek, buraya yerleşmiş geniş bir sülaledendi. CHP’den belediye meclis üyesi, büyük bir mobilya dükkanı sahibiydi. Bekarlık dönemi arkadaşım olan Halit’lerle, aynı mahellede oturmak bizim için bir şanstı. Çünkü çok mükemmel bir eşi vardı.
Siyah beyaz televizyonu evlilik öncesi Halit’ten aldım, ama dügün sonrası bir iki hafta gecikmeyle, teslim etti. Kendine göre gecikme, televizyon satışlarındaki patlamadan kaynaklanıyordu. Dostumuz oldugundan pek üzerinde durmadık. Bizde konuk oldukları bir akşam, kış gelmekte oldugundan soba alınması konusunda sohbet açıldı. Soba için yeterli peşin paramızın olmadıgını belirtince; dükkan komşusundan bizim sobayı begenmemizi, gerisine karışmamamızı söyledi. Fatoş’la sobayı begenip Halit’e bildirdik elimizdeki parayı ona bıraktık. Sağ olsun soba ve boruları akşam üzeri eve getirdi. Ne kadar borcumuz kaldığını? sordugumuzda sonra konuşuruz diyerek net bir cevap vermedi. O anda paramız olmadıgından bizde ısrar etmedik.
Yılın son günü, yasalara uygun olmayan, daha sonra CHP iktidarında geri alınan “Erbakan ikramiyesi” aldık. Beklenmedik bu iki maaş ikramiye elimizi rahatlattıgından, hemen Halit’e borcumuzu ödemeye Fatoş, Halil ve ben birlikte gittik. Hoş beşden sonra ne kadar? Borcum olduğunu sordum. Önce senin borcun falan yok dedi, arkasından defteri açtıgında tahminimin üç katı bir rakam söyledi. Günü gününe hesaplaşma yapmadıımdan hiç itraz etmeden borcu ödeyip çıkınca, Halil bir sorunmu var? rengin attı dedi. Gelişmeyi anlatıp hesap tahminimin üstünde çıktıgını söyledim. Birlikte sobanın alındığı dükkana giderek soba ve boruların fiyatlarını alıcıymış gibi öğrendigimizde, Halit’in borcumuzu üçe katladığı ortaya çıktı.
Bu olay bana yaşam dersi oldu: bir kişi ile ne kadar samimi olursan ol, mutlaka anında alışverişi rakamlayarak kayda alınmasının gerekliliğini ögretti. Ayrıca alışverişlerde Halit’en uzak durarak birdaha kazık yememeyide...

ODUN PARASI:
Kış yaklaşmakta olduğu bu günlerde, Demir- Çelik’in ücretsiz verdiği kok kömürünü tutuşturmak için iki yüz elli, üç yüz kilo kadar odun gerekiyordu. Ev sahiplerine, odunu nereden alabileceğimizi sorunca, kendilerinin inşaat artıklarını kullanabileceğimizi söylediler. Bu odunları parçalatmak için çagırdığım hiçbir oduncu; çivi bulunduğu gerekçesi ile parçalamaya yanaşmadı. Hayatımın ilk odun kırma işlemini yaptım. Ellerim, alışık olmadıgı için sık sık su topladı, aralıklarla beş, on günde kırma işlemini bitirebildim.
Evin kirasını verirken öğrendiğimiz odun parası, ikinci bir yaşam dersiydi. Yarım tondan az karışık, kırılmamış oduna, kırılmış bir ton parası ödedik. Önceden pazarlıgını yapmadıgımdan bu parayı ödemekten başka çarem yoktu.

EV KİRASINI DEĞİŞİK YÖNTEMLE ARTIRMA:
Ev sahiplerimiz çok iyi insanlardı, bizlere annelik babalık yaparak yol göstericiydiler. Özellikle Fatoş’a hiç yabancılık çektirmiyorlardı. Yaşdaş olan kızı Nazlı, arkadaşlık yaparken, anne Güner hanım teyze müsafirliklere götürüp, çevre ile tanıştıyorlardı.
 Nazlı nişanlandıktan sonra, sık sık kızlarını kendi evlerinde oturtmak istediklerini belirterek, hayat pahalılığından dem vurmaya başladılar. Yılda bir artan ev kirasını artıralı daha beş altı ay olmuştu. Gerçekten kızlarını bu evdemi oturtmak istiyorlar, yoksa kira artırmak için  
bahanemi yaratıyorlar anlayamıyorduk.
Sorunu sürünceme de bırakmadan direk sormanın yararlı olacağını düşünerek konuyu açtık. Kızlarını burada kesin olarak oturtacaklarsa, kiralık ev bulmada bize yardımcı olmalarını, burada oturtmayı düşünmeyip, ekonomik sıkıntı nedeni ile günü gelmemesine karşın kira artırmayı düşünüyorlarsada, sıcak bakabileceğimizi söyleyerek kesin karar vermelerini istetik.
İyi niyetimizin karşılığını, yüzde elli astırnomik kira artışı ile ödedik.

FATOŞ’UN İNTİHAR GİRİŞİMİ:
İş çıkışı genellikle eve gelir, zil çalar, Fatoş kapıyı açardı. O gün aynı şeyleri yaptım ama kapı açılmadı. Herhalde bir yere gitigini düşünerek, anahtarla kapıyı açıp salona geçince, Fatoş’u üçlü koltukda uyudugunu gördüm. Hemen yanına gidip hasta olup olmadıgını sordugumda, midesinde ne varsa üzerime çıkardı. Agzından çıkanlar ve masadaki boş otubeşlik küçük “yeni rakı” şişesi içki içtigini anlatıyordu.
Bir tarafdan neden içtigini sorgularken, diger tarafdan banyoya götürüp soguk duşa soktum. Tam bu sırada ev sahibi Güner hanım teyze, Şeref’in telefonda bekledigi haberini getirdi. Ben yukarı telefona koşarken, Güner hanım eve daldı. Şeref’e bir şey belli etmeden durumu kurtardım ama, anlayışla karşılayan teyzeye rezil olmuştuk.
Uzun süre sızmış vaziyette yatan Fatoş, gece yarısına dogru kendine gelmeye başladıgında, ben senin dürüstlügüne güvenmiştim, sende yalancıymışsın diyerek uyandı. İntihar girekçesini şu sözlerle açıkladı: kitapları karıştırırken, askerde oldugum zamanlarda sınıf arkadaşımız Gülhan ile evlenme düşüncemi sorduğum Mesut’un, cavap mektubunu bulmuş. Okul fotograflarında tesadüfen yan yana oldugumuz fotograflardan esinlenerek yakıştırdıgı bu kızla ilişkiniz var tahminine, hayır yanıtı alıp, böyle bir mektub bulunca güveni sarsılıp, intihar etmeye karar vermiş.
Kendisine yalan söylemedigimi, okul döneminde normal arkadaşlık dışında bir düşüncem olmadıgını, daha önce söyledigim fotograflardaki yakınlık tamamen tesadüf olduğunu vuruladım. Askerde iken aklımdan böyle bir düşünce geçti, fikir danışmak için Mesut’a yazdım, olumlu yanıt almama karşın herhangi bir girişimde bulunmadıgımı, her zaman kanıtlayabileceğimi açıklıyarak, bu yanlış anlamayı düzeltip, mutlu yaşamamıza devam ettik.

FATOŞ’UN FERYADI:
O akşam alt komşumuz İbrahim’lere, ev sahipleriyle müsafirlige gittik. Cemal amca yarım saat kadar sonra geldi. Odunlukda birilerini görür gibi oldum dedi. Fatoş evi kilitleyip, kilitmedigimi sordu. Verdigim yanıttan tatmim olmadıki bir bahane bulup, eve çıktı. Zemin katın girişi ile bizim katların girişi ayrıydı.
Bir tarafdan sohbet edilirken, telefizyonda Emel Sayın’ın “Feryat” filmini seyrediyorduk. İlk çıglıgı duyduğumuzda filmden geldiğini düşünerek ciddiye almadık, feryadın dışardan geldgini ve Fatoş’un sesine benzediğini algılayınca, önde ben olmak üzere tüm ev halkı dışarıya fırladık.
Fatoş bagırmasını sürdürüyor, ev sahinin büyük oglu Nail: korkma Fatoş abla benin diyordu.
Sakinleşip içeri girince olayı Nail şöyle anlattı: babasından saklı mobilet alan arkadaşı ile birlikte mobileti odunluga sakladıklarını. Bu sırada Fatoş’un yukarıya çıktığını görüp, şaka olarak korkutmak istediğini, ancak girişimin amacını aştığını söyledi.    

MUSALETTİN VE GALİP’İN ZİYARETLERİ:
Cumartesi günü beş altı araba ile bekar bekara “Ahmet Usta”’ya kafa çekmeye gittik. Ahmet Usta; Karabük- Bartın yolu üzerinde salaş, bir kaç masadan oluşan kırkahvesi, meyhanemsi bir yerdi. Etraf karla kaplı ama  hava çok soğuk degildi. Dışarıda teşkilatı kurup, mangalları yaktık. Bir tarafdan demleniyor, diger tarafdan Demir-Çelik ve ülkeyi kurtarıyorduk. Grup sosyal demokrat ve devrimcilerden oluşuyordu. Şarkıların bazı sözlerini herkes kendince degiştirip tatmin oluyor, doganın güzelliginin tadını çıkarıyorduk.
Akşam üzerine dogru toplanmaya karar verdik. Kahveleri Safranbolu’da Abdullah Kalaycıoğlu’nun kayın pederlerin de içecektik. Her içkiden sonra içmemeye karar veren Atilla Moral, yine içkinin dozunu kaçırdıgı için onun arabasını Mehmet Eli Özbozkurt kullanacaktı. Ama Atila abi iyi oldugunu söyleyerek kendi kullanmak istedi. Mehmet, Özdal Dikmen, ve ben onun arabasına bindik. Daha hareket ederken falsolu kalkan Atila abiyi, kartopu oynayacagımız gerekçesi ile durdurup, birkaç kartopu atışından sonra direksiyondan aladık. Mehmet arabayı kullanıyor, ben önde ona eşlik ederken, arkada Özdal, ve Atila abiler uyumaya başladılar.
Safranbolu’ya geldigimizde, kahve molası vermeden düz geçtik. Karabük girişinde Mehmet Atila abiye seslendi: abi iyi isen arabayı sen kullan, benim uykum geldi dedi. Atilla abi iyiyim diyerek dogruldu, ters tarafa kafasını koyarak uyumaya devam etti. Durumunun iyi olmadıgını söyleyerek, ben Mehmet’i  konuşturarak, onun devam etmesini söyledim.
Bir kaç kilometrelik yolumuz kalmıştı, kazasız belasız “Yenişehir” girişine gelince ara yoldan çıkmayı önerdim. Oraya yönelen Mehmet bir müddet sonra yolun kapalı oldugunu gördü. Geri geri gelirken çamura saplandık. Çevreden yardım alacak kimse yoktu, mecburen Özdal ve Atila abileri uyarmamız gerekiyordu. Kapıyı açıp Özdal abiyi çagırınca öyle bir çevik hareketle bana dogru geldiki, ben sırt üstü o benim üstümde yere uzandık.
Allahdan diğer arkadaşlarda hemen arkamızdan gelince yardımcı çogaldı. Uyanan Atila abiyle Mehmet arasında küçük bir tartışma geçtiğgnden ben Mehmet’i yürüyerek evine götürdüm. Çok sakin yaradılışlı olan Mehmet evde eşini bulamayınca sinirlendi. Kapıyı kırmaya kalktı ama başaramadı. Beraber yengesigile gittik. Leyla Hanım, içmeye giden adamların bazılarının eşlerini evde topladıgı için Mehmet’in eşide oradaydı.
Temizlikte çok titiz olan Leyla Hanımın evine, çamur adam gibi daldık. Bir müddet sonra gelen Atila abi tüm ısrarlarımıza ragmen beni eve götürdü.

Zili çalınca ev sahiplerinden inen Fatoş, Ankara’dan müsafirlerimizin olduğunu ve ev sahipleri, yukarıda konuk ettiklerini söyledi. Hemen yukarıya çıkmaya kalkınca Fatoş üzerimi değgiştirmemi önerdi. Ama ben arkadaşları hemen görmek istedigimi belirterek üst kata yönelince, çık da Güner Hanım teyze evi kirlettecegin için seni bir güzel dövsün deyince, durumumu fark edip elbiselerimi degiştirdim.
Daha sonra ev sahibinin kızı ve oglunuda alarak “kulübe” gittik.

Bir hafta sonra görevli gittiği Zonguldak’dan dönen Mehmet, bana Ahmet ustadan bizi kim getirdi diye sorunca ne büyük tehlike yaşadıgımızın farkına vardık.

1 MAYIS 1977:
Her ay Ankara’da yapılan Kimya Mühendisleri Odası danışma kurulu toplantısı bu sefer, ertesi gün “ 1 Mayıs işçi bayramı”’na katılmak için İstanbul’a alındı. Şube adına ben katılacaktım. Fatoş’la birlikte gittik.
Sabah Şeref’le beraber odanın Beşiktaş’da bildirdigi yere gittik. Hava bir bayram için olabileceğinin en güzeliydi. Degişik sivil toplum örğütleri; flamaları ile belirlenen yerlerde konuşlanmış, bol bol slagon atıyorlardı. Çok hoş, anlatılmaz bir ortam vardı. Bu güzelligi Fatoş’da görsün istedik. Tam telefon edip gelmesini isteyecektiki, hamileligi aklımıza gelince vaz geçtik. Ögleye kadar bekledik kortej bir adım bile ilerlemedi. Gelen haberler “Taksim Alanı”’nın doldugu yönündeydi. Şeref’le kortejden ayrılıp Taksim’e vardıgımızda alanın tıklım tıklım doldugunu gördük. Bir müddet “İnter Contünoltel” oteli önünde bekledik. Hiç birşey göremediğimiz için Sular İdaresi bölgesinde, yüksekce bir yere çıktık. Alan komple görülüyordu. Rengarenk bayraklar dalgalanırken, deşik sloganlar alanı dolduruyordu. Davullar çalıp, halaylar çekilirken, tüm yüzler bayram çocugunun yüzü gibi gülüyordu.
Mitingin sonu yaklaşıyor, günün anlamını belirten konuşmalar yapılırken alanın bize göre solundaki “Mao”’cu grup sürekli slagon atıyordu. “DİSK” Başkanı Kemal Türkler’in saygı duruşu çagrısı bile, bu gurubun sloganlarını susturmadı.
Tam bu sırada tabanca sesleri duyulmaya başladı, bir anda ortalık cehendeme dönmüştü. Şeref’le elele tutuşarak panik içersinde kaçmaya başladık. “DİSK” görevlilerinin uyarısına uyarak biran durakladıgımızda, kulagımızım dibinden geçen kurşunlar, bizim tekrar koşarak kaçmamıza neden oldu.
Büyük bir moral bozukluğu ile eve geldiğimizde, ikimizinde agzını bıçak açmıyordu. Uzun süre sonra kendimizi toparlayıp, Şeref bizi “Harem”’den otobüse bindirdi. Yolda otobüsün radyosundaki kısa haberlerde; otuzdört kişinin öldüğünü ögrenmek, bayramı kabusa dönüştürdü.

KIZIMIZ ÖVÜL’ÜN DOĞUMU:
Fatoş ilk hamileliğinin son günlerindeydi.  Eve yakın ve Karabük’ün en iyi hastanesi olan “SSK Hastanesi” o günlerde çok doluydu. Dogum hanede çalışan ev sahiplerimizin akrabası “ebe Naime” hanım, hastaneye yatmasını uygun bulmadıgından, Fatoş, sık sık Güner hanım teyzeyle hastaneye gidip, daha zamanı var diye geri geliyorlardı. İki üç gün böyle hastaneye gidip gelerek geçti. O akşam Fatoş oldukca rahattı, ev sahiplerine oturmaya çıktık, saat yimi dörte eve inerken çalan zilden; Fatoş’un annesi, abileri Şeref, Mehmet ve kardeşi Ertuğrul’un geldiklerini öğrendik. Onlarla birlikte, ev sahiplerimizde bize geldiler, hoş beş derken biz dogumu unuttuk. Saat ikiye doğru Fatoş sancılaşmaya başlayınca teleşlanan Cemal amca, pijamayla ebe hanımı almaya gitti.
Ebe hanım; hastanenin durumunun uygun olmadıgını, evde dogum yaptırmanın uygun olacagını, ama her ihtimale karşın bir arabanın hazır bekletilmesini söyledi. Acil durumda hangi saatte olursa olsun kendisini çagırabileceğimizi söyleyen Halit’i uyarmaya gittim. Ben biraz gecikince, Mehmet’in uzaktaki sokak elekttirigini araba zandederek koşması, sonradan bizleri hayli güldürdü.
 Sokakta Halit arabanın içinde beklerken, ben ve Mehmet dokuz doguruyor, Şeref balkondaki şezlong da uyuyodu.
12-Temmuz-1977 Salı sabahı saat 6,35 de Övül’ün aglayan sesi, yatak odasından duyuldu. Artık kızımız “Övül” bizleydi. Sevinçden uçuyorduk.

ÖVÜL’ÜN DÜŞMESİ:
Henüz kırk günlüktü, kundak yapmıyorduk. Karnını doyurarak odasındaki divana bırakıp, salanda Fatoş’la sohbete başladık. Sohbet, bir süre sonra tartışmaya dönüştü, seslerin yükseldigi sırada Övül’ün odasından pat diye bir ses duyduk. Hemen tartışmayı kesip, odaya koştugumuzda, Övül divandan yere düşmüştü. Kırk günlük çocuğun hareket etmesine ne biz nede tanıdıklar akıl erdirebildik.

ÖVÜL’LE İLK YILBAŞI:
Övül ilk günler hariç çok uysal bir bebekti. Annesinin sütü gelmedigi için mama ile beslenen Övül; kısa sürede, belirli saatlerde beslenmeye başladı. İş yerinde kızakta oldugum için gündüz çok yorulan Fatoşu dinlendirmek için geceleri Övül’e ben bakıyordum. Bakımı o kadar kolaydı ki; saati geldiginde, mamasını hazırlar, o biborondan beslenirken, ben altını degiştirirdim. Mama saatleri dışında düzenli bir uykusu vardı.
O yılbaşını evde geçirecektik. Ev sahiplerimizin ısrarı üzerine Övül’ü evde bırakıp onlara çıktık. belirli aralıklarla inip kontrol edererek sanki bir bebeğimiz yokmuş gibi rahat yılbaşı geçirdik.

NAZLI’NIN NİŞANI:
Nazlı’nın nişanlandıgı gün, evi damadın ailesi ile paylaştıgımız için biz Övül’ün odasında konuktuk. Altını degiştirip, karnını doyurduktan sonra odadaki divana yattık. Kısa sürede uyuyan Övül, ilerleyen saatlerde uyandı. Karyolasına tutunarak oyuncak dolabından oyuncaklarını aldı, degişik sesler çıkararak onlarla oynadı. Daha sonra tekrar uyumaya daldı. O gün tesadüfen, sabaha kadar deliksiz uyudugunu sandığımız Övül’ün, geceleri kendi kendine oyuncakları ile oynadıgını öğrendik.

FATOŞ’UN LOGUSA OLARAK MERDİVEN YIKAMASI:
Oturduğumuz ev üç katlı bir apartımandı. Giriş katının kapısı ayrı, birinci ve ikinci katlar ortak bir dış kapıyı kullanıyordu. Hastalık derecesinde temizlige dikkat eden Güner hanım teyze, ayakkabıları girişte çıkartır, merdivenlerde, aşagıdan yukarıya kadar yolluk seriliydi.
Arkadaşlarımız Metin- Sema Kurt birlikte çalıştıkları için sütlerini biz alıyor, iş dönüşü sütü bizden götürüyorlardı. O gün süt almaya gelen Metin aşagıdan zili çaldı ve zaman dar oldugundan, ayakkablarını çıkarmaması için sütü ben aşagıya indirmiştim.
Bir süre sonra bir anlam veremedigimiz Güner hanım teyzenin şu bagırmalarını duyduk: kim olursa olsun benim merdivenlerimden ayakkabı ile çıkamaz, ben mühendis falan dinlemem gibi anlamsız lakırtılar.
Evinde yaptıgı bu sözleri ciddiye almadan ben çarşıya gittigimde, logusa yatagından kalkan Fatoş’un merdivenleri yıkadıgını akşam gelince duydugumda Fatoş’a çok kızdım.

ALİ SELVİ’NİN VEDASI:
Ali, uşaklı bir makine mühendisi bir arkadaşımızdı.TMMOB İş yeri temsilciligini yürütüyordu. Girdiği sınavı kazanarak Amerika’da eğitime gidecekti. Bu nedenle değişik arkadaş grupları ile akşamları veda yemekleri yiyordu.
O sabah erken saate;bir iki gün önce bizimle vedalaştıgını unutarak, otobüsünün kalkmasına çok az bir zaman kala, bize vedaya geldi. Her halinden akşamdan kaldıgı belliydi. Fatoş’un kahve önerisine; boşver kahveyi, sen bana bir kase yogurt ver dedi. Peş, peşe buz gibi üç kase yogurdu yiyince aklı başına gelen Ali, önceden vedalaştıgını anımsadı.

BİRİKTİRME YARDIM SANDIGI SEÇİMİ:
Biriktirme yardım sandıgı; demir-Çelik’te çalışan memur ve işçilerin gönüllü olarak maaşlarından tasaruf amacı ile para kestirdikleri, borç alabildikleri, dayanıklı tüketim malları gibi emtiaları taksitle, tütcara muhtaç kalmadan almalarına yardımcı olan, yararlı bir yardımlaşma kurumuydu. Yönetim kurulu başkanlığını Teknik Emniyet Müdürü Ömer Beyenir yürütüyordu.
Üyeler arasında sandıkta büyük yolsuzluklar olduğu, senelerdir çöreklenmiş bu kadro; üyelerin kanını emdiği görüşü yaygındı.
Sol çevre; Ali İhsan Karacaoğlu ve                      liderliginde hazırlanıyordu. CHP’nin yükselişde olduğu dönemde yapılacak olan genel kurulun tansiyonu çok yüksekti.
Agır Sanayi Çelik Konsruksiyon Fabrikaları yemekhanesinde kongre başladı. Divan başkanlığı seçiminin gizli oyla yapılması istgi, Ömer bey tarafından ciddiye alınmadan oldu bittiye getirildi. Bu durum yüzlerce kişinin birbirinne girmesine neden oldu. Olaya jandarma el koydu. Seçim mahkemelik oldu.
Mahkeme safhası iyi takip edilmediginden, büyük farkla alınacak seçim kayp edildi.

RAMAZAN DAVULCUSUNDAN HARMANDALI İSTEĞİ:
Ramazan ayıydı. Halil kulüb de kafayı çekip gece geç saatte bize geldi. Hava sıcak oldugu için balkonda oturuyorduk. Sohbet sohbeti açtı, üç yıllık İngiltere’de eğitime gitmek; Halil’li bir tarafdan sevindiriyor, diger yandan ünüversite döneminde bile ablasığille kaldıgından,  sosyal binanın yemeklerine alışmaktaki zorlugu düşünerek, orada karşılaşacaı yemek sorunundan ürküyordu. Biz bu konular da konuşurken, ramazan davulcusu sokaktan geçiyordu. Halil, bu günleri özleyecegim diyerek davulcudan harman dalı çalmasını istedi. Davulcudan olumsuz yanıt gelince, balkonda oturan Cemal amcadan kinayeli olarak ben çalayım önerisi geldi. Bu saatte yaptığımız gürültüden utanarak hemen içeri geçtik.

ÖVÜL’ÜN TÜM BALKONU YAĞLAMASI:
Övül, sessiz ama yaramaz bir çocuktu. Uzun süre biryerlerde yalnız kalıp, yanımıza gelmiyorsa bilki bir yaramazlık yapıyordur. O gün Pazar olduğundan geç kalkıp, Fatoş’la kahvaltıda geyik muhapbeti yapıyoprduk. Söyleşiye öyle kendimizi kaptırmışızki, Övül’ün nerde, ne yaptıgını unuttuk. Fatoş’un, mutfaga gidip her yer yağ olmuş diyen sesiyle mutfağa koştugumda: Örümceginde dolaşan Övül, eline geçirdiği yağ şişesi ile mutfagı, balkonu ve kendini bir güzel yaglamış oldugunu gördüm. Ne yaptın kızım sorumuzu ciddiye almadan, o köşeden öteki köşeye çıglıklar atarak büyük bir şey başarmışçasına dolaşıyordu.

İSKENDERUN TEKNİK GEZİSİ VE ŞEREF’İN NİŞANI:
1977seçimleri sonucu görevden alınacagını düşünen Müdür Ahmet bey, kayınpederinin iş yerinde çalışacagını gerekçe göstererek istifa etdi. Yerine atanan Ayteki Temizer, mühendisler arasında yapılan ayrımcılıga son vererek tüm arakadaşları göreve çagırdı. Metin Kurt’un  İskenderun demir- çelik teknik gezisini Denizli’den dolaşmak kaydı ile kabul ettim.

Övül’ün Uzun Süre aglaması:
Metin, Mustafa Özyurt, ben, Fatoş ve Övül Mart ayında üç mevsimi yaşayarak Metin’in “Anadol” marka arabasıyla köye geldik. Önceden haberli olan babamlar büyük bir hazırlık yapmışlar. Halam, Anaannem ve kayınpederler bizi köyde karşıladılar. O güne kadar bu kadar kalabalık beyaz başörtülü kadının aşırı ilgisini görmeyen Övül, birden aglamaya başladı. Ne yaptıysak susturamadık, bir tarafadan konuklarımıza akşam yemigi yedirmeye çalışırken bir tarafdan da Övül’ü teskin etmeye ugraştık. Uzun ugraşlardan sonra ortama alışan Övül, normale döndü.
Turfanda dometes, biber, çagla, yeşil sovanla yapılan dürümler, Metin ve Mustafa’nın büyük begenilerini kazandı...

İskenderun Teknik Gezisi:
Ertesi gün Denizli’yi dolaştıktan sonra Fatoş ve Övül’ü Denizli’de bırakarak, biz İskendurun’a doğru yola çıktık. Burdur’da Mehmet’le öğle yemeği yiyip, yoldaki karları temizleyerek gidebildiğimiz “İn Suyu Mağarası”’nı uzun süreli programlı elekttirik kesintisi nedeni ile gezemedik.
Antalya’da “Düden” şelalesini gezerek, akşamı Alanya’da otelde geçirdik. Ertesi ğün “Damlataş Mağarası ve Alanya Kalesi”’ni gezerek, bol virajlı ama yeşillikler arasından Akdeniz’in muhteşem maviligini izleyerek Mersin’e doğru yol alırken, Kayın pederin kamyonunu kullanan şoför Ümmet abiyle karşılaşmamız günün sürpriziydi.  Mersin’de “Cennet, Cehemden”’ide gezerek  geç saatlerde Demir- Çelik musafir hanesine ulaştık. Alanya’da Benzin alırken; Karabük’de saksıda çicek olarak, binbir güçlükle yetiştirmeye çalıştığımız kauçuk ağacına eşeğin baglanmasını görmemiz, bizi hayrete düşürdü.
Üç gün boyunca herbirimiz, kendi alanındaki teknik araştırmayı yaptı. Cuma günü alışveriş yapmak amacıyla “Kilis”’e gittik. Cumartesi Karabük’e döndük.

Şeref’in Sözlenmesi:
Benim İskenderun’dan döndüğüm günlerde, Fatoş’da Karabük’ke dönecekti. Günler haftaları, haftalar ayı kovaladı. Ama Fatoş ve Övül dönmediler. Fatoş’larda telefonun olmaması nedeni ilede sık sık görüşemiyorduk. O akşam Uğur Mumcu’nun “Sakıncalı Piyade” oyununu izleyip eve geldigimde; babam, Övül ve Fatoş’la karşılaşmam hayatımın engüzel anlarından biriydi. Hele Övül’ün baba demesini öğrenmesi sevincimi ve mutluluğumu bir kat daha artırdı.
Fatoş, gecikmenin nedenini Şeref’i sözlemek olduğunu, gelişmeleri anlatarak açıkladı.

ÖVÜL’ÜN BURNU KIRILDI:
Fatoş, Nazlı ile balkonda dut agacındna dut yerlerken, Övül örümceginde çok geniş balkonda oynarken düşmüş ve burnu kırılmış. Bana haber vermeden hastaneye götürüp, dayak yemiş boksör gibi burnunu tamponlatmışlar. Eve geldigim de Övül’ü böyle görmem beni çok üzmüştü.

İÇKİLİYKEN YOLDA UYUMA İSTEĞİ:
Kulüb de kalabalık bir arkadaş grubu ile ailecek yemek yedik. Arkadaşlarla vedalaşıp iki yüz evlerdeki evimize gitmek için ayrıldık. Övül puset de Fatoş’la kolkola girmiş gidiyorduk ki, hava çiselemeye başladı. Daha çabuk eve ulaşmak için ara yoldan gitmeye karar verdik. Yol çok kötüydü, kesekler arasında puseti sürmek zorlaştıkca, şarhoşlukta uyuma istegini artırıyordu. Öyle bir an geldiki; Fatoş’a, siz gidin ben, burada biraz kestireyim diyorum, Fatoş bir tarafdan Övül ıslanmasın diye şemsiyeyi tutmaya çalışarak puseti sürmeye çalışırken, benimde yere yatmamı önleyerek, eve götürmeye çalışıyordu.

TMMOB KARABÜK DEMİR- ÇELİK İŞYERİ TEMSİLCİSİ ŞEÇİLMEM:
Ali Selvi’nin Amerika’ya eğitim amacı ile boşalan TMMOB iş yeri temsilciliğine başkan olarak ben seçilirken İhsan Birinci yardımcı seçildi.

DEMİR ÇELİKDE CİNAYET:
Asit fabrikaları kimya laboratuvarında Baş mühesdis olarak çalışan Mehmet bey, içine kapanık, işle ilgili görüşmelerde bile çok az konuşan biriydi. Akşamları kulüb de biriç oynarken farklı bir kişilige bürünür, oyun sonrası eski durgun halinede girer,  selamı bile zor alıp veren biri olurdu.
İşletme baş mühendisi Mesut Sanlı ve labaratuvardaki tekniksiyenlerle düştügü anlaşmazlık sonunda, Kok fabrikaları kimya Laboratuvarına Mühendis olarak transfer edildi. Baş Mühendis Ereli Özbozkurt; Mehmet beyle iyi diyalog kurarak onu daha canlı bir kişiliğe girmemsini saglamıştı. Oda adına çıkardıgımız “Haber Bülteni”’nin teksir sayfalarının düzenlenmesinde bize katılıp, yardım bile ediyordu...
Bir öğle yemegi dönüşünde yüzüne maske geçirip laboratuara dalan Mehmet bey; iki labarantı öldürüp, birinide yaralayıp, üst kat  kok müdürlügüne çıkar. Kemal Tuğcu’dan arabasının anahtarını alır. Ne oluyor diye odasından çıkmaya çalışan Müdür Sabri Zaman’ı yaralayıp Asit fabrikasına arabayla gider. Oradada bir laborantı öldürüp, iki laborantı yaraladıktan sonra kaçarken, şehirler arası yolda askeriye nizamnamesi bölgesinde arabayı şarampola kaçırınca jandarma tarafından yakalanır.

TDÇİ GENEL MÜDÜRLÜĞÜNE  HÜSNÜ ORAL’IN ATANMASI:
Birinci “MC” hükümetinden görev Ecevit hükümetine geçince MSP’nin atadığı Genel Müdür görevinden ayrıldı. Yerine aynı ekolden gelen İşletmeler genel Müdür yardımcısı Halit bey dokuz ay vekalet etti. Dokuz ay boyunca CHP kendi içinde kimi genel Müdür atayacagını saptayamadıgı için, MSP’nin vekalet müdürü Demir- Çeligi yönetti.
Hüsnü Oral, Genel Müdür olarak Karabük’e geldiğinde ilk ve son yararlı işi fabrikadaki sivil toplum örğütleri yöneticileri ile bir kez göstermelik toplantı yaptı.
Daha sonraki günlerini, CHP ikdidardan gidinceye kadar bölgenin etkili birkaç CHP yandaşlarıyla hamam sefalarında geçirdi. 

ZONGULDAK KÖMÜR MADENLERİNE TEKNİK GEZİSİ, ÖVÜL’ÜN HASTALIĞI:
Oda olarak taş kömürü madenlerine bir teknik gezi düzenlemeye karar verdik. Gerekli iznin alınmasında; yeni atanan işletmeler müessese müdür yardımcısı Memiş ali Usta’nın zorluk çıkarabileceğini düşünüyorduk. Ama zorlugu ondan degil, bizi çok iyi tanıyan diger yardımcı Kenan Turan’dan gördük. Zorda olsa gerekli izinleri, radevuları alıp geziyi gerçekleştirdik.

Övül’ün Rahatsızlığı:
Zonguldak’a hareket etmeye çoz az zaman kalmıştıki, Fatoş’dan Övül rahatsız diye telefon geldi. Geziyi iptal edip, Övül’ü hemen doktora götürdük. Karabük’ün en iyi çocuk doktoru bayan, Övül’ü tepeden tırnağa muayene etti. Sonuç: hiç bir rahatsızlığı yoktu. Sıcaktan kaynaklanan önemsiz kızarıklarmış.
Övül’e çok bilinçli baktıgı için, Fatoş doktor hanımdan epeyce övğü aldı. Hiçbir rahatsızlıgının olmadıgını söyleyen doktor, beş altı ilaç yazmayıda ihmal etmedi.

FATOŞ’UN LİKEN HASTALIĞI:
Övül, saatle yemek yiyip, saatle yatıp kalkıyor ama komşudaki diger çocuklara göre; daha az yemek yediğinden, zayıfdı. Bu durum Fatoş’u hayli rahatsız ediyordu. Daha fazla yemek yedirmek için yaptıgımız degişik uygulamalardan sonuç alamıyorduk. Bu sıkıntı; Fatoş’da, ayak bileklerinden başlayan sonra tüm vücudunu kablayan kaşıntı ve düküntülerin oluşmasına neden oldu.
Karabük Demir –Çelik özel hastanesinde çocuk ve cildiye uzmanı Sezer hanımın tüm tedavi yöntemlerinden sonuç alamadık. Hastanede yapılan konsültasyonda: İ.Ü. Cerrahpaşa TIP Fakültesine havele edilmesine karar verildi. uzun araştırmaların sonunda Prof. Dr. Türkan Saylam “liken” teşhisi koydu. Herhang bir ilaçlı tedavi yerine kafasını boş tutmasını, ocakta yemegi yanıyor olsa bile, gerekiyorsa umursamadan kapıyı çekip çıkmasını öğütledi...
Kafasını boşaltamadıgı için artan döküntü ve kaşıntıya çare bulmak için Askeri doktorluktan emekli olan komşumuz Burhan beye, tavsiye üzerine gittik. Elindeki büyüteçle yaptıgı muayeneyle, hemen liken teşhisini koydu. Çok agır ilaç tedavisi ile döküntü ve kaşıntıyı minimuma indirdi.

KÖYDE  ANLAMSIZ KAVGA:
Yıllık izin nedeniyle köydeydik. Kayınpederler yüklü kamyonla ailecek bizi ziyarete gelmişlerdi. Ziyaret sonrası Denizli’ye dönerken hızlı gittiği gerekçesi ile el kol hareketi yapan Kamberin yetim oğlu ile Şeref ve Mehmet’in arasında sözlü tartışma başlamış. Bu olay, Hacalı babasından dönen kayınpederin fiziki müdahalesi ile büyür. Dayak yiyen genç, daha sonra jandarma marifetiyle kararkola götürülmek üzere köyde ve evinde arandı. Genci bulamayan jandarma Baklan’a geri döndü. Hıncını alamayan kayınpeder; bu işin arkasını bırakmayacaıı tehdidini savurup, teğmen olan oğlu Mehmet’ide bir işe yaramadıgı için azarlayarak Denizli’ye döndüler.
Akşam davadan vazgeçirmesi için bize gelip, yardım isteyen gözü yaşlı anneyi rahatlatmak için hayli uğraştım.

DELİ ZEKİ:
Seçimlerden %42’lik oy almasına karşın yeterli milletvekili sayısına ulaşamayan CHP,AP’sinden on beş hırsız milletvekilini bakan yaparak transefer etti ve hükümet kurdu. Hükümetin kurulması ile hemen CHP’li militanlar Demir- Çelik kadrolarını kağıt üzerinde oluşturmaya başladılar.
Selamet döneminin sosyal tesislerdeki içki yasagı; boş Genel Müdürlüğe hala atama yapılmadıgında, devam etmekteydi. Bu nedenle, bir grup arkadaş şehirdeki lokantaya içmeye gitmiştik. Yüksek fırınlarda İşçi olarak çalışan “Deli Zeki” ilerleyen saatlerde tesadüfen bizlere katıldı. Yemek sonrası geceyarısına doğru  dagılıp, Ferit’le beraber bize giderken Zeki’de bize refakat etti. İki saati bulan yol sohbetinde genelde tüm demir-çelik, özelde yüksek fırınlarda kimin müdür, kimlerin baş mühendis olacağını tartıştık.

FATOŞ’UN EGİTİM ENİSTÜTÜSÜNDEN MEZUNUYETİ:
Balıkesir Necati  Bey Eğitim Enstitüsünün mektubla açık öğretim bölümüne devam eden Fatoş, Övül’ün dogması ile ara verdi. “MC” hükümeti sırasında, mektubla öğretim sulandırıldı, kendi yandaşlarına büyük kolaylıklar saglanırken, solcu öğrenciler magdur edildi. İktidara gelen CHP, magdur edilen öğrencilerin durumunu düzeltmek için, hızlandırılmış yaz uygulamaları yaptı.

Buca Eğitimde  yaz uygulaması:
İkinci sınıfda ara verdiği eğitimi tamamlamak için, İzmir- Buca’da, hızlandırılmış eğitime katılan  Fatoş, bir buçuk ay süren bu eğitimde, başarılı olarak üçüncü sınıfa geçti

Övül Köyde:
Fatoş eğitime devam ettigi süre içersinde mecburen Övül’ü köyde babamlara bıraktık. İlk sabah annem; Övül’e kahvaltı yaptırırken ısrarcı olmadan ne? Yemek istediğini sırdu. Oda birşey istemeyince, sırtına bindirip, sen kahfaltını bitir, biz kızımla dolaşacagız dedi. Anne, Övül kahvaltı yapmadı dememe aldırmadan çıkıp gittiler. Kahvaltı sonrası babamla bu konuyu konuşmak için dükkana gittim. Durumu babama anlatıp, ben ilgilenirim demesini beklerken, benim için sürpriz olan: seni annen büyüttü hiç korkma torununu aç bırakmaz diyerek beni tersledi.

Köyde Parasız Kalmam:
Fatoş Buca’da eğitimini sürdürürken, ben birkaç gün köyde kalıp Karabük’e dönecektim. Tüm paramızı Fatoş’a bıraktıgımdan yol param bile yoktu. Evlenmeden önce babamdan çok rahat para isteyen ben, her para isteme girişimimde, başaramıyordum.
Artık son güne gelmiştik Parkta oturmakta olduğumuz arkadaşlardan Raşit Aydoğmuş; ben ayrılıyorum bir isteginiz varmı deyince, bana biraz borç verebilirmisin deyiverdim. Pek ciddiye almadan tabi diyerek ayrıldı. Bir iki dakika sonra geri gelip beni gurupdan çağırdı. Söyledigimin ciddi olup olmadıgını, bugüne kadar hep onların benden borç aldıgını, babam varken neden ondan istediğimi sorguladı. Ben, içinde bulundugum piskolojik durumu anlatarak ciddi oldugumu, Karabük’e döner dönmez parayı göndereceğimi ve ihtiyacım olan miktarı söyledim. Yanında o kadar para olmadıgını, ögleden sonra kahveye gelirken bu parayı getirecegini söyleyerek ayrıldı.
Ögle yemeği dönüşü dükkana ugradım, babamla dereden tepeden konuşup parka gitmek üzere ayrılırken babam; Mesut kaç gündür soracagım ama her seferinde unutuyorum, senin paraya falan ihtiyacın varmı dedi. Nazlanarak yok degişimden anlayarak daha öncaden ayırdıgı parayı bana uzattı.

Fatoş Hızlandırılmış Üçüncü Sınıfı Ankara’da Tamamladı:
Buca’daki eğitimi başarı ile tamamlayan Fatoş, Övül’le Karabük’e döndü. On beş yirmi gün sora hızlandırılmış eğitimin ikincisi Ankara’da açıldıgı haberi geldi. Apar topar Ankara’da bir özel ögrenci yurdu ayarlayıp, kayıt yaptırdık.
Övül’e köy yolu yine göründü. Fatoş’un okul işlemlerini bitirdik. Bizim, Denizli’li otobüs saatini beklemek için “Gençlik Parkı”’na gittik. epey dolaştıktan sonra bir şeyler içmek amacıyla bir bahçeye oturduk. Kendimize birer bira söylerken, Övül’ede mama yapmak için sıcak su söyledik. Fatoş mamayı hazırlarken susadıgını fark etmediğimiz Övül biraya yöneldi. Biraz verip içince hoşumuza gitti, bir böbek için hayli fazla olan miktarı içmesine göz yumduk.

Övül’ün Kusması:
Araba saati yaklaşınca garaja geldik, oradaki otelin restoranttına veda yemegi yemek için çıktık. Siparişlerimizi beklerken otobüs de sorun olmasın diye Övül’ün altını degiştirmeye başlarken, içtigi birayı çıkarmaya başladı. Ne masa ne de çevre kaldı kirlenmedik. Hemen garsonlar imdadımıza yetişti. Restorantın o saatde kalabalık olmaması bizim için bir şanstı. Başka masaya geçerek yemegimizi yiyebildik.

Övül’ün Köyden Dönmesi:
Fatoş eğimini tamamlayıp mezun oldu. Övül’ü almak için köye geldik. Bizim sıska kızımız, öyle tombişleşmişti ki şaşırdık. Karabük’te Leyla hanım “bal arısı tombik” adını taktı.      

AMASRA’DA CANLI BALIK:
Şeref evlendikten sonra Hatice’yle beraber Karabük’e bize ziyarete geldiler. Birlikte Amasraya gittik. ögle yemeği için “Canlı Balık” lokantasına yönelince Fatoş’un suratı asıldı. Çünkü abilerini daha lüks bir yere götürmemizi istiyordu.
Kızgınlıgını dikkate almadan girdiğimiz lokanta; sıcaklıgı, buraya özgü salata ve balıklarıyla hepsini büyüledi.

70 EVLERDE LOJMAM TAHSİSİ:
Kok Fabrikaları ve sülfirik Asit fabrikalarında işlenen cinayetler sonrası, TMMOB işyeri temsilcisi olarak, Genel Müdürlüğe Vekalet eden Halit beyle birkaç kez görüştüm. Bu görüşmeler esnasında beni yakından tanıma olanağı bulan Halit bey; Müdürüm Aytekin beyinde bastırmasıyla, bana kaloriferli evde tahsisinde yardımcı olamayacagını, eger istersem kalorifersiz ev tahsisi yapabilecegini söyledi. Kaloriferli evlerin rastgele dagıtılması sonucu uzun süre kaloriferli ev alma olanağım olmadığından hemen kabul ettim. Çünkü maaşımın üçde birini kalorifersiz eve, kira olarak veriyordum.

YETMİŞ EVLERDEKİ LOJMANA TAŞINMA, ABLAMLARIN ZİYARETİ:
Fatoş Ankara’da ögrenimdeyken çıkan lojmanın bakım ve onarım işlerini hızlı bir şekilde yaptırıyordum. Ablamlar Almanya’ya dönerken Karabük’e ziyaret ettiler. Birlikte bir kaç gün güzel günler geçirip, hafta sonu “Amasra”’ya gittik.
Ablamlar gelirken Ankara’da Fatoş’a uğramışlar, kaza geçiren babaları hakında, onların isteği üzerine hiç konuşmadıklarını, bana anlattılar.
Evim bakım ve onarım işleri biter bitmez Fatoş okuldan dönmeden, arkadaşların katkılarıyla taşındık.

Fatoş çok Üzüldü ve Bana Kızdı:
Dersleri biten Fatoş’la, Denizli’ye gitmek için Ankara’ya geldim. Ev çıktı ve taşındıgımız sürpriz haberime çok sevindi. Denizli’de karşılaştığı manzara karşısında: annesi uzun süre komada kalmış, şu anda her gün hastaneye kontrole gidiyor, babası topallıyordu. Kendisine haber vermedigim için haklı olarak bana çok kızdı.

ÖVÜL MASA ÖRTÜSÜNÜ YILDIZ YAPTI:
Fatoş’un konukların olduğu zamanlarda kullandığı parlak kumaştan yapılan masa örtüsü, o akşam yemekli müsafirler geç gittiği için masanın üzerinde kalmıştı. Sabah erken  saate yatak odamıza gelen Övül’e, gece geç yattık biraz daha uymak istiyoruz deyince, aramıza girip, yattı.Daha sonra sıkılıp odasına gitti, aradan epey zaman geçmiştiki, Övül’den ses çıkmıyordu. Bir haltlar karıştırdıgını düşünerek kaktıgımda, Övül müsafir odasındaydı. Elinde makas dilberim masa örtüsünü kesiyordu. Ne yapıyorsun? kızım soruma, yıdız yapıyorum baba dedi.

ÖVÜL’ÜN İLK CÜMLESİ:
Halil gurbete dayanamıyarak eğitimini yarıda kesip Karabük’e döndü. Yalnız kalmaktan piskolojik olarak rahatsız olduğundan lojman yerine bizde kalıyordu. Övül henüz birbuçuk yaşlarında, yemeklerde mama sandeayesine oturarak bize katılıyordu. Halil’le beraber yemek için masaya oturduk, Fatoş yemekleri servis yaparken, Övül birden “baba çatal ver” diye cümle kurması hepimizi çok şaşırttı.

FATOŞ’UN TAYİNİ:
Mezun olduğu yıl Övül’ün ana okulu çagına gelmesi için tayin istemedik. Ertesi yıl eş durumundan yararlanarak tayin edilmek için başvuru yaptık. İlk defa o yıl bilgisayarla tayin yapılacağından, iki üç ay beklememiz gerekti.
Avni Ayten abinin aracılıgı ile tayin işleri Genel Müdürü yakından ilgilendi. Yaz tatili dönüşü Övül’ünde çok istemesi ve çalışmanın ilk günlerinde Fatoş rahat olsun diye, Övül’ü köyde bıraktık.
Tayinler yapıldı Fatoş’un tayini; ne eş durumunda, nede normal tayin listesinde yoktu. Genel Müdür; bir kaç gün sonra biraz rahatlayacagını söyleyerek beklememizi istedi. Aralıklarla yaptıgımız başvurulardan ve Avni abinin girişimlerinde sonuç alamadık. Ümitsizlige kapılıp, hiç olmazsa Övül’ün hasretini çekmemek için onu almak için Denizli'ye gitmeye  karar verdik.
 Denizli’ye geçmek amacı ile Ankara’ya geldim. Ancak saat 19 arabasında yer buldum. Vakit geçirmek için Kızılaya doğu yürüdüm. Araba saatine hayli vardı. Kızılay’a gelmişken birkez daha Bakanlığa ugradım. Genel Müdür, yanıma bir memur vererek depoda gerekli araştırmayı yapmamızı istedi. Depoya geldigimizde manzara; samanlıkta iğne aramaya benziyordu... O sırada memur başka bir kişiye birşeyler anlatırken, küçük masanın üzerinde bilgisayar çıktısı, onlarca sayfadan oluşan normal tayin listesi açık olarak duruyordu. Sıkıntıdan listeye şöyle bir göz atınca Fatoş’un tayininin Kahraman Maraş’a çıktığını gördüm. Daha önce,  asılan bilanda ki bu listeyi defalarca taradıgımdan gözlerime inanamadım. Tekrar tekrar baktım dogruydu. İşi biten memura gösterdigimde oda çok sevindi. Çünkü Genel Müdür onuda bulması için çok sıkıştırmış.
Bizzat Genel Müdür takip ederek yapılan yanlışlıktaki gerekli düzeletmeler yapılarak, tayin Zonguldak’a çevrildi.

Denizli biletini iptal ettirerek Karabük’e geldim, gece yarısı önce geri dönüşüme bir anlam veremeyen Fatoş; müjdeyi duyunca, havalara uçtu, sabah erken saatte tirenle Zonguldak’a geldik. Denizli, Honaz ilçesinden olan Müdür yardımcısının yardımları ile, eksik belgere ragmen “Merkez Orta Okulu”’na sosyal bilğiler öğretmeni olarak tayini yapıldı.

NE ÇOK ARABA VAR BE!..:
Fatoş çalışmaya başladıktan kısa bir süre sonra, on üç yaşlarında Övül’e ablalık yapabilecek Zemine’yi bulduk. Zemine’yi bakıcı olarak almak; zor durumda olan ailesine katkıda bulunma isteginden kaynaklanıyordu.
Bakıcı bulunca ilk fırsatta Övül’ü köyden getirmeye gittik. Gece yarısı Denizli’den otobüse binip, sabah Ankara’ya girmek üzereyken yol boyunca uyuyan Övül uyandı. Camdan dışarı bakınca köy şivesiyle: “ne çok araba var bee!...” diye bagırması, tüm otobüstekinlerin kahkaha atmasına neden oldu.

ÖVÜL’ÜN ÇENE ALTINA DİKİŞ:
Övül yaramaz bir çocuk olmamasına karşın her olumsuzlukdan sonra mutlaka bir iz kaldı. Ferit’ler, Pazar günü gündüz yetmiş evlerdeki evimize ziyarete gelmişlerdi. Onlarla biz çardakda otururken çocuklarda binanın ana girşindeki merdivende oynuyorlardı.
Kıymet, birden Övül düştü diyerek eve dogru koşmaya başladı. Arkasından hepimiz Övül’ün düştüğü yerdeydik. Çenesinin altı kanıyordu, hemen hastaneye götürdük. Pazar günü oldugundan hastanede doktor yoktu, görevli önemli birşey yok biriki dikişle ben hallederim dedi. Kötü dikiş nedeniyle Övül’ün çenesinde kalan bu izi gördügümde, kendime kızarım: neden doktoru çağırmasında ısrarcı olmadım diye.

ÖVÜL BOGULUYORDU:
O gün Övül’ün dördüncü yaş günüydü. Ali Bozbıyık’larla beraber piknige gitmeye karar verdik. Ali, bizi degişik bir piknik yerine götürmeye çalıştı ama yolu bulamayınca Bartın yolu üzerindeki “Gürlek”piknik yerine gittik. Gürlek çeşitli asırlık ağaç türlerini ve bitki örtüsünü bünyesinde bulunduran, yazın bunaltıcı sıcaklarında bizleri serinleten çok güzel bir piknik alanıydı.  Kendimize suya yakın bir yerde yer ayarladık. Diger piknik alanını ararken hayli zaman kayıp ettigimizden, hemen yemek hazırlıklarına başladık.
Bu telaş arasında  kaynamış yumurtayı bütünüyle agzına alan Övül mosmor oldu. Ne yapacağımızı bilemedigimiz biranda Fatoş, Övül’ün bogazına parmak atarak yumurtayı çıkardı. Normal soluk alıp vermeye başlayan Övül’ün rengi kısa sürede yerine gelip, şekerlik yapmaya yeniden başladı ama bizim kendimize gelmemiz saatler aldı.

AMASRA DEMİR- ÇELİK KAMPI:
Amasra Demir-Çelik kampı; Türkiye’de ilk kurulan kamu kuruluşu kamplarındandı. Denize sıfır, geniş bir alanda kurulan kamp, iki bölümden oluşuyordu. Birinci bölüm; otel diye tabir edilen çok katlı binada, apart otel şeklindeydi. İkinci bölüm; bu binanın arkasından dağa doğru uzanan orman içersinde, barakalardı. Tepedeki çay bahçesinde kendi çayını kendin demleyerek, yeşilin ter tonu arasında Karadenizin mavilginin seyrine doyum olmuyor.
 Otelde resmiyet hakimken, barakalarda komşular arası samimiyet vardı. Kampda kurulan dosluklar yıllarca sürerdi. O yıl kampa dostlarımız Ali, Safiye Bozbıyık’larla gittik. onların çocukları olmadığı için  Övül her iki aileninde çocuguydu.
Fatoş’un Kavgaya Müdahalesi:
Övül çok sık anjin olduğu için doktorların tavsiyesi üzerine dondurma yedirmiyorduk. Tabi bizde onun canı çekmemesi için bu zevkten mahrumduk. Amasra o yıllar “Dev- Sol”’un kurtarırmış bölgesiydi. Şehre onlar hakimdi, başka grup olmadıgından, hiç kavga, gürültü çıkmıyordu. Çok güvenli ortada; gece yarılarına kadar şehirde, dükkanlar ve eglence yerleri açıkdı. O gece Övül uyuduktan sonra, onu arkadaşların gözetimine bırakarak dondurma yemek için çarşıya gidiyorduk. Kamp ile şehir arasında 15-20 metrelik bir bölğe karanlıktı, bu bölgeden geçerken sekiz on kişilik bir grup yüksek sesli siyasi tartışma yapıyordu. Fatoş’a hızlanmasını söylerken, tartışma kavgaya dönüştü, yere yıkılan bir gence beş altı kişi tepmeye başladı. Yerdeki gençde: sizin bu yaptığınızı “Faşistler” yapmaz diye bagırıyordu.
 Bir anda yanımdan kayıp olan Fatoş; kavgaya müdahale edip, onları ayırmaya başladı. Allah’tan onlar tepki göstermeden ayrıldıkları için başımız belaya girmedi.
Ablamların Sürprizi:
Kampın ikinci haftasına girdiğimiz günlerde, sürpriz olarak ablamlar kampa geldi. Bu sürpriz bizleri çok sevindirdi. Yegenlerim Kamuran, Nurhan Övül’e arkadaşlık yaparken, bizlerde hasret giderdik. Ablamlar o yıl minibüsle tatile geldikleri için  İnkum ve Çakraz’ı birlikte dolaşmak daha zevkli oldu.

DÜGÜN TAKILARININ ÇALINMASI:
Dügünde babamların taktığı takılara davetlilerin takılarıda ilave edilince önemli miktarda altın, bilezigimiz olmuştu. Bir ara bu altınları bozdurup sıfır bir “Murat” otomobil bile alabilecektik. Fatoş; bunları, tosbaga” kablumbağ”’nın evini hep yanında taşıdığı gibi sürekli yanında taşırdı.
İlk evliliğimiz sıralarında çok kıymetli bu altınlarında içinde bulunduğu çantayı, kylüb de unuttuk. 200 evlerde oturduğumuz dönemde, eve varmak üzereyken çantayı unuttuğumuzu fark edip geri döndük. Garsonların emanete aldıklarını görüp çok sevindik.
Bir akşam üzeri apar topar Ereli ve Atilla’larla “Ahmet ustaya” yemeğe gittiğimizde, Fatoş’un aklı hep evdeydi: pencereleri kapattım mı? diye, yemek onumu o yemegimi yedi bilemedi.Fatoş’daki altınların çaldırılma korkusu, her gündeme geldiginde, şu altınlar çalınsada birkere üzülüp kurtulsak diyordum...
Henüz çalışmaya başlamadıgı dönemlerde, Fatoş Övül’le Denizli’deydi. İşletmeden henüz büroma gelmiştimki büro Şefi Ali Kaplan “Ali baba” Denizli’den aranmakta oldugumu haber verdi. sevinçle onun odasına koştum. Telefonda Fatoş aglıyordu.  Önce Övül’e bir şey oldugunu düşünerek çok korktum, altınların çalındıgını duyunca neredeyse sevinçten oynayacaktım. Fatoş’a üzülmemesinin gerektiğini anlatarak, izin alıp onu teselli etmek için hemen Denizli’ye hareket ettim.
Fatoş’un babasının evinde çalınan altınlara, hiçbir zaman üzülmedim. Fatoş’unda üzülmemesi için çok gayret sarf ettim.

ZİYARET DÖNÜŞÜ TABANCA SESLERİ ARASINDA ŞAŞIRMA:
 Büyük kentlerde hızını artıran anarşi artık küçük kentlerdede kendini hayli gösteriyordu. Uzun zamandır ziyaretlerine gidemedigimiz ev sahiplerinden,  o akşam anarşi korkusu yüzünden, saat yirmi iki gibi kalktık. Korkudan daha kısa olan arayol yerine, ana yoldan eve gitmeye karar verdik.
“Elli evler” bölgesine geldiğgmizde, “çamlık” bölgesinden mısır patlar gibi silah sesleri gelmeye başladı. Ne oluyor diye Fatoş’la birbirimize bakarken, bir kadın feryadı başladı. Silah sesleri dahada arttı.
Ne yapacağımızı şaşırmış vaziyette kendimizi ara yoldan eve attık. Gece yarınına kadar kendimize gelemedik. Ertesi gün herkesin silah seslerini duydugunu ama ne olduğunu öğrenemedik.

MEHMET TAVAS’LA SÜPRİZ KARŞILAŞMA:
 Fatoş’un Çağrı’ya hamile olduğu dönemde, yaz tatil için Marmaris’e gittik. Övül, Fatoş ve ben kumsalda güneşlenip, denize girerek vakit geçiriyorduk. Övül’ün istegini almak için caddeye dogru giderken, terliklerimi giymedigimden, seke seke etrafdaki kişilere dikkat etmeden yürüyordum.
Geri dönüşde güneşleyen bir genç: af edersiniz sizin adınız Mesut Eski’mi? diye sordu. evet yanıtı alınca kendisini, Denizli Lisesi pansiyonundan biz lisedeyken orta okul öğrencisi olan Merhmet Tavas diye tanıtdı. Nerdeyse on yıldan fazla zaman geçmişti. Üniversiteyi bitirip doktor olmuş, tayin bekliyordu.
 Bizim konuşmamızı endişeyle izleyen Fatoş’la Övül’ün yanına geldigimde, Fatoş; endişelendigini söyledi. Çünkü bana birşey dememiş ama, uzun süredir Mehmet’in dikkatle bizi izledigini fark etmiş...

RAĞIP DEMİRBAŞ’IN MİLLİYETCİLİĞİ:
Amasra dönüşü ablamlarla birlikte bayram için Denizli’ye gelecektik. Eniştemin izni bittigi için ablamlar bizde kalırken, eniştem Almanya’ya dönmüştü. Ankara ve Denizli biletlerini önceden aldık gün sayıyorduk. 3 nolu yüksek fırın da beklenmedik ciddi bir arıza çıktı. Söz konusu Yüksek fırın Karabük ve Türkiye için çok önenliydi. Müdür Aytekin bey, tüm bayram izinlerini iptal etti. Benim gibi şehir dışına çıkma hazırlıkları yapan tüm arkadaşlar planlarını iptal edip yüksek fırının arızasını bir an önce gidermeye seferber olurken; konuşmalarında milliyetciligi kimseye bırakmayan yüksek fırın işletme mühendislerinden Rağıp Demirbaş, sessiz sedasız rapor alarak Kırıkkale’nin yolunu tuttu.
Bu davranışı, tatil dönüşü ona epey eleştiri getirdi. Siyasi yönü olmayan Aytekin bey; Ailesi iştir kişinin söze bakılmaz diyerek, noktayı koydu.

MEMİŞ ALİ USTA’NIN HAKSIZ FIRÇASI:
Günlerden pazar dı, babam ziyaretimize gelmişti. Akşam üzerine dogru piknige gitmeyi planlıyorduk ki, gelen telofon, fabrikaya gitmemi söylüyordu. Babamdan özür dileyerek zorunlu olarak fabrikaya gittim. Müdür dahil tüm yüksek fırınlar ve sinter müdürlüğünün mühendisleri oradaydı.bu saatte niçin çagrıldığımızın yanıtı: tepeden inme, hiçbir demir çelik deneyimi olmadan, işletmeler müessese müdür yardımcılığına torpille atanan Memiş Ali Usta’nın çagırmasıydı. Rize’li olan Memiş bey; Trabzon Spor’un Cumhurbaşkanlığı kupası maçı uzatmaya kaldıgından, kendi belirlediği randevu saatinden, bir saat sonra geldi
3 nolu Yüksek Fırın revartmandaydı. Bu fırın, bakım ve onarım grubuna teslim edilmeden önce işletme mühendisleri; vardiyaya girerek, asıl görevlerini aksatmadan, buradaki işlerinde düzenli gitmesini sagladılar. Fırın revartman için ilgili gruplara teslim edildikten sonra, rutin işlerine döndüler.
Toplantıda Memiş bey; gerekçesini net olarak açıklamadan, ben Aytekin beyi sizlere ezdirmem diyerek başladıgı fırçayı yarım saat sürdürdü... konuşması bitiminde herkes başını öne eymiş vaziyet de beklerkenben söz aldım. Tabiri caizse siz, bizleri yarım saattir fırçalıyorsunuz, suçumuzu öğrenebilirmiyim dedim. Herkes hafta tatili yaparken müdür Aytekin bey işçilere temizlik yaptırıyordu yanıtı aldım. Onun üzerine; müdürlügümüz çalışma düzeni hakkında kısa bilgi vererek, her arkadaşın sorumlu olduğu bölümler olduğunu,  normal zamanlarda bu işlerle meşgul olduğumuzu, eksra bir iş oldugunda da, yapılan programa göre o işe de katkı sagladığımızı anlattım. Bu Pazar günü için kimse bize bir görev vermedi dedim.
Bunun üzerine Aytekin beye dönerek sen kimseyi  bu eksra göreve çağ
gırmadın mı? dedi. Aytekin bey, müdür muavini Enver Bostancı’dan Pazar günü bir arkadaşı görevlendirmesini istedigini söyledi. Söz alan Enver bey; Rağıp Demirbaş’ı görevlendirdigini söyledi. Rağıp bey ipe un sererek görevine gelmeyişini anlattı.
Rağıp’ın sorumsuzlugundan; 12 mühendisin Pazar günleri zehir olurken, ayrıca haksız yere fırça yemeleri yanlarında kar kaldı.
Bu suçluların belirlenip, gerekli cazaların verilmemesi, herkesin herşeyi sineye çekmesi davranışı; böyle devasa tesislerin çökmesinin ana nedenlerinden birini oluşturdu.

ENTEGRE TESİSSLERİN SORUNLARININ TARTIŞILDIĞI TOPLANTI:
KASMD Karabük Ağır sanayi Mühendisleri Derneginin Müessese Müdürlüğüyle ortaklaşa organize ettiği toplantıda;  Kok Fabrikaları, Yüksek Fırınlar ve Sinter, Çelikhane ve Haddehanelerin sorunları masaya yatırılacaktı. Bu amaçla bizim müdürlük adına sunulacak bildiryi benim hazırlamam istendi.
Tüm birim yetkilisi arkadaşların görüşü alınarak, o günkü koşullara göre sivri gelecek bir metin ortaya çıkarıldı. Bildiriyi normal olarak müdür Aytekin beyin sunması gerekiyordu. Toplantı günü izin alarak şehir dışına çıktı. Ne müdür muavini Enver bey nede baş mühendisler Ferit ve Metin bey bildiriyi toplantıda okumaya talip oldu.
 Zurnanın son deliği olarak ben, sunumu yapmak zorunda kaldım. Bildiride sundugumuz sorunlar ve çözüm önerilerimiz bizim tahmin ettiğimiz gibi ilgi görüp, büyük tartışmalara neden olmadı.
Toplantıda bu öneriler yapılmamışcasına, eski hamam eski tasla işler devam etti.

OLAYLI OLAGANÜSTÜ KASMD GENEL KURULU:
KASMD Karabük Ağır Sanayi Mühendisler Dernegi neredeyse Demir- Çelik fabrikaları’yla yaşıttı. Son yıllara kadar,  Fabrika müdürlükleri KASMD’dan geçiyordu. Bu yıllardaki politize olmak, dernegin etkinligini hayli azalttığı için, üyelerin pek ilgisini pek çekmiyordu. Aylık çıkardığı bilimsel “Demir- Çelik” dergisini bile çıkarmakta zorlanıyordu. Kapatılması gerektigi düşüncesi üyeler arasında giderek yaygınlaşıyordu.
Böyle bir ortamda yapılan Genel kurulda, divan başkanlığını ben yapıyordum. Organlara şeçilecek sayıda üye olmadığı için  bazı arkadaşları telefonla çagırarak şeçimi tamamladık.
Dernegin mutaat görevlerinden biride Demir-Çelik’in  kuruluş yıldönümü olan 3 Nisan’da Balo düzenlemekti.
Tüm hazırlıkların yapıldığı balo gününe birkaç gün kalmıştı ki, İskenderun Demir- Çelik’de  mühendis arkadaşların dövüldügü haberi geldi. Haber üzerine bazı arkadaşların baloyu iptal etme önerileri; başta Başkan Mehmeteli Özbozkurt ve yönetim tarfından, her gün beş on kişi siyasi nedenlerle ölüyor, ayrıca yapılan hazırlıklardan geri dönülecek yerde olunmadıgı gerekçesi ile öneri dikkate alınmıyor.
Yeni Genel Müdürün örgüt yöneticileri ile toplantı yapması, önceden dernege ilği göstermeyen bazı arkadaşların iştahını kabarttıgı için, bu durum gerekçe gösrerilerek, mevcut yönetimi olagan üstü genel kurula zorladı.
Olagan genel kurullarda, seçim yapılabilmesi için minimum sayıya telefonlarla ulaşılabilirken, olagan üstü genel kurul da salonda nerdeyse ikiyüz kişi vardı. Mevcut yönetimin solculugunu yeterli bulmayan yeni ekip, büyük tartışmalar sonunda Süleyman Altun Başkanlıgında yönetime geldi.

HAKLARIMIZI, KULLANMAYARAK PROTESTO:
Büyük umutlar beklediğimiz CHP iktidarından, memurlar lehine hiç bir  iyileştirme olmazken, “MC” hükümeti döneminde Erbakan tarafından verilen ikramiyede yasal olmadıgı için taksitle geri alındı.
Dr.Mehmet Çelen’in başkanı olduğu Memurlar Derneği; sesimizi duyurmak için nasıl bir tepki gösterelim konulu toplantıyı “Memurlar Kulübün”’de yaptı.
Bol eleştirilerin yapıldığı toplantıda, hiçbir ses getirecek somut öneri gelmiyordu. Söz alarak şu öneriyi yaptım: servis otobüslerine binme, fabrika da yemek yeme gibi kazanılmış haklarımızı kullanmayarak tepkimizi gösterelim dedim.
Önerim büyük ilgi gördü, gerekli hazırlıklar yapılarak uygulandıgında; yerel ve ulusal basında geniş yer aldı. Dernek yöneticileri Demir- Çelik yönetimi tarafından kabul edilerek, görüşmeler başladı. 

KARABÜK TÜTED ŞUBESİ KURULMA ÇALIŞMALARI:
Tüm teknik elamanlar derneği “TÜTED” teknik elamanların sendikalaşması konusunda yogun çalışma yapıyordu. Demir-Çelik bünyesindeki tüm tekknik elamanlar dernekleri; söz konusu derneğin şubesini kurma çalışmaları dogrultusunda, “Yenişehir Mühendisler Kuübü”’de 450, 500 kişinin katıldığı bir toplantı yaptı. Oturum başkanlıgına ben getirildim. Saatler süren toplantı sonunda, benim başkanlıgımda bir yürütme kurulu önerildi. Öneri oybirliğ ile kabul edildi. Sanat okulu mezunlarından başlayıp tüm teknik elaman derneklerinden üye bulunan kurul yedi kişiden oluşuyordu.
Kurul sık sık bir araya geliyor ama bir arpa boyu ilerleyemiyoruz. Zaman zaman sabrımın tükenip bu görevden ayrılma istegimde kabul görmüyordu. Bu güne kadar çalıştıgım hiç bir örğütte böyle başarısız olmamışdım. 12 Eylül darbesiyle görev kendiliginden son buldu.

TEKNİK PERSONEL YASA TASARISI:
CHP Hükümetinde Bayındırlık Bakanı olan Şerafettin Elçi;  bir teknik eleman personel yasa taslağı hazırlayarak, teknik elemanlardan taslakla ilğili eleştiri ve önerilerini istedi. Bu kapsamda  Demir- Çelik’te çalışan mühendislerin öneri ve eleştirilerini belirlemek için TMMOB İş yeri temsilcisi olarak bir toplantı yapmam gerekiyordu. Tüm mühendislerin dernegi olan KASMD ile bu konuda işbirliği yapmam; hem dostlarım hemde  KMO Ağır Sanayi Bölğesi Şube yönetiminde birlikte çalıştıgım arkadaşlarımın, büyük tepkisini çekti. Toplantıyı boykot etdiler.
D.Ç Eğitim müdürlüğü toplantı salonunda; üyelerin büyük ilğisiyle ve İşletmeler Genel Müdür muavinininde katıldıgı verimli bir toplantı yapıldı. Taslagın tüm maddeleri tek tek ele alınarak, belirlenen eleştiri ve öneriler rapor olarak TMMOB’ne gönderildi.

MESLEK YÜKSEK OKULUNDA ÖĞRETMENLİK:
O yıllarda Meslek yüksek okullarını açılması modaydı. Açıldığı yerde böyle bir okula gereksinme duyulup duyulmadıgına bakılmadan, yeterli okul binası, öğretmen ve diğer gereksinmelerin karşılanıp karşılanmayacağı dikkate alınmadan, siyasi nedenlerle her il ve ilçede mantar gibi yüksek okullar doguyordu.
Karabük Meslek Okulu, bu okulların şanslılarındandı. Hem bina hemde atölye, laboratuvar, öğretmen açısından Demir-Çelik büyük kaynaktı.
Oda olarak nasıl? yardımcı olabileceğimiz konulu ziyarette, bizden Kimya bölümü için öğretmen yardımı istediler. Benimle beraber dört arkadaş iki yıl öğretmenlik yaptık.

SAİME, İHSAN BİRİNCİ’LERİN RABALARINI UNUTMASI:
Her ikiside Trabzon’lu olan çift arabalarını yeni almışlardı. Hafta sonu karı, koca alış veriş yapmak için çarşıya inmişler. Elleri paketlerle dolu, benim de bindiğim dolmuşa geldiler. Dolmuş “Sosyal Bina”’nın yanına gelince İhsan, keşke arabayla inseydik dedi. Saime, biz arabayla inmedik mi? diye sordu. İhsan dolmuşu durdurup, arabayı almaya giderken, Saime yola devam etti.

YÜKSEK FIRINLARDA YARDIMLAŞMA:
Yüksek Fırınlar ve Sinter müdürlüğün de çalışan mühendis, ideri pğersonel ve bir kısım işçilerin katılımıyla, ay sonlarında parasız kalan arkadaşlara katkıda bulunmak amacıyla bir yardımlaşma sandıgı oluşturduk.Üyeler sandığa her ay 50 tl. yatıracak, biriken para; ihtiyacı olan üyelere, saptanan kurallara göre borç verilecek. Başlangıç da alınan borç; aybaşında tamamı ödenecek, kasada yeterli miktara ulaşıldıgın da, taksitle ödemeye geçileşecekti.
Üye sayısı giderek artarken, kasada fazla para kalmaya başladı. Üyelerin memleketlerinde yetişen, üretilen emtialar getirilip üyelere karsız satılmaya başladı. Üç yıl kadar benim yönetimimde devam eden sandıkta hayli para birikmiş, üyeler ihtiyaç duydukları paraları başkasından yüz kızdırak isteme, yerine sandıga başvuruyordu.
O yıldaki genel kurulda Metin Kurt; kuruldugundan beri Mesut arkadaşımıza yük oluyor, yürütmeyi başka arkadaş alsın dedi. Bir şikayetimin olmadıgını ama gönüllü varsa devretmeye hazı oldugumu söyledim. Metin, kendisinin gönüllü oldugunu söyledi ve yürütme ona geçti.
O işi ticarete döktü. Birkaç kez değişik emtia getirip kerla üye ve üye dışı kişilere satış yaptı. Yıl ortasında sandıkta hatırı sayılır para oluştu. Biriken paranın burada atıl kaldıgını, sandığı fes ederek paraları herkes kendi degerlendirsin önerisiyle olağan üstü genel kurulu topladı. Bu önerisi ilk anda üyelere cazip geldi. Bu güzelim kuruluş böylece dagıldı.

DEÇ- KOP’UN KURULMASI:
Kok fabrikaları işletme ve bakım elamanları arasında gayri resmi bir yardımlaşma kurumu vardı. Bu kurumu resmileştirip, tüm Demir- Çelik’i kapsaması düşüncesi oluştu. Bu düşünce ilgi görünce, beş kişiden oluşan bir kurucu yönetim oluşturularak çalışmalara başlandı.
Kurcu yönetim şu kişilerden oluştu:
Başkan: Mehmet Eli Özbozkurt
Yazman:Mesut Eski
Sayman: Hamza Öden
Üye      :Mustafa Çakır
Üye      : Osman Ekşioğlu
İlk iş Demir- Çelik çalışanları tüketim kooperatifinin “DEÇ-KOP” resmiyet kazanması saglandı. Demir- Çelik Yönetimi ile görüşerek  kullanılmayan, harabe durumundaki küçük bir binanın bize tahsisi temin edildi.  Bina, Demir- Çelik’in malzemeleri ve elamanları ile genişletildi ve onarıldı.
DEÇ-KOP’un iki ana görevi vardı: biri, üyelerin belirlediği kesintilerden oluşan parayı cüzi faizle üyelere borç vermek. İkincisi, toptan ana gıda maddeleri, giysi, ayakkabı, ziynet,v.s. tüketim emtiaları ile dayanıklı tüketim emtiaları getirip üyelere satmaktı.
Mevsime göre; çuvalla toz şeker, patetes, soğan gibi gıda maddeleri üreticiden direk üyelere ulaştırıldı.
Televizyon, çamaşır makinası, buz dolabı gibi dayanıklı tüketim malları kampanyaları düzenlendi
Renaunt, Lada marka araba kampanyaları düzenlendi.
Demir- çelik’in tüm çalışanlarına yılda bir verdigi elbise organizasyonlar yapıldı.
DEÇ-KOP’da üç yıl sekreter, iki yılda Başkan olarak görev yaptım. Sinterdeki modernizasyon nedeniyle işlerimin yogunlaşması; yönetimden ayrılmak zorunda kaldım.
DEÇ- KOP Grev zamanında, bine yaklaşan işçi üyesine büyük desdek sagladı. İlerleyen yıllarda toptancılıgı yanında, süper marketcilige de başladı.

HASAN ÇAĞRI’NIN DOGUMU:
Fatoş, hamileliginin sekizinci ayındaydı. Pazar akşamı Birsin beylerden dönünce, Fatoş rahatsızlandı. Yürüyerek SSK Hastanesine gittik. Nöbetci ebe- hemşire; su kesesi patlamış, şu anda yapılacak bir şey yok, eğer sancın sabah devam ederse yine gel diyerek bizi geri gönderdi.
 O zamanlar her ay bir bilezik alarak tasarruf etmeye çalışıyorduk. Pazartesi günü maaş alacağımızdan, doğum için ayırdıgımız paranın son kuruşunuda harcıyarak, Cumartesi günü bilezik aldığımızdan hiç paramız yoktu.
Sabah Birsin beylerden 500 tl. borç alarak yine yürüyerek hastaneye gittik. Övül’ünde ebesi olan Naime abla; Fatoş’un durumunu ögrenir öğrenmez, bir tarafdan nöbetci hemşireyi böyle bir hastayı nasıl? eve gönderirsin diye haşlarken, diğer tarafdan doktoru bulmaya çalışıyordu. Böbek ve annenin hayati tehlike içersinde olduklarından çok heyacanmışdı. Uygun yatak bulup, Fatoş’u yatırılıp, doktorun müdehalesi sağladıktan sonra Naime abla rahatladı.
Ben büroklatik işleri yapmak için Fatoş’u Naime ablaya emanet edip ayrıldım.
Memur statüsünde olduğumdan daha sonra geri alacağım 7500tl., işlemleri tamamlamam içi gerekiyordu.  Aklıma ilk Halit geldi, magazaya henüz gelmemişti, Fatoş’un okuluna ugradım maaşını almak için, en erken saat on bir de verebileceklerini söylediler. Mustafa Özyurt’a telefon ettim. Gece fırında nöbetci oldugunu, yarım saate kader evde olacagını ve parayı verebileceğini söyledi.
Resmi işleri tamamlayıp evde haber beklemeye başladım. 1 Aralık 1981 Pazartesi günü Saat 14.30 da Naime abladan saglıklı oğlumun oldunu öğrendim. Sorum üzerine Fatoş’unda sağlıgının çok iyi olduğunu söyledi. Sevinçten uçarak hastaneye gittim.

HASAN ÇAĞRI ADI NASIL KONDU:
Doğumdan önce, dürüstlüge, adelete, iyilige, yani insanlıga çağrı düşüncesiyle kız da olsa oglan da olsa çoğumuzun adına “Çağrı” vermeyi kararlaştırmıştık. Fatoş’un babası, Babamın adının konulmasının daha uygun olacağı önerince,  Hasan Çağrı  vermeye karar verdik.

ÇAĞRI’NIN SAKATLIĞI:
Sabah hastaneden almak için gittigim de Fatoş’un moralinin bozuk olduğu gördüm. Nedenini, Çağrı’nın ayaklarının içe dönük olduğu söyledi.
Doktor; büyük sorun olmadıgını söyleyerek, bir ay sonraki kontrolde daha doğru teşhis koyulabilecegini anlattı.
Bir ay sonraki kontrolde durumun ciddi oldugunu, topal kalmaması için ancak bir üniversite hastanesinde tedavi olması gerektiğini belirtti. 
ÇAĞRI’NIN ALTI AYLIKKEN OLDUĞU AMELİYAT:
Bir aylıkken başladımız A.Ü. Tıp fakültesi Ortapedi servisindeki tedavinin altıncı ayın da sona yaklaştıgımızı beklerken, amaliyatla karşı karşıya kaldık. Haftanın her Çarşamba günü Çağrı’nın tedavisini yapan Dr. Tayfun Açıkgöz’de iyileşmenin ameliyata kalmasına çok üzüldü. Doktorun büyük yardımları ve Allah’ın izniyle ameliyat sonrası Çağrı saglığına kavuştu.
Çağrı ameliyat olabilmesi için önceden bazı testler yapılması gerekiyordu. Dr. Tayfun beyin yardımları ile hızlı bir şekilde testleri yaptırdık. Son olarak kan testi gerekiyordu. Bu da çocuk bölümünde olacaktı. Doktor beyin aracılığı ile gittiğimiz bu bölümde, yemek saati gelmişti. Bizimde işimiz aceleydi. Çağrı’yı gören doktor hanım bu çok küçük damarını bulamayız diyerek, hazırladığı iğneyi boynunda ki damara ilk batırdıgında sonuç alması, hem onu hemde bizi çok sevindirdi.

YAŞAMIMIZIZ İLK RÜŞFETİNİ VERDİK:
Her Çarşamba günü Fatoş ve ben işyerlerimizden idari izin alıp Çağrı’yı hastaneye götürüyorduk. Doktor bir hafta önceden film çekilme kagıdı veriyor ama rötgen de filmin çekilmesi ögleden sonraya kalıyordu. Bu da bizim; Hava kirliligi nedeni ile kaloriferler yakılamadıgından, soğuk hastanade boş yere beklememizi ve Karabük son arabasına yetişmemizi zorlaştırıyordu.
Ankara içersinden gelen aynı soruna sahip aile hiç beklemeden filmlerini çektirip, sıranın sonunda olmalarına ragmen filmleri hazır oldugundan öne geçip, işlerini çabuk bitiriyorlardı. Birkaç hafta içersinde bu aile ile dost olduk. Durumumuzu anlatarak tanıdıklarından bizim de yararlandırmalarını istedik. Tanıdıkları olmadıgını, her seferin de film kagıdı altına 50 veya 100 tl. koyduğunu söyledi.
Ertesi hafta onlarca kişinin baktıgı yere, iki yüz tl. kagıdın altına koyarak uzattım. Görevli kagıdı alırken parayı alamadı. Karanlık odada filmmi teslim alırken de ben parayı vermeyi beceremedim. O hafta işlerimiz filmin erken çıkması ile çabuk bitti. Ertesi hafda bu parayı veremedigimiz için zornalacaktık
Fatoş; parayı benden aldı, ilgiliye yaklaşıp, filmmi erken çıkardığı için teşekkür edip, bizim için küçük birşeyler almasını söyleyerek bakanlara aldırmadan uzattı. Görevli; sanki resmi bir iş yapıyormuşcasına, çekinmeden parayı aldı. Bundan sonra her hafta rüşfet vererek, film işini çözdük.  

ÇAĞRI BOGULUYORDU:
Bir Cumartesi öğleden sonraydı. Yetmiş evlerde, Çağrı’ya mama yidiriyorduk. Nasıl olduğunu anlayamadık, mama çağrının genzine kaçtı. Çağrı nefes alamayıp, morarırken, Fatoş’la ben ne yapacağımızı şaşırmış vaziyetde etrafın da dolanıyorduk.Bakıcı kız Zemine, üst kat komşumuz Perihan hanımı çagırdı. Perihan hanımın müdahalesiyle Çağrı, rahat nefes almaya başladı.

ZEMİNE’NİN BABASI:
Zemine’nin ailesi, Çankırı’dan Karbük’e göçmüş işsiz bir aileydi. Bir abisi ve birde küçük kız kardeşi vardı. Övül üç yaşlarındayken ona ablalık yapması ve ailelerinede katkı olması için Zemine’yi işe almıştık.
Babası, Demir Çelik’e geçici işçi sağlayan bir mütahit kanalıyla Demir Çelik’te asgari ücretle geçici işçi olarak işe başladı. Keçinin bile zor inip çıkabildiği ve şehrin en dışındaki bir yer de gece konduyu andıran basit bir eve sahip oldular. Abisi basit bir fırın yaparak simit üretip sokak aralarında satıyor du. Karabük’e geldikleri ilk günlerle karşılaştırıldıgında, baya iyi duruma gelmişlerdi. Övül, bize ziyarete gelen dedesi ile köye gitmek isteyince, Zemine’de ayrılmak zorunda kaldı.
Zemine’nin ayrılmasına karşın ilişkilerimiz aileyle giderek sıklaştı. Babasının geçici işçilikten, daimi işçilige geçebilmesi için gerekli okur yazarlık belğesini almasında Fatoş’un büyük katkısı oldu. Çalıştıgı Çelikhanede vardiya işçisi olması için arkadaşım olan müdür Asil Savran’dan rica da bulundum.
Çağrı’nın doğumu yaklaşırken, aileyle görüşüp kızlarını biz de çalıştırıp çalıştırmayacaklarını sormak için evlerine gittik. Kızlarının büyüdügünü, gelip giderken sorun çıkabilecegini gerekçe göstererek kabul etmediler. Bu mahalle ile bizim kaldığımız mahalle arasında boşluk vardı. Sabah erken saatlerde ve akşamları çok tehna oluyordu. Bu nedenle çevrelerinde çocuk bakmak isteyen tanıdıkları varsa, sürekli bizde kalabileceğini ve ayda vermeyi düşündüğümüz maaşı söyleyerek bize yardımcı olmalarını isteyip, ayrıldık.
Ertesi gün, sürekli bizde kalması kaydıyla kızları Zemine’nin çalışabilecegini bildirdiler ve çalışmaya başladı.
Şubat tatilinde Zemine’ye izin verdik. Tatil ortasında Fatoş’un Denizli’den samimi arkadaşı, Karabük spor futbolcusu Yasin’in eşinin annesi Karabük’e gelmişti. Bunları kulube yemeğe davet ettik. Akşam çocuklarla kalması içinde Zemine’yi bir günlügüne eve çağırdık.
İş çıkışı bize uğrayan babası, akşama doğru ayrılırken Zemine’yide götürmek istedi. Zemine’nin geliş nedenini anlatarak bu gece bizde kalacağını söyleyince, babadan beklemediğim bir itiraz geldi. Akşam kulübe gideceğgmizi söylediğim için itiraz ettiğini düşünerek kulübü anlatmaya çalıştım. Sen beni cahil mi sanıyorsun? ben kulübün ne olduğunu biliyorum, kızımı çocuk bakımı için size verdim, hizmetçi olarak degil deyince nevrim döndü. Baba kız her ikisinide kovdum. Günahsız Zemine’nin aglayarak ayrılmasının etkisini aylarca üzerimden atamadım. 
Yeni bir bakıcı buluncaya kadar Fatoş’un annesi, sag olsun onbeş gün bizi idare etti.

BİRSİN BEYİN ÇİCEGİ:
Birsin bey ve eşi gerçekten İstanbul beyfendisi ve hanımefendisi olan İstanbul’lu bir aileydi. Noyan, Gülbiz adlarında çok şeker iki genç çocukları vardı. Çekirdek ailerinde pek etliye sütlüye karışmadan mutlu bir yaşam sürüyorlardı.
Birsin bey; boş zamanlarında çok güzel elsanatı işler yapar, İstanbul’dan getirdiği nadide çiçekleri gözleri gibi korur, başkalarına üretmek için vermede çok cimriydi.
Konuk olarak onlarda olduğumuz bir gün; bir çicek dikkatimi çektiğinden ve sohbet olsun diye bazı sorular sordum. Ayrılırken çiçekten bana bir kök verdi. Çok dikkat etmeme rağmen  eve gelirken fide kırıldı. Çok üzüldüm, Birsin beye söyleyemezdim. Var olan hazır saksıya o gece fideyi diktim. Çok zor yetiştirilebildigini söyleyen Birsin beyi yalancı çıkarılcasına çicek öyle geliştiki, Birsin bey kıskandıgını söylemekten kendini alamadı.

İLK ARABAMIZI ALDIK:
Dügün takıları ile araba alma girişimimiz ailelerin sıcak bakmaması nedeniyle olumlu gelişmedi. Aradan epey zaman geçti. Komşumuz olan Yenişehir Orta Okulu Müdürü Osman Bey ikinci el “murat-124” almıştı. Fiatını duyunca, birikimimiz olan parayla bizde, böyle bir araba alabileceğimizi düşünmeye başladık.
Babam ziyaretimize geldiginde, komşunun arabasına benzer bir araba almayı düşündüğümüzü söyledik. Babam böyle bir arabayla ben sizi köye sokmam dedi. Daha iyisine gücümüz yetmeyecegini söyleyince; iyi bir araba alın, üzerini ben tamamlarım dedi.
500.000tl.si babamdan, 850.000tl.ye şiteyşın Renaut marka araba aldık.

ZONGULDAK VALİLİĞİNDE ÖVÜL ŞİİR OKUDU:
Övül ana okulun gözde öğrencilerindendi. Yeni okula başlayan öğrencilerin okula uyum saglamasın da, öğretmenler Övül’den yararlanırlardı.
23 Nisan Milli Eğemenlik ve Çocuk Bayramında ana okulları adına bir çocuk şiir okuyacaktı. Buna Övül şeçilmişti. Kortej halinde stadyuma giderken Övül okulun flamasını taşıması gerekirken, Kız Meslek Lisesi beden öğretmeninin kendi kızı lehine öğretmenleri zorlaması, Övül’ü magdur etti.
Şiiri onun okuyacağını söyleyerek, onu motife ettim. Ne yazıkki orada da; Milli Eğitim Müdürünün akrabası olan Demir- Çelik Ana okulu Müdüresinin kabrisine, Övül’ün şiir okuma hakkı feda edildi.
Bu olumsuzluklar karşısında Övül, neredeyse hiç etkilenmemiş gibi davrandı.
Fatoş okul değiştirmek için başvuruda bulundu. Denizli’den aile  dostları olan Vali Muavini ziyaret etmek istegine; ehliyet sınafı için  Zongul’dakta bulunduğumuz sırada Halil’in isteği üzerine ugradığımızda, soguk davrandıgı gerekçesi ile sıcak bakmıyordum. Zonguldak’a gider ama ben vali muavinine ugramam koşuluma, Fatoş uyunca hem gezi hemde tayinini takip için Zonğuldak’a gittik.
Fatoş; vali muavininin odasına girdigin de, Övül ve ben koridorda beklemeye başladık. Kısa bir süre sonra kapıcı bizi içeriye davet etti. Çok sıcak bir ortam vardı, anılar tazeleniyor, sohbet sohbeti açıyordu ki, Övül birden ben size Kaymakam amcayı şikayet edecem dedi. Neden? sorusuna: Kaymakam amca bana bayramda şiir okutmadı dedi.
Vali muavininden, Kaymakam okutmadı ise burada okuyabilirsin yanıtını alan Övül, altı kıtalık oldukca uzun şiiri bir çırpıda okudu.

TRENDE KALMA:
Ehliyet almak için sık sık trenle Zonguldak’a Halil’e beraber gidip geliyorduk. O gün dönüşde tünelde çökme olması nedeniyle yolda kaldık. Yolun açılmasının uzun sürecegi anlaşılması üzerine küçük bir yerleşim alanı olan                halkı yolcular için seferber oldu: kapanan kahvehene, bakkal açıldı. Fırınnın ekmek çıkarması saglandı. Ekstre yapılan bu işlerden hiçbir faiş ücret alınmadı. Sabaha kadar açık kalan kahvehane de kahveci, sürekli sobayı yanık tutarken, hiç kimseyi ikide bir çay içermisin? diye rahatsız etmedi.
Gördüğümüz bu olagan üstü insanlık davranışlarına; zaman zaman yazdığım “Pota” sanat dergisinde teşekkür yazısı yazmayı ihmal etmedim.
RÜŞVETLE EHLİYET ALDIM:
İki ayda bir sınav günü verildiği bu zamanlarda, kendi arabamı rahatlıkla kullandığım halde, sınavlarda başarılı olamıyordum. Bütçeye konan yüksek trafik cezaları geliri nedeniyle; site içersinde bile arabamı kullanamıyordum ki, pratatigimi artırabileyim. Bir pazargünü cesaret edip bindiğimizde, 3000tl. ceza öderken, polisden korkan Övül saatlerce agladı.
İlk rüşvet verme girişimim, ortalığın karışıklıgı nedeni ile hedefe ulaşamadı. İkinci girişimim; “Çelik-İş” sendikasının bir yönetici aracılıgı ile, yerel gazete sahibinin yardımıyla 20.000tl. mal oldu.

İLK EVİMİZİ ALDIK:
Kayın pederler evlerinin üzerine iki kat dört daire daha çıkmışlardı. Beton arması ve tuglası örülen bu dairelerin içersinin işlenmesi için para kalmamıştı. Tüm malvarlıgını buraya baglayan kayın peder kamyonlarınıda sattığı için gelir kaynagı da kalmamıştı.
Bu daireleri dört çocuğuna, şu andaki maliyeti üzerinden satma fikri gelişti. Dairelerin iç işlerini herkes kendi yaptırması kaydıyla bu düşüncede herkes hemfikir oldu., Benim organize ettiğim kura çekimiyle daireler sahiplerini buldu.
Maliyete arsa payı sokulmadan belirlenen miktar, taksitler halinde kayın peder ödenecekti. Bu şekilde sahip olduğumuz evi, Karabük çevremize hava atmak için kayın pederlerin hibesi olarak lanse ettik. İlk yıl taksitlerini ödedigimiz bu evin ikinci yıl yine taksitle tüm ahşap işlerini yaptırdık. Geri kalan işleri, kiracı yaptırarak kiradan kesti.
1985 yılında kiraya verilen bu evimizden ilk kirayı temmuz-1995de almaya başladık.

POTA SANAT DERĞİSİ:
Karabük Demir –Çelik’te sanatla uğraşan hayli arkadaş vardı. Değişik sanat dergilerinde şiir ve düz yazıları yayınlanan bu arkadaşlar; birikimlerini daha geniş yansıtabilecekleri bir sanat derğisi çıkarmaya karar verdiler. Derginin adınıda “POTA” koydular.
Bu dergi için bendende yazı yazmamı istediler. Benim bu konuda herhanği bir deneyimimin olmadığını söyleyince Mesut Sanlı; Kimya Mühendisleri şube haber bültenini kimin hazırladıgını biliyoruz, diyerek beni yazmaya yüreklendirdi.
Aylık çıkan bu dergi üç yıl kadar yazın hayatını sürdürdü. Bende beş altı makaleyle katıldım. Hatta bir yazımın; Yoğoslavya’da yayınlanan bir dergide, “pota”’dan alıntı yapılarak yayınlandığı bilgisi bana geldi ama o sayıya ulaşamadık.

ŞERHOŞ, ERDOĞAN’NIN LOJMANININ KAPISINI ÇALMAM:
Fatoş çocuklarla beraber Denizli’de, ben yaz bekarıydım. Kulübde arkadaşlarla kafa çekip, kalkacağımız sırada gaza gelip guruba bir büyük rakı ısmarladım. Bazı arkadaşlar geç olduğu gerekçesiyle ayrılınca, şişeyi daha az kişi bitirmek zorunda kaldık.
Çorba içmek için Safronbolu’ya gittik, dönüşde anahtarım olmasına karşın kapıyı açamadım. Uzun süre bahçedeki çardak da oturdum, çıkardım. Sabaha karşı son kez bir daha kapıyı denedim ama olmadı.
Mecburen akşam beraber nolduğum Erdoğan Tolan’ın lojmanına gittim. Onu uyarmak çok zor oldu. Çünkü oda sızmıştı.

İZMİR- .ÇEŞME’DE ARSA ALIMI:
Teknik Emniyet Müdürü Taner Seyhan abi, Çeşme’de yazlık ev maketlerinide göstererek arsa şatışları yapıyordu. İlk furyada paramız olmadıgından ve kirada oturduğumuz için hiç ilgilenmemiştik. Lojmana çıktığımız günlerde Metin Kurt;  kaçırdığımız fırsatdan tekrar yararlanma imkanı doğduğunu söyleyince, peşinat için gerekli parayı Kayın validenin Övül’ün doğumunda taktığı bileziği bozdurarak, bizde bir hisse aldık.

İZMİR- ÇEŞME ALTINDA ARSA ALIMLARI:
Büyük umutlarla aldığımız Çeşme’deki arsanın sit alanı içersinde olduğu ortaya çıkması yazlık ev hayalimizi suya düşürdü. Demir- Çelik sanayi kongresi nedeni ile sık sık görüştüğümüm Metallurji Odası başkanı Yüksel Atalay’ında yönetim kurulunda olduğu “ Eğe- Örnek Tatil Köyü” kooperatifine üye oldum.
Beş altı ay sonra Fatoş için Emekli Sandığından çektiğimiz paryı yatıracak yer bulamayınca ve kooperatifden gelen yazının reklamına kanarak, Fatoş’da ayrı bir pay alarak ortak oldu.

GECE YARISI EVİN ARKASINDAN GELEN SİLAH SESLERİ:
Anarşi tüm hızıyla bütün yurdu kapsamıştı. Akşamları evden çıkamaz olduk, hergün on on beş kişi siyasi nedenle öldürülüyordu.
Kaldığımız lojmanın arkasınde geniş bir boşluk vardı. Yatak odamız buraya bakıyordu. Gece yarısı sekiz on el atılan silah sesiyle uyandık. Yatakdan kendimizi yere attık, Çağrı’nın karyolası tam karşıdaydı. Sürünerek onu alıp, müsafir odasına geçtik. Bir iki saat heyacanla bekledik, arkası gelmeyince müsafir odasına yer yatağı yaparak yattık.

ENVER BOSTANCI’NIN SİNAN’I KORUMASI:
Sinan; AP Karabük ilçe gençlik kolu başkanı ve bizde demirhanede alt kademede işçi olarak çalışıyordu.
İlerleme sınavında takdir puanı düşük olduğu halde, sendika yetkilisi; komisyondaki diğer üyelerin iyi niyetini suistimal ederek, önceden hazırladığı, sonradan bu kademe için çok ağır olduğu ortaya çıkan matamatik sorusunu sorarak, hak etmediği kademeyi almasını sağladı.
Parti çalışmalarından işleri aksatıyor, onun yapması gereken işleri hakkı yenen, alt kademedeki kişi yapmak zorunda kalıyordu.
Aynı siyasi düşünceye sahip ustabaşısı şikayeti üzerine habersiz gelmediği günleri devamsız yazmasını söyledim.
Dört gün üstüste devamsızlık yapınca, disiplin kuruluna iş aktinin feshi için sevk edildi. Bu arada giriş çıkış kartlarının başkası tarafından basıldığı ortaya çıktı.
İş ciddiye binip, müdür Aytekin bey ben birşey yapamam deyince, bana yalvarmaya geldi. Bende; çoluğunu çocuğunu düşünerek, bundan sonra kurallara uyacağını söz verip, ustasından af dilemesini, eğer ustası af ederse, bende af edeceğimi söyledim. Ustabaşısını o kadar bıktırmıştıki, af etmedi.
Aytekin bey görevli olarak şehir dışına çıkınca yerine vekalet eden Enver Bey tüm devamsızları silerek, hiç bir ceza almamasını sağladı.
Karşılığını Divri Madenleri Müessese müdürlüğüne atanarak aldı.

LİSEDE İNGİLİZCE DERSİ:
Dostumuz olan resim öğretmeni Şükran Şahin’in ısrarlı ricası üzerine; lise birlerin, ingilizce dersine girmeyi kabul ettim. Gerekli izinleri alıp öğretnmenliğe başlayacağım gün, sürprizle karşılaştım. Lise birlere değil, ders son sınıflaraydı. Bu noktada geri dönemezdim, mecburen kabul ettim.
Ayni siyasi partinin farklı Milli Eğitim Bakanlarının aldıkları farklı kararlar gereği, sınıfda iki gurup vardı. Bir kısm öğrenci ingilizceden sorunlu değildi. Uygulanacak müfradat ve kitap da yoktu.
Üniversite sınvı heyacanı içersindeki bu sınıfa hakim olma sorunu vardı.
Öğrencilere hiç birinin kalmayacağı sözü vererek; sadece öğrenmek isteyenler benim derslerimde pencere kenarına oturmalarını, diğerlerin gürültü etmemelei kaydı ile duvar tarafında başka derslerine çalışabileceklerini söyledim. Bu önerim öğrenciler tarafında kabul gördü. Kurda gördüğüm bir yöntemi uygulayarak seneyi sorunsuz tamamladık.

RECEP ERAKÇA SORUNU:
Recep işçi statüsünde büroda başarılı çalışan biriydi. Müdür Güven bey zamanında kağıt üstünde gaz temizlemenin kadrosundaki onikinci kademeye atamasını yaptırmış. Büroda huzuru kaçıp, ben iş yerine gitmek istiyorum deyince, kadronun benim bölümümde olduğu ortaya çıktı. Yapacak bir şey yoktu, bu bölüm hakkında hiç deneyime sahip olmadan, çalışanların hakkını gaps ederek, gelip gitmeye başladı.
Haksız buraya gelmesi yetmiyormuş gibi, ziyaretçilerle kumanda odasını doldurup, çalışmalarıda enğellemeye başladı. 12 Eylül darbesi olunca sünğüsü düştü.

12 EYLÜL 1980 DARBESİ:
Sabaha karşı Mehmet Eli Özbozkurt, telefonla darbenin olduğunu bildirdi. Heyacanla radyoyu açtık. Cuntanın bildirisi sık sık tekrarlanıyordu.
Ne yapacağımızı bilmeden sabahı bekledik. İşe gidilip gidilmeyeceği belli değildi, servis geldiğinde işe gittik. arkadaşların çoğu gelmememişti. Vardiya değişimi olmadan gecedeki işçiler görevlerine devam ediyordu. Kimin ne yaptığı belli değildi. Aytekin bey kendisinin fabrikada kalacağını belirterek bizleri eve gönderdi.  

12 EYLÜL’ÜN TEK YARARI:
12 eylül özellikle solcuların üzerine karabasan gibi çöktü. Kitaplar yakıldı, işçi hakları gasp edildi,                               İŞ ARAMA GİRİŞİMİM

1973 Yılının Eylül döneminde  E. Ü. Kimya Mühendisliği Yüksek okulundan Kimya Mühendisi olarak mezun oldum. Her dönemde olduğu gibi işsizlik sorunu zirvedeydi. Gazetelerde, Kimya  Mühendisleri kokereşçilik yapıyor gibi haberler  manşetten veriliyordu. Mezun olmanın sevincini, işsizlik korkusu ile yeteri kadar çıkaramadıgım günlerde, Bayram nedeni ile köye geldim.
Ailemin,  okulu kasasız belasız bitirirse mevlit okuma kararı nedeni ile, köyde kalacagım gün birkaç gün uzayacaktı.  Bizim mevlit okutacağımız Cuma gününe dayım talip oluca, bizim gün, bir hafta ertelendi. Bayram sonrası tüm arkadaşların köyden ayrılması ile suyu çekilen değirmene dönen köyde kalmam çok sıkıcı olacaktı. İzmir’e gidip geleyim önerisinmin bir mantıgı yoktu. İş aramak bahanesi ile Ankara’ya gitme düşüncemi babam olumlu karşıladı.
Dayımın mevlidi sonrası Ankara’ya gitmeye karar verdim ama Ankara’yı hiç bilmiyordum.  Harbiye’de okuyan teyze oğlu Mehmet’le buluşmam bu sorunu çözecekti.
Cumartesi  gece yarısı Ankara’ya gidecek otobüse binmek için Çınar’a giderken, liseden, dört senedir hiç görmediğin ve adını hatırlayamadığım arkadaşla kapalı spor salonu yanında karşılaştım.  Onun bu saatte nereye böyle diye laf atması ile ayak üstü sohbete başladık: iş aramak için Ankara’ya gideceğimi söyleyice, bir torpilimim olup, olmadığını sordu. Yok diye cevap verdim. O zaman Denizli CHP Senatörü Hüseyin Atmaca’yı görmemi önerdi. Heyecanlanarak, tanışıklıgı varsa bir mektup yazması isteğime, gerek yok kendini tanıt, sorunu söyle mutlaka yardımcı olur dedi. Hayal kırıklığı ile vedalaştım.
Harbiyenin çıkış kapısında Mehmet ve arkadaşı Avni ile  buluştuk. Onlar, hem Ankara’yı gezdirdiler hemde Kimya Mühendisi olarak  çalışabileceğim iş yerlerini gösterdiler. Ayrıca, Üniversitede okuyan arkadaşları Mustafa, Galip ve Musaletin ile tanıştırarak evlerinde kalmamı sagladılar.
SENATÖR HÜSEYİN ATMACA:
Pazartsi günü çalışabilecegim dört genel müdürlüğe yatıgım başvurlara; ya  başvuru formmunun kalmadıgı, yada uygun iş olmadıgı yanıtları aldım. Arsızlık yapıp düz kagıda yazdıgım dilekçelerime de, anında, şu anda uygun iş yok, oldugunda sizi arayacağız yazıp, hemen postaya verilmek üzere sekretre verildi.
Umudumu keserek, Ankara’ya gelmişken meclisi göreyim düşüncesi ile ögleden sonra meclise gittim. Meclisi gezerken Hüseyin beyi göreyim dedim. Şansım yardım etti. CHP Seneto grubu başkanı olan Hüseyin beyle görüşebildim.  Geniş bir odada benden öncekilerle yaptıgı görüşmelerden, bir tanıdıga gerek olmadan yardımcı olduğunu gözledim.
Sıram gelince; Denizli’li, yeni mezun Kimya mühendisi olduğumu, iş aradığımı, yaptığım başvurularda karşılaştıklarımı anlattım. Benden; ismini verdigi üç iş yerine müracat edip,  müracatımı belgeleyen kayıt numaralarını getirmemi istedi. Uçarak gidip geldim. Yetkilileri ile yaptıgı telefon görüşmelerinden olumlu sonuç alamayınca, TDÇİ Genel Müdürüne
mektup yazarak, Karabük’e yoracagını söyledi. Karabük neydiki, Hakkari’ye gitmeye hazırdım. 
KARABÜK’TE:
Mektubu alır almaz konuk olduğum arkadaşlara bir not bırakıp çantamı alıp, Karabük’ün yolunu tutdum. Yamur yaışlı bir gecede taksicinin götürdügü bir otelde kaldım. Küçük bir kasaba görünümlü Karabük’te iş müracatı yapmak için taksi ile  Demir- Çelik Genel Müdürlüğüne gittim.  Danışmada genel Müdürlükle görüşme istegim olumsuz karşılanınca, mektup getirtiğimi söyledim. Genel Müdür saat on ikide beni kabul edecekti, tekrar giremem korkusu ile bir yere ayrılmadan binanın çevresinde bekledim.
Genel Müdür; beni kapıda karşıladı, mektubu okudu ve bana, bazı deniz kenarındaki şehirlerde yeni açılmakta olan şatış deposu şefliklerinden birini önerdi.  Meslegimle ilgili bir yerde çalışmak istediğimi söyleyince, buradada kimse meslegini yapmıyor diye mırıldandı sonra İşletmeler Genel Müdür yardımcısı Ulvi Gedik’e gönderdi. Ulvi bey, personele gidip  müracat formunu doldurup getirmemi istedi. Personel müdürünün odası kalabalıktı, uzun süre bekledim, boşalmayınca tüm cesaretimi toplayıp form istemek için içeriye girdim.  Müracat formmunun kalmadığını yanıtını aldım. Ulvi beyin gönderdigini söyleyice, anlayamadıgım birşeyler söyleyerek, atar gibi formu verdi.
Ulvi bey personel müdürü ile görüşüp “yüksek fırınlar ve sinter” müdürlüğünde boş katronun olduğunu tespit ederek, formmuma, oraya atanmam için gerekli işlemlerin yapılması emrini yazdı
HEYACANLI BEKLEYİŞ:
Personel Müdürlüğünden işlemlerin tamamlandıktan sonra telgrafla çarılacağımı öğrenip, sevinçle köye döndüm. Günler geçmek bilmiyor, her geçen gün umutsuzluk yaratıyordu. Başvuru formuna  İzmir’deki adresi yazdığımdan, sınıf arkadaşım Mesut’dan hazırlamam gereken evrakların listesi olan bir telgraf aldım. Köyden; evraklarımı hazırlamak ve arkadaşlarımla vedalaşmak için önce İzmir’e sonra işe başlamak üzere Karabük’e hareket ettim. İzmir’de işe başlayacak genç bir mühendis edası ile bir iki gün dolaşıp, arkadaşlarımın büyük çoğunluğu mezun olmadıgından hepsini görme olanağı buldum. Evraklarımı tamamlayıp Karabük’ke geldim. Evrakları Savunma Sekreteliğine vermen istendi oradan aldıgım yanıt beni hayal kırıklığına ugrattı çünkü birbuçuk iki aya sürecek güvenlik soruşturmasının yapılacagını öğrendim. Kös kös köye döndüm, arkadaşlarıma ne diyecegimi bilemedigim için  İzmir’ede gidemiyordum.
YILBAŞI GECESİ:
Umutsuz bekleyiş sürereken yılbaşı geldi. Köyde olan birkaç arkadaşla yılbaşı akşamını kutlamak için akşam kahvede buluşmayı kararlaştırdık. Evimde toplanacağımız arkadaş gelmediginden saat dokuz gibi  dükkana döndüm. Babam yatsı namazından çıkmış dükkanı kapatmak üzereydi. Beni görünce annemin Sarallarda oldugunu, kendisininde oraya gideceğini benimde gelmemi istedi. Babamın yanında olan cami hocasıda bize katıldı. Gaz lambası ile aydınlanan odada  saat on ikide yayınlanacak yılbaşı biletleri çekilişini bekleyen kadınlı erkekli hayli insan vardı.
Yılbaşında yenmek üzere saklanmış yaş üzüm, armut turşusu, kavurga ve mısır patlağı yenirken, kahramanlık türküleri söylemesi ilşe ünlü ev sahibi Hüsem amca, damadı Ali Osman abi türkü söylüyorlardı. Bir ara sezsizlik oldu, erken uyumaya alışık olan bu insanlar uyuklamaya başladı. Tam bu sırada coşan imam ilahi okumaya başladı. Babamın yanında oturan Almanya’da çalışan damat Osman abinin uyuması üzerine, horlayacagını düşünen annem;  babama, Osman abiyi uyarmasını işaret etti. Babam biraz fazlaca dürtünce, Osman abi garip davranışlarla fırladı. Herkesi bir gülmek tutdu ama, benim gülmem krize dönüştü.
MUTLU SON:
 Yılbaşının ikici haftası umutsuzluk içinde sonucu öğrenmek için tekrar Karabük’e gittim. Personel  Müdürlüğnde ki ilğili kişiye tayinimin ne olduğunu sordugumda, size telgraf gelmedimi dedi ve masasının üstündeki evrakları karıştırmaya başladı. Benim dosyam yoktu, duvar kenarındaki etejeri biraz kendine çekince birkaç dosyayla birlikte benim dosyamda oraya düşmüş olduğu ortaya çıktı.
Bana bilği verilmedigi için başlama sürem dolmak üzereydi. Hemen ogün 15-Oack-1974 de işbaşı yapmak zorunda kaldım.

               YÜKSEK FIRINLAR

İŞ HAYATIMIN İLK SAATİ:
Personel Müdürlügünden ayrılıp, tarife göre Müdürler bloguna giderken, fabrikanın büyük olduğunu düşüniyordum ama ilk gördüklerim,tahminlerimin çok üzerindeydi...
Sorarak müdürler blogunun ikinci katında olan Yüksek Fırınlar  ve Sinter  müdürlüğünü buldum. İşletme müdürü çok şişman biri olan Osman beydi. Kısa bir tanışmadan sonra, yüksek fırınlar Baş mühendisi Lütfi beyle tanıştırdı. Lütfi bey mühendislik eğitimini İngiltere’de yapmış, ilk anda güven veren biriydi.
Osman bey masasıda oturuyor, masanın solunda ben sagında Lütfi bey oturuyordu, tanışma söyleşisi içersindeydik. Gözüm dışarda gördüğüm; sonradan vinç olduğunu öğrendiğim, devasa bir kütle çok yavaş hareket ediyordu. Bu kadar büyük bir kütlenin hareket edebileceğini düşünemedigimden, heyacandan hayea mi görüyorum diye kendimi cimcikledim...
Personel, işe başlamam için haber vermediginden, durumu öğrenmek için geldigim bu gün, hemen işe başlamak zorunda kaldıgımı anlatım. Pratik zekalı olan Lütfi bey; bu gün işe başladın, sen bir iki günde eşyalarını alır gelirsin dedi.

PANÇO VİLLADA İLK GÜN:
Torpilini bulan adama göre iş yaratılan kamu kuruluşlarında aşırı şişme nedeniyle, bekar mühendisler için olan lojmanlar yetesiz geldiginden, müdür lojmanı olarak kullanılan dubleks bir ev, bekar mühendiler için ayrılmış. Her odada iki, üç kişi olmak üzere toplam dokuz on mühendisin kaldıgı “panço villa”’da ortak kullanılan banyo, mutfak ve tuvalet, yirmi dört saat akan sıcak su vardı. Çim kaplı bahçesinde çeşitli meyve ve süs ağaçları vardı.     
Akşam üstü bir görevlinin getirip gösterdiği kalacağım odada iki yatak, iki kapılı bir gardolap, bir masa iki sandelye vardı. Oda arkadaşım gelinceye kadar valizimi açmadan, sandalyede oturarak bekledim.
Sonradan adının Bahri Öztürk olduğunu ögrendiğim Metallurji yüksek mühendisi, zoraki  arkadaş; eve gelip, beni görüce, memnuniyetsizligini belli ederek, seni burayamı verdiler? diye sordu. Hangi yatagın kendisine ait olduğunu söyleyerek odadan ayrıldı. Yatagım belli olmuştu ama  dolabı nasıl kullanacaktım bilmiyordum, bu yüzden valizimi aşmadan  arkadaşın tekrar gelmesini bekledim.
Akşam yemeğimi ve kahvaltımı sosyal binada yiyerek ilk iş günüme başlıyordum.

FİİLİ İLK İŞ GÜNÜM:
Servisele, iş yerine geldiğimde ilk önce büro şefi, Ali kaplan’la tanıştırıldım. Ali bey, babacan gün görmüş, kendi deyimiyle “yirmi müdüre” geçirmiş, deneyimli bir devlet memuruydu. Ali bey, baret, önlük, kalem, kalem traş, silği ve bir blok not vererek beni,  çalışacagım büroya odacı ile gönderdi.
Büronun olduu yer;  Türkiye’nin ilk yüksek fırını olan “Fatma”nın karşısındaki tek katlı binaydı. Bu yapı, fabrikanın inşası sırasında yapılmış, Müdürler Bloğu yapılıncaya kadar müdürlük binası olarak kullanılmış, şu anda sadece işletme mühendislerine hizmet veriyordu. Birçok odası olmasına  karşın üç odası kullanıyordu. Benimde çalışacagım odada dört, diğer odada üç mühendis kalırken üçüncü odada  yaşlı eski fırın ustalarından Nevzat usta                        kalıyordu.
Çay, temizlik işlerini yapan İsmet adında bir odacımız vardı. Birlikte kaldığımız odada; ikisi “İTÜ” biri Almanya’dan mezun; yaşdaşım sayılacak metallurji yüksek mühendi olan Ferit Tirenğ, Metin Kurt ve Ali Haydar Karağöz kalıyordu.
Diğer odada; sekiz, on yıllık deneyimli Ameraka’dan mezun Metallurji y. Müh. Aytekin Temizer, İTÜ mezunu metallurji müh. Ahmet Günden ve Maden Müh. Enver Bostancı vardı. Sorumlu oldukları işyerlerindeki fiili çalışmalarını tamamlayıp gelen bu arkadaşlarla tek tek tanıştım.
Öğleye doğru  sorumlu olacağım üniteyi bildirmek üzere müdür Osman Ayhan çagırdı. Uzun zamandır ihtiyaç duydukları kimya mühendisine kavuştuklarını belirterek, görev yerimin “Su ve Gaz temizleme” ünitesi olduğunu söyledi.
Normalde müdürün; ya beni işyerine götürerek, yada bölüm ustabaşısını çagırarak tanıştırması gerekirken, bu işi kendin yapmak zorunda kaldım. İşde karşılaştığım ilk olumsuzluktu. İkinci olumsuzluk buranın işletme mühehdisliğini yapan Ahmet Günğen’in var olan teknik bilğileri saklaması idiydi.

ORYANTASYON STAJI:
Kendi işyerimde, tanıtım ve tanıştırma yapılmadan işe başlatılmam olumsuzlugunun aksine güzel uygulama oryatasyon stajına başladım.
Oryantasyon stajı: cevherden mamul demir- çelik üreten entegre tesisler, “kok fabrikası, yüksek fırınlar ve sinter resisleri, çelik hane, haddehaneler”.  Makine fabrikaları, dökümhaneler, ağır teçhizat fabrikaları, kuvvet sanralı, oksijen fabrikası v.s. gibi bagımsız fabrikalar ve teknik, idari müdürlükleri ile toplam müdürlük sayısı yirmiyi bulan üniteleri ve çalışanları, yeni işe başlayan kişiye, tanıma fırsatı veren bir uygulama.
İş yerinin özelliklerine göre bir aydan altı aya kadar degişik sürelerde yapılan bu stajda: yeni işe başlayan kişi; kendi işyerine ısınırken, diğer ünitelerde neler, kimlerle yapıldıgını öğreniyor. İleride, işinde karşılacağı sorunların çözümünde; nerede ve kiminle ilişki kuracagının acemiligi çekmiyor.

RIZA ALP’LE TANIŞMA:
İşe başladığım günlerde özellikle fabrika dışında yalnızlık çekiyordum. İskenderun Demir- Çelik’ten staj yapan Denizli’li bir tekniksiyen yardımı ile hemşehrim Çelikhane ocak ustabaşısı Rıza Alp’le tanışdım. Sendika başkanlığına aday olmuş, AP’den CHP’ye geçmiş geniş çevresi olan sempatik, hızlı biriydi. İş yerime ziyarete geliyor, benim yabancılık çekmemem için akşamları genellikle içkili olan arkadaş toplantılarına davet ediyordu.
Akşam üzeri, iş çıkışı alış veriş merkezindeki işkisiz köftecide buluşmayı kararlaştırdık. O işten erken çıktığı için bir iki ardadaşı ile oradaydı. Beni arkadaşları ile tanıştırıp, köfteciye işaret etti. Köfteler gelirken, masa altından çay bardagına susuz rakı koydu.
Deniz Eczanenin sahibi Mustafa beyle buluşmak için içkili lokantaya gittik. Mustafa bey partili arkadaşlarının sorunları ile yakından ilgilenen iyi bir CHP’liydi. CHP’li Çelikhane Mutemedi arkadaşın, mesaiyi bittigi için dagıtamadığı işçi maaşlarını; fabrika veznesine geri teslim etme yerine, pavyonda kaptırma sorununa çözüm aranacaktı. Bu kişisel bir sorun ve benim gücümü aşıyor gerekçesi ile Mustafa bey yemekten ayrılınca, pavyona gidip patronla görüşmeye karar verdik.
Yeteri kadar alkollü olmamıza ragmen bir büyük rakı istendi, ilerliyen saatlerde patronla yapılan görüşmeden sonuç alınamadı. Sabah dörtte Rıza’nın evindeydik.
Öğretmen olan eşi Rıza’nın bu davranışlarından bıkmış olacak ki, niye kahvaltı hazırlamadın sorusuna, kahvaltılık ne getirdin ki birşey istiyorsun dedi.
Yer yarılsa içine girecek durumdaydım.

İLK EREĞLİ DEMİR- ÇELİK TEKNİK GEZİSİ:
Haydar bey araştırmayı seven biriydi, gerçekten mühendislik hizmeti yapmaya çalışıyordu. Bazı deneyler yapabilmek için pilot yüksek fırın modeli yaptırdı, gaz temizlemedede bana yardımcı oluyordu. Kafasındaki sorunları çözmek için Ereğli Demir- Çelik’e gitmek istedi. İşçi statüsünde olmasına rağmen büroda çalışan Rıdvan Aldoğan’da geziye katılmaya kalkınca, Haydar bey benide ilave ettiriyor.
Bir haftalığına  gittiğimiz Ereğli’de, Demir-Çelik’in lüks müsafirhanesinde kaldık. Gündüzleri, ben ve Haydar konularımızla ilgili bilgi alırken, Rıdvan arkadaşlarını ziyaret ediyordu, akşamları ise beraber, deniz manzaralı taraçada birkaç kadeh atarak süreyi doldurduk.
Dönüşte biz direk Karabük’e dönecekken, Rıdvan İzmit’teki nişanlısına ugrayacaktı. Bende biraz fazla para vardı, Rıdvan’a verdim. Hesap öderken Haydar’ın parası çıkışmadı, Rıdvan’dan İzmit ziyaretini erteleme istegimiz kabul görmedi.
Çok girişken olan Haydar; toplantıda olan Yüksek Fırınlar müdüründen, bizim hesabın tamamı, müdürlük hesabına aktarılmasını sagladı.  

RECEP ERAKÇAOĞLU’NUN DAVETİ:
Recep, giriş işçisi kademesinde, normalde sahada çalışması gerekirden, Osman beye torpil yaparak büroda memur olarak çalışmaya başladı. Diyeti ödemek için, Yüksek Fırınlar bürosunda çalışan memur ve mühendisleri Sarı Çicek yaylasında yemege davet etti. Sarı Çicek; doga harikası bir yer, “Karabük'te sıcakdan bunalırken burada hırka giymek zorunda kalıyosun, yazın ortasında; yem yeşil çok geniş bir çayırlık alan çam ağaçları ile çevrilmiş, her renkde, onlarca kır çiceği, kelebek. Hele bir, birbuçuk kilometre uzaklıktaki orman denizi manzarasını anlatmaya kelimeler yetmez.”
Almanya’dan gelmiş viski, rakı, şarap bollugunda her çeşit yiyecegin var olduğu mükemmel bir ziyafet sofrası.
Alışık olmadıgım böyle bol içkili sofrada ipin ucunu kaçırarak, çogunluğun sagcı olduğu guruba uzun süre devrimcilik nutku attım.

RIDVAN’A ZORAKİ YEMEK:
Rıdvan’da, CHP’nin ileri gelenlerinden olan babasının torpili ile işçi statüsünde olmasına karşın büroda memur olarak çalışan sempatik bir arkadaştı. Lise son sınıfda olan kız kardeşi kimyadan tek ders sınavına kalmış. Sınava bir hafta kala, Müdürden izin alarak kardeşine ders vermemi istedi.
Sınav akşamı amerikan barda yalnız yemek yiyiyordum, Rıdvan, kardeşi ile birlikte liseyi bitirme kutlaması için kulübe geldiler. Sevinçlerini paylaşmak için yemege davet etmek zorunda kaldım.

RIDVAN’LA MEMURLAR KLÜBÜMDE YEMEK:
Rıdvan’la, aynı yaşlarda olmam ve politik görüşlerimiz örtüştüğü için iyi arkadaş olmuştum. Beni memurlar klübüne yemeğe davet etti. Sandika seçimleri yeni bitmiş gruplar arasındadi sürtüşmeler sıcaklıgını koruyordu.
Birkaç masanın birleştirildiği kalabalık masanın uzagında bir masada, sohbet edip yemeğimizi yiyorduk. Gecenin ilerliyen saatlerinde kalabalık masada sesler zaman zaman yükseliyor, nezih bu klübe yakışmayan davranışlar oluyordu. Rıdvan, böyle davranışlar burada olmazdı, bu senin şansından, ben nerdeyse her akşam buraya gelirim böyle durumla ilk karşılaşıyorum diyerek üzüntüsünü anlatırken, burnunun ucundan bira şişesi geçti.
Hemen kalabalık masadan bir arkadaş geldi. Bize karşı yapılan bir hareket olmadığını, şarhoş olan bir arkadaşın densizliği diyerek özür diledi.

APANDİS AMALİYATI :
Oryantasyon stajı, işyeri tanıma sürem bitti. İyi anlaştıgım ustabaşı Mahmut ustayla ihmal edilen sorunların çözümü ve yeni montajı yapılan “Elektro Filtre”’nin ufak tefek eksiklerini tamamlama yollarını aramaya başladıgımız günlerde, ögle yemeginden sonra midemde çok büyük bir agrı başladı.
İşyeri Sağlık Müdürlüğüne gittim, ilaç yazmaktan başka bir işe yaramayan hekim bana hangi ilacı istiyorsun diye sordu. Sıkıntımı anlattım, önceden kullandıgım bir ilacın olmadığını rahatsızlıma uygun ilacı onun verecegini söyledim. Ezberi bozulan doktor ne yazacagını uzun süre düşündü, hapınımı şurubunumu yazayım diye yine bana sordu.
İş saatini zaman zaman azalıp artan agrıyla doldurdum. Reçeteyi, doktorun davranışı güven vermedigi için yaptırmadım.
Akşam sıkıntımın artması üzerine Kok Fabrikalarında çalışan, meslektaşım ve ev arkadaşım Nazım Günaydın’nın refakatı ile SSK hastenesine gittik. Agrı kesici ignenin etkisi sabaha karşı bitince, sabah tekrar hasteneye Nazıml’a beraber gittik. Yapılan tahliller apandisi gösteriyordu. Cerrahın ameliyatının bitmesini  beklemem gerekiyordu. Nazım’dan rahatsızlığımı öğrenen iş arkadaşım Haydar yanıma geldi. Tanıdık doktorları araya sokmasına karşın ameliyattan çıkan Operatörle uzun süre görüşmemiz mümkün olmadı. Benim ızdırabıma dayanamayan Haydar doktorla tartışdı. Sonunda acil olarak ameliyat olamam gerelliligi ortaya çıktı.
Ameliyat sonrası bizim müdürlükde işçi olarak çalışan, kaza sonucu hastanede yatan Şükrü’nün küçük kardeşi Ahmet’in büyük yardımlarını gördüm.
Hastane sonrası bir aylıklık istirat süresinde Denizli’de, İzmir’de ve Bursa’da  Güzel tatil  yaptım.

AHMET BEYLE TAKIŞMA:
Raporum bittiginde işime geri döndüm. Yolsuzluk iddiası ile müdürlük görevinden alınan Osman beyin yerine Cevher hazırlama ve Sinter baş mühendisi  Güven Ergun atanmıştı. Müdürlükte, mühendisler arasında iki grup vardı. Biri müdüre yakın olanlar digeri uzak olanlardı. Ben raporlu iken, Ali Haydar, altı aylığına egitim için Rusya’ya gitmiş, müdüre yakın olan Ferit ve Metin müdürler blogunda boşalan bir odaya taşınmışlar. Müdüre uzak olan Ahmet bey, Aytekin bey ve Enver bey’de benim kaldıgım odaya taşınıp, benim masamıda eski odalarına taşımışlar. İş yerine geldigimde, odacı İsmet odamın degiştigini söyleyerek odamı gösterdi.
Haberim olmadan oda degişikligine, hiç tepki göstermeden kabullendim çünkü en yeni elaman bendim. Daha önce her iki odada parelel kullanılan birer telefon vardı, taşınma sırasında ikiside onlar kendi  odalarına almışlar. Onlar odada olmadıkları zaman telofon çaldığında benim, o odaya koşmam gerekiyor, bunu gidermek için eskiden olduğu gibi birinin benim odama almayı önerince Ahmet bey; müdürlükte boş telefonun olduğunu, o numuranın bana verilmesinin daha  dogru oldugunu  söyleyerek, müdürle görüşmemi önerdi. Müdür, boş telefonun olmadıgını söyleyerek, parelel telefonun birini almamı söyledi. Ahmet beye durumu aktardım. Ahmet bey, müdürle görüşüp sorunu çözeceğini söyledi.
Aradan bir haftadan fazla zaman geçti, ben her telefon geldiğinde onların odasına koşuyor, telefon bana degilse geri dönüyordum. O gün yarım saat içersinde dört kez telefon geldi, dördü de bana degildi. Beşinci telefona gitmedim, oda müdürlükte yapılan toplantıya beni çagıran telefonmuş.
Müdürün bilgisi dahilinde, onlar odada yokken telefonu taşımama, Ahmet bey çok bozuldu.

İşletme koşulları zor olan yerlerden torpilini bulan benim bölümüme gelmiş. İş yapılacağı sıra herkes rahatsızlığını dile getirerek, zor işlere girmiyor. İşleri aksatan bu durumu önleyecek çalışmalar yaptıgım sırada, haberim olmadan aynı gerekçelerle bir işçi geldi. Nasıl geldiğini sorunca, Ahmet beyin gönderdigini söyledi. Bende geri gönderdim. Ahmet bey, beninle görüştükten sonra gönderseydin deyince, siz beninle görüşerek mi? gönderdiniz diye cevap verdim. Bu da Ahmet beyle ikinci takışmamızdı.

ELEKTROFİLTRENİN DEVREYE ALINMASI:
Elekrofiltre: yüksek fırınlardan 150-200  santigrat derece sıcaklıkda ve tozla çıkan gazın; sogutulup, tamamen temizlendigi, yıkama kulesi ve kırk bin volt yüksek gerilim uygulanan elektro filtreden oluşan bir  tesisdir.
Mevcut dört elektrofiltre ve yıkama kulesinin kapasitesi yeterliydi. Ancak bu elektro filtrelerden biri bakım veye arıza nedeni ile devre dışı kalırsa, yük diğer filtrelerin kapasitesini aşıyordu. Gazın kirliliginin etkisi günlük olarak gözle görülmüyor ama uzun zamanda yakıt olarak kullanılan ünitelerde büyük sorun yaratıyor. Örneğin  iyi işletmecik koşullarında kırk yılık ömrü olan kok fırınlarının ömrünü yarıya indiriyordu.
Arıza ve/ veya bakım süresinde yetersiz kapasite nedeni ile ilave olarak yeni tesisin montajı tamamlanmış ufak tefek eksiklikler, ilgisizlik nedeni ile bu kadar önemli tesis bir yıldır devreye sokulamamış.
Bu bölümde göreve başladıgım ilk günlerde önümde duran en önemli  sorun buydu. Mahmut ustayla elele vererek tüm eksikliklerini tamamlayıp devreye sokacak duruma getirdik. Tek eksigi personel yetersizligi idi.

PERSONEL EKSİKLİĞİNİN GİDERİLMESİ:
Bir gecede yüzlerce kişinin işçi olarak alınabildigi bu kurumda hayati derecede önemli bir yere  kadro açma sorunu vardı. Müdüre, sık sık burayı revir olmaktan kurtaracak yeni bir kadrolaşma önerimi dile getiriyor, yeni kadro oluşturmak deveyi hendekten atlatmaktan zor yanıtını alıyordum. Zaman kayp etmeden mevcut sisteme, yedi sekiz kişi diğer bölümlerdem kaydırarak halledelim diyordu. Bu uygulamanın, sistemin istedigi hassasiyeti karşılamayacağını, yapılan yatırımın boşa gideceğini düşündügüm için önerimde ısrar ediyordum.   
Müdür,gerekçeleri ile birlikte hazırladıgım raporu; fikir olarak destekleyecegini, ancak geçirilmesi için ugraşmayacagını söyleyerek, Organizasyon ve metod Müdürlüğüne göndermeme izin verdi.
Kurumumuz da,bürokratik işler ya yakın arkadaşlıkla yada politik yakınlıkla çözülebiliyordu. Söz konusu müdürlük de ne yakın arkadaşım vardı, nede politik düşüncem onların yöneticelerine uyuyordu. Onlarla aynı politik düşüncede olan müdürümde, sonucun olumsuz olacagına inandıgı için yardımcı olmuyordu.
Müdürden randevu alarak raporu kendim götürdüm. Olayın önemini rakamlarla açıkladıgım raporun özetini sözlü olarak anlatıp, işletme için ne kadar gerekliligini vurguladım.
Kendilerine bu tür geniş bir raporla ilk defa bir müracat olduğunu, iki satır yazı ile yapılan tüm başvuruları geri çevirdiklerini anlatarak, benim girişimimden çok etkilendigini söyledi. Ben orada iken ilğgli şefi çağırıp, en hızlı bir şekilde sonuçlandırma talimatını verdi.
Artık  ihmalden bir yıldır bitmiş olarak bekleyen tesis devreye sokuluyordu. Elle tutulur ilk başarım beni çok mutlu etti.

KARADENİZ GEZİSİ:
Yeni elektro filtre ve yıkama kulesi, yeni kadro ile devreye sokuldu. Düşük kademe açıldığı için diger bölümlerden buraya torpille işçilerin gelmesi büyük ölçüde engellendi. Kapasite artıgından, arıza beklenmeden, bakım sırası gelen elektro fitre, yıkama kulesi bakıma alınıyor, zamanla yarışmadan gerekli bekım ve onarımlar yapılıyordu.
Otuz Agustos bayramı hafta sonu tatili ile birleştigi için üç günlük tatil vardı. Mahmut usta tatilde ne yapmayı düşünüyorsun? deyince, bir planım yok dedim. Bu yıl bende henüz izin yapmadım, eger istersen seni bizim Trabzon'daki köye götüreyim, hemde Karadeniz’i gezdireyim dedi. Cazip gelen teklife balıklama daldım, işleri organize edip Ankara üzerinden yola çıktık. mahmut  ustanın arabasında, üniversidede okuyan oglu ve torunuda vardı. Gecelediğimiz Samsun’da fuarı dolaştık, ertesi gün Ordu, Giresun’u dolaşarak akşama Trabzon’daydık
Dayı oğlum Necip abinin askerde olduğunu ancak eşinin bura olduğunu biliyordum. Çalıştığı Ticaret Lisesine giderek evini bulduk.  Eşini ve oğlunu alarak birlikte Trabzon fuarını gezdik, Top yatagından tüm Trabzon’nun gece manzarasını seyrettik.
Ertesi gün Sürmene manastırını ve Mahmut ustanın köyünü ziyaret ederek, çok dağınık olan buralara nasıl hizmet getireleceğini tartıştık çünkü evler birbirinden çok uzak, aralarından dere yatakları geçiyordu. Telefonun yayğın olmadığı bu dönemde haberleşme; ıslıkla, ateşle, ağaçlara değişik renkte birşeyler asılarak v.s. ile yapılabiliyordu.
İlk defa çay bahçelerini ve hasatın nasıl yapıldığını gördüm.
Erzurum üzerinden dönmek olan proğramımızı değiştirerek, Rize’den geri dönüp, Sinop, Kastamonu üzerinden Karabük’e geldik.
Çok yorucu olan bu seyahatta, merak ettiğim Karadeniz bölğesini gezerek büyük keyf aldım. huzurlu bir uykudan sonra büyük bir moralle tekrar işe koyuldum.

VALFLERİN ZİNCİRLE HAREKET ETTİRİLMESİ:
İlk yüksek fırın inşası sırasında kurulan, iki adet yıkama kulesinin açıp kapatılmasında kullanılan valflerin tahriki; yerden altı, yedi metre yükseklikteki daracık platfonda yapılıyordu.
Zehirli, yogun gazlı ortamda yapılmak zorunda olan bu çalışmayı, işçiler yerdeki hava motorlarına, hortumla baglı maskelerle yapmak durumundaydılar. Uzun aralıklarla açılıp, kapatılan valfler, her seferinde tozla sıkışmış durumda oluyordu. Zaman zaman, kısa sürede yapılmak durumunda olan bu iş de, rahat çalışamayan işçiler, maskelerini çıkarmak zorunda kalıyorlardı. Bu durum ise hayati tehlike yaratıyordu.
Daha sonra işletmeye alınan yıkama kulelerinde; bu işlemler, yerden zincirler aracılığı ile yapılıyordu. Her yıkama kulesinin devreye alınıp, çıkarılmasında yaşanan sorun işçilerin haklı şikayetlerine neden oluyordu.
İşçiler ve Mahmut ustayla sorunun çözümü için  yaptığımız görüşmeler sonunda, bunlarında yeni kulelerinki gibi zincirli tahrike dönüştürülerek çözüleşegi ortaya çıktı. Bunun Proje Konsrüksiyon Müdürlüğü kanalı ile yapılması seneleri alırdı. Onun için resmi başvuru yapmadan, arkadaşım olan boru işleri baş mühendisi İlhami Balcıoğlu ile  görüştüm. Ustabaşısınında görüşünü alarak, mevcutların yedekleri ile, senelerin sorunu, hemen gerekli degişiklikler yapılarak çözüldü.

SUYUN SICAKLIK SORUNU:
Bir ve iki nolu kulelerde kullanılan sogutma suyu  şebekeden alınırken, üç, dört ve beş nolu kulelerin suyu ise devridaimdi.   İlk kulelerden çıkan su; kanalizasyona, en sıcak günlede bile yimi beş dereceyi geçmeden verilirken,  devridaim suyu, hava sıcaklığının en düşük olduğu günlerde bile, kullanmadan önce, yirmi yedi, yirmi sekiz derecenin altına düşmüyordu.
 Elektro filtreye gelen gazın sıcaklıgı ne kadar düşük ise, tamizlenmesi o kadar iyi olurdu. Mevcut cebri sogutma kulesi yetersiz kalıyor ama yenisini yapmak için ne müsait yer  nede ona ayrılacak para var.
Gözümüzün önünde soguk su, atık su kanalına veriliyorken, sıcak devridaim suyu, yetersiz sotutma ile kullanılıyordu.
Aşırı ısınan devridaim suyunun, bir ve iki nolu kulelerden gelen su miktarı kadarı atık su kanalına verip, soğuk suyu devridaim suyuna karıştırabilsek, sorun önemli ölçüde çözülecekti. Ama iki sorun vardı. Biri yagışlı havalarda soguk suyun kirli olması, ikinciside söz konusu baglantının yapılmasıydı.
Birincinin sorunun çözümü kolaydı, sistem kurulurken, yagışlı havalarda, eski sisteme dönülebilecek şekilde yapılabilirdi.
İkinci sorunun çözümü, projelendirilerek yapılması ipe un sermek olacaktı. Onun için buldugumuz ilk pratik çözüm ise; yol güzargahı  üzerinde, yüksek gerilim kablosunun geçmesi nedeni ile geçersiz oldu. Uzun kanallar yapılarak gerçekleştirilebilecek çözümde, İnşaat müdürlüğünde kazma ile kanal kazacak eleman olmadıgından yapılamıyordu. “ tüm işyerleride toplam beş, altı bin kişinin çalışması gereken Demir- Çelikde o günlerde on iki bin kişi çalışıyordu”
İnşaat bakım baş mühendisi Atilla Moral ile kazı işini, benim yaptırman koşulu ile anlaştık. Gaz, su temizleme personeline; iş tariflerinde olmamasına ragmen, fazla masai ile, kanal kazma işi yaptırılarak , inşaatı bitirtip, sistemi devreye sokarak, devridaim suyunun sıcaklıgını,  en kötü koşullarda bile yirmi dört derceye düşürdük. Uzun vadede yüksek fırın gazını yakıt olarak kullanan tüm birimlere çok büyük yararlar saglayan bu çalışma; üst makamların hiç bir katkısı olmadan, tamamen söz konusu işyeri personelinin fedakarlıgı ile gerçekleştirildi.

GİYİNME SOYUNMA YERİ İNŞASI:
İşçiler iş kıyafetlerini; elekttirikci görevlilerden başkasının girmesinin yasak olduğu kırk bin voltluk yüksek gerilimin odalarda degiştiriyorlardı. Bu durum; işçilerin hayatlarını tehlikeye atmasına karşın, soyunup, giyinecek yer gösterilmediginden devam ediyordu.
İşçiler ve Mahmut ustayla kafa yorarak, basit bir çelik konsrüksiyon yapının, bulduğumuz uygun yere yapılabilecegini tespit ettik.  Mahmut ustanın hemşehrisi olan Makine Bakım Müdürlüğünün montaj Ustabaşısı Hakkı Saka’ya  projemizi anlattık. Eğer müdürlükten bir tamir şiparişi geçirebilirsek, siparişe dayanarak gerekli malzemeyi temin edip, söz konusu işi yapabilecegni söyledi. Müdürüm Güven beyi kolay ikna ederek  yazdırdıgım tamir siparişini, Makina Bakım müdürü Ünal beyden geçirmek pek kolay olmadı.
Gece kondu örnegi yapılan çelik yapı için tugla gerekiyordu. Resmi kanaldan tugla temin etmem proje olmadıgı için mümkün degildi.
İlave Makine Fabrikaları inşatı yapılıyordu, buranın inşaat ustabaşısından, sorunumu ve gerekçelerini anlatarak tugla yardımı istedim. çünkü büyük bir inşaatta, bu kadarcık tugla yedirilebilirdi.
Ustabaşı; bunu yapmasının mümkün olmadıgını, geceleri onun haberi olmadan alabileceğimizi ima etti. Demir- Çeligin başka bir yeri için kullanılacak tuglalarını çalarak minik inşatımızı tamamlayıp,işçileri yüksek gerilim odalarında soyunup giyinmelerini önledik.

SOGAN- KARA CEVAT;
Kara Cevat lakaplı memur arkadaş; bir yosuzlık soruşturması sonucu Yüksek Fırınlar ve Sinter Müdürlüğüne sürgün gönderildi. Hoş sohbet olan bu arkadaşın, sogan kelimesine karşı tiki vardı. Her nerede olursa olsun sogan kelimesini duyunca küfürü basıyordu.
İlk geldigi günlerdi, büroda bir iş için bulunuyordum. Eski ustalardan yaşına ve deneyimine saygı gösterilen, bir iş yapmadan dolaşan Nevzat Usta da büroda sohbet ediyordu.
Acil bir bilgi almak için büroya gelen Müdür Osman Ayhan’a, Nevzat usta; Osman bey fabrika iki nehir arasında, biri araç çayı digerinin adını anımsayamadık, siz biliyormusunuz? dedi. Osman bey daha cevap vermeden, yerinden kalkan Cavat bey; Osman beyin Soganlı Çayı demesi üzerine, anan amı çayı deyip, mosmor olarak odayı terk etti.
Odada bulunan dörtbeş kişi gülmekten yerlere yatarken, Osman bey neye ugradığını anlamaya çalışıyordu.


KİKYA MÜHENDİSLERİ ŞÜBESİNİN AÇILMASI:
Kimya mühendisleri odası o yılki genel kurlda; İstanbul, İzmir şubelerine ilave olarak, merkezi Adana olan “çukur ova bölgesi”, “İzmit”, merkezi Karabük olan “ batı karadeniz agır sanayi bölğesi” şubelerinin açılmasına karar verdi. Bu karar, o yıllarda mühendis odaların Anadolu’ya yayılmasının öncüsüydü. 
Bizim şubemiz, Zonguldak, Kastamonu, Sinop’u kapsıyordu. Benimde içinde bulunduğum kurucu yönetim kurulu, koalisyon hükümetinin izlerini taşıyordu yani CHP, MSP.
Başkan: Ali İhsan Karacaoğlu
Sekreter: Ereli Özbozkurt
Sayman:  Sıtkı Evren
Üyeler: Nazım Günaydın, Mesut Eski
Hızlı bir şekilde, bürokratik işleri tamamlayıp, çarşıda bir oda kiraladık. Üyeler arasında iletişimi saglamak amacı ile benim başkanlığını yapacagım, Fernap Sezğin, Necmi Maden’in üye olduğu haber bülteni komisyonu oluşturuldu.
Haber bülteni ayda bir çıkarılacak, üyeler arası haberleşmeyi saglarken, teknik gelişmelerdende üyeler bilgilenecekti. Şube kapanıncaya, kadar tüm zorluklara karşın hiç aksamadan her ay çıktı.

ULUSAL DEMİR- ÇELİK KONGERELERİ:
Üniversite, Sanayi kuruluşları arasında büyük kopukluk olduğu her söyleşide dile geliyor ama bunu gidermek için herhangi bir adım atılmıyordu.
Şubemiz kurulduktan hemen sonra, Ankara Üniversitesinden,  bir Proföser; bu konuda “nelerin yapılabilecegi” konusunda konferans vermek üzere davet edildi.
Konferansdan çıkan bilgiler dorultusunda; Kimya Mühendisleri şubesi, Karabük Ağır Sanayi Mühendisler Derneği “KASMD” ve Metallurji Mühendisleri Odası  temsilcileri bir araya gelerek; iki yılda bir tekrarlanacak, üç gün sürecek, Karabük’te, Demir-Çelik kongreleri düzenlenmesine karar verdi.
  1. Demir- Çelik Kongresi:

Yukarıda adı geçen örğütlerin temsilcilerinden birer üyenin katılımı ile, benim başkanlıgımda yürütme kurulu oluşturuldu. Tamamen amatörce, kendi kıt kaynaklarımızdan yararlanarak gerekli çalışmaları başlattık. Büyük ilgi gördü. Başta İTÜ, ODTÜ, olmak üzere birçok üniversiteden  ve ilgili sanayi kuruluşlarından bildiri geldi.
1975 Kasım ayının ilk haftasında üç gün sürecek kongreye sunulmak üzere yirmi beş bildiri seçildi. Bu büyük ilgiye TDÇİ Genel Müdürlüğü ilgisiz kalmayarak büyük destek verdi. tüm bildiriler Demir-Çelik olanakları ile çogaltılıp tüm katılamcılara dagıtıldı. Hem bildiri sunanlar hemde dinleyici olarak katılanların yeme ve yatma sorunu kurumca karşılandı.

Böyle yogun katılıma alışık olmayan Sosyal İç Hizmetler Müdürü çok telaşlandı, nasıl başa çıkacagım diye feryat ederken, yardımcı olabilirmiyim? soruma, sizin  otelcilikte deneyiminiz varmı diye heyacanla! sordu. Olmadıgını, ancak gelen kişilerden fazla yatağımız var oldugunu söyledim. Bildiri sunacakları, Sosyal Binadaki  tek kişilik odalara, digerlerini önen sırasına göre, hastene olarak düzenlenmiş henüz açılmamış binaya, arta kalanları Cumayanı Kireç Ocagı Tesislerindeki Kaloriferli müsafir haneye yerleştirdim.müdür nasıl dua etti anlatamam.
Çok başarılı geçen kongreye, tek TV. kanalı olan TRT yakın ilği gösterdi. Açılış ve kapanış konuşmalarını ve kongreden izleminleri üç gün boyunca verdi.
  1. Demir- Çelik kongeresi:

İki yıl sonra aynı örgütleri katılımı ve Genel Müdürlüğün katkıları ile tekrarlanan kongereye ilgi artarak sürdü. Birincisi Mühendisler Kulübünde yapılan  kongre, bu sefer yeni açılan Yeni şehirdeki,Eğitim Müdürlügünün konferans salonunda  yapıldı.
Her şeyin güzel gittigi bu kongrede açılış ve kapanış konuşmalarını kimin yapacağı tartışmaları kabak tatı verdi.
  1. Demir- Çelik kongeresi:

Heriki başarı geçen kongerelerden sonra  üçüncü kongrede, devreye politika girdi. Solcu örgütler Demir- Çeligin sırtından prim kazanıyor diyerek, bizim kongre öncesi, Genel Müdürlük; Endüstri Mühendisliği Müdürlüğü kanalı ile ısmarlama kongre düzenledi. Bizim kongereden destegini çekti.
Bu olumsuzluklar ve ülkenin içinde bulundugu can güvenliğinin kalmaması sorunu; çok iyi niyetlerle başlayan, Üniversitelerle Sanayi arsında ciddi organik bağ kuran bu güzel çalışma, birdaha yapılamamak üzere ertelendi.  

PANÇO VİLLA’DA DEĞİŞİKLİK:
Başlanğıçda kötü davranan, sonra ise iyi arkadaş olduğum Bahri, normal bekar lojmanına taşındı. Kalması gereken odadaki arkadaşları sevmediği için sınıf arkadaşları Leyla, Ereli Özbozkurt’larda kalan  Memik Kurtgözü benin kaldıgım odaya taşındı.
Memik’le hem bıranştaş hemde dünya görüşlerimiz uyuştugu için kısa sürede kaynaştık. Bitişik odayada; yeni işe başlayan, hemşehrim, bıranştaşım ve ortak dünya görüşümüz olan Halil Örs geldi. Halil ve Memik Kok fabrikalerında çalışıyorlardı.
Akşam yemeklerimizi Mühendisler Kulübün de bir iki duble atarak yiyiyorduk. O akşam Nazım şehir dışında oldugundan, lisede okuyan kardeşi Fevzi ile kulüpde, içki içmeden yemek yiyip, sohbet için pançoya geldik. Politik konularda konuşurken hayli içkili olarak Memik’te odaya geldi.
Söyleşinin ilerledigi saatlerde içkininde tesiri ile Memik’le görüş ayrıgına düştük, hiç beklemediğim bir anda Memik yanıma yanaşarak tokatı patlattı.Gece ilerlemişti, bizden başka on kişi daha burada kalıyordu. Karşılık versem; lise öğrenci konuguma kötü örnek olurken, evde kalan diğer arkadaşlarında gece yarısı gürültü ile uykularını bölecektim. Sineye çekmek daha doğru olacagını düşünerek karşılık vermedim. Sabah Memik olayı anımsamadıgını, yaptıgından pişmanlık duydugunu belirterek özür diledi.

GAZİANTEPLİ NECDET:
Necdet; Memik’kin çocukluk arkadaşı, Bartın’daki deniz altı bakım onarım tesislerinde yedek subay olarak askerliğini yapıyordu. İnşaat mühendisi olan Necdet hiç serhoş olmaması ile ünlüydü.
O gün Ankara’dan Bartın’a giderken saat on beş civarında bikaç saatliğine Memik’i görmek amacıyla otobüsten Karabük’te iniyor. Haber alan  Memik de izin alıp Panço’da buluşuyorlar. Akşam yemeğine kadar bu iki kafadar altlık olarak, çerezle bir büyük yeni rakıyı bitiriyorlar.
Akşam, diğer arakadaşlarla birlikte içkili yemek için kulübde buluştuk. Kulüp kapanıncaya kadar yiyip içip sohbet ettik, çıkışda artan rakıları toplayarak Necdet, Memik, Halil ve ben pançoya geldik. Halil’le benim içmeden eşlik ettiğimiz söyleşide saat ikiye geldiginde, içki bitti. Karabük’te o saatde içki alınabilecek yer olmadıgından, Ereli’ye gidip, buz dolabında bulduğumuz şarap, bira ve yarım şişe rakıyı alarak Memik’le döndük. Halil’le ben işe gideceğimiz gerekçesi ile yatarken onlar sohbete devam ettiler.
Sabah  Memik bir büyük rakı şişesi ile Necdet’i uyandırdı. Onlar masayı kurarken biz işe gittik. Akşam eve geldiğimizde üç adet boş büyük rakı şişesini sıralayan Necdet,  yataktaki Memiği göstererek nalet biraz işki ile sızdı dedi.
Halil’le,  oldukca uzun boylu olan Necdet’i korumak amacıyla bardak gibi asılarak koluna girdik. Garaja götürürken içki anılarını anlatan Necdet, kaldırımdan indiginini fark etmedigi için sendeledi. Güya biz onu korurken Necdet, bizi düşmekten  kurtarmak için kollarımızdan havaya kaldırdı.
Otobüse bindiğinde ilk defa karşılaştığı yol arkadaşı ile hemen sohbete koyuldu.

HALİL’LE TARTIŞMA:
Halil’le Ankara’ya hovardalık yapmaya gittik. Önceden adresini aldığımız otele yerleşmek için, asansörle odaya çıkarken, görevliye rüşvet vererek kadın olup olmadığını sorduk. Olumlu cevap alınca, yardımcı olmasını istedik. Gece saat yirmi ikiden sonra olacağını söyledi. Otelin Amerikan barında bir iki duble attıktan sonra  odalarımıza geçtik. Saat hayli ilerlemesine rağmen kadınlar gelmeyince, görevli ile temasa geçtigimizde, bir aksilik oldugunu, ancak sabah mümkün olabileceğini öğrendik.
Sabahda tek kadın geldi. Mecburen aynı kadınla her ikimizde ilişki kuracaktık. Önce benim odamda kalan kadın, beş dakika gibi bir sürede işi bitirmeye kalkınca tartışma başladı. Odaya Halil ve görevli geldi. Halil de, onların yanında yer alınca, Halil’i orada bırakıp ayrıldım.
        
Ankara’da aşırı şerhoşluğum:
İş ararken tanıştığım arkadaşların evine gittigimde Mehmet ve Avni’de oradaydılar. Hep beraber Ankara’yı dolaşmaya çıktık. Gençlik Park’ında bir restorantta yemek yemeye girdik. Kafam; arkadaşım olan Halil’in, çok haklı olduğumu düşündügüm bir konuda, hiç tanımadığı kimselerin yanında yeralmasını, birtürlü hazmedemiyordum. Bu düşüncelerle ve verdiğimiz içki siparişini arkadaşlar bitiremeyince; kendime güvendiğimden, araba saatine yetişmek için hızlı bir şekilde içtim. Lokantatan hesabı ödeyip çıktıgımda, sallanıyordum ama otobüse  taksi ile geldiğimizi, otobüs de Halil’le hakaret ettiğimi, Karabük’e geldiğimizde camdan dışarıya çıkmaya çalıştığımı sonradan arkadaşlardan öğrendim.

KIBRIS BARIŞ HARAKATI:
CHP- MSP koolasyon hükümeti sırasında, Kıbrıs Cumhur başkanı Makaryos’a karşı yapılan devirme girişimi nedeni ile,  Zamanın Başbakanı Bülent Ecevit hükümeti; Guvörnörlük haklarını kullanarak, Kıbrıs’a barış harekatını başlattı.
Hepimizin milli duyguları kabartdıgı bu olay; milliyetsizlikle suçlanan Sosyal Demokrat düşüncenin, ne kadar vatansefer oldugunuda kanıtladı.
Kulüp de yaptığımız söyleşilerde, hemen askere gitme arzularını belirten arkadaşlara, bizlerin burada kalarak, üretim yapmamızın daha yararlı olacagı açıklamam hayli tartışma yarattı.
Bu olay sonrası ABD’nin koyduğu amborgo; Ülkenin ekonomisinde uzun yıllar olumsuz etki yaparken, Kıbrıs sorunu çözümsüzlügü yıllar aldı.

HALİL’LİN SERHOŞLUĞU:
Ankara’daki olaydan sonra Halil’le konuşmuyordum. Aradan on onbeş gün geçmiştiki, Halil Panço’ya sarhoş geldi. İki odayı cam kabı ayırdıgından Memik’le yapyığı konuşmaları rahatlıkla duyuyordum. Anladıgım kadarı ile; İstanbul’da Eğitim Enistütüsünde okuyan kız, Halil’lin arkadaşlık teklifini kabul etmemiş, buna bozulan Halil kendini rakıya vurmuş. Fazla içkiye dayanıklı olmadıgından, kulüpte bozulunca Memik eve getirmiş.
Bir mütdet sonra Halil hemşerim ne olur gel buraya diye çagırınca, dayanamayıp odasına gittim. Ben oraya gidince, arkadaşlarını masada bıraktıgı için Memik tekrar klübe gitti. Bir süre Halil konuştu ben dinledim, sızınca odama geçtim.
Pançoda kalan birkaç arkadaş; ana kapıyı açıp, burada acaip rakı kokuyor deyince, Halil’in odasına gittim. Ortalık  berbattı. Halil’lin üzerini degiştirip, benim odaya taşıdım, oda arkadaşı gelmeden odayı temizledim.
Böylece Halil’le barıştık.

EN SON CANLI SEYRETTİĞİM FUTBOL MAÇI:

O yıl ikinci ligde oynayan Denizli Spor, lig maçı için Karabük’e geldi. Halil’le maça gitik. Güzel bir ilk bahar gününde, iddiası olmayan iki takım, vasat bir oyun sergiliyordu.
Normal yaşantısında çok sezsiz olan “Sayın Bay” Maden Mühendisi Faruk beyin agza alınmıyacak küfürlü tezahuratı da olamasa, sanki bir antraman maçı havası vardı.
Kapalı tribünden seyrettiğimiz maçın son on onbeş dakikalık bölümünde, bizim bulunduğumuz bölgede bir grup Karabük Spor tarafdarı; Denizli Sporu alkışlamaya başladı. Aynı zamanda Karabük Spor’lu sporcular alehine çirkin tezahuırata başladılar.
Tam bu sırada Denizli kalesi önünde bir karambol oluştu, top ona buna çarparak kaleye girdi. Tüm seyirciyle beraber çevremizdeki kızgın tarafdarlarda Karabük Sporu alkışlamaya başladılar... Halil’le, ben beklenmedik gole üzülerek ayaga kalkıp Karabük Sporu alkışlamadık. Çevremizde az önce Karabük’lü sporculara küfreden kızgın taraftarlar, bize sataşmaya başladı. Bir olaya meydan vermemek için maçtan erken ayrıldık.
Bu olumsuzluk beni çok üzdü, bir daha sahaya maç izlemeye gitmeyecegime kendi kendime söz verdim. Bu sözümü Karabük Spor birinci liğde oynadıgı dönemlerde bile tutdum.

EGİTİM DİLİ TARTIŞMASI:
Kimya Mühendisleri şubesi olarak bir dizi ekkinlik düzenliyorduk. Bunlardan biride Proföser Dr. Oktay Sinanoğlu’nun Cumhuriyet gazetesinde çıkan “Egitim Dili Türk’çe olmalı” makalesiydi.
Mühendisler kulübünde düzenlediğimiz yaklaşık yüz  kişinin katıldığı bu tartışma, saat yirmi üç otuza kadar sürdü. Her branştan mühendis arkadaşın katıldığı toplantıda çok sayıda arkadaş söz aldı. Tüm konuşmacıların, konuşmaları banda kayıt edilip, daha sonra “Haber Bülteni”’nde peyder pey yayınlandı.

İLAÇ SORUNUNUN TARTIŞILMASI:
Yine şubemizin düzenlediği başka bir etkinlikte, ilaç fiyatlarına yapılan aşırı zamların nedenlerini ortaya çıkarmak amacılı düzenlenen konferansdı. Çok sayıda Doktorun, Eczacının, değişik branşda mühendilerin dinleyici olarak katıldığı toplantıda bende bir bildiri sundum.
İlaç sanayisinin yapılanmasından, ilacın son kullanımına kadar geçen evreler, bu evrelerde yaşanan olumsuzluklar ilgili konuşmacılar tarafından sunulan bildirilerle ortaya konmaya çalışılarak, çözüm önerileri üzerinde tartışıldı.
Konferansda sunulan bildiriler çogaltılarak ilğililere dagıtıldı.
İDARİ İZİNLE KÖYE GELMEM:
Henüz bir yılımı doldurmadıgım nedeni ile yıllık izin hakkım yoktu. Almanya’dan izinli gelen ablamlarla görüşebilmek için üç gün idari izin alarak köye geldim. Deneyimli arkadaşların yol göstermesi ile bir haftalık rapor alacaktım. Eniştemle Çal’a giderek rapor alma girişimiz, dogruyu söylediğim için başarısız oldu. Köye geldiğimizde, belediye çavuşluğu yapan Hamza abi dükkandaydı. Babamın ne oldu? Sorusuna olmadı deyince Hamza abi niye bana söylemediniz, ben alırdım dedi. Hemen arkasından zararı yok Baklan’dan alırız dedi ve ögleden sonra ben gitmeden on günlük rapor getirdi.

EREĞLİ DEMİR- ÇELİK İŞ YERİ TEMSİLCİSİ SEÇİMİ:

Örğütsel etkinliği artırmak amacı ile Kimya Mühendisleri  odası iş yeri temsilcisini belirlemek için Ereli Özbozkurt, Nazım Günaydın ve ben Ereğliye geldik.  Demir-Çelikde meslektaşlarımızla yaptığımız toplantıda Doğu Rodapman’ı şube temsilcisi olarak belirledik.
Aynı ekip; Zonguldak, Bartın ve Kastamonu’yada giderek şube temsilcilerini saptadı.

TMMOB İŞ YERİ ŞEÇİMİ:
Karabük Demir- Çelik’de hemen hemen her branşdan olmak üzere üçyüz civarında Mühendis görev yapıyordu. Değişik odalara bağlı mühendislerin genel işletme ve mesleki sorunlarının dogrudan TMMOB’ne yansıtılması için, iş yeri temşilcilikleri oluşturulması son TMMOB genel kurulunda karara baglanmıştı.
Bu balamda karabük TMMOB iş yeri temsilciliği seçimi; genel Başkan Teoman Öztürk'ün katılımı ile Egitim Müdürlüğü toplantı salonunda yapıldı.
Tek aday Mimar Yavuz İnce’nin aday olacağı sanılan genel kurulda, tüm başkanlıkları üzerinde toplayan Yavuz beye rakip çıktı.
İşyeri Temsilcisi: makina Müh. Veli Kahraman
İşyeri Temsilci yardımcısı: Ali Selvi seçildi.

TMMOB İŞYERİ TEMSİLCİSİ VELİ KAHRAMAN’NIN ÖLÜMÜ:
İş yeri temsilcisi seçilen Veli Kahraman; hemen  çalışma grupları oluşturarak hızlı bir şekilde çalışmaya koyuldugu sırada, soguk algınlıgı nedeni ile hastaneye yattı. SSK Karabük hastanesinin olanakları daha iyi olmasına karşın, Devlet Hastanesi Baş Hemşiresinin Divriğ’ den hemşerisi olduğu için orayı tercih etti.
Bir aya yakın grip tedavisi ile hastanede yatan Veli; biraz iyileşince, raporlu olarak memleketi Divriğ’e gitti. Dönüşde, halsizliği tam geçmeyen Veli, bikaç gün sonra SSK hastanesine tekrar yattı. Yapılan ilk muayenede hastalığın grip değil “Kara Sarılık” olduğu ortaya çıktı. Tüm sevenleri perişan olmuştu. Doktoru; ellerinden gelen her şeyi yaptıklarını, ancak bu noktada tıpbi olarak yapılacak çok şeyin olmadığını, her şeye hazırlıklı olmak gerektiğini söylüyordu.
Ankara’da TMMOB kanalı ile söz konusu hastalığın uzmanı Profösörle irtibat kurduk. Oda, bizim telefonla anlattıklarımızı dinledikten sonra, doktorun haklı olduğunu söyledi. Yinede organize edebilirsek, doktoruyla telefonla görüşmek istedinini belirtti.
Kulüb de durum degerlendirilmesi yapıp, doktordan, profesörle görüşmesini nasıl isteyebileceğimizi tartıştık. Sonunda her türlü olumsuzlugu göze alarak doktola görüşmeye karar verdik. Beş altı arkadaş, nöbetci olan Doktorla görüşmek üzere SSK hastanesine gittik.
Nöbetci odasına geldiğimizde, odada tek başıma kaldıgımı fark ettim. Yapacak birşey kalmamıştı, Doktorun vereceği hertürlü tepkiyi, ölüm döşeğinde yatan Veli  için gögüslemeyi göze alarak, Profösörün istegini ilettim.
Kendinden emin olan Doktor, gayet olumlu tepki verdi. o zamanlar şehirler arası telefon görüşmeleri bir ızdıraptı, Demir- Çeligin direk hattını kullanıp kullanamıyacağını sordu. Hastanede yapması gereken işleri tamamladıktan sonra kulübe gelerek,  direk telefon hattıyla yapılan konuşma da; Allah’dan umudu kesmeden, ölümü beklemek oldugunu tüm açıklığı ile ortaya koydu.
On, onbeş günlük bitkisel yaşamdan sonra altı yedi kardeşin içersinde tek okuma olanağı bulabilen ve ailesinin ondan çok beklentisinin olduğunu bilen Veli; acılı bir törenden sonra fakir babasını refakati ile, Demir-Çeliğin tahsis ettiği bir pikapla, “büyük umutlarla çıktığı yolculukta, yaşama doyamadan”, yoksul köyüne  cansız döndü.

ASKERE GİTME:
Üniversite, yüksek okulu menzunları, askere gidebilmek için yıllarca beklemek zorundaydılar. Bu durum askerligini yapmayanların iş bulamamasında önemli bir etken oluyordu. Bu sorunu çözmek için kısa dönem yedek subaylık formüle edildi: Biriken yedek subay adayları iki dönemde askere gidecekler, dört aylık eğitim süresinden sonra astegmen olarak terhis edilecek, İş yerlerinden ilişkileri kesilmeden ücretsiz izinli sayılacaklardı.
1975 yılındaki ilk uyğulamada, Balıkesir’e askerliğe gittim. Onbeş gün geç başlayan askerlik, Ramazan, Kurban bayramlarında verilen izinler ve onbeş gün erken terhisle toplam fiili olarak elli iki gün sürdü.
          Babamların Ziyareti:
Tabur komutanı hafta sonu birinci derece akrabası gelenlere Cumartesi gecesi yatılı izin verilecegini açıkladı. Cuma akşam üzeri yapılan anosla ziyaretcimin geldigini öğrendim. Nizamiye ile kaldığımız yerin mesafesi nerdeyse üç kilometre olduğu için koşarak gittim. Babam, annem, ablam, eniştem ve yeğenlerim gelmişti. Uzun yoldan geldikleri için özellikle yegenlerim bitkindi. Yarın yatılı izin alabilecegimi söyleyerek onları otele gönderdim, ip çekerek sabahın olmasını bekledim. Sabah, nöbetçi subaydan izin alabilmek için saat on otuza kadar beklemek zorunda kaldım. Gelen ziyaretçilerin içinde eşim olmadıgı gerekçesi ile tüm haklı nedenlerimi ısrarla anlatmama karşın, yatılı izin alamadım.  Eniştemle, babam boş yere nizamiyede ağaç olurken, digerleride otelde aç beklediler.
          Hapis Cezası:
Komutanın yaptıgı haksızlıgı, babamlara söylemeden izin almış gibi  akşam beraber oldum. Pazertesi günü üç günlük hapis cezası aldığımı ögrendim. Egitim sorası “beyaz saray” diye adlandırılan hapishaneye diger cazalılarla birlikte götürüldük. Yer olmadığı için geri geldik. Komutan bizi bir kez daha gönderdi. Yine aynı gerekce ile ters yüz olduk. Hapisane görevlisine kızan komutan bizi azat etti.
           Erken Terhis Fırçası:
Tarihde görülmeyen bu kadar kısa süreli askerlikte; geldiğimiz günden itibaren, hergün akla hayala gelmiyecek kaynaklardan, erken terhis haberleri geliyordu.
Yemin töreninden sonra bazı akşamlar; yaklaşık beş kilometrelik yolu yürüyerek, ovanın ortasındaki lokantaya kaçıyorduk.
Kaçtığımız gecelerin birinde, bahçede yer olmadığı için mecburen içeriye oturduk. Daha siparişlerimiz gelmeden dışarda bir hareketlenme oldu. Bizde kapıya yönelmiştikki, kapıda  tanıdığımız üst teğmen ve  daha yaşlı tanımadığımız bir kişi; bizim rahat olmamızı söyleyerek, bir masaya oturdular. Bizim yemegimize devam ettigimizi gören  arazi olmuş arkadaşlarda,masalarına geri döndüler.
İlerleyen saatlerde,  yaşlı olan; üsttegmene tam çıkarken gelen yazı: bu hafta sonu kısa dönem yedek subay adayı öğrencilerin terhis edileceğini yazdıgını, bizimde net duyacağımız şekilde söyledi. Kısa bir süre sonra da  ayrıldılar. Önce dışarıdaki arkadaşlar merakla içeriye daldılar,gelişmeleri anlatınca hepsi keplerini havaya fırlattı. İçkinin dozunu iyice kaçırdıktan sonra, dogrudan nizamiyeden geçerek “Hilton” diye adlandırdıgımız üç katlı oldukca modern yapı olan binaya geldik. Tüm arkadaşları uyararak sabaha kadar erken terhisi kutladık.
Sabah her gün olduğu gibi sıra olduk, eğitim alanına gitmek için beklerken, gece boklu dereye düşen arkadaşlada dalga geçiyordukki, tanımadıgımız bir albayla, tabur komutanı göründü. Fırça düzeni olarak bilinen “u düzeni” al komutuna, okadar hızlı ve düzgün uyduk ki anlatamam. Çünkü erken tershis müjdesi bekliyorduk.
Sonradan Garnizon komutanı olduğunu öğrendigimiz Albay; açtı agzını, yumdu gözünü, askerligin içine ettigimizi, ne giyim kuşamımızla nede davranışlarımızla cahil erlerin ellerine su dökemiyecegimizi örnekler vererk anlattı. Kendimize çeki düzen vermessek askerligi zor bitireciğimizi söyleyerek konuşmasını bitirdi.
Normal düzene geç komutunu aldıgımızda, eşekten düşmüş karbuz gibiydik.

FATOŞ’LA NİŞANLANMA:
Asker dönüşü İzmir’de Mesut’a uğradım, Naci’yi de alarak Aliağa’da eczane açan Selim’e gittik.  Akşama kadar  gezdikten sonra yeni evli olan Naci,  Balçova’daki evine davet etti. Ertesi gün nüfus sayım olduğunu unuttugum için bu davetede katıldım. Babamların meraktan çaklayacaklarını hiç hesaba katmadım.
Sokakaga çıkma yasağı kaktıktan sonra ilk araba ile Denizli’ye döndüm. Köye gitme olanagı olmadığı için teyzemlerde kaldım. Ertesi gün köy arabasını beklerken Fatoş’a evlenme teklifi ettim, oda kabul etti.
Köyde babamlara bu müjdeyi verince, geç kaldıgım için kızgınlıklarını unutarak büyük sevinç yaşadılar. Ertesi gün annem, Eniştemin annesinide alarak Denizli’ye işi resmileştirmeye gitti.
Asker dönüşü Karabük’ke sözlü olarak döndüm.
Hastane olarak yapılan ancak bürokratik engellerele açılamayan Demir- Çelik hastanesine, bekar mühendislerin taşınmasına karar verildi. Bizim gibi degişik evlerde kalan tüm bekar mühendis arkadaşlar, “morğ” adını taktığımız oldukca lüks döşenmiş, tek kişilik banyo, tufaleti içinde olan odalara taşındılar.
                      Nikah:
Daha insanca yaşadığımız bu yerde; Talip Öncü, Ali Selvi, İhsan Birinci, Necmi Yıldıran ve diğer arkadaşlarla oldukca eglenceli günler geçiriyorduk.
Aşırı kadro şismesi sonucu, yetersiz kalan lojman sorununa, birde torpiller nedeniyle lojman dagıtımında, kural dışına çıkmalar sorunu arap şaçına döndürmüştü. Evlendiğimiz zaman karşılaşacağım lojman sorunu, zaman zaman kafamı kurcalıyordu. Arkadaşların uyarısı ile hemen nikah yapıp, ev istememim, bize önemli fırsat yaratacağı düşünceme, Fatoş’da sıcak bakınca: 6 Mart 1976 tarihinde köyde çok mütafazi bir ortamda nikahlandık.
               Nişan:
Hiç nişan düşünmüyorduk, ancak annemin tek ogluna nişan yapma istegi sonucu köyde basit bir nişan yapmaya karar verdik.
Güzel bir Mayıs günü köyde yapacagımız nişana Fatoş, güzel bir nişan elbisesi ile hazırlandı ve kuaföre gitti. Bitiş saatinde almaya gittiğimde çiceksiz geldiğim için Kuaförden fırça yedim.
Yakın akrabalar ve Fatoş’ların komşularının katılımı ile köye gelindi. Dağ tarafından gelen gençler arasında olan Mehmet’in tabancasında yaşanan sorun, Karabacak amcanın hünerli ellerinde büyümeden giderildi.
Nişan yeni yapılan belediye binasının alt salonunda köy usulü ve modernite karışımı bir ortamda gayet güzel ve neşeli geçti.
Nişan sonrası eve gidilirken, Çamur lakaplı Aliihsan’ın süpheli şekilde cami içersinde dolaşması, Dedeköylü öğey babaannenin bunu Fatoş’un babasına söylemesi, neredeyse büyük bir kavgaya neden olacaktı. Hüseyin dayımın araya girip, gencin orada dolaşmasının bizimle ilğili olmadıgını anlatması ile önlendi

IŞIKLI BARAJI GEZİSİ:
Fatoş için saat alacaktım, Şeref’in önerisi ile İstanbul’dan almaya karar vererek İstanbul’la gittim. Şeref , Mehmet’tin yaş günü oldugunu söyleyerek evde parti düzenlemiş.
Biz şeref’le saat almaya giderken; Mehmet, Avni, Zeki, Adnan parti hazırlıklarını tamamlayacaklardı.
Saati; Şeref’in tanıdıgı yereden, Olcay ablasının seçimi ile aldık, başka yerde bu saati, üç katına fiatla alamıyacagım söyledikleri için,  kaliteli bir saati ucuza kapattıgımdan çok sevinçle Şeref’in öğrenci evine döndük.
Ev partiye hazırlanmış diğer arkadaşların gelmesi bekleniyordu. Gelen kızlara ayıp olmasın gerekçesiyle ve kimsenin haberi olmayacağı sözü verilerek, zorla parmagımdaki nişan yüzüğünü çıkarttılar.
Ertesi hafda sonu sık sık yaptığım gibi Denizli’ye geldim. Fatoş’un begeneceginden emin olarak saati verdim. Onun için hayal kırıklığı oldu, onun beklediği başka saatmiş. Kısa bir tartışmadan sonra olayı tatlıya bagladık.
Fatoş’ların arabası ile Çivril’deki  Işıklı barajına balık yemege giderken babası; ne adamlar var, bir hafta sonu  İstanbul’da partiye katılıp yüzügü çıkarıyor, öbür hafta nişanlısının yanına gelebiliyor gibi laflar etmeye başladıgında Fatoş, boşuna ortaya yem atma baba,  Mesut bana herşeyi anlattı dedi.
Su içersindeki masalara servis yapılan balıklarımızı yedik, çevreyi gezdik. Yedek elbisesi olmayan Ertuğrul’u elbisesi ile suya attıgım için, arabada pantolonu kuruttuk.

İHSAN BİRİNCİ’NİN MÜESSESE MÜDÜRÜNE DİKLENMESİ:
Öğrencilik havasından kurtulamamış, yeni iş hayatını öğrendigimiz dönemlerde, birbririmize eşek şakaları yapıyorduk: bunun en yaygını telefonla işletmeydi. İhasan çok şakaya giren Trabzon’lu bir arkadaşımızdı. İş yerinde, kulübde, lojmanda o kadar telefonla işletildiki, artık kendi kendine işlemeye karar verdigi bir gün: Müessese Müdürü İhsan bey, acil olarak Makina Bakım Müdürü Ünal beyi arıyor. Ne Ünal beye ne de bürosuna ulaşabiliyor. Çaresizlikten, Ünal beyin karşındaki odaya  telefon ediyor; telefonu açan İhsan; evladım ben Müeessese Müdürü İhsan Sözünü duyar duymaz, bende Genel Müdür İhsan deyip telefonu kapatıyor. Tekrar açtığında, İhsan bu sefer bende bakan İhsan deyip tekrar telefonu kapatıyor.
İhsan kendisi ile dalga geçenlere gereken cevabı verdiğinin rahatlığı ile çalışmalarını sürdürürken, Ünal Beyin odasına gelerek, sen İhsan beye niye ters davrandın demesi ile ne büyük pot kırdıgını anlıyor.

YATAK SORUNU:
Öğle yemeğinden sonra; çaylarımızı içerken, eskiden acil durumlarda fabrikada kalındıgında kullanılan yatagın, tekrar faliyete geçirilmesinin gerekliliği üzerine hayli sohbet ettik.
Kuvvet Santralının çok gürültülü bölgesinden geçerek iş yerine giderken,  Dökümhane Mühendisi Ali Homurlu ve ustabaşısı ile karşılaştım. Çok gürültülü ortamda, söylediklerinden sadece yatak sorununu anladım. Hemen bir işe yarayacağım düşüncesi ile onlarla beraber büroya geri dönüp, yatağın bulundugu odaya onları götürdüm. Onlar yatagı görüp, bizim sorunumuz bu yatak degil, Sinter’le ilgili deyince pot kırdığımı anladım. Hemen onları ilgili arkadaşın odasını gösterip, iş yerine kaçtım.
Ali, bü tür hataları af etmeyen, çok küçük hatalardan bile bol gırgır malzemesi çıkaran bir arkadaşdı. O akşam ve diger günlerde Ali’nin beni tefe koymasını bekledim, kendi kendime savunmalar hazırladım. Ama Ali nedense bu konuyu hiç kullanmadı.
Ali’den tepki gelmeyince ben, kendi komikligimi yeri geldikce anlatmaya başladım.

NEDEN SAÇLARIN BEYAZLANMIŞ ARKADAŞ:
Oda çalışmaları nedeniyle sık sık Ankara’ya geldigimde, Mehmet’tin arkadaşlarının evinde kalıyordum. O akşam içki masasını kurduk, hem sohbet edip hem müzik dinliyorduk. Gecenin ilerliyen saatlerinde kapı çalındıgında  Faşistler tarafından basılacağımızı düşünerek önlem alarak kapıyı açtık. Yanılmamıştık,  beş kişilik bir ekip gelmişti. Kavga  niyetiyle degil, konuşmak için geldiklerini söylediler. Buyur ettik, masayı onlara ikram edebilecek şekilde organize edip, Güray’la garaja içki almaya gittik. gece geç satlere kadar siyasi söyleşi yaptık. Zaman zaman sertleşen tartışma, kavgaya dönüşmeden dostca ayrıldık.
Onlar ayrıldıktan sonra sarhoş kafalarla durum degerlenmesi yaparken, tüm gece boyunca dinlediğimiz “neden saçların beyazlamış arkadaş” şarkısını, üç değişik şarkıcıdan doldurulan bant ve plaklarla dinlemeye devam ettik.
Müzik seti salondaydı ama tüm odalarda aporle baglantısı vardı. Sabaha karşı yatagın altından neden şaçların beyazlamış arkadaş diyen bir ses kulagımı patlatırcasına bagırması ile uyanıp, ne oluyor? diye kapıya koştugumda, Musalettin tuvalete giderken şuursuzca teybe bastıgını anlayıp geri yataga döndüm.

KARDAN YOL KAPANDI:
Kimya Mühendisleri odasının yıllık olagan kongeresi için Ankara’daydık. Pazar akşamı Karabük’e dönmek için garaja geldigimizde, Gerede yolunun kapalı olduğunu öğrendik. İnşaat Mühendisleri genel kuruluna gelen arkadaşlarla beraber,  Karadeniz balık lokantasına gidip yolun açılmasını bekleye karar verdik. Lokanta kapanma saati geldiğinde yol açılmamıştı. Ankara’da kalacak yeri olan arkadaşlar ayrıldı. Aliihsan Karacaoğlu, Necmi Maden, Vedat Oral, Ankara’lı arkadaşı ve ben garaja geldik. Bir iki saate kadar yolun açılacağını öğrenice, Vedat’tın arkaşı bizi, vakit geçirmek için pavyona götürdü. Sıcak ortamda içkiye devam ederken, Çelik İş’in dindar, milliyetci yöneticileri, başta başkan Şükrü Korkmazğider olmak üzere pavyona teşrif ettiler.
Kısa bir süre sonra yolun açıldıgı haberini alarak sabaha karşı otobüse binebildik.


NECDET’Tİ BARTINDA ZİYARET:
Bir hafta sonu hem Necdet’i hemde Amasra, Bartını ziyaret etmek için Bartın’na gittik. Cumartesi akşamı Bartın çayı kenarındaki nefis rertorantta kafaları çekip, Necdet ve Memik’in içki anılarını Halil’e ağzımız açık kalarak dinledik.
Pazar günü Necdet, bizi deniz altı bakım onarım tesislerini ve bir deniz altınıyı en ince teknik noktalarını anlatarak gezdirdi.
Üzerinde taşımacılık yapılabilen Bartın çayı ile, Kara Deniz’in aynı seviyede; yeşil, mavi ve beyazın kuçaklaşmasını seyredip büyülenmişken, Amasra yolundaki yeşilden sarıya her rengin dansı, Amasranın kuş bakışı görünüşündeki küçük, büyük liman ve kalenin renk cümbüşü içersindeki görünümü de, cennettemiyiz kuşkusuna kapılmaktan kendimizi alamadık.
Pazar günü Karabük’ke dönerken Safronbolu’ya kadar ki yolda, hiçde Amasra yolunu aratmadığını gördük.

BARTIN, ÇAYCUMA’YA TEKNİK GEZİ:
Kimya Mühendileri Odası şubesi aktifitelerinden biriside, çevredeki sanayi tesislerine, teknik gezi düzenlemekti. Bu baglamda Mayıs ayı başında Bartın Çimento ve Çaycuma Kağıt fabrikalarına, hem teknik hemde piknik gezisi düzenledik.
Pazar sabahı saat sekizde Şapka’dan hareket edilecekti. Ben oraya varırken, otobüs hareket etti. Islık çalıp, el kol haraketlerimle uyaramadıgım için “Mork”’ka geri döndüm.
Yarım saat sonra Ereli kapımdaydı. Biz seni unutmuşuz, arkadaşlar Safronbolu’da bekliyorlar, hemen hazırlan gidiyoruz dedi.
Ahmet ustada verdiğimiz kahvaltı molasında, Başta Memik, Atilla Moral olmak üzere erkeklerin çogunlugu demlenmeye başladı. Çimento fabrikasında meslektaşlarımız karşıladı, detaylı teknik geziden sonra, ögle yemeği ikram ettiler. Çaycuma Kağıt fabrikasından sonra Bartın Liman lokantasında hem piknik hemde akşam yemeği yedik. Arabaya binerken bir çogumuz sarhoştu.

ODA ÇALIŞMALARI İÇİN BARTIN’DA:
Şubemizin alanında olan Bartın’da, temsilci belirlemek ve teknik elamanların sendikalaşması konusunda görüş alışverişi yapmak için geldik. İlgili arkadaş bir lokantanın salonunu önce konuşmak ,sonra yemek verecek şekilde ayarlamıştı.  Otuz, kırk kişinin geleceğini tahmin eden arkadaş, birkaç kişinin katılımı ile hayal kırıklığına ugrarken, üyelerimizin ülke ve kendi sorunlarına duyarsızlıgına hep bereber hayıflandık.

SENDİKALAŞMA KONUSUNDA ZONGULDAK TOPLANTISI:
Hem mesleki hemde ülke sorunlarının çözümümde daha etkili olunmak, teknik elamanların bir çatı altında sendikalaşması ile olacagı inancıyla yogun çalışmalar yapılıyordu. Zonğuldak’taki teknik elaman örgütlerinin düzenledigi toplantıya Karabük’ten temsilci olarak ben katıldım. Toplantı programın da benim konuşma yapma gibi bir durum yoktu. oturum başkanının beni konuşma yapmam için kürsüye çagrdıgında, biran ne yapacagımı şaşırdım. Kürsüye çıkınca; kırk yılık hatipmişim gibi nutuk atıp, salondan yoğun alkış almama bende şaşırdım.
Konuşmamım geniş özeti “TMMOB BÜLTENİ”’de yayınlandı.

GECE YARISI VEDAT ORAL’A VOLTA:
Halil; kız kardeş Azime’nin eğitimi nedeni beraber kalmak zorunda oldugundan, bekar lojmanlarından bir oda alabilmişti. Zaman zaman onlara ziyarete gidiyordum. Yine böyle bir gece, saat yimi dört civarlarında onlardan ayrılıp, “morg”a gidiyordum ki, “sosyal bina” kavşağında Vedat ile karşılaştım.
Vedat baya içmişti, bir süre ayak üstü vatanı kurtarmaya başladık. Ayakda durmak bizi yordu, gündemde önemli, “şapka ile sinema” arasında volta atarak vatanı kurtarmaya devam ettik. Saat iki buçuga dogru ben ayrılırken, Vedat evine gitme yerine, bekar lojmanlarında kalan arkadaşlarına dogru gitti.
Ertesi gün Kok Fabrikalarına ziyarete gittigimde, konu: Vedat’tın gecesiydi. Gece epey ayak üstü ve volta atarak vatanı kırtardığımızı söyleyince, Vedat’ın anımsadıgı olay sayısı altıya çıktı.


PİK MAKİNASAINDA GÖREVLENDİRİLME:
Gaz temizleme bölümünde yaptığım çalışmalar sonunda sorunların minimuma indigini gören Baş Mühendis Lütfi Şahin; İkide bir yeni arkadaş daha gelsede, Pik makinasınıda sahipsiz kalmakdan kurtarsak diyordu. Toplantıda bu konu yine gündeme gelince, benim boş vaktimin oldugunu isterseniz o bölümlede ilgilenebilecegmi söyledim. Lütfi bey sevinçle; bende bunu sana söyleyip, söylememekte terettüt ediyordum, gönüllü olmana çok sevindim dedi.  müdüründe onayını alarak resmi yazı yazıldı.
Pik makinasının idari ve teknik sorunları ile; eski yüksek fırın ustalarından emekliliği gelmiş, yaşlılığı nedeni ile yüksek fırınlarda çalıştırılamayan siyasi gücü yüksek olan Nevzat usta laf olsun diye ilgileniyordu. Kapasitelerinin çok altında çalışan pik makinaları boş zamanlarda gerekli bakım onarımları yaptırılmadıgından, çalışması gerektiği zamanlarda, sorunlar ortaya çıkıyor. Potaların zamanında Yüksek Fırınlara geri dönmemesi, fırınlarda önemli sorunlara neden oluyordu. Tüm sorunların kaynagı ilgisizlikti.
Genç bir mühendisin amiri olacağını Ali beyden alaylı bir şekilde duyan Nevzat usta; tüm terbiyesizliğini eline alarak başta Müdüre, baş Mühendise ve bana hertürlü küfürü gıyabımızda yaparak ortalıgı dagıtmış. Durumu daha sonra öğrenen Lütfi bey bana telefon ederen, ertesi gün başlayacagım Pik Makinaları sorumlulugumun ertelendigini, oranın eski hamam eski tas yönetimine devam edeceğini buruk bir ifade ile söyledi.
Nede olsa,devlet fabrikalarında sorunların çözümümden kişilerin keyfi daha önemliydi.

BEŞİBİRYERDE:
En geç iki haftada bir hafta sonları Karabük’ten Denizli’ye geliyordum. O hafta sonu köyde akrabamızın kızı Fatma’nın dügünü oldugundan annemde Fatoş’u köye götürmek için Denizli’ye gelmişti. Ailem güçlerinin üzerinde takı takmıştı ama Fatoş illa beşibiryerde isitiyordu. Bunun yanlışlığını anlatmaya çalıştıysamda kahvaltıta konuyu gündeme getirdi. Annemin imkanımız yok demesi üzerine kahvaltı tepsisini yere çarptı. Annem bunu kendine hakaret kabul ederek evden ayrıldı.
 Ben arkasından gidip bir süre sonra, parkta annemi ikna edip geri getirdim. Annem bozuk moralle köye döndü. Daha sonra babam imkanlarını zorlayarak benim karşı çıkmama karşım beşibiryerdeyi bozdu.

DÜDÜN TARİHİ SAPTANMASI VE DÜGÜN:
Beşibiyerde sorunu çözüldükten sonra, dügün tarihi ve yeri konusunda anlaşmazlık çıktı.  ablamların Almanya’dan gelebilecekleri tarihde,  Sümerbank dügün salonunun dolu olması bahane edilerek dügün tarihi öne alınmak isteniyor, başka salonda veye Cumartesi gecesi dışındaki önerilere; Mehmet’in Kıbrıs’a tayin edilecegi ve konuklar için o günün uygun olduğu gibi bahanelerele karşı çıkılıyordu.
       Ev bulamama:
Tüm engeller aşıldı,  21 Ağustos’da, istenilen yerde dügün yapılacak. Erken nikah yapmama ragmen, Demir- Çelik’ten lojman alma olanagı olmadıgından kiralık ev aramaya başladım. Arkadaşlarımında tüm gayretlerine ragmen kiralık ev bulamadım. Artık umudumu kesip ev buluncaya kadar bekar lojmanlarında kalmaya Fatoş’u ikna etmek için Denizli’ye gitmeme birkaç saat kala,  Bahri Öztürk telefonda; Çok istedigim mahallede “ikişyüz evler”’de, kiralık ev olduğunu söyledi.
Hemen Ereli Özbozkurt’un arabası ile söz konusu eve gidip evi  normal kiranın üzerindeki bir fiaatla “900 tl”’ye. tutduk.
           Eşyaların Alımı:
Ev bulma sevinciyle geldiğim Denizli’de erkek tarafının alacağı eşyaları Fatoş’un ailesi ve babamın katılımı ile aldık. Kız tarafının alacağı eşyaları, onlar önceden almışlardı.
           Eşyaların Taşınması:
Fatoş okulda olduğu için eşyalar onun gıyabında Karabük’e gönderilecekti. Tüm hazırlıklar tamamlandıktan sonra, kendileri nakliyecilik yapmalarına rağmen arabalarının meşgul olduğunu söyleyerek, babamdan araba bulmasını istemişler. Babam, Kalaycı Mehmet Ali amcanın arabasının programını değişterek 2500 Tl. ayarladıgında, o bu işi düzgün yapamaz gerekçesi ile ve kendi arabalarında boşluk yarattıklarını söyleyerek 3000Tl. ye taşıdılar.
            Eşyaların Eve Taşınması:
Şeref , Ertuğrul ve şöför sabah erken saatde Yenişehir’e geldiler, kahvaltı sonrası eve gittik. Şeref’in uyarısı üzerine, şoföre iki yüz elli lira bahşiş verdim. Taşımak için arkadaşları beklerken, Şoför Ümmet abiden; geç kalındıgı, neden hamalları hazır bulundurmadıgım için fırça yerken, sekiz on arkadaş gelip, hızlı bir şekilde kamyonu boşaltıp Şeref ve Ümmet abiyi gönderdik.
Leyla hanımın büyük gayretleri ile badanası, temizliği yapılmış eve; eşyalar ince işleri hariç arkadaşlar tarafından tamamen döşendi.
            Düğün:
Ertuğrul’la, okulda olan Fatoş’u almak için Balıkesir’e gittik. Oradan, üçümüz gelinlik almaya Bursa’ya geçtik. Dügünden üç gün önce Denizli’ye geldiğimiz gece büyük maddi hasarlı dört kişinin ölümü ile sonuçlanan deprem oldu.
Fatoş’ların bahçesine tüm komşuların taşındığı ortamda, dügün hazılıklarına devem ettik.
            Yalnızlığım:
Babamla, annem, ablam gönül yardımının dışında bana fiziki yardımda bulunmaları olanaksızdı. Bana yardımcı olabilecek eniştem dayısının sarhoşlugu ile ilgilenirken, amca oğlu Enver abi, eniştesiyle kafa çekmeye çalıştıgından ortalarda yoktu. Denizli’deki arkadaşlarım kısa dönem askerde gittiklerinden yapayalnızdım.
Salona gönderilecek çiçekleri ve arabanın süslemelerini v.s. kendim yaptırmak zorunda kaldım.
            Düğün:
Fatoş’ların evi, hem kız evi hemde oglan evi görevini yaptıgından oldukca karışıktı. Normal kırafatımı bulamadıgımdan uygunsuz kırafat takmış olarak salona geldik.
Çok çekingen olan İzmir’den gelen Mesut’la fazla ilgilendim diye  fatoş’un yaptığı kapristen başka sorun olmadan güzel bir balo oldu.
Balo sonrası Fatoş’ların evinden dedesini, halamı, yegenim Kamuran’ı  yanımıza alarak balayını köyde geçirmek için köyün yolunu tutduk.
    Halamın Agdalanması:
 Evligimizin tatlı geçmesi için hazırlanan baklava tepsisi, arabanın süsü bozulmasın diye halam kucagına aldı. Günün yorğunlugu ile uyukluyan halam, baklavanın agdasının hem kendi üzerine hemde Fatoş’un gelinliginin üzerine dökülmesine neden oldu. Köy girişinde uyanan Fatoş, ıslaklıgı fark edince önce halamın altına kaçırdıgını zandederek bana fısıldadı. Sonra yapışaklıgı fark edince agdanın döküldüğünü anladık.
       İmam Nikahı:
Köyün imamı babamın ricası üzerine biz dönünceye kadar bizi bekleyerek imam, nikahı kıymak için eve geldi. Agdalı gelinlikle nereye oturacağını bilemeden bekleyen Fatoş, altına konan bir çarşafın üzerine oturdu.Gecenin en komik olayı hocanın, kız ve erkeği karıştırmasıydı.

   

    
              

          

  



  BALAYI:
Düğün ertesi köy geleneklerine göre el öpümü gerçekleştirip, ballayı için İzmir’e gittik. Üniversite sınavı için geldiğimizde kaldıgım sıradan bir otelde kaldık. İzmir Fuarı zamanı oldugu için tüm sanatçılar oradaydı. Bülent Ersoy, Gönül Yazar’ın baş solist olarak çıktıgı “manolya”’da bol bol sanatcı izliyerek hoş vakit geçirdik. Bülent Eersoy’un Gönül Yazar’ı kuçaklayarak sahneye çıkmaları unutulmaz anlardı.
Fatoş’un Burdur’da görevli olan Mehmet abisini ziyaret istegi nedeni ile İzmir ziyaretimizi kısa keserek Burdur'a geçtik.
Evlenme  ve yıllık izinin bitiminde Karabük’e geldik.

İLK KONUĞUMUZ:
Geç saatde evimize geldik. Yol yorgunu olarak yatıgımız ilk gece sabahında kalkıp kahvaltı yaparken, ilk konuğumuz ev sahibinin beş altı yaşlarındaki oğlu Nadir Ayağ ziyaretimize geldi. Sevimli, konuşkan sıcak kanlı olan Nadir bizle beraber kahvaltı yaptı.
 Bir ara evden kayıp olan Nadir, elinde iki tane kül tablosu ile geri döndü. Bunlar ne? Sorumumuza: kül tablonuz yok, siğaranın küllerini yumurta kabuklarına koyuyorsunuz onun için bizim evden getirdim dedi.

DEMİRBAŞ HAFTA SONU KONUĞUMUZ:
Pazar günlerinin tatıdı geç saatlerde kalkarak çıkarıyorduk, taki köyden Enver Kayhan’ın, Karabük’e askere gelmesine kadar. Hafta sonları çarşı izinleri başladıgı günden itiberen, her Pazar erken saatte bize geliyordu. Zil çaldıgında yatakdan kalkıyor, kapıyı açıp, onunla kahvaltı ederek, güne başlıyorduk. İlk seferlerde, bizim içinde degişiklik olan bu olay; aylarca sürünce baya sıktı.
 On üç, on dört yaşlarındayken; amcası ve abisinin, bir kavgada tabanca ile vurularak öldürülmesi, onun piskolojisini hayli bozmuş:  bize geldiğinde çok az konuşuyor, hiç ara vermeden sigara içiyordu.
Fatoş, onunla yalnız kalmaktan çekiniyor, onu da yalnız bırakıp, birlikte ne dışarıya ne de pazara çıkabilyorduk. Onu yanımıza alıp çıkmak da; oturduğumuz mahalleye izinsiz erlerin girmesine yasak olduğundan, mümkün olmuyordu. Bir ay kadar onu evde yalnız bırakmadık ama mutlaka pazara gitmemiz gerektiği için daha sonları onu evde bırakıp, kısa süreligine pazara gidip geliyorduk.
Bu durum ev sahibimiz Güner hanım teyzeyi rahatsız etti. Yeni evli çift bu kadar rahatsız edilmez, siz söyleyemiyorsanız ben münasip dille söylerim önerisine; kendisin çok yalnız hisseden birinin, dahada yalnızlıga düşecegini düşünerek karşı çıktık.
Enver, Karabük’de acemiligini tamamlayıp, dagıtım oluncaya kadar her Pazar konugumuz olmaya devam etti.

HESAPLAŞMA:
İşyeri arkadaşlarım ve komşular hoş geldin ziyaretleri yapıyorlardı. Evimizin eşyalarını çok beğenen konuklarımıza; sadece yatak odası takımının erkek tarafının aldığını, Denizli adetlerine göre, geri kalan eşyaların tamamının babasıgil tarafından alındıgını Fatoş, her fırsatta söylemeyi ihmal edmiyordu. Bende bunun üzerinde hiçde durmuyordum. Gün geçtikce Fatoş, bu gerçek olmayan düşüncesini yalnız oldugumuzda bana da tekrarlamaya başlayınca dayanamadım. Eline bir kağıt almasını söyleyerek, babalarının aldığı tüm eşyaların listesini ve fiatlarını tek tek yazdırıp toplattım. Çıkan rakam: 110000tl.di.
Bizim yaptığımız masrafları, aldığımız eşyaların fiatlarını, nakliye ücreti için babasına ödenen ve şoföre verilen  bahşişleri yazıp, toplayınca çıkan toplam ise: 105000tl.di.
Müsafirlerin yanında kendi aileni yükseltmen için yaptıgın abartmayı sineye çekiyorum ama gözümün içine baka baka bana hava atmana artık tahammülüm yok dedim.

BALIKESİRDE DAYAK KORKUSU:
Mektupla öğrenime devam eden Fatoş’la, Şubat dönemi sınavlarına katılmak üzere Balıkesire geldik. İlk gün kayıt yenileme sırasında kuyrukta beklerken komandoların “faşistlerin”; şarkı, türkü ve marşları ortalıgı yıkıyordu. Bu sırada küçük boylu bir öğrenci bana yaklaşarak öğrencimisin? diye sordu. Eşimin kayıdını yeniletiyorum cevabım ve Fatoş’un sert çıkışı sonrası genç uzaklaştı. İşlerimizi bitirip otele giderken, büyük bir kavga çıktıgından okula polis doldu. Sabah Fatoş benim gelmememi istedi. Hamile bir kadını yalnız bırakamazdım, okula bende geldim. Sınavdan ne zaman çıkacağını bilemedigimden diğer velilerle beraber bekçede beklemeye başladım. Yine aynı genç etrafımda dolaşıyor, sataşmak için bahane arıyordu. Bir olaya meydan vermemek için kalabalık velilerin arasında bulunuyor ama her an bir saldırıda bekliyordum. Saatler ilerledikce bahçe boşaldı, sadece üç, beş kişilik bir veli gurubu kalmıştı. Kimi ayakta, kimi bankda oturup bekliyorduk. Kimsenin birşey konuşmadıgı bir anda bende çömelmiştim. Sık sık yanımda volta atan genç, benim tepkisizligime dayanamayarak, anoragımın kolunu sıyırmaya kalktı. Ne yaptığını sordugumda, saate bakacaktım dedi. Sorsaydın söylerdim tepkim onu korkuttu ki, hemen uzaklaştı. Bu sırada sınavı biten Fatoş geldiginden hemen oradan ayrıldık.   

RIDVAN ALDOĞAN SORUNU:
İşletme  mühendislerinin oturduğu bina yıkılarak yerine; alt katı bakım atölyeleri, üst katı bakım ve işletme mühendislerinin çalışma büroları yapılacaktı. Bu nedenle Müdürler blogundaki, Yüksek Fırınlar ve Sinter Müdürlüğü katındaki odalara sıkışmıştık. Ben, Ferit Tirenğ, Metin Kurt birlikte aynı odada oturuyorduk.
İşçi statüsünde olan Rıdvan; ünite müdürü, baş mühendisi ve bizlerle samimi olan bir arkadaşımızdı. Birlikte oldugumuzda yaptıgı laubali davranışları; yabancı müsafirlerin ve odamıza gelen işçilerin yanında da yapmaktan çekinmiyordu. Bu durummun yanlışlıgından, üç odadaşda rahatsızdık. Ama uyarılması konusunda; hem arkadaş olmalarından hemde onun  müdür üzerindeki etkisinden çekindikleri için bir türlü yanaşmıyorlardı.
Bir gün, bir sorununu tartışmaya gelen işçi ile konuşurken; odaya gelen Rıdvan, sandalyeye oturup, sehbanın üzerine ayaklarını koyarak işçiyle yaptıgım konuya, fütursuzca müdehalesine sinirlenerek odadan çıkmasını rica eddim. Beklemedigi bir davranışla karşılaşan Rıdvan bir daha bizin odaya gelmedi.
Benim bu davranışımı; diğer arkadaşlar çok iyi yapmışsın, biz cesaret edemiyorduk diyerek beni onayladılar.

İŞÇİLERİN YILLIK İZİNLERİNİN DÜZENLEMESİ:
Mahmut usta ile iyi anlaşıyor, birlikde birçok eksikliği gidererek daha verimli ve huzurlu bir iş yeri yaratık. Sorunlar çözüldükce nasıl olsa birşey yapılmıyor veya yapılmaz gözü ile bakılan sorunlarda, gündeme gelmeye başladı. Bunlardan biriride yıllık izin düzenlemesiydi: yıllık izinleri Mahmut usta bazı işçilerin ve kendi istegine göre bir plana baglı olmaksızın rastgele zamamnlarda uyguluyordu. Bu durum; adam kayırma ve uygun olmayan zamanlarda izinne çıkma getirdiğinden, işçiler arasında huzursukluk yaratıyordu.
Birçok işçi tarafından dile getirilen bu plansız, hakkaniyetsiz uygulamaya, bir düzen getirme önerim; benim bu adamları tanımadıgım ve kendi adamlarının kayrılması gerekliligi detaylı anlatılarak Mahmut usta tarafından benimsenmedi.
İlk defa ustayla ters düşüyordum. Ama yanlış olan bu uygulamaya göz yumamazdım. Bölümdeki tüm işçilerin son beş yılık izine çıkma zamanlarını tespit ederek, bir yıllık izin yönetmeligi hazırladım.” Bu yönetmelik sonradan tüm müdürlügü kapsayacak şekilde genişletildi”  Bu yönetmelige uygun olarak ve işçilerin istekleri göz önüne alınarak, gelecek yılın yıllık izin çizelgesini, Aralık ayı başında kesinleştirip,  Mahmut ustanın muhalefetine ragmen uyğulamaya soktum.

MAHMUT USTANIN İNTİKAMI:
Mahmut usta, istemi dışımda gelişen yıllık izin çizelgesine pek fazla olumsuz tepki vermedi.
Devri daim su yolu üzerinde buluna üç kademeli havuz gerçek görevini; içersi tamamen yüksek fırın tozu ile  dolduğunda yapmıyor, bir kanal gibi kullanılıyordu.
Bu havuzları gerçek amacında çalıştırmak amacıyla, hazırlanmış projeye hayat vermeye karar verdik. İmalat siperişleri verilen eksik malzemeleri takip ederek, daha önce hazırlanmışlarla birleştirip, montaja hazır hale getirmek çok kolay oldu.  Bu başarıdan dan dolayı kendi kendime böbürlenirken, senelerdir sistemin ihmal edilmişlige kızıyordum.
Ters olduğu söylenen bugüne kadar hiç iş ilişkim olmayan Vinç Bakım, Onarım Baş mühendisi Kamil Öğüten’e randevu almak için telefon ettim.
Telefonda konuyu anlatıp görüşmek istedigimi söylediğimde, olay mahallinde hemen buluşalım yanıtını aldım.
Şaşkınlıgımı atarak buluşma noktasına geldigimde, Mahmut Usta, Kamil bey ve ben aynı anda buluştuk. Kamil bey, Mahmut ustaya nedir bu vinç olayı? diye sorunca. Mahmut usta, ben Mesut beye bir kaç bu projenin uygulanma olanagı olmadıgını, bu konuda olumsuz rapor tutuldugunu söyledim dedi.
Yarım kalmış bu projeyi de tamamladıktan sonra gönül rahatlıgı ile emekli olacagını söyleyen o değilmişcesine; beni Kamil  Beyin yanında olayları incelemeden şarlatanlık yapan genç mühendis konumuna düşürerek, izin programının intikamını aldı.

GÜVEN ERGUN YERİNE AHMET GÜNGEN’NİN MÜDÜRLÜĞE ATANMASI:
Adalet Partili bir ailenin damadı olan Güven bey “1.M.C.” hükümetinde sanayi bakanlığı “MSP” ne geçmesiyle, partinin Kayseri Milletvekili adayı olan Ahmet Günğen, Güven bey görevden alınarak Yüksek Fırınlar ve Sinter Müdürlüğüne atandı.
Yönetimde etkili ailenin damadınada, işlevi olmayan yeni bir Müdürlük tahsis edildi.
Mahmut ustanın intikamını aldığı günlerde olan bu görev değişikliği onun işine yaradı. İş yerine gidip bir konuda görüşürken, Mahmut usta Ahmet Beyin kendisini aradığını bundan sonra bölümün yönetiminden kendisi sorumlu oldugunu, beni işe karıştırmamasını istedigini söyledi. Ne ben, Ahmet beye böyle birşey söyleyip söylemediğini sorguladım, nede o bana işle ilğgli bir şey sordu.Genç yaşda kızaga çekilmiştim.
Ahmet beyin müdürlüge gelmesi ile Yüksek Fırınlar Baş mühendisi Lütfi Şahin hemen müdürlük degiştirdi. Boş olan Cevher Hazırlama ve Sinter Baş Mühendisliğine Yarı kızakda olan “TİP”li Enver Bostancı, Yüksek Fırınlar Baş Mühendisliğine Amerikan Üniversitesi Mezunu hırssız, siyasi olarak renksiz Aytekin Temizer getirildi. Metin ve Ferit’te adı konmamış kızağa çekilirken, Kok fabrikalarında mühendis yıgılmasını önlemek için daıtılan Kimya Mühendisleri; Mustafa Özyurt, Öner İleri, Rağıp Demirtaş ile işletme mühendislikleri takviye edildi.

SAFRANBOLU’DA KONFERANS:
İş de kızaga çekilince, Kimya Mühendisleri Odası çalışmalarına daha fazla zamam ayırmaya başladım. Devrimci gençliğin, Safranbolu’da düzenledikleri gecede; gündemden hiç inmeyen “ilaç sorunu” ile ilğili bir bildiri sunmamız istendi. Şube yönetim kurulu; benim bu konuda hayli donanımlı olduğumu bildiklerinden, benin hazırlanıp sunmamı istediler.
Ciddi bir çalışma yaparak, söz konusu toplantıda kalabalık bir dinleyiciye sunumumu yaptım. Bildiri, hem sunum sırasında hemde soru cevap bölümünde dinliyecilerin yakın ilğisini çekti.
Gecede sundugum bildiri; çok begenildigi için derneğin merkez yayın orğanında, üç, dört sayıda yayınlandı.

ÇEVRE KOMİSYONU:
Ankara’da hava kirliliği olarak ortaya çıkan çevre sorunu, Karabük’te; hava, toprak ve su kirlenmesi mevsimlik değil, tüm yıl boyunca sürüyordu.
Bu konuya dikkati çekmek ve gereken önlemlerin alınmasını saglamak için Karabük Ağır Sanayi Mühendisleri “KASMD” ile ortaklaşa “çevre kirliliği komisyonu” kurduk. Siyasi ikdidarın degişmesinden nasibini alarak, Laboratuar Müdürlüğünden alınan Abdullah Kalaycıoğlu başkanlığında, Leyla Özbozkurt, Metin Kurt, Ali Selvi, İhsan Birinci ve benden oluşan komisyon oluşturuldu.
Tüm dernek çalışmalarında oldugu gibi, bu komisyondada davul Metinle benim boynunda kaldı. Uzun süre Metin’le yürüttüğümüz çalışmalar, onun tam gün inğilizce kursuna katılması ile benin üzerimde kaldı. Kaynak hazırladıklarımız bittikten sonra rapor yazma yöntemi komisyon çalışması ile saptayıp, seksen sayfalık kapsamlı bir rapor ortaya çıkardık.
 Söz konusu rapor Abdullah beyin Etüd Planlama Müdürü olması ile, fotokopi halinde çogaltılarak, Karabük şehir ve Demir- Çelik üst düzey yöneticilerini katıldığı toplantıda Abdullah bey tarafından sunuldu.
“KASMD” yayın organı “DEMİR- ÇELİK” derğisinde özel sayı olarak yayınlanıp birçok bilimsel çalışmaya kaynaklık etti.

HALİL’İN AŞKI:
Halil İstanbul’daki aşkından umudu kesince, iş yerindeki bir meslektaşına abayı yaktı.  Kızcagızın haberi olmadıgı gibi, Halil’lede hayli boy farkıda vardı. Kendisine bunu ima yoluyla anlatmaya çalışmamın, bir yararı olmadı.
Bir akşam kulübde kafaları çektik Halil pek alışık olmadığı içkiden  etkilenince gece yarısı kızın evine gitme istegi depreşti. Oraya varıncaya kadar sarhoşlugu geçer düşüncesi ile yavaş yavaş eve yaklaştık, ama umdugum olmadı. Halil eve girmekte kararlıydı. Bırakıp gitme tehdidim bile onu isteginden vazgeçirmedi. Gece yarısı olmasına karşın, annesi ile birlikte kalan arkadaşın evinde ışık yanması, Halil’li iyice cesaretlendirdi. Mecburen zile bastık. Ama kapı açılmadı. Uzun süre evin önündeki boşlukda sohbet ederek bekledik. Ertesi gün kızı, anasından istemeyi kararlaştırarak,  sabaha karşı oradan ayrılıp, lojmanlarımıza döndük.

MESUT KIRABA’NIN KARABÜK ZİYARETİ:
Okuldan çok samimi arkadaşım Mesut Karabük’e ziyaretime geldi. Gündüz fabrikayı dolaşıp ertesi gün Amasra’ya gitmeye karar verdik.
Halil’inde bizimle geldigi Amasra’da, bir ev pansiyonunda kaldık Gündüz denize girip, tarihihi yerleri gezdikten sonra akşam bir lokantada kafa çekmeye başladık.
Henüz saat yirmi iki sıralarında sohbetin en güzel yerinde, Halil kalkalım diye tutdurunca, zor durumda kaldım. Bir tarafdan müsafirimle sohbet edip, özlem giderip, hoş vakit geçirtmen gerekirken, öte yandan Halil’in huysuzlugunu belli etmemem gerekiyordu. Tuvalete gitme gerekçesi ile masadan ayrılalak, bu saatte sadece yatma amacında kullanılan ev pansiyona gidip yatmaya kalkmanın konuguma saygısızlık olacağını anlatmaya çalışmam bir fayda etmedi bunun üzerinen ona önceden gitme önerisinde bulundun, malesef bunuda benimsemedi.
Kesin karararımı verip kakmayacagımızı söyleyince, suratlar asık olarak masaya döndüğümüz için bu saatten sonra masanın ve ertesi günün keyfi olmadı.

NACİ’NİN DÜGÜNÜ VE KÖYE ZİYARETLERİ:
Çok samimi arkadaşlarımdan Naci Buruncuk’un İzmir’deki dügününe Karabük’ten gittim. Ham diğer arkadaşlarımı gördüm hemde arkadaşımın mutlu gününde beraber oldum. Dügün sonrası köyde olacagımı ve onları köyde konuk etmekten mutlu olacağımı söyledim.
Balayı sonrası köye gelen Buruncuk çifti beni çok mutlu ettiler, birlikte “gurbet”’e pikniğe gittik. Hamza abinin Küçük kızı Fatma bizlere büyük bir insan gibi refakat etmesi unutulmaz anı bıraktı. İki gün köyde kalan arkadaşlarımın ayrılmasından sonra Karabük’e döndüm.

HALİT DELİKAYA’NIN KAZIĞI:
Halit; Sivas- Divriği’den karabük’e gelmiş, sırtlarında yöre kilimleri satarken, işleri yolunda gitmesi sonunda, varlıklı sınıfına geçerek, buraya yerleşmiş geniş bir sülaledendi. CHP’den belediye meclis üyesi, büyük bir mobilya dükkanı sahibiydi. Bekarlık dönemi arkadaşım olan Halit’lerle, aynı mahellede oturmak bizim için bir şanstı. Çünkü çok mükemmel bir eşi vardı.
Siyah beyaz televizyonu evlilik öncesi Halit’ten aldım, ama dügün sonrası bir iki hafta gecikmeyle, teslim etti. Kendine göre gecikme, televizyon satışlarındaki patlamadan kaynaklanıyordu. Dostumuz oldugundan pek üzerinde durmadık. Bizde konuk oldukları bir akşam, kış gelmekte oldugundan soba alınması konusunda sohbet açıldı. Soba için yeterli peşin paramızın olmadıgını belirtince; dükkan komşusundan bizim sobayı begenmemizi, gerisine karışmamamızı söyledi. Fatoş’la sobayı begenip Halit’e bildirdik elimizdeki parayı ona bıraktık. Sağ olsun soba ve boruları akşam üzeri eve getirdi. Ne kadar borcumuz kaldığını? sordugumuzda sonra konuşuruz diyerek net bir cevap vermedi. O anda paramız olmadıgından bizde ısrar etmedik.
Yılın son günü, yasalara uygun olmayan, daha sonra CHP iktidarında geri alınan “Erbakan ikramiyesi” aldık. Beklenmedik bu iki maaş ikramiye elimizi rahatlattıgından, hemen Halit’e borcumuzu ödemeye Fatoş, Halil ve ben birlikte gittik. Hoş beşden sonra ne kadar? Borcum olduğunu sordum. Önce senin borcun falan yok dedi, arkasından defteri açtıgında tahminimin üç katı bir rakam söyledi. Günü gününe hesaplaşma yapmadıımdan hiç itraz etmeden borcu ödeyip çıkınca, Halil bir sorunmu var? rengin attı dedi. Gelişmeyi anlatıp hesap tahminimin üstünde çıktıgını söyledim. Birlikte sobanın alındığı dükkana giderek soba ve boruların fiyatlarını alıcıymış gibi öğrendigimizde, Halit’in borcumuzu üçe katladığı ortaya çıktı.
Bu olay bana yaşam dersi oldu: bir kişi ile ne kadar samimi olursan ol, mutlaka anında alışverişi rakamlayarak kayda alınmasının gerekliliğini ögretti. Ayrıca alışverişlerde Halit’en uzak durarak birdaha kazık yememeyide...

ODUN PARASI:
Kış yaklaşmakta olduğu bu günlerde, Demir- Çelik’in ücretsiz verdiği kok kömürünü tutuşturmak için iki yüz elli, üç yüz kilo kadar odun gerekiyordu. Ev sahiplerine, odunu nereden alabileceğimizi sorunca, kendilerinin inşaat artıklarını kullanabileceğimizi söylediler. Bu odunları parçalatmak için çagırdığım hiçbir oduncu; çivi bulunduğu gerekçesi ile parçalamaya yanaşmadı. Hayatımın ilk odun kırma işlemini yaptım. Ellerim, alışık olmadıgı için sık sık su topladı, aralıklarla beş, on günde kırma işlemini bitirebildim.
Evin kirasını verirken öğrendiğimiz odun parası, ikinci bir yaşam dersiydi. Yarım tondan az karışık, kırılmamış oduna, kırılmış bir ton parası ödedik. Önceden pazarlıgını yapmadıgımdan bu parayı ödemekten başka çarem yoktu.

EV KİRASINI DEĞİŞİK YÖNTEMLE ARTIRMA:
Ev sahiplerimiz çok iyi insanlardı, bizlere annelik babalık yaparak yol göstericiydiler. Özellikle Fatoş’a hiç yabancılık çektirmiyorlardı. Yaşdaş olan kızı Nazlı, arkadaşlık yaparken, anne Güner hanım teyze müsafirliklere götürüp, çevre ile tanıştıyorlardı.
 Nazlı nişanlandıktan sonra, sık sık kızlarını kendi evlerinde oturtmak istediklerini belirterek, hayat pahalılığından dem vurmaya başladılar. Yılda bir artan ev kirasını artıralı daha beş altı ay olmuştu. Gerçekten kızlarını bu evdemi oturtmak istiyorlar, yoksa kira artırmak için  
bahanemi yaratıyorlar anlayamıyorduk.
Sorunu sürünceme de bırakmadan direk sormanın yararlı olacağını düşünerek konuyu açtık. Kızlarını burada kesin olarak oturtacaklarsa, kiralık ev bulmada bize yardımcı olmalarını, burada oturtmayı düşünmeyip, ekonomik sıkıntı nedeni ile günü gelmemesine karşın kira artırmayı düşünüyorlarsada, sıcak bakabileceğimizi söyleyerek kesin karar vermelerini istetik.
İyi niyetimizin karşılığını, yüzde elli astırnomik kira artışı ile ödedik.

FATOŞ’UN İNTİHAR GİRİŞİMİ:
İş çıkışı genellikle eve gelir, zil çalar, Fatoş kapıyı açardı. O gün aynı şeyleri yaptım ama kapı açılmadı. Herhalde bir yere gitigini düşünerek, anahtarla kapıyı açıp salona geçince, Fatoş’u üçlü koltukda uyudugunu gördüm. Hemen yanına gidip hasta olup olmadıgını sordugumda, midesinde ne varsa üzerime çıkardı. Agzından çıkanlar ve masadaki boş otubeşlik küçük “yeni rakı” şişesi içki içtigini anlatıyordu.
Bir tarafdan neden içtigini sorgularken, diger tarafdan banyoya götürüp soguk duşa soktum. Tam bu sırada ev sahibi Güner hanım teyze, Şeref’in telefonda bekledigi haberini getirdi. Ben yukarı telefona koşarken, Güner hanım eve daldı. Şeref’e bir şey belli etmeden durumu kurtardım ama, anlayışla karşılayan teyzeye rezil olmuştuk.
Uzun süre sızmış vaziyette yatan Fatoş, gece yarısına dogru kendine gelmeye başladıgında, ben senin dürüstlügüne güvenmiştim, sende yalancıymışsın diyerek uyandı. İntihar girekçesini şu sözlerle açıkladı: kitapları karıştırırken, askerde oldugum zamanlarda sınıf arkadaşımız Gülhan ile evlenme düşüncemi sorduğum Mesut’un, cavap mektubunu bulmuş. Okul fotograflarında tesadüfen yan yana oldugumuz fotograflardan esinlenerek yakıştırdıgı bu kızla ilişkiniz var tahminine, hayır yanıtı alıp, böyle bir mektub bulunca güveni sarsılıp, intihar etmeye karar vermiş.
Kendisine yalan söylemedigimi, okul döneminde normal arkadaşlık dışında bir düşüncem olmadıgını, daha önce söyledigim fotograflardaki yakınlık tamamen tesadüf olduğunu vuruladım. Askerde iken aklımdan böyle bir düşünce geçti, fikir danışmak için Mesut’a yazdım, olumlu yanıt almama karşın herhangi bir girişimde bulunmadıgımı, her zaman kanıtlayabileceğimi açıklıyarak, bu yanlış anlamayı düzeltip, mutlu yaşamamıza devam ettik.

FATOŞ’UN FERYADI:
O akşam alt komşumuz İbrahim’lere, ev sahipleriyle müsafirlige gittik. Cemal amca yarım saat kadar sonra geldi. Odunlukda birilerini görür gibi oldum dedi. Fatoş evi kilitleyip, kilitmedigimi sordu. Verdigim yanıttan tatmim olmadıki bir bahane bulup, eve çıktı. Zemin katın girişi ile bizim katların girişi ayrıydı.
Bir tarafdan sohbet edilirken, telefizyonda Emel Sayın’ın “Feryat” filmini seyrediyorduk. İlk çıglıgı duyduğumuzda filmden geldiğini düşünerek ciddiye almadık, feryadın dışardan geldgini ve Fatoş’un sesine benzediğini algılayınca, önde ben olmak üzere tüm ev halkı dışarıya fırladık.
Fatoş bagırmasını sürdürüyor, ev sahinin büyük oglu Nail: korkma Fatoş abla benin diyordu.
Sakinleşip içeri girince olayı Nail şöyle anlattı: babasından saklı mobilet alan arkadaşı ile birlikte mobileti odunluga sakladıklarını. Bu sırada Fatoş’un yukarıya çıktığını görüp, şaka olarak korkutmak istediğini, ancak girişimin amacını aştığını söyledi.    

MUSALETTİN VE GALİP’İN ZİYARETLERİ:
Cumartesi günü beş altı araba ile bekar bekara “Ahmet Usta”’ya kafa çekmeye gittik. Ahmet Usta; Karabük- Bartın yolu üzerinde salaş, bir kaç masadan oluşan kırkahvesi, meyhanemsi bir yerdi. Etraf karla kaplı ama  hava çok soğuk degildi. Dışarıda teşkilatı kurup, mangalları yaktık. Bir tarafdan demleniyor, diger tarafdan Demir-Çelik ve ülkeyi kurtarıyorduk. Grup sosyal demokrat ve devrimcilerden oluşuyordu. Şarkıların bazı sözlerini herkes kendince degiştirip tatmin oluyor, doganın güzelliginin tadını çıkarıyorduk.
Akşam üzerine dogru toplanmaya karar verdik. Kahveleri Safranbolu’da Abdullah Kalaycıoğlu’nun kayın pederlerin de içecektik. Her içkiden sonra içmemeye karar veren Atilla Moral, yine içkinin dozunu kaçırdıgı için onun arabasını Mehmet Eli Özbozkurt kullanacaktı. Ama Atila abi iyi oldugunu söyleyerek kendi kullanmak istedi. Mehmet, Özdal Dikmen, ve ben onun arabasına bindik. Daha hareket ederken falsolu kalkan Atila abiyi, kartopu oynayacagımız gerekçesi ile durdurup, birkaç kartopu atışından sonra direksiyondan aladık. Mehmet arabayı kullanıyor, ben önde ona eşlik ederken, arkada Özdal, ve Atila abiler uyumaya başladılar.
Safranbolu’ya geldigimizde, kahve molası vermeden düz geçtik. Karabük girişinde Mehmet Atila abiye seslendi: abi iyi isen arabayı sen kullan, benim uykum geldi dedi. Atilla abi iyiyim diyerek dogruldu, ters tarafa kafasını koyarak uyumaya devam etti. Durumunun iyi olmadıgını söyleyerek, ben Mehmet’i  konuşturarak, onun devam etmesini söyledim.
Bir kaç kilometrelik yolumuz kalmıştı, kazasız belasız “Yenişehir” girişine gelince ara yoldan çıkmayı önerdim. Oraya yönelen Mehmet bir müddet sonra yolun kapalı oldugunu gördü. Geri geri gelirken çamura saplandık. Çevreden yardım alacak kimse yoktu, mecburen Özdal ve Atila abileri uyarmamız gerekiyordu. Kapıyı açıp Özdal abiyi çagırınca öyle bir çevik hareketle bana dogru geldiki, ben sırt üstü o benim üstümde yere uzandık.
Allahdan diğer arkadaşlarda hemen arkamızdan gelince yardımcı çogaldı. Uyanan Atila abiyle Mehmet arasında küçük bir tartışma geçtiğgnden ben Mehmet’i yürüyerek evine götürdüm. Çok sakin yaradılışlı olan Mehmet evde eşini bulamayınca sinirlendi. Kapıyı kırmaya kalktı ama başaramadı. Beraber yengesigile gittik. Leyla Hanım, içmeye giden adamların bazılarının eşlerini evde topladıgı için Mehmet’in eşide oradaydı.
Temizlikte çok titiz olan Leyla Hanımın evine, çamur adam gibi daldık. Bir müddet sonra gelen Atila abi tüm ısrarlarımıza ragmen beni eve götürdü.

Zili çalınca ev sahiplerinden inen Fatoş, Ankara’dan müsafirlerimizin olduğunu ve ev sahipleri, yukarıda konuk ettiklerini söyledi. Hemen yukarıya çıkmaya kalkınca Fatoş üzerimi değgiştirmemi önerdi. Ama ben arkadaşları hemen görmek istedigimi belirterek üst kata yönelince, çık da Güner Hanım teyze evi kirlettecegin için seni bir güzel dövsün deyince, durumumu fark edip elbiselerimi degiştirdim.
Daha sonra ev sahibinin kızı ve oglunuda alarak “kulübe” gittik.

Bir hafta sonra görevli gittiği Zonguldak’dan dönen Mehmet, bana Ahmet ustadan bizi kim getirdi diye sorunca ne büyük tehlike yaşadıgımızın farkına vardık.

1 MAYIS 1977:
Her ay Ankara’da yapılan Kimya Mühendisleri Odası danışma kurulu toplantısı bu sefer, ertesi gün “ 1 Mayıs işçi bayramı”’na katılmak için İstanbul’a alındı. Şube adına ben katılacaktım. Fatoş’la birlikte gittik.
Sabah Şeref’le beraber odanın Beşiktaş’da bildirdigi yere gittik. Hava bir bayram için olabileceğinin en güzeliydi. Degişik sivil toplum örğütleri; flamaları ile belirlenen yerlerde konuşlanmış, bol bol slagon atıyorlardı. Çok hoş, anlatılmaz bir ortam vardı. Bu güzelligi Fatoş’da görsün istedik. Tam telefon edip gelmesini isteyecektiki, hamileligi aklımıza gelince vaz geçtik. Ögleye kadar bekledik kortej bir adım bile ilerlemedi. Gelen haberler “Taksim Alanı”’nın doldugu yönündeydi. Şeref’le kortejden ayrılıp Taksim’e vardıgımızda alanın tıklım tıklım doldugunu gördük. Bir müddet “İnter Contünoltel” oteli önünde bekledik. Hiç birşey göremediğimiz için Sular İdaresi bölgesinde, yüksekce bir yere çıktık. Alan komple görülüyordu. Rengarenk bayraklar dalgalanırken, deşik sloganlar alanı dolduruyordu. Davullar çalıp, halaylar çekilirken, tüm yüzler bayram çocugunun yüzü gibi gülüyordu.
Mitingin sonu yaklaşıyor, günün anlamını belirten konuşmalar yapılırken alanın bize göre solundaki “Mao”’cu grup sürekli slagon atıyordu. “DİSK” Başkanı Kemal Türkler’in saygı duruşu çagrısı bile, bu gurubun sloganlarını susturmadı.
Tam bu sırada tabanca sesleri duyulmaya başladı, bir anda ortalık cehendeme dönmüştü. Şeref’le elele tutuşarak panik içersinde kaçmaya başladık. “DİSK” görevlilerinin uyarısına uyarak biran durakladıgımızda, kulagımızım dibinden geçen kurşunlar, bizim tekrar koşarak kaçmamıza neden oldu.
Büyük bir moral bozukluğu ile eve geldiğimizde, ikimizinde agzını bıçak açmıyordu. Uzun süre sonra kendimizi toparlayıp, Şeref bizi “Harem”’den otobüse bindirdi. Yolda otobüsün radyosundaki kısa haberlerde; otuzdört kişinin öldüğünü ögrenmek, bayramı kabusa dönüştürdü.

KIZIMIZ ÖVÜL’ÜN DOĞUMU:
Fatoş ilk hamileliğinin son günlerindeydi.  Eve yakın ve Karabük’ün en iyi hastanesi olan “SSK Hastanesi” o günlerde çok doluydu. Dogum hanede çalışan ev sahiplerimizin akrabası “ebe Naime” hanım, hastaneye yatmasını uygun bulmadıgından, Fatoş, sık sık Güner hanım teyzeyle hastaneye gidip, daha zamanı var diye geri geliyorlardı. İki üç gün böyle hastaneye gidip gelerek geçti. O akşam Fatoş oldukca rahattı, ev sahiplerine oturmaya çıktık, saat yimi dörte eve inerken çalan zilden; Fatoş’un annesi, abileri Şeref, Mehmet ve kardeşi Ertuğrul’un geldiklerini öğrendik. Onlarla birlikte, ev sahiplerimizde bize geldiler, hoş beş derken biz dogumu unuttuk. Saat ikiye doğru Fatoş sancılaşmaya başlayınca teleşlanan Cemal amca, pijamayla ebe hanımı almaya gitti.
Ebe hanım; hastanenin durumunun uygun olmadıgını, evde dogum yaptırmanın uygun olacagını, ama her ihtimale karşın bir arabanın hazır bekletilmesini söyledi. Acil durumda hangi saatte olursa olsun kendisini çagırabileceğimizi söyleyen Halit’i uyarmaya gittim. Ben biraz gecikince, Mehmet’in uzaktaki sokak elekttirigini araba zandederek koşması, sonradan bizleri hayli güldürdü.
 Sokakta Halit arabanın içinde beklerken, ben ve Mehmet dokuz doguruyor, Şeref balkondaki şezlong da uyuyodu.
12-Temmuz-1977 Salı sabahı saat 6,35 de Övül’ün aglayan sesi, yatak odasından duyuldu. Artık kızımız “Övül” bizleydi. Sevinçden uçuyorduk.

ÖVÜL’ÜN DÜŞMESİ:
Henüz kırk günlüktü, kundak yapmıyorduk. Karnını doyurarak odasındaki divana bırakıp, salanda Fatoş’la sohbete başladık. Sohbet, bir süre sonra tartışmaya dönüştü, seslerin yükseldigi sırada Övül’ün odasından pat diye bir ses duyduk. Hemen tartışmayı kesip, odaya koştugumuzda, Övül divandan yere düşmüştü. Kırk günlük çocuğun hareket etmesine ne biz nede tanıdıklar akıl erdirebildik.

ÖVÜL’LE İLK YILBAŞI:
Övül ilk günler hariç çok uysal bir bebekti. Annesinin sütü gelmedigi için mama ile beslenen Övül; kısa sürede, belirli saatlerde beslenmeye başladı. İş yerinde kızakta oldugum için gündüz çok yorulan Fatoşu dinlendirmek için geceleri Övül’e ben bakıyordum. Bakımı o kadar kolaydı ki; saati geldiginde, mamasını hazırlar, o biborondan beslenirken, ben altını degiştirirdim. Mama saatleri dışında düzenli bir uykusu vardı.
O yılbaşını evde geçirecektik. Ev sahiplerimizin ısrarı üzerine Övül’ü evde bırakıp onlara çıktık. belirli aralıklarla inip kontrol edererek sanki bir bebeğimiz yokmuş gibi rahat yılbaşı geçirdik.

NAZLI’NIN NİŞANI:
Nazlı’nın nişanlandıgı gün, evi damadın ailesi ile paylaştıgımız için biz Övül’ün odasında konuktuk. Altını degiştirip, karnını doyurduktan sonra odadaki divana yattık. Kısa sürede uyuyan Övül, ilerleyen saatlerde uyandı. Karyolasına tutunarak oyuncak dolabından oyuncaklarını aldı, degişik sesler çıkararak onlarla oynadı. Daha sonra tekrar uyumaya daldı. O gün tesadüfen, sabaha kadar deliksiz uyudugunu sandığımız Övül’ün, geceleri kendi kendine oyuncakları ile oynadıgını öğrendik.

FATOŞ’UN LOGUSA OLARAK MERDİVEN YIKAMASI:
Oturduğumuz ev üç katlı bir apartımandı. Giriş katının kapısı ayrı, birinci ve ikinci katlar ortak bir dış kapıyı kullanıyordu. Hastalık derecesinde temizlige dikkat eden Güner hanım teyze, ayakkabıları girişte çıkartır, merdivenlerde, aşagıdan yukarıya kadar yolluk seriliydi.
Arkadaşlarımız Metin- Sema Kurt birlikte çalıştıkları için sütlerini biz alıyor, iş dönüşü sütü bizden götürüyorlardı. O gün süt almaya gelen Metin aşagıdan zili çaldı ve zaman dar oldugundan, ayakkablarını çıkarmaması için sütü ben aşagıya indirmiştim.
Bir süre sonra bir anlam veremedigimiz Güner hanım teyzenin şu bagırmalarını duyduk: kim olursa olsun benim merdivenlerimden ayakkabı ile çıkamaz, ben mühendis falan dinlemem gibi anlamsız lakırtılar.
Evinde yaptıgı bu sözleri ciddiye almadan ben çarşıya gittigimde, logusa yatagından kalkan Fatoş’un merdivenleri yıkadıgını akşam gelince duydugumda Fatoş’a çok kızdım.

ALİ SELVİ’NİN VEDASI:
Ali, uşaklı bir makine mühendisi bir arkadaşımızdı.TMMOB İş yeri temsilciligini yürütüyordu. Girdiği sınavı kazanarak Amerika’da eğitime gidecekti. Bu nedenle değişik arkadaş grupları ile akşamları veda yemekleri yiyordu.
O sabah erken saate;bir iki gün önce bizimle vedalaştıgını unutarak, otobüsünün kalkmasına çok az bir zaman kala, bize vedaya geldi. Her halinden akşamdan kaldıgı belliydi. Fatoş’un kahve önerisine; boşver kahveyi, sen bana bir kase yogurt ver dedi. Peş, peşe buz gibi üç kase yogurdu yiyince aklı başına gelen Ali, önceden vedalaştıgını anımsadı.

BİRİKTİRME YARDIM SANDIGI SEÇİMİ:
Biriktirme yardım sandıgı; demir-Çelik’te çalışan memur ve işçilerin gönüllü olarak maaşlarından tasaruf amacı ile para kestirdikleri, borç alabildikleri, dayanıklı tüketim malları gibi emtiaları taksitle, tütcara muhtaç kalmadan almalarına yardımcı olan, yararlı bir yardımlaşma kurumuydu. Yönetim kurulu başkanlığını Teknik Emniyet Müdürü Ömer Beyenir yürütüyordu.
Üyeler arasında sandıkta büyük yolsuzluklar olduğu, senelerdir çöreklenmiş bu kadro; üyelerin kanını emdiği görüşü yaygındı.
Sol çevre; Ali İhsan Karacaoğlu ve                      liderliginde hazırlanıyordu. CHP’nin yükselişde olduğu dönemde yapılacak olan genel kurulun tansiyonu çok yüksekti.
Agır Sanayi Çelik Konsruksiyon Fabrikaları yemekhanesinde kongre başladı. Divan başkanlığı seçiminin gizli oyla yapılması istgi, Ömer bey tarafından ciddiye alınmadan oldu bittiye getirildi. Bu durum yüzlerce kişinin birbirinne girmesine neden oldu. Olaya jandarma el koydu. Seçim mahkemelik oldu.
Mahkeme safhası iyi takip edilmediginden, büyük farkla alınacak seçim kayp edildi.

RAMAZAN DAVULCUSUNDAN HARMANDALI İSTEĞİ:
Ramazan ayıydı. Halil kulüb de kafayı çekip gece geç saatte bize geldi. Hava sıcak oldugu için balkonda oturuyorduk. Sohbet sohbeti açtı, üç yıllık İngiltere’de eğitime gitmek; Halil’li bir tarafdan sevindiriyor, diger yandan ünüversite döneminde bile ablasığille kaldıgından,  sosyal binanın yemeklerine alışmaktaki zorlugu düşünerek, orada karşılaşacaı yemek sorunundan ürküyordu. Biz bu konular da konuşurken, ramazan davulcusu sokaktan geçiyordu. Halil, bu günleri özleyecegim diyerek davulcudan harman dalı çalmasını istedi. Davulcudan olumsuz yanıt gelince, balkonda oturan Cemal amcadan kinayeli olarak ben çalayım önerisi geldi. Bu saatte yaptığımız gürültüden utanarak hemen içeri geçtik.

ÖVÜL’ÜN TÜM BALKONU YAĞLAMASI:
Övül, sessiz ama yaramaz bir çocuktu. Uzun süre biryerlerde yalnız kalıp, yanımıza gelmiyorsa bilki bir yaramazlık yapıyordur. O gün Pazar olduğundan geç kalkıp, Fatoş’la kahvaltıda geyik muhapbeti yapıyoprduk. Söyleşiye öyle kendimizi kaptırmışızki, Övül’ün nerde, ne yaptıgını unuttuk. Fatoş’un, mutfaga gidip her yer yağ olmuş diyen sesiyle mutfağa koştugumda: Örümceginde dolaşan Övül, eline geçirdiği yağ şişesi ile mutfagı, balkonu ve kendini bir güzel yaglamış oldugunu gördüm. Ne yaptın kızım sorumuzu ciddiye almadan, o köşeden öteki köşeye çıglıklar atarak büyük bir şey başarmışçasına dolaşıyordu.

İSKENDERUN TEKNİK GEZİSİ VE ŞEREF’İN NİŞANI:
1977seçimleri sonucu görevden alınacagını düşünen Müdür Ahmet bey, kayınpederinin iş yerinde çalışacagını gerekçe göstererek istifa etdi. Yerine atanan Ayteki Temizer, mühendisler arasında yapılan ayrımcılıga son vererek tüm arakadaşları göreve çagırdı. Metin Kurt’un  İskenderun demir- çelik teknik gezisini Denizli’den dolaşmak kaydı ile kabul ettim.

Övül’ün Uzun Süre aglaması:
Metin, Mustafa Özyurt, ben, Fatoş ve Övül Mart ayında üç mevsimi yaşayarak Metin’in “Anadol” marka arabasıyla köye geldik. Önceden haberli olan babamlar büyük bir hazırlık yapmışlar. Halam, Anaannem ve kayınpederler bizi köyde karşıladılar. O güne kadar bu kadar kalabalık beyaz başörtülü kadının aşırı ilgisini görmeyen Övül, birden aglamaya başladı. Ne yaptıysak susturamadık, bir tarafadan konuklarımıza akşam yemigi yedirmeye çalışırken bir tarafdan da Övül’ü teskin etmeye ugraştık. Uzun ugraşlardan sonra ortama alışan Övül, normale döndü.
Turfanda dometes, biber, çagla, yeşil sovanla yapılan dürümler, Metin ve Mustafa’nın büyük begenilerini kazandı...

İskenderun Teknik Gezisi:
Ertesi gün Denizli’yi dolaştıktan sonra Fatoş ve Övül’ü Denizli’de bırakarak, biz İskendurun’a doğru yola çıktık. Burdur’da Mehmet’le öğle yemeği yiyip, yoldaki karları temizleyerek gidebildiğimiz “İn Suyu Mağarası”’nı uzun süreli programlı elekttirik kesintisi nedeni ile gezemedik.
Antalya’da “Düden” şelalesini gezerek, akşamı Alanya’da otelde geçirdik. Ertesi ğün “Damlataş Mağarası ve Alanya Kalesi”’ni gezerek, bol virajlı ama yeşillikler arasından Akdeniz’in muhteşem maviligini izleyerek Mersin’e doğru yol alırken, Kayın pederin kamyonunu kullanan şoför Ümmet abiyle karşılaşmamız günün sürpriziydi.  Mersin’de “Cennet, Cehemden”’ide gezerek  geç saatlerde Demir- Çelik musafir hanesine ulaştık. Alanya’da Benzin alırken; Karabük’de saksıda çicek olarak, binbir güçlükle yetiştirmeye çalıştığımız kauçuk ağacına eşeğin baglanmasını görmemiz, bizi hayrete düşürdü.
Üç gün boyunca herbirimiz, kendi alanındaki teknik araştırmayı yaptı. Cuma günü alışveriş yapmak amacıyla “Kilis”’e gittik. Cumartesi Karabük’e döndük.

Şeref’in Sözlenmesi:
Benim İskenderun’dan döndüğüm günlerde, Fatoş’da Karabük’ke dönecekti. Günler haftaları, haftalar ayı kovaladı. Ama Fatoş ve Övül dönmediler. Fatoş’larda telefonun olmaması nedeni ilede sık sık görüşemiyorduk. O akşam Uğur Mumcu’nun “Sakıncalı Piyade” oyununu izleyip eve geldigimde; babam, Övül ve Fatoş’la karşılaşmam hayatımın engüzel anlarından biriydi. Hele Övül’ün baba demesini öğrenmesi sevincimi ve mutluluğumu bir kat daha artırdı.
Fatoş, gecikmenin nedenini Şeref’i sözlemek olduğunu, gelişmeleri anlatarak açıkladı.

ÖVÜL’ÜN BURNU KIRILDI:
Fatoş, Nazlı ile balkonda dut agacındna dut yerlerken, Övül örümceginde çok geniş balkonda oynarken düşmüş ve burnu kırılmış. Bana haber vermeden hastaneye götürüp, dayak yemiş boksör gibi burnunu tamponlatmışlar. Eve geldigim de Övül’ü böyle görmem beni çok üzmüştü.

İÇKİLİYKEN YOLDA UYUMA İSTEĞİ:
Kulüb de kalabalık bir arkadaş grubu ile ailecek yemek yedik. Arkadaşlarla vedalaşıp iki yüz evlerdeki evimize gitmek için ayrıldık. Övül puset de Fatoş’la kolkola girmiş gidiyorduk ki, hava çiselemeye başladı. Daha çabuk eve ulaşmak için ara yoldan gitmeye karar verdik. Yol çok kötüydü, kesekler arasında puseti sürmek zorlaştıkca, şarhoşlukta uyuma istegini artırıyordu. Öyle bir an geldiki; Fatoş’a, siz gidin ben, burada biraz kestireyim diyorum, Fatoş bir tarafdan Övül ıslanmasın diye şemsiyeyi tutmaya çalışarak puseti sürmeye çalışırken, benimde yere yatmamı önleyerek, eve götürmeye çalışıyordu.

TMMOB KARABÜK DEMİR- ÇELİK İŞYERİ TEMSİLCİSİ ŞEÇİLMEM:
Ali Selvi’nin Amerika’ya eğitim amacı ile boşalan TMMOB iş yeri temsilciliğine başkan olarak ben seçilirken İhsan Birinci yardımcı seçildi.

DEMİR ÇELİKDE CİNAYET:
Asit fabrikaları kimya laboratuvarında Baş mühesdis olarak çalışan Mehmet bey, içine kapanık, işle ilgili görüşmelerde bile çok az konuşan biriydi. Akşamları kulüb de biriç oynarken farklı bir kişilige bürünür, oyun sonrası eski durgun halinede girer,  selamı bile zor alıp veren biri olurdu.
İşletme baş mühendisi Mesut Sanlı ve labaratuvardaki tekniksiyenlerle düştügü anlaşmazlık sonunda, Kok fabrikaları kimya Laboratuvarına Mühendis olarak transfer edildi. Baş Mühendis Ereli Özbozkurt; Mehmet beyle iyi diyalog kurarak onu daha canlı bir kişiliğe girmemsini saglamıştı. Oda adına çıkardıgımız “Haber Bülteni”’nin teksir sayfalarının düzenlenmesinde bize katılıp, yardım bile ediyordu...
Bir öğle yemegi dönüşünde yüzüne maske geçirip laboratuara dalan Mehmet bey; iki labarantı öldürüp, birinide yaralayıp, üst kat  kok müdürlügüne çıkar. Kemal Tuğcu’dan arabasının anahtarını alır. Ne oluyor diye odasından çıkmaya çalışan Müdür Sabri Zaman’ı yaralayıp Asit fabrikasına arabayla gider. Oradada bir laborantı öldürüp, iki laborantı yaraladıktan sonra kaçarken, şehirler arası yolda askeriye nizamnamesi bölgesinde arabayı şarampola kaçırınca jandarma tarafından yakalanır.

TDÇİ GENEL MÜDÜRLÜĞÜNE  HÜSNÜ ORAL’IN ATANMASI:
Birinci “MC” hükümetinden görev Ecevit hükümetine geçince MSP’nin atadığı Genel Müdür görevinden ayrıldı. Yerine aynı ekolden gelen İşletmeler genel Müdür yardımcısı Halit bey dokuz ay vekalet etti. Dokuz ay boyunca CHP kendi içinde kimi genel Müdür atayacagını saptayamadıgı için, MSP’nin vekalet müdürü Demir- Çeligi yönetti.
Hüsnü Oral, Genel Müdür olarak Karabük’e geldiğinde ilk ve son yararlı işi fabrikadaki sivil toplum örğütleri yöneticileri ile bir kez göstermelik toplantı yaptı.
Daha sonraki günlerini, CHP ikdidardan gidinceye kadar bölgenin etkili birkaç CHP yandaşlarıyla hamam sefalarında geçirdi. 

ZONGULDAK KÖMÜR MADENLERİNE TEKNİK GEZİSİ, ÖVÜL’ÜN HASTALIĞI:
Oda olarak taş kömürü madenlerine bir teknik gezi düzenlemeye karar verdik. Gerekli iznin alınmasında; yeni atanan işletmeler müessese müdür yardımcısı Memiş ali Usta’nın zorluk çıkarabileceğini düşünüyorduk. Ama zorlugu ondan degil, bizi çok iyi tanıyan diger yardımcı Kenan Turan’dan gördük. Zorda olsa gerekli izinleri, radevuları alıp geziyi gerçekleştirdik.

Övül’ün Rahatsızlığı:
Zonguldak’a hareket etmeye çoz az zaman kalmıştıki, Fatoş’dan Övül rahatsız diye telefon geldi. Geziyi iptal edip, Övül’ü hemen doktora götürdük. Karabük’ün en iyi çocuk doktoru bayan, Övül’ü tepeden tırnağa muayene etti. Sonuç: hiç bir rahatsızlığı yoktu. Sıcaktan kaynaklanan önemsiz kızarıklarmış.
Övül’e çok bilinçli baktıgı için, Fatoş doktor hanımdan epeyce övğü aldı. Hiçbir rahatsızlıgının olmadıgını söyleyen doktor, beş altı ilaç yazmayıda ihmal etmedi.

FATOŞ’UN LİKEN HASTALIĞI:
Övül, saatle yemek yiyip, saatle yatıp kalkıyor ama komşudaki diger çocuklara göre; daha az yemek yediğinden, zayıfdı. Bu durum Fatoş’u hayli rahatsız ediyordu. Daha fazla yemek yedirmek için yaptıgımız degişik uygulamalardan sonuç alamıyorduk. Bu sıkıntı; Fatoş’da, ayak bileklerinden başlayan sonra tüm vücudunu kablayan kaşıntı ve düküntülerin oluşmasına neden oldu.
Karabük Demir –Çelik özel hastanesinde çocuk ve cildiye uzmanı Sezer hanımın tüm tedavi yöntemlerinden sonuç alamadık. Hastanede yapılan konsültasyonda: İ.Ü. Cerrahpaşa TIP Fakültesine havele edilmesine karar verildi. uzun araştırmaların sonunda Prof. Dr. Türkan Saylam “liken” teşhisi koydu. Herhang bir ilaçlı tedavi yerine kafasını boş tutmasını, ocakta yemegi yanıyor olsa bile, gerekiyorsa umursamadan kapıyı çekip çıkmasını öğütledi...
Kafasını boşaltamadıgı için artan döküntü ve kaşıntıya çare bulmak için Askeri doktorluktan emekli olan komşumuz Burhan beye, tavsiye üzerine gittik. Elindeki büyüteçle yaptıgı muayeneyle, hemen liken teşhisini koydu. Çok agır ilaç tedavisi ile döküntü ve kaşıntıyı minimuma indirdi.

KÖYDE  ANLAMSIZ KAVGA:
Yıllık izin nedeniyle köydeydik. Kayınpederler yüklü kamyonla ailecek bizi ziyarete gelmişlerdi. Ziyaret sonrası Denizli’ye dönerken hızlı gittiği gerekçesi ile el kol hareketi yapan Kamberin yetim oğlu ile Şeref ve Mehmet’in arasında sözlü tartışma başlamış. Bu olay, Hacalı babasından dönen kayınpederin fiziki müdahalesi ile büyür. Dayak yiyen genç, daha sonra jandarma marifetiyle kararkola götürülmek üzere köyde ve evinde arandı. Genci bulamayan jandarma Baklan’a geri döndü. Hıncını alamayan kayınpeder; bu işin arkasını bırakmayacaıı tehdidini savurup, teğmen olan oğlu Mehmet’ide bir işe yaramadıgı için azarlayarak Denizli’ye döndüler.
Akşam davadan vazgeçirmesi için bize gelip, yardım isteyen gözü yaşlı anneyi rahatlatmak için hayli uğraştım.

DELİ ZEKİ:
Seçimlerden %42’lik oy almasına karşın yeterli milletvekili sayısına ulaşamayan CHP,AP’sinden on beş hırsız milletvekilini bakan yaparak transefer etti ve hükümet kurdu. Hükümetin kurulması ile hemen CHP’li militanlar Demir- Çelik kadrolarını kağıt üzerinde oluşturmaya başladılar.
Selamet döneminin sosyal tesislerdeki içki yasagı; boş Genel Müdürlüğe hala atama yapılmadıgında, devam etmekteydi. Bu nedenle, bir grup arkadaş şehirdeki lokantaya içmeye gitmiştik. Yüksek fırınlarda İşçi olarak çalışan “Deli Zeki” ilerleyen saatlerde tesadüfen bizlere katıldı. Yemek sonrası geceyarısına doğru  dagılıp, Ferit’le beraber bize giderken Zeki’de bize refakat etti. İki saati bulan yol sohbetinde genelde tüm demir-çelik, özelde yüksek fırınlarda kimin müdür, kimlerin baş mühendis olacağını tartıştık.

FATOŞ’UN EGİTİM ENİSTÜTÜSÜNDEN MEZUNUYETİ:
Balıkesir Necati  Bey Eğitim Enstitüsünün mektubla açık öğretim bölümüne devam eden Fatoş, Övül’ün dogması ile ara verdi. “MC” hükümeti sırasında, mektubla öğretim sulandırıldı, kendi yandaşlarına büyük kolaylıklar saglanırken, solcu öğrenciler magdur edildi. İktidara gelen CHP, magdur edilen öğrencilerin durumunu düzeltmek için, hızlandırılmış yaz uygulamaları yaptı.

Buca Eğitimde  yaz uygulaması:
İkinci sınıfda ara verdiği eğitimi tamamlamak için, İzmir- Buca’da, hızlandırılmış eğitime katılan  Fatoş, bir buçuk ay süren bu eğitimde, başarılı olarak üçüncü sınıfa geçti

Övül Köyde:
Fatoş eğitime devam ettigi süre içersinde mecburen Övül’ü köyde babamlara bıraktık. İlk sabah annem; Övül’e kahvaltı yaptırırken ısrarcı olmadan ne? Yemek istediğini sırdu. Oda birşey istemeyince, sırtına bindirip, sen kahfaltını bitir, biz kızımla dolaşacagız dedi. Anne, Övül kahvaltı yapmadı dememe aldırmadan çıkıp gittiler. Kahvaltı sonrası babamla bu konuyu konuşmak için dükkana gittim. Durumu babama anlatıp, ben ilgilenirim demesini beklerken, benim için sürpriz olan: seni annen büyüttü hiç korkma torununu aç bırakmaz diyerek beni tersledi.

Köyde Parasız Kalmam:
Fatoş Buca’da eğitimini sürdürürken, ben birkaç gün köyde kalıp Karabük’e dönecektim. Tüm paramızı Fatoş’a bıraktıgımdan yol param bile yoktu. Evlenmeden önce babamdan çok rahat para isteyen ben, her para isteme girişimimde, başaramıyordum.
Artık son güne gelmiştik Parkta oturmakta olduğumuz arkadaşlardan Raşit Aydoğmuş; ben ayrılıyorum bir isteginiz varmı deyince, bana biraz borç verebilirmisin deyiverdim. Pek ciddiye almadan tabi diyerek ayrıldı. Bir iki dakika sonra geri gelip beni gurupdan çağırdı. Söyledigimin ciddi olup olmadıgını, bugüne kadar hep onların benden borç aldıgını, babam varken neden ondan istediğimi sorguladı. Ben, içinde bulundugum piskolojik durumu anlatarak ciddi oldugumu, Karabük’e döner dönmez parayı göndereceğimi ve ihtiyacım olan miktarı söyledim. Yanında o kadar para olmadıgını, ögleden sonra kahveye gelirken bu parayı getirecegini söyleyerek ayrıldı.
Ögle yemeği dönüşü dükkana ugradım, babamla dereden tepeden konuşup parka gitmek üzere ayrılırken babam; Mesut kaç gündür soracagım ama her seferinde unutuyorum, senin paraya falan ihtiyacın varmı dedi. Nazlanarak yok degişimden anlayarak daha öncaden ayırdıgı parayı bana uzattı.

Fatoş Hızlandırılmış Üçüncü Sınıfı Ankara’da Tamamladı:
Buca’daki eğitimi başarı ile tamamlayan Fatoş, Övül’le Karabük’e döndü. On beş yirmi gün sora hızlandırılmış eğitimin ikincisi Ankara’da açıldıgı haberi geldi. Apar topar Ankara’da bir özel ögrenci yurdu ayarlayıp, kayıt yaptırdık.
Övül’e köy yolu yine göründü. Fatoş’un okul işlemlerini bitirdik. Bizim, Denizli’li otobüs saatini beklemek için “Gençlik Parkı”’na gittik. epey dolaştıktan sonra bir şeyler içmek amacıyla bir bahçeye oturduk. Kendimize birer bira söylerken, Övül’ede mama yapmak için sıcak su söyledik. Fatoş mamayı hazırlarken susadıgını fark etmediğimiz Övül biraya yöneldi. Biraz verip içince hoşumuza gitti, bir böbek için hayli fazla olan miktarı içmesine göz yumduk.

Övül’ün Kusması:
Araba saati yaklaşınca garaja geldik, oradaki otelin restoranttına veda yemegi yemek için çıktık. Siparişlerimizi beklerken otobüs de sorun olmasın diye Övül’ün altını degiştirmeye başlarken, içtigi birayı çıkarmaya başladı. Ne masa ne de çevre kaldı kirlenmedik. Hemen garsonlar imdadımıza yetişti. Restorantın o saatde kalabalık olmaması bizim için bir şanstı. Başka masaya geçerek yemegimizi yiyebildik.

Övül’ün Köyden Dönmesi:
Fatoş eğimini tamamlayıp mezun oldu. Övül’ü almak için köye geldik. Bizim sıska kızımız, öyle tombişleşmişti ki şaşırdık. Karabük’te Leyla hanım “bal arısı tombik” adını taktı.      

AMASRA’DA CANLI BALIK:
Şeref evlendikten sonra Hatice’yle beraber Karabük’e bize ziyarete geldiler. Birlikte Amasraya gittik. ögle yemeği için “Canlı Balık” lokantasına yönelince Fatoş’un suratı asıldı. Çünkü abilerini daha lüks bir yere götürmemizi istiyordu.
Kızgınlıgını dikkate almadan girdiğimiz lokanta; sıcaklıgı, buraya özgü salata ve balıklarıyla hepsini büyüledi.

70 EVLERDE LOJMAM TAHSİSİ:
Kok Fabrikaları ve sülfirik Asit fabrikalarında işlenen cinayetler sonrası, TMMOB işyeri temsilcisi olarak, Genel Müdürlüğe Vekalet eden Halit beyle birkaç kez görüştüm. Bu görüşmeler esnasında beni yakından tanıma olanağı bulan Halit bey; Müdürüm Aytekin beyinde bastırmasıyla, bana kaloriferli evde tahsisinde yardımcı olamayacagını, eger istersem kalorifersiz ev tahsisi yapabilecegini söyledi. Kaloriferli evlerin rastgele dagıtılması sonucu uzun süre kaloriferli ev alma olanağım olmadığından hemen kabul ettim. Çünkü maaşımın üçde birini kalorifersiz eve, kira olarak veriyordum.

YETMİŞ EVLERDEKİ LOJMANA TAŞINMA, ABLAMLARIN ZİYARETİ:
Fatoş Ankara’da ögrenimdeyken çıkan lojmanın bakım ve onarım işlerini hızlı bir şekilde yaptırıyordum. Ablamlar Almanya’ya dönerken Karabük’e ziyaret ettiler. Birlikte bir kaç gün güzel günler geçirip, hafta sonu “Amasra”’ya gittik.
Ablamlar gelirken Ankara’da Fatoş’a uğramışlar, kaza geçiren babaları hakında, onların isteği üzerine hiç konuşmadıklarını, bana anlattılar.
Evim bakım ve onarım işleri biter bitmez Fatoş okuldan dönmeden, arkadaşların katkılarıyla taşındık.

Fatoş çok Üzüldü ve Bana Kızdı:
Dersleri biten Fatoş’la, Denizli’ye gitmek için Ankara’ya geldim. Ev çıktı ve taşındıgımız sürpriz haberime çok sevindi. Denizli’de karşılaştığı manzara karşısında: annesi uzun süre komada kalmış, şu anda her gün hastaneye kontrole gidiyor, babası topallıyordu. Kendisine haber vermedigim için haklı olarak bana çok kızdı.

ÖVÜL MASA ÖRTÜSÜNÜ YILDIZ YAPTI:
Fatoş’un konukların olduğu zamanlarda kullandığı parlak kumaştan yapılan masa örtüsü, o akşam yemekli müsafirler geç gittiği için masanın üzerinde kalmıştı. Sabah erken  saate yatak odamıza gelen Övül’e, gece geç yattık biraz daha uymak istiyoruz deyince, aramıza girip, yattı.Daha sonra sıkılıp odasına gitti, aradan epey zaman geçmiştiki, Övül’den ses çıkmıyordu. Bir haltlar karıştırdıgını düşünerek kaktıgımda, Övül müsafir odasındaydı. Elinde makas dilberim masa örtüsünü kesiyordu. Ne yapıyorsun? kızım soruma, yıdız yapıyorum baba dedi.

ÖVÜL’ÜN İLK CÜMLESİ:
Halil gurbete dayanamıyarak eğitimini yarıda kesip Karabük’e döndü. Yalnız kalmaktan piskolojik olarak rahatsız olduğundan lojman yerine bizde kalıyordu. Övül henüz birbuçuk yaşlarında, yemeklerde mama sandeayesine oturarak bize katılıyordu. Halil’le beraber yemek için masaya oturduk, Fatoş yemekleri servis yaparken, Övül birden “baba çatal ver” diye cümle kurması hepimizi çok şaşırttı.

FATOŞ’UN TAYİNİ:
Mezun olduğu yıl Övül’ün ana okulu çagına gelmesi için tayin istemedik. Ertesi yıl eş durumundan yararlanarak tayin edilmek için başvuru yaptık. İlk defa o yıl bilgisayarla tayin yapılacağından, iki üç ay beklememiz gerekti.
Avni Ayten abinin aracılıgı ile tayin işleri Genel Müdürü yakından ilgilendi. Yaz tatili dönüşü Övül’ünde çok istemesi ve çalışmanın ilk günlerinde Fatoş rahat olsun diye, Övül’ü köyde bıraktık.
Tayinler yapıldı Fatoş’un tayini; ne eş durumunda, nede normal tayin listesinde yoktu. Genel Müdür; bir kaç gün sonra biraz rahatlayacagını söyleyerek beklememizi istedi. Aralıklarla yaptıgımız başvurulardan ve Avni abinin girişimlerinde sonuç alamadık. Ümitsizlige kapılıp, hiç olmazsa Övül’ün hasretini çekmemek için onu almak için Denizli'ye gitmeye  karar verdik.
 Denizli’ye geçmek amacı ile Ankara’ya geldim. Ancak saat 19 arabasında yer buldum. Vakit geçirmek için Kızılaya doğu yürüdüm. Araba saatine hayli vardı. Kızılay’a gelmişken birkez daha Bakanlığa ugradım. Genel Müdür, yanıma bir memur vererek depoda gerekli araştırmayı yapmamızı istedi. Depoya geldigimizde manzara; samanlıkta iğne aramaya benziyordu... O sırada memur başka bir kişiye birşeyler anlatırken, küçük masanın üzerinde bilgisayar çıktısı, onlarca sayfadan oluşan normal tayin listesi açık olarak duruyordu. Sıkıntıdan listeye şöyle bir göz atınca Fatoş’un tayininin Kahraman Maraş’a çıktığını gördüm. Daha önce,  asılan bilanda ki bu listeyi defalarca taradıgımdan gözlerime inanamadım. Tekrar tekrar baktım dogruydu. İşi biten memura gösterdigimde oda çok sevindi. Çünkü Genel Müdür onuda bulması için çok sıkıştırmış.
Bizzat Genel Müdür takip ederek yapılan yanlışlıktaki gerekli düzeletmeler yapılarak, tayin Zonguldak’a çevrildi.

Denizli biletini iptal ettirerek Karabük’e geldim, gece yarısı önce geri dönüşüme bir anlam veremeyen Fatoş; müjdeyi duyunca, havalara uçtu, sabah erken saatte tirenle Zonguldak’a geldik. Denizli, Honaz ilçesinden olan Müdür yardımcısının yardımları ile, eksik belgere ragmen “Merkez Orta Okulu”’na sosyal bilğiler öğretmeni olarak tayini yapıldı.

NE ÇOK ARABA VAR BE!..:
Fatoş çalışmaya başladıktan kısa bir süre sonra, on üç yaşlarında Övül’e ablalık yapabilecek Zemine’yi bulduk. Zemine’yi bakıcı olarak almak; zor durumda olan ailesine katkıda bulunma isteginden kaynaklanıyordu.
Bakıcı bulunca ilk fırsatta Övül’ü köyden getirmeye gittik. Gece yarısı Denizli’den otobüse binip, sabah Ankara’ya girmek üzereyken yol boyunca uyuyan Övül uyandı. Camdan dışarı bakınca köy şivesiyle: “ne çok araba var bee!...” diye bagırması, tüm otobüstekinlerin kahkaha atmasına neden oldu.

ÖVÜL’ÜN ÇENE ALTINA DİKİŞ:
Övül yaramaz bir çocuk olmamasına karşın her olumsuzlukdan sonra mutlaka bir iz kaldı. Ferit’ler, Pazar günü gündüz yetmiş evlerdeki evimize ziyarete gelmişlerdi. Onlarla biz çardakda otururken çocuklarda binanın ana girşindeki merdivende oynuyorlardı.
Kıymet, birden Övül düştü diyerek eve dogru koşmaya başladı. Arkasından hepimiz Övül’ün düştüğü yerdeydik. Çenesinin altı kanıyordu, hemen hastaneye götürdük. Pazar günü oldugundan hastanede doktor yoktu, görevli önemli birşey yok biriki dikişle ben hallederim dedi. Kötü dikiş nedeniyle Övül’ün çenesinde kalan bu izi gördügümde, kendime kızarım: neden doktoru çağırmasında ısrarcı olmadım diye.

ÖVÜL BOGULUYORDU:
O gün Övül’ün dördüncü yaş günüydü. Ali Bozbıyık’larla beraber piknige gitmeye karar verdik. Ali, bizi degişik bir piknik yerine götürmeye çalıştı ama yolu bulamayınca Bartın yolu üzerindeki “Gürlek”piknik yerine gittik. Gürlek çeşitli asırlık ağaç türlerini ve bitki örtüsünü bünyesinde bulunduran, yazın bunaltıcı sıcaklarında bizleri serinleten çok güzel bir piknik alanıydı.  Kendimize suya yakın bir yerde yer ayarladık. Diger piknik alanını ararken hayli zaman kayıp ettigimizden, hemen yemek hazırlıklarına başladık.
Bu telaş arasında  kaynamış yumurtayı bütünüyle agzına alan Övül mosmor oldu. Ne yapacağımızı bilemedigimiz biranda Fatoş, Övül’ün bogazına parmak atarak yumurtayı çıkardı. Normal soluk alıp vermeye başlayan Övül’ün rengi kısa sürede yerine gelip, şekerlik yapmaya yeniden başladı ama bizim kendimize gelmemiz saatler aldı.

AMASRA DEMİR- ÇELİK KAMPI:
Amasra Demir-Çelik kampı; Türkiye’de ilk kurulan kamu kuruluşu kamplarındandı. Denize sıfır, geniş bir alanda kurulan kamp, iki bölümden oluşuyordu. Birinci bölüm; otel diye tabir edilen çok katlı binada, apart otel şeklindeydi. İkinci bölüm; bu binanın arkasından dağa doğru uzanan orman içersinde, barakalardı. Tepedeki çay bahçesinde kendi çayını kendin demleyerek, yeşilin ter tonu arasında Karadenizin mavilginin seyrine doyum olmuyor.
 Otelde resmiyet hakimken, barakalarda komşular arası samimiyet vardı. Kampda kurulan dosluklar yıllarca sürerdi. O yıl kampa dostlarımız Ali, Safiye Bozbıyık’larla gittik. onların çocukları olmadığı için  Övül her iki aileninde çocuguydu.
Fatoş’un Kavgaya Müdahalesi:
Övül çok sık anjin olduğu için doktorların tavsiyesi üzerine dondurma yedirmiyorduk. Tabi bizde onun canı çekmemesi için bu zevkten mahrumduk. Amasra o yıllar “Dev- Sol”’un kurtarırmış bölgesiydi. Şehre onlar hakimdi, başka grup olmadıgından, hiç kavga, gürültü çıkmıyordu. Çok güvenli ortada; gece yarılarına kadar şehirde, dükkanlar ve eglence yerleri açıkdı. O gece Övül uyuduktan sonra, onu arkadaşların gözetimine bırakarak dondurma yemek için çarşıya gidiyorduk. Kamp ile şehir arasında 15-20 metrelik bir bölğe karanlıktı, bu bölgeden geçerken sekiz on kişilik bir grup yüksek sesli siyasi tartışma yapıyordu. Fatoş’a hızlanmasını söylerken, tartışma kavgaya dönüştü, yere yıkılan bir gence beş altı kişi tepmeye başladı. Yerdeki gençde: sizin bu yaptığınızı “Faşistler” yapmaz diye bagırıyordu.
 Bir anda yanımdan kayıp olan Fatoş; kavgaya müdahale edip, onları ayırmaya başladı. Allah’tan onlar tepki göstermeden ayrıldıkları için başımız belaya girmedi.
Ablamların Sürprizi:
Kampın ikinci haftasına girdiğimiz günlerde, sürpriz olarak ablamlar kampa geldi. Bu sürpriz bizleri çok sevindirdi. Yegenlerim Kamuran, Nurhan Övül’e arkadaşlık yaparken, bizlerde hasret giderdik. Ablamlar o yıl minibüsle tatile geldikleri için  İnkum ve Çakraz’ı birlikte dolaşmak daha zevkli oldu.

DÜGÜN TAKILARININ ÇALINMASI:
Dügünde babamların taktığı takılara davetlilerin takılarıda ilave edilince önemli miktarda altın, bilezigimiz olmuştu. Bir ara bu altınları bozdurup sıfır bir “Murat” otomobil bile alabilecektik. Fatoş; bunları, tosbaga” kablumbağ”’nın evini hep yanında taşıdığı gibi sürekli yanında taşırdı.
İlk evliliğimiz sıralarında çok kıymetli bu altınlarında içinde bulunduğu çantayı, kylüb de unuttuk. 200 evlerde oturduğumuz dönemde, eve varmak üzereyken çantayı unuttuğumuzu fark edip geri döndük. Garsonların emanete aldıklarını görüp çok sevindik.
Bir akşam üzeri apar topar Ereli ve Atilla’larla “Ahmet ustaya” yemeğe gittiğimizde, Fatoş’un aklı hep evdeydi: pencereleri kapattım mı? diye, yemek onumu o yemegimi yedi bilemedi.Fatoş’daki altınların çaldırılma korkusu, her gündeme geldiginde, şu altınlar çalınsada birkere üzülüp kurtulsak diyordum...
Henüz çalışmaya başlamadıgı dönemlerde, Fatoş Övül’le Denizli’deydi. İşletmeden henüz büroma gelmiştimki büro Şefi Ali Kaplan “Ali baba” Denizli’den aranmakta oldugumu haber verdi. sevinçle onun odasına koştum. Telefonda Fatoş aglıyordu.  Önce Övül’e bir şey oldugunu düşünerek çok korktum, altınların çalındıgını duyunca neredeyse sevinçten oynayacaktım. Fatoş’a üzülmemesinin gerektiğini anlatarak, izin alıp onu teselli etmek için hemen Denizli’ye hareket ettim.
Fatoş’un babasının evinde çalınan altınlara, hiçbir zaman üzülmedim. Fatoş’unda üzülmemesi için çok gayret sarf ettim.

ZİYARET DÖNÜŞÜ TABANCA SESLERİ ARASINDA ŞAŞIRMA:
 Büyük kentlerde hızını artıran anarşi artık küçük kentlerdede kendini hayli gösteriyordu. Uzun zamandır ziyaretlerine gidemedigimiz ev sahiplerinden,  o akşam anarşi korkusu yüzünden, saat yirmi iki gibi kalktık. Korkudan daha kısa olan arayol yerine, ana yoldan eve gitmeye karar verdik.
“Elli evler” bölgesine geldiğgmizde, “çamlık” bölgesinden mısır patlar gibi silah sesleri gelmeye başladı. Ne oluyor diye Fatoş’la birbirimize bakarken, bir kadın feryadı başladı. Silah sesleri dahada arttı.
Ne yapacağımızı şaşırmış vaziyette kendimizi ara yoldan eve attık. Gece yarınına kadar kendimize gelemedik. Ertesi gün herkesin silah seslerini duydugunu ama ne olduğunu öğrenemedik.

MEHMET TAVAS’LA SÜPRİZ KARŞILAŞMA:
 Fatoş’un Çağrı’ya hamile olduğu dönemde, yaz tatil için Marmaris’e gittik. Övül, Fatoş ve ben kumsalda güneşlenip, denize girerek vakit geçiriyorduk. Övül’ün istegini almak için caddeye dogru giderken, terliklerimi giymedigimden, seke seke etrafdaki kişilere dikkat etmeden yürüyordum.
Geri dönüşde güneşleyen bir genç: af edersiniz sizin adınız Mesut Eski’mi? diye sordu. evet yanıtı alınca kendisini, Denizli Lisesi pansiyonundan biz lisedeyken orta okul öğrencisi olan Merhmet Tavas diye tanıtdı. Nerdeyse on yıldan fazla zaman geçmişti. Üniversiteyi bitirip doktor olmuş, tayin bekliyordu.
 Bizim konuşmamızı endişeyle izleyen Fatoş’la Övül’ün yanına geldigimde, Fatoş; endişelendigini söyledi. Çünkü bana birşey dememiş ama, uzun süredir Mehmet’in dikkatle bizi izledigini fark etmiş...

RAĞIP DEMİRBAŞ’IN MİLLİYETCİLİĞİ:
Amasra dönüşü ablamlarla birlikte bayram için Denizli’ye gelecektik. Eniştemin izni bittigi için ablamlar bizde kalırken, eniştem Almanya’ya dönmüştü. Ankara ve Denizli biletlerini önceden aldık gün sayıyorduk. 3 nolu yüksek fırın da beklenmedik ciddi bir arıza çıktı. Söz konusu Yüksek fırın Karabük ve Türkiye için çok önenliydi. Müdür Aytekin bey, tüm bayram izinlerini iptal etti. Benim gibi şehir dışına çıkma hazırlıkları yapan tüm arkadaşlar planlarını iptal edip yüksek fırının arızasını bir an önce gidermeye seferber olurken; konuşmalarında milliyetciligi kimseye bırakmayan yüksek fırın işletme mühendislerinden Rağıp Demirbaş, sessiz sedasız rapor alarak Kırıkkale’nin yolunu tuttu.
Bu davranışı, tatil dönüşü ona epey eleştiri getirdi. Siyasi yönü olmayan Aytekin bey; Ailesi iştir kişinin söze bakılmaz diyerek, noktayı koydu.

MEMİŞ ALİ USTA’NIN HAKSIZ FIRÇASI:
Günlerden pazar dı, babam ziyaretimize gelmişti. Akşam üzerine dogru piknige gitmeyi planlıyorduk ki, gelen telofon, fabrikaya gitmemi söylüyordu. Babamdan özür dileyerek zorunlu olarak fabrikaya gittim. Müdür dahil tüm yüksek fırınlar ve sinter müdürlüğünün mühendisleri oradaydı.bu saatte niçin çagrıldığımızın yanıtı: tepeden inme, hiçbir demir çelik deneyimi olmadan, işletmeler müessese müdür yardımcılığına torpille atanan Memiş Ali Usta’nın çagırmasıydı. Rize’li olan Memiş bey; Trabzon Spor’un Cumhurbaşkanlığı kupası maçı uzatmaya kaldıgından, kendi belirlediği randevu saatinden, bir saat sonra geldi
3 nolu Yüksek Fırın revartmandaydı. Bu fırın, bakım ve onarım grubuna teslim edilmeden önce işletme mühendisleri; vardiyaya girerek, asıl görevlerini aksatmadan, buradaki işlerinde düzenli gitmesini sagladılar. Fırın revartman için ilgili gruplara teslim edildikten sonra, rutin işlerine döndüler.
Toplantıda Memiş bey; gerekçesini net olarak açıklamadan, ben Aytekin beyi sizlere ezdirmem diyerek başladıgı fırçayı yarım saat sürdürdü... konuşması bitiminde herkes başını öne eymiş vaziyet de beklerkenben söz aldım. Tabiri caizse siz, bizleri yarım saattir fırçalıyorsunuz, suçumuzu öğrenebilirmiyim dedim. Herkes hafta tatili yaparken müdür Aytekin bey işçilere temizlik yaptırıyordu yanıtı aldım. Onun üzerine; müdürlügümüz çalışma düzeni hakkında kısa bilgi vererek, her arkadaşın sorumlu olduğu bölümler olduğunu,  normal zamanlarda bu işlerle meşgul olduğumuzu, eksra bir iş oldugunda da, yapılan programa göre o işe de katkı sagladığımızı anlattım. Bu Pazar günü için kimse bize bir görev vermedi dedim.
Bunun üzerine Aytekin beye dönerek sen kimseyi  bu eksra göreve çağ
gırmadın mı? dedi. Aytekin bey, müdür muavini Enver Bostancı’dan Pazar günü bir arkadaşı görevlendirmesini istedigini söyledi. Söz alan Enver bey; Rağıp Demirbaş’ı görevlendirdigini söyledi. Rağıp bey ipe un sererek görevine gelmeyişini anlattı.
Rağıp’ın sorumsuzlugundan; 12 mühendisin Pazar günleri zehir olurken, ayrıca haksız yere fırça yemeleri yanlarında kar kaldı.
Bu suçluların belirlenip, gerekli cazaların verilmemesi, herkesin herşeyi sineye çekmesi davranışı; böyle devasa tesislerin çökmesinin ana nedenlerinden birini oluşturdu.

ENTEGRE TESİSSLERİN SORUNLARININ TARTIŞILDIĞI TOPLANTI:
KASMD Karabük Ağır sanayi Mühendisleri Derneginin Müessese Müdürlüğüyle ortaklaşa organize ettiği toplantıda;  Kok Fabrikaları, Yüksek Fırınlar ve Sinter, Çelikhane ve Haddehanelerin sorunları masaya yatırılacaktı. Bu amaçla bizim müdürlük adına sunulacak bildiryi benim hazırlamam istendi.
Tüm birim yetkilisi arkadaşların görüşü alınarak, o günkü koşullara göre sivri gelecek bir metin ortaya çıkarıldı. Bildiriyi normal olarak müdür Aytekin beyin sunması gerekiyordu. Toplantı günü izin alarak şehir dışına çıktı. Ne müdür muavini Enver bey nede baş mühendisler Ferit ve Metin bey bildiriyi toplantıda okumaya talip oldu.
 Zurnanın son deliği olarak ben, sunumu yapmak zorunda kaldım. Bildiride sundugumuz sorunlar ve çözüm önerilerimiz bizim tahmin ettiğimiz gibi ilgi görüp, büyük tartışmalara neden olmadı.
Toplantıda bu öneriler yapılmamışcasına, eski hamam eski tasla işler devam etti.

OLAYLI OLAGANÜSTÜ KASMD GENEL KURULU:
KASMD Karabük Ağır Sanayi Mühendisler Dernegi neredeyse Demir- Çelik fabrikaları’yla yaşıttı. Son yıllara kadar,  Fabrika müdürlükleri KASMD’dan geçiyordu. Bu yıllardaki politize olmak, dernegin etkinligini hayli azalttığı için, üyelerin pek ilgisini pek çekmiyordu. Aylık çıkardığı bilimsel “Demir- Çelik” dergisini bile çıkarmakta zorlanıyordu. Kapatılması gerektigi düşüncesi üyeler arasında giderek yaygınlaşıyordu.
Böyle bir ortamda yapılan Genel kurulda, divan başkanlığını ben yapıyordum. Organlara şeçilecek sayıda üye olmadığı için  bazı arkadaşları telefonla çagırarak şeçimi tamamladık.
Dernegin mutaat görevlerinden biride Demir-Çelik’in  kuruluş yıldönümü olan 3 Nisan’da Balo düzenlemekti.
Tüm hazırlıkların yapıldığı balo gününe birkaç gün kalmıştı ki, İskenderun Demir- Çelik’de  mühendis arkadaşların dövüldügü haberi geldi. Haber üzerine bazı arkadaşların baloyu iptal etme önerileri; başta Başkan Mehmeteli Özbozkurt ve yönetim tarfından, her gün beş on kişi siyasi nedenlerle ölüyor, ayrıca yapılan hazırlıklardan geri dönülecek yerde olunmadıgı gerekçesi ile öneri dikkate alınmıyor.
Yeni Genel Müdürün örgüt yöneticileri ile toplantı yapması, önceden dernege ilği göstermeyen bazı arkadaşların iştahını kabarttıgı için, bu durum gerekçe gösrerilerek, mevcut yönetimi olagan üstü genel kurula zorladı.
Olagan genel kurullarda, seçim yapılabilmesi için minimum sayıya telefonlarla ulaşılabilirken, olagan üstü genel kurul da salonda nerdeyse ikiyüz kişi vardı. Mevcut yönetimin solculugunu yeterli bulmayan yeni ekip, büyük tartışmalar sonunda Süleyman Altun Başkanlıgında yönetime geldi.

HAKLARIMIZI, KULLANMAYARAK PROTESTO:
Büyük umutlar beklediğimiz CHP iktidarından, memurlar lehine hiç bir  iyileştirme olmazken, “MC” hükümeti döneminde Erbakan tarafından verilen ikramiyede yasal olmadıgı için taksitle geri alındı.
Dr.Mehmet Çelen’in başkanı olduğu Memurlar Derneği; sesimizi duyurmak için nasıl bir tepki gösterelim konulu toplantıyı “Memurlar Kulübün”’de yaptı.
Bol eleştirilerin yapıldığı toplantıda, hiçbir ses getirecek somut öneri gelmiyordu. Söz alarak şu öneriyi yaptım: servis otobüslerine binme, fabrika da yemek yeme gibi kazanılmış haklarımızı kullanmayarak tepkimizi gösterelim dedim.
Önerim büyük ilgi gördü, gerekli hazırlıklar yapılarak uygulandıgında; yerel ve ulusal basında geniş yer aldı. Dernek yöneticileri Demir- Çelik yönetimi tarafından kabul edilerek, görüşmeler başladı. 

KARABÜK TÜTED ŞUBESİ KURULMA ÇALIŞMALARI:
Tüm teknik elamanlar derneği “TÜTED” teknik elamanların sendikalaşması konusunda yogun çalışma yapıyordu. Demir-Çelik bünyesindeki tüm tekknik elamanlar dernekleri; söz konusu derneğin şubesini kurma çalışmaları dogrultusunda, “Yenişehir Mühendisler Kuübü”’de 450, 500 kişinin katıldığı bir toplantı yaptı. Oturum başkanlıgına ben getirildim. Saatler süren toplantı sonunda, benim başkanlıgımda bir yürütme kurulu önerildi. Öneri oybirliğ ile kabul edildi. Sanat okulu mezunlarından başlayıp tüm teknik elaman derneklerinden üye bulunan kurul yedi kişiden oluşuyordu.
Kurul sık sık bir araya geliyor ama bir arpa boyu ilerleyemiyoruz. Zaman zaman sabrımın tükenip bu görevden ayrılma istegimde kabul görmüyordu. Bu güne kadar çalıştıgım hiç bir örğütte böyle başarısız olmamışdım. 12 Eylül darbesiyle görev kendiliginden son buldu.

TEKNİK PERSONEL YASA TASARISI:
CHP Hükümetinde Bayındırlık Bakanı olan Şerafettin Elçi;  bir teknik eleman personel yasa taslağı hazırlayarak, teknik elemanlardan taslakla ilğili eleştiri ve önerilerini istedi. Bu kapsamda  Demir- Çelik’te çalışan mühendislerin öneri ve eleştirilerini belirlemek için TMMOB İş yeri temsilcisi olarak bir toplantı yapmam gerekiyordu. Tüm mühendislerin dernegi olan KASMD ile bu konuda işbirliği yapmam; hem dostlarım hemde  KMO Ağır Sanayi Bölğesi Şube yönetiminde birlikte çalıştıgım arkadaşlarımın, büyük tepkisini çekti. Toplantıyı boykot etdiler.
D.Ç Eğitim müdürlüğü toplantı salonunda; üyelerin büyük ilğisiyle ve İşletmeler Genel Müdür muavinininde katıldıgı verimli bir toplantı yapıldı. Taslagın tüm maddeleri tek tek ele alınarak, belirlenen eleştiri ve öneriler rapor olarak TMMOB’ne gönderildi.

MESLEK YÜKSEK OKULUNDA ÖĞRETMENLİK:
O yıllarda Meslek yüksek okullarını açılması modaydı. Açıldığı yerde böyle bir okula gereksinme duyulup duyulmadıgına bakılmadan, yeterli okul binası, öğretmen ve diğer gereksinmelerin karşılanıp karşılanmayacağı dikkate alınmadan, siyasi nedenlerle her il ve ilçede mantar gibi yüksek okullar doguyordu.
Karabük Meslek Okulu, bu okulların şanslılarındandı. Hem bina hemde atölye, laboratuvar, öğretmen açısından Demir-Çelik büyük kaynaktı.
Oda olarak nasıl? yardımcı olabileceğimiz konulu ziyarette, bizden Kimya bölümü için öğretmen yardımı istediler. Benimle beraber dört arkadaş iki yıl öğretmenlik yaptık.

SAİME, İHSAN BİRİNCİ’LERİN RABALARINI UNUTMASI:
Her ikiside Trabzon’lu olan çift arabalarını yeni almışlardı. Hafta sonu karı, koca alış veriş yapmak için çarşıya inmişler. Elleri paketlerle dolu, benim de bindiğim dolmuşa geldiler. Dolmuş “Sosyal Bina”’nın yanına gelince İhsan, keşke arabayla inseydik dedi. Saime, biz arabayla inmedik mi? diye sordu. İhsan dolmuşu durdurup, arabayı almaya giderken, Saime yola devam etti.

YÜKSEK FIRINLARDA YARDIMLAŞMA:
Yüksek Fırınlar ve Sinter müdürlüğün de çalışan mühendis, ideri pğersonel ve bir kısım işçilerin katılımıyla, ay sonlarında parasız kalan arkadaşlara katkıda bulunmak amacıyla bir yardımlaşma sandıgı oluşturduk.Üyeler sandığa her ay 50 tl. yatıracak, biriken para; ihtiyacı olan üyelere, saptanan kurallara göre borç verilecek. Başlangıç da alınan borç; aybaşında tamamı ödenecek, kasada yeterli miktara ulaşıldıgın da, taksitle ödemeye geçileşecekti.
Üye sayısı giderek artarken, kasada fazla para kalmaya başladı. Üyelerin memleketlerinde yetişen, üretilen emtialar getirilip üyelere karsız satılmaya başladı. Üç yıl kadar benim yönetimimde devam eden sandıkta hayli para birikmiş, üyeler ihtiyaç duydukları paraları başkasından yüz kızdırak isteme, yerine sandıga başvuruyordu.
O yıldaki genel kurulda Metin Kurt; kuruldugundan beri Mesut arkadaşımıza yük oluyor, yürütmeyi başka arkadaş alsın dedi. Bir şikayetimin olmadıgını ama gönüllü varsa devretmeye hazı oldugumu söyledim. Metin, kendisinin gönüllü oldugunu söyledi ve yürütme ona geçti.
O işi ticarete döktü. Birkaç kez değişik emtia getirip kerla üye ve üye dışı kişilere satış yaptı. Yıl ortasında sandıkta hatırı sayılır para oluştu. Biriken paranın burada atıl kaldıgını, sandığı fes ederek paraları herkes kendi degerlendirsin önerisiyle olağan üstü genel kurulu topladı. Bu önerisi ilk anda üyelere cazip geldi. Bu güzelim kuruluş böylece dagıldı.

DEÇ- KOP’UN KURULMASI:
Kok fabrikaları işletme ve bakım elamanları arasında gayri resmi bir yardımlaşma kurumu vardı. Bu kurumu resmileştirip, tüm Demir- Çelik’i kapsaması düşüncesi oluştu. Bu düşünce ilgi görünce, beş kişiden oluşan bir kurucu yönetim oluşturularak çalışmalara başlandı.
Kurcu yönetim şu kişilerden oluştu:
Başkan: Mehmet Eli Özbozkurt
Yazman:Mesut Eski
Sayman: Hamza Öden
Üye      :Mustafa Çakır
Üye      : Osman Ekşioğlu
İlk iş Demir- Çelik çalışanları tüketim kooperatifinin “DEÇ-KOP” resmiyet kazanması saglandı. Demir- Çelik Yönetimi ile görüşerek  kullanılmayan, harabe durumundaki küçük bir binanın bize tahsisi temin edildi.  Bina, Demir- Çelik’in malzemeleri ve elamanları ile genişletildi ve onarıldı.
DEÇ-KOP’un iki ana görevi vardı: biri, üyelerin belirlediği kesintilerden oluşan parayı cüzi faizle üyelere borç vermek. İkincisi, toptan ana gıda maddeleri, giysi, ayakkabı, ziynet,v.s. tüketim emtiaları ile dayanıklı tüketim emtiaları getirip üyelere satmaktı.
Mevsime göre; çuvalla toz şeker, patetes, soğan gibi gıda maddeleri üreticiden direk üyelere ulaştırıldı.
Televizyon, çamaşır makinası, buz dolabı gibi dayanıklı tüketim malları kampanyaları düzenlendi
Renaunt, Lada marka araba kampanyaları düzenlendi.
Demir- çelik’in tüm çalışanlarına yılda bir verdigi elbise organizasyonlar yapıldı.
DEÇ-KOP’da üç yıl sekreter, iki yılda Başkan olarak görev yaptım. Sinterdeki modernizasyon nedeniyle işlerimin yogunlaşması; yönetimden ayrılmak zorunda kaldım.
DEÇ- KOP Grev zamanında, bine yaklaşan işçi üyesine büyük desdek sagladı. İlerleyen yıllarda toptancılıgı yanında, süper marketcilige de başladı.

HASAN ÇAĞRI’NIN DOGUMU:
Fatoş, hamileliginin sekizinci ayındaydı. Pazar akşamı Birsin beylerden dönünce, Fatoş rahatsızlandı. Yürüyerek SSK Hastanesine gittik. Nöbetci ebe- hemşire; su kesesi patlamış, şu anda yapılacak bir şey yok, eğer sancın sabah devam ederse yine gel diyerek bizi geri gönderdi.
 O zamanlar her ay bir bilezik alarak tasarruf etmeye çalışıyorduk. Pazartesi günü maaş alacağımızdan, doğum için ayırdıgımız paranın son kuruşunuda harcıyarak, Cumartesi günü bilezik aldığımızdan hiç paramız yoktu.
Sabah Birsin beylerden 500 tl. borç alarak yine yürüyerek hastaneye gittik. Övül’ünde ebesi olan Naime abla; Fatoş’un durumunu ögrenir öğrenmez, bir tarafdan nöbetci hemşireyi böyle bir hastayı nasıl? eve gönderirsin diye haşlarken, diğer tarafdan doktoru bulmaya çalışıyordu. Böbek ve annenin hayati tehlike içersinde olduklarından çok heyacanmışdı. Uygun yatak bulup, Fatoş’u yatırılıp, doktorun müdehalesi sağladıktan sonra Naime abla rahatladı.
Ben büroklatik işleri yapmak için Fatoş’u Naime ablaya emanet edip ayrıldım.
Memur statüsünde olduğumdan daha sonra geri alacağım 7500tl., işlemleri tamamlamam içi gerekiyordu.  Aklıma ilk Halit geldi, magazaya henüz gelmemişti, Fatoş’un okuluna ugradım maaşını almak için, en erken saat on bir de verebileceklerini söylediler. Mustafa Özyurt’a telefon ettim. Gece fırında nöbetci oldugunu, yarım saate kader evde olacagını ve parayı verebileceğini söyledi.
Resmi işleri tamamlayıp evde haber beklemeye başladım. 1 Aralık 1981 Pazartesi günü Saat 14.30 da Naime abladan saglıklı oğlumun oldunu öğrendim. Sorum üzerine Fatoş’unda sağlıgının çok iyi olduğunu söyledi. Sevinçten uçarak hastaneye gittim.

HASAN ÇAĞRI ADI NASIL KONDU:
Doğumdan önce, dürüstlüge, adelete, iyilige, yani insanlıga çağrı düşüncesiyle kız da olsa oglan da olsa çoğumuzun adına “Çağrı” vermeyi kararlaştırmıştık. Fatoş’un babası, Babamın adının konulmasının daha uygun olacağı önerince,  Hasan Çağrı  vermeye karar verdik.

ÇAĞRI’NIN SAKATLIĞI:
Sabah hastaneden almak için gittigim de Fatoş’un moralinin bozuk olduğu gördüm. Nedenini, Çağrı’nın ayaklarının içe dönük olduğu söyledi.
Doktor; büyük sorun olmadıgını söyleyerek, bir ay sonraki kontrolde daha doğru teşhis koyulabilecegini anlattı.
Bir ay sonraki kontrolde durumun ciddi oldugunu, topal kalmaması için ancak bir üniversite hastanesinde tedavi olması gerektiğini belirtti. 
ÇAĞRI’NIN ALTI AYLIKKEN OLDUĞU AMELİYAT:
Bir aylıkken başladımız A.Ü. Tıp fakültesi Ortapedi servisindeki tedavinin altıncı ayın da sona yaklaştıgımızı beklerken, amaliyatla karşı karşıya kaldık. Haftanın her Çarşamba günü Çağrı’nın tedavisini yapan Dr. Tayfun Açıkgöz’de iyileşmenin ameliyata kalmasına çok üzüldü. Doktorun büyük yardımları ve Allah’ın izniyle ameliyat sonrası Çağrı saglığına kavuştu.
Çağrı ameliyat olabilmesi için önceden bazı testler yapılması gerekiyordu. Dr. Tayfun beyin yardımları ile hızlı bir şekilde testleri yaptırdık. Son olarak kan testi gerekiyordu. Bu da çocuk bölümünde olacaktı. Doktor beyin aracılığı ile gittiğimiz bu bölümde, yemek saati gelmişti. Bizimde işimiz aceleydi. Çağrı’yı gören doktor hanım bu çok küçük damarını bulamayız diyerek, hazırladığı iğneyi boynunda ki damara ilk batırdıgında sonuç alması, hem onu hemde bizi çok sevindirdi.

YAŞAMIMIZIZ İLK RÜŞFETİNİ VERDİK:
Her Çarşamba günü Fatoş ve ben işyerlerimizden idari izin alıp Çağrı’yı hastaneye götürüyorduk. Doktor bir hafta önceden film çekilme kagıdı veriyor ama rötgen de filmin çekilmesi ögleden sonraya kalıyordu. Bu da bizim; Hava kirliligi nedeni ile kaloriferler yakılamadıgından, soğuk hastanade boş yere beklememizi ve Karabük son arabasına yetişmemizi zorlaştırıyordu.
Ankara içersinden gelen aynı soruna sahip aile hiç beklemeden filmlerini çektirip, sıranın sonunda olmalarına ragmen filmleri hazır oldugundan öne geçip, işlerini çabuk bitiriyorlardı. Birkaç hafta içersinde bu aile ile dost olduk. Durumumuzu anlatarak tanıdıklarından bizim de yararlandırmalarını istedik. Tanıdıkları olmadıgını, her seferin de film kagıdı altına 50 veya 100 tl. koyduğunu söyledi.
Ertesi hafta onlarca kişinin baktıgı yere, iki yüz tl. kagıdın altına koyarak uzattım. Görevli kagıdı alırken parayı alamadı. Karanlık odada filmmi teslim alırken de ben parayı vermeyi beceremedim. O hafta işlerimiz filmin erken çıkması ile çabuk bitti. Ertesi hafda bu parayı veremedigimiz için zornalacaktık
Fatoş; parayı benden aldı, ilgiliye yaklaşıp, filmmi erken çıkardığı için teşekkür edip, bizim için küçük birşeyler almasını söyleyerek bakanlara aldırmadan uzattı. Görevli; sanki resmi bir iş yapıyormuşcasına, çekinmeden parayı aldı. Bundan sonra her hafta rüşfet vererek, film işini çözdük.  

ÇAĞRI BOGULUYORDU:
Bir Cumartesi öğleden sonraydı. Yetmiş evlerde, Çağrı’ya mama yidiriyorduk. Nasıl olduğunu anlayamadık, mama çağrının genzine kaçtı. Çağrı nefes alamayıp, morarırken, Fatoş’la ben ne yapacağımızı şaşırmış vaziyetde etrafın da dolanıyorduk.Bakıcı kız Zemine, üst kat komşumuz Perihan hanımı çagırdı. Perihan hanımın müdahalesiyle Çağrı, rahat nefes almaya başladı.

ZEMİNE’NİN BABASI:
Zemine’nin ailesi, Çankırı’dan Karbük’e göçmüş işsiz bir aileydi. Bir abisi ve birde küçük kız kardeşi vardı. Övül üç yaşlarındayken ona ablalık yapması ve ailelerinede katkı olması için Zemine’yi işe almıştık.
Babası, Demir Çelik’e geçici işçi sağlayan bir mütahit kanalıyla Demir Çelik’te asgari ücretle geçici işçi olarak işe başladı. Keçinin bile zor inip çıkabildiği ve şehrin en dışındaki bir yer de gece konduyu andıran basit bir eve sahip oldular. Abisi basit bir fırın yaparak simit üretip sokak aralarında satıyor du. Karabük’e geldikleri ilk günlerle karşılaştırıldıgında, baya iyi duruma gelmişlerdi. Övül, bize ziyarete gelen dedesi ile köye gitmek isteyince, Zemine’de ayrılmak zorunda kaldı.
Zemine’nin ayrılmasına karşın ilişkilerimiz aileyle giderek sıklaştı. Babasının geçici işçilikten, daimi işçilige geçebilmesi için gerekli okur yazarlık belğesini almasında Fatoş’un büyük katkısı oldu. Çalıştıgı Çelikhanede vardiya işçisi olması için arkadaşım olan müdür Asil Savran’dan rica da bulundum.
Çağrı’nın doğumu yaklaşırken, aileyle görüşüp kızlarını biz de çalıştırıp çalıştırmayacaklarını sormak için evlerine gittik. Kızlarının büyüdügünü, gelip giderken sorun çıkabilecegini gerekçe göstererek kabul etmediler. Bu mahalle ile bizim kaldığımız mahalle arasında boşluk vardı. Sabah erken saatlerde ve akşamları çok tehna oluyordu. Bu nedenle çevrelerinde çocuk bakmak isteyen tanıdıkları varsa, sürekli bizde kalabileceğini ve ayda vermeyi düşündüğümüz maaşı söyleyerek bize yardımcı olmalarını isteyip, ayrıldık.
Ertesi gün, sürekli bizde kalması kaydıyla kızları Zemine’nin çalışabilecegini bildirdiler ve çalışmaya başladı.
Şubat tatilinde Zemine’ye izin verdik. Tatil ortasında Fatoş’un Denizli’den samimi arkadaşı, Karabük spor futbolcusu Yasin’in eşinin annesi Karabük’e gelmişti. Bunları kulube yemeğe davet ettik. Akşam çocuklarla kalması içinde Zemine’yi bir günlügüne eve çağırdık.
İş çıkışı bize uğrayan babası, akşama doğru ayrılırken Zemine’yide götürmek istedi. Zemine’nin geliş nedenini anlatarak bu gece bizde kalacağını söyleyince, babadan beklemediğim bir itiraz geldi. Akşam kulübe gideceğgmizi söylediğim için itiraz ettiğini düşünerek kulübü anlatmaya çalıştım. Sen beni cahil mi sanıyorsun? ben kulübün ne olduğunu biliyorum, kızımı çocuk bakımı için size verdim, hizmetçi olarak degil deyince nevrim döndü. Baba kız her ikisinide kovdum. Günahsız Zemine’nin aglayarak ayrılmasının etkisini aylarca üzerimden atamadım. 
Yeni bir bakıcı buluncaya kadar Fatoş’un annesi, sag olsun onbeş gün bizi idare etti.

BİRSİN BEYİN ÇİCEGİ:
Birsin bey ve eşi gerçekten İstanbul beyfendisi ve hanımefendisi olan İstanbul’lu bir aileydi. Noyan, Gülbiz adlarında çok şeker iki genç çocukları vardı. Çekirdek ailerinde pek etliye sütlüye karışmadan mutlu bir yaşam sürüyorlardı.
Birsin bey; boş zamanlarında çok güzel elsanatı işler yapar, İstanbul’dan getirdiği nadide çiçekleri gözleri gibi korur, başkalarına üretmek için vermede çok cimriydi.
Konuk olarak onlarda olduğumuz bir gün; bir çicek dikkatimi çektiğinden ve sohbet olsun diye bazı sorular sordum. Ayrılırken çiçekten bana bir kök verdi. Çok dikkat etmeme rağmen  eve gelirken fide kırıldı. Çok üzüldüm, Birsin beye söyleyemezdim. Var olan hazır saksıya o gece fideyi diktim. Çok zor yetiştirilebildigini söyleyen Birsin beyi yalancı çıkarılcasına çicek öyle geliştiki, Birsin bey kıskandıgını söylemekten kendini alamadı.

İLK ARABAMIZI ALDIK:
Dügün takıları ile araba alma girişimimiz ailelerin sıcak bakmaması nedeniyle olumlu gelişmedi. Aradan epey zaman geçti. Komşumuz olan Yenişehir Orta Okulu Müdürü Osman Bey ikinci el “murat-124” almıştı. Fiatını duyunca, birikimimiz olan parayla bizde, böyle bir araba alabileceğimizi düşünmeye başladık.
Babam ziyaretimize geldiginde, komşunun arabasına benzer bir araba almayı düşündüğümüzü söyledik. Babam böyle bir arabayla ben sizi köye sokmam dedi. Daha iyisine gücümüz yetmeyecegini söyleyince; iyi bir araba alın, üzerini ben tamamlarım dedi.
500.000tl.si babamdan, 850.000tl.ye şiteyşın Renaut marka araba aldık.

ZONGULDAK VALİLİĞİNDE ÖVÜL ŞİİR OKUDU:
Övül ana okulun gözde öğrencilerindendi. Yeni okula başlayan öğrencilerin okula uyum saglamasın da, öğretmenler Övül’den yararlanırlardı.
23 Nisan Milli Eğemenlik ve Çocuk Bayramında ana okulları adına bir çocuk şiir okuyacaktı. Buna Övül şeçilmişti. Kortej halinde stadyuma giderken Övül okulun flamasını taşıması gerekirken, Kız Meslek Lisesi beden öğretmeninin kendi kızı lehine öğretmenleri zorlaması, Övül’ü magdur etti.
Şiiri onun okuyacağını söyleyerek, onu motife ettim. Ne yazıkki orada da; Milli Eğitim Müdürünün akrabası olan Demir- Çelik Ana okulu Müdüresinin kabrisine, Övül’ün şiir okuma hakkı feda edildi.
Bu olumsuzluklar karşısında Övül, neredeyse hiç etkilenmemiş gibi davrandı.
Fatoş okul değiştirmek için başvuruda bulundu. Denizli’den aile  dostları olan Vali Muavini ziyaret etmek istegine; ehliyet sınafı için  Zongul’dakta bulunduğumuz sırada Halil’in isteği üzerine ugradığımızda, soguk davrandıgı gerekçesi ile sıcak bakmıyordum. Zonguldak’a gider ama ben vali muavinine ugramam koşuluma, Fatoş uyunca hem gezi hemde tayinini takip için Zonğuldak’a gittik.
Fatoş; vali muavininin odasına girdigin de, Övül ve ben koridorda beklemeye başladık. Kısa bir süre sonra kapıcı bizi içeriye davet etti. Çok sıcak bir ortam vardı, anılar tazeleniyor, sohbet sohbeti açıyordu ki, Övül birden ben size Kaymakam amcayı şikayet edecem dedi. Neden? sorusuna: Kaymakam amca bana bayramda şiir okutmadı dedi.
Vali muavininden, Kaymakam okutmadı ise burada okuyabilirsin yanıtını alan Övül, altı kıtalık oldukca uzun şiiri bir çırpıda okudu.

TRENDE KALMA:
Ehliyet almak için sık sık trenle Zonguldak’a Halil’e beraber gidip geliyorduk. O gün dönüşde tünelde çökme olması nedeniyle yolda kaldık. Yolun açılmasının uzun sürecegi anlaşılması üzerine küçük bir yerleşim alanı olan                halkı yolcular için seferber oldu: kapanan kahvehene, bakkal açıldı. Fırınnın ekmek çıkarması saglandı. Ekstre yapılan bu işlerden hiçbir faiş ücret alınmadı. Sabaha kadar açık kalan kahvehane de kahveci, sürekli sobayı yanık tutarken, hiç kimseyi ikide bir çay içermisin? diye rahatsız etmedi.
Gördüğümüz bu olagan üstü insanlık davranışlarına; zaman zaman yazdığım “Pota” sanat dergisinde teşekkür yazısı yazmayı ihmal etmedim.
RÜŞVETLE EHLİYET ALDIM:
İki ayda bir sınav günü verildiği bu zamanlarda, kendi arabamı rahatlıkla kullandığım halde, sınavlarda başarılı olamıyordum. Bütçeye konan yüksek trafik cezaları geliri nedeniyle; site içersinde bile arabamı kullanamıyordum ki, pratatigimi artırabileyim. Bir pazargünü cesaret edip bindiğimizde, 3000tl. ceza öderken, polisden korkan Övül saatlerce agladı.
İlk rüşvet verme girişimim, ortalığın karışıklıgı nedeni ile hedefe ulaşamadı. İkinci girişimim; “Çelik-İş” sendikasının bir yönetici aracılıgı ile, yerel gazete sahibinin yardımıyla 20.000tl. mal oldu.

İLK EVİMİZİ ALDIK:
Kayın pederler evlerinin üzerine iki kat dört daire daha çıkmışlardı. Beton arması ve tuglası örülen bu dairelerin içersinin işlenmesi için para kalmamıştı. Tüm malvarlıgını buraya baglayan kayın peder kamyonlarınıda sattığı için gelir kaynagı da kalmamıştı.
Bu daireleri dört çocuğuna, şu andaki maliyeti üzerinden satma fikri gelişti. Dairelerin iç işlerini herkes kendi yaptırması kaydıyla bu düşüncede herkes hemfikir oldu., Benim organize ettiğim kura çekimiyle daireler sahiplerini buldu.
Maliyete arsa payı sokulmadan belirlenen miktar, taksitler halinde kayın peder ödenecekti. Bu şekilde sahip olduğumuz evi, Karabük çevremize hava atmak için kayın pederlerin hibesi olarak lanse ettik. İlk yıl taksitlerini ödedigimiz bu evin ikinci yıl yine taksitle tüm ahşap işlerini yaptırdık. Geri kalan işleri, kiracı yaptırarak kiradan kesti.
1985 yılında kiraya verilen bu evimizden ilk kirayı temmuz-1995de almaya başladık.

POTA SANAT DERĞİSİ:
Karabük Demir –Çelik’te sanatla uğraşan hayli arkadaş vardı. Değişik sanat dergilerinde şiir ve düz yazıları yayınlanan bu arkadaşlar; birikimlerini daha geniş yansıtabilecekleri bir sanat derğisi çıkarmaya karar verdiler. Derginin adınıda “POTA” koydular.
Bu dergi için bendende yazı yazmamı istediler. Benim bu konuda herhanği bir deneyimimin olmadığını söyleyince Mesut Sanlı; Kimya Mühendisleri şube haber bültenini kimin hazırladıgını biliyoruz, diyerek beni yazmaya yüreklendirdi.
Aylık çıkan bu dergi üç yıl kadar yazın hayatını sürdürdü. Bende beş altı makaleyle katıldım. Hatta bir yazımın; Yoğoslavya’da yayınlanan bir dergide, “pota”’dan alıntı yapılarak yayınlandığı bilgisi bana geldi ama o sayıya ulaşamadık.

ŞERHOŞ, ERDOĞAN’NIN LOJMANININ KAPISINI ÇALMAM:
Fatoş çocuklarla beraber Denizli’de, ben yaz bekarıydım. Kulübde arkadaşlarla kafa çekip, kalkacağımız sırada gaza gelip guruba bir büyük rakı ısmarladım. Bazı arkadaşlar geç olduğu gerekçesiyle ayrılınca, şişeyi daha az kişi bitirmek zorunda kaldık.
Çorba içmek için Safronbolu’ya gittik, dönüşde anahtarım olmasına karşın kapıyı açamadım. Uzun süre bahçedeki çardak da oturdum, çıkardım. Sabaha karşı son kez bir daha kapıyı denedim ama olmadı.
Mecburen akşam beraber nolduğum Erdoğan Tolan’ın lojmanına gittim. Onu uyarmak çok zor oldu. Çünkü oda sızmıştı.

İZMİR- .ÇEŞME’DE ARSA ALIMI:
Teknik Emniyet Müdürü Taner Seyhan abi, Çeşme’de yazlık ev maketlerinide göstererek arsa şatışları yapıyordu. İlk furyada paramız olmadıgından ve kirada oturduğumuz için hiç ilgilenmemiştik. Lojmana çıktığımız günlerde Metin Kurt;  kaçırdığımız fırsatdan tekrar yararlanma imkanı doğduğunu söyleyince, peşinat için gerekli parayı Kayın validenin Övül’ün doğumunda taktığı bileziği bozdurarak, bizde bir hisse aldık.

İZMİR- ÇEŞME ALTINDA ARSA ALIMLARI:
Büyük umutlarla aldığımız Çeşme’deki arsanın sit alanı içersinde olduğu ortaya çıkması yazlık ev hayalimizi suya düşürdü. Demir- Çelik sanayi kongresi nedeni ile sık sık görüştüğümüm Metallurji Odası başkanı Yüksel Atalay’ında yönetim kurulunda olduğu “ Eğe- Örnek Tatil Köyü” kooperatifine üye oldum.
Beş altı ay sonra Fatoş için Emekli Sandığından çektiğimiz paryı yatıracak yer bulamayınca ve kooperatifden gelen yazının reklamına kanarak, Fatoş’da ayrı bir pay alarak ortak oldu.

GECE YARISI EVİN ARKASINDAN GELEN SİLAH SESLERİ:
Anarşi tüm hızıyla bütün yurdu kapsamıştı. Akşamları evden çıkamaz olduk, hergün on on beş kişi siyasi nedenle öldürülüyordu.
Kaldığımız lojmanın arkasınde geniş bir boşluk vardı. Yatak odamız buraya bakıyordu. Gece yarısı sekiz on el atılan silah sesiyle uyandık. Yatakdan kendimizi yere attık, Çağrı’nın karyolası tam karşıdaydı. Sürünerek onu alıp, müsafir odasına geçtik. Bir iki saat heyacanla bekledik, arkası gelmeyince müsafir odasına yer yatağı yaparak yattık.

ENVER BOSTANCI’NIN SİNAN’I KORUMASI:
Sinan; AP Karabük ilçe gençlik kolu başkanı ve bizde demirhanede alt kademede işçi olarak çalışıyordu.
İlerleme sınavında takdir puanı düşük olduğu halde, sendika yetkilisi; komisyondaki diğer üyelerin iyi niyetini suistimal ederek, önceden hazırladığı, sonradan bu kademe için çok ağır olduğu ortaya çıkan matamatik sorusunu sorarak, hak etmediği kademeyi almasını sağladı.
Parti çalışmalarından işleri aksatıyor, onun yapması gereken işleri hakkı yenen, alt kademedeki kişi yapmak zorunda kalıyordu.
Aynı siyasi düşünceye sahip ustabaşısı şikayeti üzerine habersiz gelmediği günleri devamsız yazmasını söyledim.
Dört gün üstüste devamsızlık yapınca, disiplin kuruluna iş aktinin feshi için sevk edildi. Bu arada giriş çıkış kartlarının başkası tarafından basıldığı ortaya çıktı.
İş ciddiye binip, müdür Aytekin bey ben birşey yapamam deyince, bana yalvarmaya geldi. Bende; çoluğunu çocuğunu düşünerek, bundan sonra kurallara uyacağını söz verip, ustasından af dilemesini, eğer ustası af ederse, bende af edeceğimi söyledim. Ustabaşısını o kadar bıktırmıştıki, af etmedi.
Aytekin bey görevli olarak şehir dışına çıkınca yerine vekalet eden Enver Bey tüm devamsızları silerek, hiç bir ceza almamasını sağladı.
Karşılığını Divri Madenleri Müessese müdürlüğüne atanarak aldı.

LİSEDE İNGİLİZCE DERSİ:
Dostumuz olan resim öğretmeni Şükran Şahin’in ısrarlı ricası üzerine; lise birlerin, ingilizce dersine girmeyi kabul ettim. Gerekli izinleri alıp öğretnmenliğe başlayacağım gün, sürprizle karşılaştım. Lise birlere değil, ders son sınıflaraydı. Bu noktada geri dönemezdim, mecburen kabul ettim.
Ayni siyasi partinin farklı Milli Eğitim Bakanlarının aldıkları farklı kararlar gereği, sınıfda iki gurup vardı. Bir kısm öğrenci ingilizceden sorunlu değildi. Uygulanacak müfradat ve kitap da yoktu.
Üniversite sınvı heyacanı içersindeki bu sınıfa hakim olma sorunu vardı.
Öğrencilere hiç birinin kalmayacağı sözü vererek; sadece öğrenmek isteyenler benim derslerimde pencere kenarına oturmalarını, diğerlerin gürültü etmemelei kaydı ile duvar tarafında başka derslerine çalışabileceklerini söyledim. Bu önerim öğrenciler tarafında kabul gördü. Kurda gördüğüm bir yöntemi uygulayarak seneyi sorunsuz tamamladık.

RECEP ERAKÇA SORUNU:
Recep işçi statüsünde büroda başarılı çalışan biriydi. Müdür Güven bey zamanında kağıt üstünde gaz temizlemenin kadrosundaki onikinci kademeye atamasını yaptırmış. Büroda huzuru kaçıp, ben iş yerine gitmek istiyorum deyince, kadronun benim bölümümde olduğu ortaya çıktı. Yapacak bir şey yoktu, bu bölüm hakkında hiç deneyime sahip olmadan, çalışanların hakkını gaps ederek, gelip gitmeye başladı.
Haksız buraya gelmesi yetmiyormuş gibi, ziyaretçilerle kumanda odasını doldurup, çalışmalarıda enğellemeye başladı. 12 Eylül darbesi olunca sünğüsü düştü.

12 EYLÜL 1980 DARBESİ:
Sabaha karşı Mehmet Eli Özbozkurt, telefonla darbenin olduğunu bildirdi. Heyacanla radyoyu açtık. Cuntanın bildirisi sık sık tekrarlanıyordu.
Ne yapacağımızı bilmeden sabahı bekledik. İşe gidilip gidilmeyeceği belli değildi, servis geldiğinde işe gittik. arkadaşların çoğu gelmememişti. Vardiya değişimi olmadan gecedeki işçiler görevlerine devam ediyordu. Kimin ne yaptığı belli değildi. Aytekin bey kendisinin fabrikada kalacağını belirterek bizleri eve gönderdi.  

12 EYLÜL’ÜN TEK YARARI:
12 eylül özellikle solcuların üzerine karabasan gibi çöktü. Kitaplar yakıldı, işçi hakları gasp edildi, özğürlükler kısıtlandı, tam bir faşit yönetim hakim sürdü.
Böyle bir ortamda karışıklıkları önlemek amacı ile anlamsız bir uygulama ile mühendisler gece nöbetlerine başladı. Akşam yirmide başlayan nöbet, sabah sekizde bitiyordu.
O akşam bizim bölümde ben nöbetçi idim. Biz işletmede çalışanların nöbet tutması bize de çok büyük sıkıntı yaratmıyordu. Çünkü geniş işletme alanı dolaşılarak, işletme sorunları ile meşğul olarak, sabahın nasıl olduğunu fark bile edemiyorduk. Hem işletmede, hemde bürolarda çay içme olanağı vardı.
İşletme dışında nöbet tutan arkadaşlar vakit geçirmekte zorluk çekiyorlardı.
 O akşam bakım bölümünde nöbetci, elektrik mühendisi Bahri beymiş. Saat yirmi dörde kadar kitap okuyup,onla bunla vakit geçirmiş, ama bu saatten sonra vakit geçiremiyor. Kominist bildiği Mesut’tun yanına çıksa ne konuşacak...
Böyle düşünceler içersinde seçeneği olmadığından, bir şansımı deneyeyim diye odama geldi. Karşımda görünce, içimden bu faşistte nerden çıktı dedim, ama yüzüne gülümseyerek buyur ettim.
Önce havadan sudan konuştuk, çay ikram ettim, sonra fabrika ve ülke sorunları üzerinde konuşmaya başladık. Sabah olduğunda; onun da benim gibi Sinop’un bir köyünden hasbel kader okumuş, birçok haksızlığa uğramış, fabrika ve ülke sorunlarının çözümünde noans farkı bile olmayan gürüşlerimizin olduğunu fark ettik.
Daha önce birbirimize selam bile vermazken, bundan sonra iyi bir dost olduk. Bizleri daha tanışdırmadan, birbirimize düşman eden ortamın, ortadan kalkması; bana göre 12 Eylül darbesinin tek yararlı tarafıydı.



  

 özğürlükler kısıtlandı, tam bir faşit yönetim hakim sürdü.
Böyle bir ortamda karışıklıkları önlemek amacı ile anlamsız bir uygulama ile mühendisler gece nöbetlerine başladı. Akşam yirmide başlayan nöbet, sabah sekizde bitiyordu.
O akşam bizim bölümde ben nöbetçi idim. Biz işletmede çalışanların nöbet tutması bize de çok büyük sıkıntı yaratmıyordu. Çünkü geniş işletme alanı dolaşılarak, işletme sorunları ile meşğul olarak, sabahın nasıl olduğunu fark bile edemiyorduk. Hem işletmede, hemde bürolarda çay içme olanağı vardı.
İşletme dışında nöbet tutan arkadaşlar vakit geçirmekte zorluk çekiyorlardı.
 O akşam bakım bölümünde nöbetci, elektrik mühendisi Bahri beymiş. Saat yirmi dörde kadar kitap okuyup,onla bunla vakit geçirmiş, ama bu saatten sonra vakit geçiremiyor. Kominist bildiği Mesut’tun yanına çıksa ne konuşacak...
Böyle düşünceler içersinde seçeneği olmadığından, bir şansımı deneyeyim diye odama geldi. Karşımda görünce, içimden bu faşistte nerden çıktı dedim, ama yüzüne gülümseyerek buyur ettim.
Önce havadan sudan konuştuk, çay ikram ettim, sonra fabrika ve ülke sorunları üzerinde konuşmaya başladık. Sabah olduğunda; onun da benim gibi Sinop’un bir köyünden hasbel kader okumuş, birçok haksızlığa uğramış, fabrika ve ülke sorunlarının çözümünde noans farkı bile olmayan gürüşlerimizin olduğunu fark ettik.
Daha önce birbirimize selam bile vermazken, bundan sonra iyi bir dost olduk. Bizleri daha tanışdırmadan, birbirimize düşman eden ortamın, ortadan kalkması; bana göre 12 Eylül darbesinin tek yararlı tarafıydı.



  



Hiç yorum yok:

Yorum Gönder