ÖNYARGI VE DİYOLOGSUZLUK
1970 Yılların başında üniversiteyi bitirip umutsuzca iş
aramak için Ankara’ya giderken tesadüfen karşılaştığım bir arkadaşın önerisi
ile yardımını istediğim Denizli senatörü Hüseyin Atmaca’nın katkıları ile
Ülkenin ilk entegre(bütünlenmiş)Demir- Çelik fabrikaları olan Karabük’de iş
yaşamına başladım.
O yıllarda tüm ülkede
olduğu gibi mühendis camiasında da keskin sağcı ve solcu iki ayrımı vardı.
Bunlarda kendi aralarında birçok gruplara ayrılmış ama dışa karşı iki grup
olarak görünüyorlardı. İşe başladığım ilk
günden itibaren sol grupta yerimi aldım. Deneyimli abiler kimin solcu kimin
sağcı olduğunu bana kısa sürede tanıttılar. Her grup kendi aralarında birlikte
oluyor, diğer gruba mesafeli davranılıyordu. Ülke; görünmez bir el tarafından
sürekli olarak kutuplaştır ılıyor, farklılıklar derinleştiriliyor ve grupların
birbiri ile diyaloğa geçmesi; yayılan ön yargılar nedeni ile bir türlü
sağlanamıyordu.
Daha önceki yıllarda başlayan solcuların siyasi cinayete
kurban gitmeleri artarak devam ederken, soldan ve sağdan kurban sayıları
sıradanlaşmaya başladı. Eğer günde bir iki siyasi cinayet işleniyorsa,
gazetelerin üçüncü sayfaların da ancak haber olabiliyordu. Eğer günde sekiz on
cinayet haberleri varsa baş sayfada yer buluyordu. Ülke hızla bir askeri
darbeye hazırlandı. Ve 12 Eylül 1980 beklenen askeri darbe oldu.
Güvenlik gerekçesi ile tüm mühendisler varideye ye sokuldu.
Bu uygulama; çalışma düzenini bozmasına ve hiçbir yararı olmamasına karşın
aylarca sürdürüldü… Bir
cumartesi gecesi 20.00- 08.00 nöbetinde idim. Akşam var diyesi gece var diyesi
ile vardiya değiştirirken bende büroma bir şeyler okumak için gelmiştim. Saat
yarıma geliyordu sağcı(faşist) Bahri
kapıda göründü. İstemeyerek geldiği belli, çekingen bir tavırla: “televizyon
yayını bitti, odada yapılacak hiçbir iş yok, bölümüm yabancısı olduğum için
işletmeleri de dolaşamıyorum. Sıkıldım, biraz sohbet ederiz diye geldim”
dedi. Ona
belli etmeden bu adamla ne konuşacağım diye düşündüm ama mümkün olduğu kadar sıcak
bir tavırla: “hoş geldin” dedim. Dereden tepeden sohbete başladık. Biraz vakit
geçsin de işletmeye çıkacağım diye onu savmayı planlıyordum. Fakat laf lafı
açtı siyasete girmeden nereli olduğumuzu öğrendik. Hangi koşullarda okuyup,
fabrikaya nasıl girdiğimizi birbirimize anlattık. Söyleşi gelişince ben çay
demledim. Önceleri fabrikadaki yanlışları ve çözüm yollarından konuştuk.
Uğradığımız haksızlıkları ifade ettik. Ülke sorunları ve çözüm yolları hakkında
konuştuk konuştuk vardiya çıkış saatinin nasıl da çabucak geldiğini fark
edemedik.
Görünmez el ortadan kalkınca; insan ve vatan sevgisi ile
dolu olan, birbirine düşmanlaştırılmış iki farklı siyasetteki kişilerin, ortak
noktaları o kadar çoktu ki; ayrılıklarımıza sabaha kadar yaptığımız söyleşi de
bir türlü gelemedik…
İlerleyen günlerde, aylarda, yıllarda o gece birbirimize ne
kadar çok bezdiğimiz, sorunların ortak, çözüm yollarında farklı
düşüncelerimizin olması, bizim iyi bir arkadaş olmamıza engel olmadığından
emekli oluncaya kadar en iyi arkadaşlarımdan biri olan Bahri’den ayrılırken çok
zorlandım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder