ARMAGANIN
DEĞERİ
Bin dokuz yüz altmışların hemen başında ortaokula, köyden
şehre giderek şantiye binası olarak kullanılan dört buçuk beşer metre karelik
bitişik iki odanın birinde ebemle(babaanne, ana anne) birlikte kalıyordum.
İkici odada biri lise iki, diğeri üç de okuyan iki abi kalıyordu. Ben şanslı
idim. Çünkü benim kaldığım odanın bacası ve yaklaşık bir metre karelik banyosu
vardı. Diğer oda bir kapı ve pencereden ibaretti.
Lise sonda okuyan abi ile yıldızlarımız barıştı. Kısa sürede
abi kardeş ilişkisi başladı. Onlar sabahtan öğleye kadar, ortaokullular öğleden
sonra aynı binada öğrenim görüyorduk. Genellikle cumartesi öğleden sonra ve
pazar günleri uzun söyleşilerimiz olurdu…
Yarıyıl
tatili sonunda köyden şehre geldiğimde; Güneşli, Şubat ayına göre oldukça sıcak
bir günde avluda abi ile tatil anılarımızdan konuşurken, abinin gözü benim
elimdeki, bir yakınımın haç dönüşü armağan ettiği, o zaman çok yaygın olmayan
üzerinde canlı renklerin oluşturduğu şekiller olan tırnak bıçağına takıldığı
fark ettim. Abi bunu sana verebilirim önerime, hediye hediye edilmez diyerek
istemedi. Nasıl olsa ben bunu kısa sürede kayıp ederim. Ayrıca ebem benim
tırnaklarımı sındı(makas) ile kesiyor. Bu senin işine yarar diye ısrar edince
severek aldı. Sevincini “ yıllar sonra karşılaştığımızda kayıp etmediğimi
göreceksin” gülerek söyledi.
Abi mezun olduktan sonra çok uzun yıllar hiç görüşmedik.
Abinin Ege Üniversitesinde okuduğunu, sınıf arkadaşı köyümdeki bir abiden
tesadüfen öğrenmiştim. Ege üniversitesinde okumaya başladığımda, in organik
kimya laboratuvarı kadın asistanlarından birinin soyadı abi ile aynı idi. Bir
gün teneffüs aralığında asistanıma nereli olduğunu sordum. “ Kendisinin İzmirli
kocasının Denizlili olduğunu” söyledi. Niçin sorduğun sorusuna “ ortaokulda
iken bir yıl bitişik iki oda ayrı ayrı kaldığımız abinin soyadı ile aynı olduğu
için” dedim. Eşinizin o abi olup alamayacağını merak ettim…
Birkaç hafta sonra cumartesi öğleyin laboratuvardan
ayrılırken asistanım Pazar günü Halil ve ben; “evde birlikte kaldığın üç
arkadaşla beraber kahvaltıya bekliyoruz” davetini yaptı. Tek katlı
küçük bir bahçesi olan alçak gönüllü bir evdi. Kahvaltı masası bahçede idi. Abi
ile karşılaşınca birbirimizi hiç yadırgamadık. Sarıldık öpüştük, eczacılıkta
okuyan arkadaşlarımı tanıttım aynı sıcaklıkla onları da sarıldı öptü.
Bir
taraftan kahvaltı yaparken, anılar anıları çağırdı zamanın nasıl geçtiğin
anlamadık. Arkadaşlarım kaşla gözle saati hatırlatıp izin istememizi anımsattıkları
sırada abi evin içine gitti. Onun gelmesini bekledik ama abinin gelmesi uzun
sürdü. Nasıl ayrılacağımızı mimiklerle belirlemeye çalışırken; güler yüzü ile
ve elinde ki tırnak bıçağı göstererek, “ bunu hatırlıyor musun?” diye sordu…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder