ANILAR: Yıldız Eski Bahçıvanoğlu'nun eğitimin bu günkü içler acısı istatisliğini okuyunca bir anımı paylaşmak istedim:
Yıl 1966. Okulumuzun çok sevilen Kimya öğretmeninin oğlu Fen kolu matematik dersinden lise son sınıf da iki sene bekler. Öğretmen çocuğu olmasına rağmen matematiği bilmeden mezun olamaz.
Yılar sonra rahmetli matematik hocamız Ahmet Ongun ile dört arkadaş arada bir yaptığımız akşam yemeğinde Öğretmenimiz, şu anısını anlattı: Üç-dört arkadaşını Goncalı'da çöp şiş yemeye davet etmiş. Haber alan diğer arkadaşlarıda davetsiz konuk olarak yemeğe katılmış. Yenmiş içilmiş ama öğretmenimiz cebindeki parayla bu hesabı nasıl ödeyeceğini yemek boyunca düşünmüş. Arkadaşları yemeğe devam ederken, onlara hissettirmeden, lokanta sahibine gidip beklediğinden fazla arkadaşın geldiğini, yanındaki para hesabı karşılamayacagını, bir miktarını ödeyip geri kalanını yarın gelip ödemesinin mümkün olup olmayacağını utana sıkıla sormuş.
Lokanta sahibi hesabın açık olarak ödendiğini, her hangi bir sorun olmadığını söyleyince, önce sevinmiş ama kimin ödediğini bir türlü öğrenememiş.
Öğretmenimiz bu anısını birçok yerde tekrar tekrar anlatmış ve hala ödeyeni bulamadığı için kendisini meçhul kişiye karşı borçlu hissettiğini söyleyince, içimizdeki arkadaşlardan biri ödeyeni bildiğini söyleyince, hep beraber heyecanla kim? diye sorduk:
Lise son sınıf da iki yıl matematik dersinden bekleyen ve matematigi öğrenerek mezun olduğu için Üniversitede sıkıntı çekmen iyi bir mimar olan öğrencisiydi. Eğitim nereden nereye???
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder