5 Şubat 2018 Pazartesi

  
                                                  ÖNYARGI VE DİYOLOGSUZLUK
1970 Yılların başında üniversiteyi bitirip umutsuzca iş aramak için Ankara’ya giderken tesadüfen karşılaştığım bir arkadaşın önerisi ile yardımını istediğim Denizli senatörü Hüseyin Atmaca’nın katkıları ile Ülkenin ilk entegre(bütünlenmiş)Demir- Çelik fabrikaları olan Karabük’de iş yaşamına başladım. 
 O yıllarda tüm ülkede olduğu gibi mühendis camiasında da keskin sağcı ve solcu iki ayrımı vardı. Bunlarda kendi aralarında birçok gruplara ayrılmış ama dışa karşı iki grup olarak görünüyorlardı.                                                                                                                                           İşe başladığım ilk günden itibaren sol grupta yerimi aldım. Deneyimli abiler kimin solcu kimin sağcı olduğunu bana kısa sürede tanıttılar. Her grup kendi aralarında birlikte oluyor, diğer gruba mesafeli davranılıyordu. Ülke; görünmez bir el tarafından sürekli olarak kutuplaştır ılıyor, farklılıklar derinleştiriliyor ve grupların birbiri ile diyaloğa geçmesi; yayılan ön yargılar nedeni ile bir türlü sağlanamıyordu.
Daha önceki yıllarda başlayan solcuların siyasi cinayete kurban gitmeleri artarak devam ederken, soldan ve sağdan kurban sayıları sıradanlaşmaya başladı. Eğer günde bir iki siyasi cinayet işleniyorsa, gazetelerin üçüncü sayfaların da ancak haber olabiliyordu. Eğer günde sekiz on cinayet haberleri varsa baş sayfada yer buluyordu. Ülke hızla bir askeri darbeye hazırlandı. Ve 12 Eylül 1980 beklenen askeri darbe oldu.
Güvenlik gerekçesi ile tüm mühendisler varideye ye sokuldu. Bu uygulama; çalışma düzenini bozmasına ve hiçbir yararı olmamasına karşın aylarca sürdürüldü…                                                  Bir cumartesi gecesi 20.00- 08.00 nöbetinde idim. Akşam var diyesi gece var diyesi ile vardiya değiştirirken bende büroma bir şeyler okumak için gelmiştim. Saat yarıma geliyordu sağcı(faşist)  Bahri kapıda göründü. İstemeyerek geldiği belli, çekingen bir tavırla: “televizyon yayını bitti, odada yapılacak hiçbir iş yok, bölümüm yabancısı olduğum için işletmeleri de dolaşamıyorum. Sıkıldım, biraz sohbet ederiz diye geldim” dedi.                                                                                                      Ona belli etmeden bu adamla ne konuşacağım diye düşündüm ama mümkün olduğu kadar sıcak bir tavırla: “hoş geldin” dedim. Dereden tepeden sohbete başladık. Biraz vakit geçsin de işletmeye çıkacağım diye onu savmayı planlıyordum. Fakat laf lafı açtı siyasete girmeden nereli olduğumuzu öğrendik. Hangi koşullarda okuyup, fabrikaya nasıl girdiğimizi birbirimize anlattık. Söyleşi gelişince ben çay demledim. Önceleri fabrikadaki yanlışları ve çözüm yollarından konuştuk. Uğradığımız haksızlıkları ifade ettik. Ülke sorunları ve çözüm yolları hakkında konuştuk konuştuk vardiya çıkış saatinin nasıl da çabucak geldiğini fark edemedik.
Görünmez el ortadan kalkınca; insan ve vatan sevgisi ile dolu olan, birbirine düşmanlaştırılmış iki farklı siyasetteki kişilerin, ortak noktaları o kadar çoktu ki; ayrılıklarımıza sabaha kadar yaptığımız söyleşi de bir türlü gelemedik…
İlerleyen günlerde, aylarda, yıllarda o gece birbirimize ne kadar çok bezdiğimiz, sorunların ortak, çözüm yollarında farklı düşüncelerimizin olması, bizim iyi bir arkadaş olmamıza engel olmadığından emekli oluncaya kadar en iyi arkadaşlarımdan biri olan Bahri’den ayrılırken çok zorlandım.



Hiç yorum yok:

Yorum Gönder