HEDİYE VERME
O gün ailenin çocuğu üç yaşını bitirip dördüncü yaşa girdiği
gündü. Yakın komşuları ve akrabaları ile birlikte çocuklarının yaş gününü
kutlayacaklardı. Hazırlıklar yapıldı. Akşamın belirli saatinde yaş günü
eğlencesi başladı. İlerleyen bir saatte ailenin yakını bekar bir dostları da
sürpriz bir şekilde yaş gününe katılmak için geldi. Kapıda babaya yaş günü
hediyesini mahcup bir tavırla “vaktim olmadığı için zorunlu olarak bu işlerden
anladığını düşündüğüm bir personele hediyeyi aldırdım. Paketi, buraya gelirken
ön koltukta gördüm. İçime sinmedi ama bu saatte başka seçeneğim olmadığı için
getirdim. Hediyeler açılınca hediyeyi görmek istiyorum.” Diyerek verdi.
Hediyeler kimin tarafından getirildiği açıklanmadan açıldı. Baba diğer
konuklara çaktırmadan, bir fırsatını bulup dostuna hediyesini getirdi. Konuk
gördüğü hediyeye bozuldu. Evirdi çevirdi, tüm neşesi kaçmış olarak bir süre
sonra diğer konuklarla beraber evden ayrıldı.
Hafta sonu aile yazlıklarına gitti. Şehirden elli almış
kilometre uzaklıktaki evlerinde kahvaltı yaparken zil çaldı. Kapıyı açan baba
elinde büyük bir hediye paketi ile arkadaşını gördü. İçeriye davet etti. Hoş
beş bile yapmadan paketi açtı. Yaş günü çocuğuna göre oldukça fazla işlevi olan
uzaktan kumandalı robotunun yeteneklerini göstermeye başladı. Büyükler oynadı
çocuk seyretti. Konuğun beğenmediği, küçük gördüğü oyuncak; ilk bakış da bir
otomobildi, mekanik olarak çocuk evirip çevirerek robota dönüştürebiliyor.
Üçüncü adımda da bu otomobil uçak oluyor. Bu değişimleri çocuk kendi
gerçekleştirebildiği için büyük oyuncağa hiç elini sürmezken diğerini sürekli
oynadı ve en sevdiği oyuncaklarından biri oldu.
Yüzlerce yıldır insanlar sevdiklerinin özel günlerinde anı
olarak ve/veya destek olarak ekonomik olanakları ölçüsünde ve karşılık
beklemeden hediyeler verirlerdi… Her şeyin maddiyatla ölçülmeye başladığı
yıllardan bu yana, bu güzel insanlık geleneği bak bak desinler yarışmasına
döndü... Yıllar önce yeni
evlenenlere verilen hediyeler kayda alınmazken yıllar ilerledikçe önce; düğün
sahibinin yakınları getirilen hediyeleri hafızalarına kaydedip hediyeyi
getirenin özel günlerine giderken eş değeri hediyeler götürülmeyi zorunlu
hissetmeye başladılar. Zaman zaman hafızanın yanılması sonucu ve eş değer
hediyeler gitmeyenlerin yaptığı dedikodular, insanları çare arayışına itti.
İmdat ta teknolojik gelişmeler yetişti. Hediyeler atık kamarada kayıt altına
alınmaya başlandı. Bu çözüm bir süre sonra çakma hediyelere yanıt veremedi… Şimdi
ki kesin çözüm; kapıda aileden olmayan biri görevlendiriliyor; siz davete
geldiğinizde adınızı soyadınızı soruyor, elinize kimliğiniz yazılı zarfı
tutuşturuyor. Siz zarfa hediyenizi koyup süslü hediye sandığa atarken, görevli
size oturacağınız masanın numarasını bildiriyor…
Her şeyin para ile ölçüldüğü günümüzde artık en insani
duygulardan olan hediye alıp, vermek bile borçlandırmaya dönüştü. Ne yazık
ki!!!...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder