3 Şubat 2021 Çarşamba

 

                                             HEDİYE VERME

O gün ailenin çocuğu üç yaşını bitirip dördüncü yaşa girdiği gündü. Yakın komşuları ve akrabaları ile birlikte çocuklarının yaş gününü kutlayacaklardı. Hazırlıklar yapıldı. Akşamın belirli saatinde yaş günü eğlencesi başladı. İlerleyen bir saatte ailenin yakını bekar bir dostları da sürpriz bir şekilde yaş gününe katılmak için geldi. Kapıda babaya yaş günü hediyesini mahcup bir tavırla “vaktim olmadığı için zorunlu olarak bu işlerden anladığını düşündüğüm bir personele hediyeyi aldırdım. Paketi, buraya gelirken ön koltukta gördüm. İçime sinmedi ama bu saatte başka seçeneğim olmadığı için getirdim. Hediyeler açılınca hediyeyi görmek istiyorum.” Diyerek verdi. Hediyeler kimin tarafından getirildiği açıklanmadan açıldı. Baba diğer konuklara çaktırmadan, bir fırsatını bulup dostuna hediyesini getirdi. Konuk gördüğü hediyeye bozuldu. Evirdi çevirdi, tüm neşesi kaçmış olarak bir süre sonra diğer konuklarla beraber evden ayrıldı.

Hafta sonu aile yazlıklarına gitti. Şehirden elli almış kilometre uzaklıktaki evlerinde kahvaltı yaparken zil çaldı. Kapıyı açan baba elinde büyük bir hediye paketi ile arkadaşını gördü. İçeriye davet etti. Hoş beş bile yapmadan paketi açtı. Yaş günü çocuğuna göre oldukça fazla işlevi olan uzaktan kumandalı robotunun yeteneklerini göstermeye başladı. Büyükler oynadı çocuk seyretti. Konuğun beğenmediği, küçük gördüğü oyuncak; ilk bakış da bir otomobildi, mekanik olarak çocuk evirip çevirerek robota dönüştürebiliyor. Üçüncü adımda da bu otomobil uçak oluyor. Bu değişimleri çocuk kendi gerçekleştirebildiği için büyük oyuncağa hiç elini sürmezken diğerini sürekli oynadı ve en sevdiği oyuncaklarından biri oldu.

Yüzlerce yıldır insanlar sevdiklerinin özel günlerinde anı olarak ve/veya destek olarak ekonomik olanakları ölçüsünde ve karşılık beklemeden hediyeler verirlerdi… Her şeyin maddiyatla ölçülmeye başladığı yıllardan bu yana, bu güzel insanlık geleneği bak bak desinler yarışmasına döndü...            Yıllar önce yeni evlenenlere verilen hediyeler kayda alınmazken yıllar ilerledikçe önce; düğün sahibinin yakınları getirilen hediyeleri hafızalarına kaydedip hediyeyi getirenin özel günlerine giderken eş değeri hediyeler götürülmeyi zorunlu hissetmeye başladılar. Zaman zaman hafızanın yanılması sonucu ve eş değer hediyeler gitmeyenlerin yaptığı dedikodular, insanları çare arayışına itti. İmdat ta teknolojik gelişmeler yetişti. Hediyeler atık kamarada kayıt altına alınmaya başlandı. Bu çözüm bir süre sonra çakma hediyelere yanıt veremedi… Şimdi ki kesin çözüm; kapıda aileden olmayan biri görevlendiriliyor; siz davete geldiğinizde adınızı soyadınızı soruyor, elinize kimliğiniz yazılı zarfı tutuşturuyor. Siz zarfa hediyenizi koyup süslü hediye sandığa atarken, görevli size oturacağınız masanın numarasını bildiriyor…

Her şeyin para ile ölçüldüğü günümüzde artık en insani duygulardan olan hediye alıp, vermek bile borçlandırmaya dönüştü. Ne yazık ki!!!...

 

 

 

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder