27 Aralık 2020 Pazar

 

                                   SUÇUMU İTİRAF ETTİM KUŞ GİBİ HAFİFLEDİM

Altı yedi yaşlarında idim.  Köyün zenginlerinden ve şehirde oturan ailenin tek kızları evleneli yedi sekiz yıl olmasına karşın hala çocukları yoktu. O günlerde akrabalar arasında bir sevinç vardı. Sevincin nedeni zengin akrabalarının torunlarının olmasıydı. Köyden akrabalar bir otobüs kiralayarak çocuk görmeye gideceklerini duyunca, ebemin(babaannem) beni de götürmesini istedim. Yaramazlık yapıp onu zor duruma sokacağını düşünen ebem isteğime sıcak bakmadı. Ama babamın ricası, benimde uslu duracağım sözüm ebemi razı etti.

Kuşluk vakti otobüse doluştuk. Tek çocuk bendim. Ebemin kucağında idim. Köyden çıkar çıkmaz ebem uyuyunca, sessizce koltuklara tutuna tutuna şoförün koltuğuna kadar vardım. İlk defa köyün dışına çıkıyordum. Yollardaki tüm değişikleri görmek istiyordum. Şoför abi kızmadı, beninle sohbete başladı. Geçtiğimiz köylerin, kasabaların adlarını söyleyerek bana bilgiler  verdi. Yolda beni en çok şaşırtan tarlalara bıtırak (istenmeyen ot) ekmeleri idi. Şoför abinin o bitkinin bıtırak olmadığını, pamuk fidanları olduğunu söyleyince ilk defa pamuk bitkisini tanıdım. Yol boyunca her şey benim için yeniydi. Şaşkınlıktan şaşkınlığa düşerek şehirdeki konuk olacağımız eve gelince şaşkınlığım belki on kat daha arttı. Çünkü ev hiç görmediğim kadar büyüktü. Etrafı taş kol duvarı ile çevrilmiş, dört beş basamak merdivenle ön bahçeye ulaştık. Dışarıdan beton merdivenle ikinci kata konuk olduk. Kapıdan kocaman bir odaya girdik. Sonradan koltuk olduğunu öğrendiğim oturulacak sandalyeler odayı doldurmuştu. Yere kilimden başka bir şey serildiğini, onunda halı olduğunu öğrendim. Hatırlı kişiler ve yaşlılar koltuklara otururken, ebemin oturduğu koltuğun yanına iliştim. Yanıma köyün hafif kadını oturdu. Konuklar sırayla bebeği görmek için çocuk odasına gittiler. Yanlarında getirdikleri köy adetlerine uygun yumurta, buğday v.s.leri çok süslü beşiğin yanına bırakarak salona geri döndüler.

Hoş beş edilirken hizmetçi ikram tabaklarını dağıtmaya başladı. İlk defa gördüğüm gazoz şişeni benim biraz uzağıma koydu. Oturduğum yerden şişeyi almaya çalışırken osurdum. Ebem duymadı ama yanımda yerde oturan teyze duyduğunu belli eden bakışla beni ayıpladı. Utanç içinde susmasını rica eden bir bakış gönderdim. O da oralı olmadan konuyu kapattı. Ama ben çok tedirgindim. Köye dönünceye kadar konu gündeme gelmedi.

Köye döndükten birkaç gün sonra teyze haşhaş yağı çıkartmak üzere mahalleye geldiğinde suçumu açıklayacağını ima etti. Susması için babamın dükkanın dışına çıkmasını bekledim. İlk fırsatta iki bisküvi ve lokumdan oluşan pastırmayı hazırlayıp, gazete parçasına sarıp teyzeye ulaştırdım. Teyze evde torunun olduğunu söyleyerek istediği ikinci pastırmayı da babamdan gizli hazırlayıp verdim. İki üç güne bir teyzeye rüşvet vermeye devam ettim ettim...                                                                 Babama, çaktırmadan yine pastırma hazırlarken ”yakaladım.”  “Pastırmayı niye gizli gizli o teyzeye veriyorsun?” sorusunu ellerimi tutarak ve gözümün içine bakarak sordu. Babam Başımı öne eğdim, yanıt vermedim. Babam sandalyeye oturdu, sevecen bir tavırla beni kucağına aldı. Yumuşak bir sesle ”bak oğlum belli ki bir yanlışın var. Yanlışınla yüzleşmez sen  daha büyük yanlışlıklar yaparsın, tıpkı kendi dükkanından pastırma çalman gibi. Eğer suçunu söyleyip,  cezanı çekersen yeni yanlışlıklar yapmak zorunda kalmazsın” dedi. Ağlayarak olayı anlattım. Babam gülerek, ”yaptığın istemeden olmuş, ama hoş karşılanmayan bir davranış. Her insan bunu yapabilir. Ama bu hatanı gizleyeceğim diye af edilmez yanlışlara düştün” diyerek, babamın kucağında dışarı çıktık. Teyzeye “oğlum suçunu açıkladı. Bundan sonra ondan rüşvet alamayacaksın” dedi babam. Üzerimden sanki kilolarca yük kalkmış gibi hafifledim. Hemen arkadaşlarımın yanına özgürce oynamaya gittim.

 

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder