DEPREM ANISI
1970’lerin başında İzmir’de üniversite öğrencisi idim. Kütahya- Gediz depremi olduğunda öğrenci cemiyeti olarak hemen organize olduk. Evlerden topladığımız gıda ve giyim malzemeleri ile 25 arkadaş yardıma gittik. Sıkıntının büyük olduğu Akçaalan nahiyesine yönlendirildik. Sabahın çok erken saatinde orada olduğumuz için ve deprem sonrası yangın geçirmiş nahiyede kimseler ortalıkta görünmüyordu. Kısa bir süre sonra beş altı günlük sakallı, bitkin bir amca, otobüse çok üşümüş bir vaziyette geldi. Merakla yakınlarından can kaybı olup olmadığını sorduk. Amca; “karısı, oğlu, gelini, iki torunu ve iki öküzü ile beş altı koyun, keçisinin yıkılın evin altında kalarak öldüklerini” acıdan ve donmuş incecik dudaklarını zorlukla kıpırdatarak ruhsuz bir şekilde anlattı.
Gün ağarmaya başladığında, ilçenin depremden sorumlu yüzbaşı, bizi depremin dördüncü günü olmasına karşın hiç ulaşılmayan dağ köylerine yöneltti. Yardım malzemelerini sırtımızda taşıyarak gündüzleri köylerde, akşamları nahiyedeki çadırları dolaşarak İzmir’den her gün yenisi gelen malzemeleri dağıtırken, bazı kişilerin felakette bile insanlıktan uzak davranışlarını gördüğüm şu üç olayı daima üzülerek anımsarım.
Köylerde dağıtımı okulda, daha önce hazırlanmış listeden felaket zedeleri tek tek çağırarak muhtar, imam ve öğretmenlerin yardımı ile elimizdeki malzemelerin en uygununu vermeye gayret ediyorduk. Üçüncü köyde Muhtar, “beni geçin” dedi. Hepimiz, muhtarın bu saygın davranışına çok sevindik. Ama sevincimiz kısa sürdü. Çünkü herkes dağıldıktan sonra, malzemeleri toplayıp diğer köye gitmeye hazırlanırken muhtar, muhtara yakışacak kıyafet almak için açılmamış deklerden seçim yapmak istedi. Olumsuz yanıt vererek köyden ayrıldık. Akşam nahiyenin hangi bölgesinde dağıtım yapmamızın gerektiğini sormak için yüzbaşının yanına gittiğimizde muhtar; yüzbaşıya köylerine hala hiç yardım gelmediğini bir an önce yardım edilmesini istemekte idi. Yüzbaşı, “o bölgeye öğrencileri gönderdiğini” söyleyince Muhtar; “onlar komünizm propagandası yapmaktalar, her hangi bir yardım getirmediler.” dedi. Yüzbaşı, muhtarın arkasında duran bize “ siz bu muhtarın köyüne malzeme götürmediniz mi?” diye sorunca, bizim orada olduğumuzu anlayan muhtar, izin bile almadan kaçarcasına oradan uzaklaştı.
Aldığımız talimata göre akşamları çadırları dolaşıp yardım yapmaya devam ediyorduk. Bir çadırdan tüm çağırmalarımıza karşın bir yanıt alamadık. Çadırın kapısını açtık. Bizi çok değerli bir inek karşıladı. Birçok insan çadır alamamış, soğukta açık alanda iken belediye reisin ineği çadırda idi.
Ödevimizi tamamlayıp dördüncü gün ikindiye doğru İzmir’e dönmek için meydanda toplanıyorduk. Denizli plakalı bir yardım kamyonu meydana geldi. Şoför ve yanında gelen iki kişi kamyonun kasasına çıktılar. Yardım paketlerini aşağıda bekleyen insanlara rasgele atmaya başladılar. Bir paket alabilmek için ezilmeyi göze alan felaketzedelerin yanı sıra bazı açıkgözlerin kaptıkları paketleri zula bir yerde stoklamalarını görmek, bizleri hayal kırıklığın uğrattı…
50 yıl sonra Elazığ’da depremzedelere aynı yöntemle kamyon üzerinde rasgele yardım paketlerinin dağıtıldığını T.V. de görünce bir arpa boyu yol almadığımız gerçeği, anılarımın filim şeridi gibi gözümün önünden geçmesine neden oldu…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder