12 Şubat 2021 Cuma

 

                                   ARMAGANIN DEĞERİ

Bin dokuz yüz altmışların hemen başında ortaokula, köyden şehre giderek şantiye binası olarak kullanılan dört buçuk beşer metre karelik bitişik iki odanın birinde ebemle(babaanne, ana anne) birlikte kalıyordum. İkici odada biri lise iki, diğeri üç de okuyan iki abi kalıyordu. Ben şanslı idim. Çünkü benim kaldığım odanın bacası ve yaklaşık bir metre karelik banyosu vardı. Diğer oda bir kapı ve pencereden ibaretti.

Lise sonda okuyan abi ile yıldızlarımız barıştı. Kısa sürede abi kardeş ilişkisi başladı. Onlar sabahtan öğleye kadar, ortaokullular öğleden sonra aynı binada öğrenim görüyorduk. Genellikle cumartesi öğleden sonra ve pazar günleri uzun söyleşilerimiz olurdu…                                                            Yarıyıl tatili sonunda köyden şehre geldiğimde; Güneşli, Şubat ayına göre oldukça sıcak bir günde avluda abi ile tatil anılarımızdan konuşurken, abinin gözü benim elimdeki, bir yakınımın haç dönüşü armağan ettiği, o zaman çok yaygın olmayan üzerinde canlı renklerin oluşturduğu şekiller olan tırnak bıçağına takıldığı fark ettim. Abi bunu sana verebilirim önerime, hediye hediye edilmez diyerek istemedi. Nasıl olsa ben bunu kısa sürede kayıp ederim. Ayrıca ebem benim tırnaklarımı sındı(makas) ile kesiyor. Bu senin işine yarar diye ısrar edince severek aldı. Sevincini “ yıllar sonra karşılaştığımızda kayıp etmediğimi göreceksin” gülerek söyledi.

Abi mezun olduktan sonra çok uzun yıllar hiç görüşmedik. Abinin Ege Üniversitesinde okuduğunu, sınıf arkadaşı köyümdeki bir abiden tesadüfen öğrenmiştim. Ege üniversitesinde okumaya başladığımda, in organik kimya laboratuvarı kadın asistanlarından birinin soyadı abi ile aynı idi. Bir gün teneffüs aralığında asistanıma nereli olduğunu sordum. “ Kendisinin İzmirli kocasının Denizlili olduğunu” söyledi. Niçin sorduğun sorusuna “ ortaokulda iken bir yıl bitişik iki oda ayrı ayrı kaldığımız abinin soyadı ile aynı olduğu için” dedim. Eşinizin o abi olup alamayacağını merak ettim…

Birkaç hafta sonra cumartesi öğleyin laboratuvardan ayrılırken asistanım Pazar günü Halil ve ben; “evde birlikte kaldığın üç arkadaşla beraber kahvaltıya bekliyoruz” davetini yaptı.                              Tek katlı küçük bir bahçesi olan alçak gönüllü bir evdi. Kahvaltı masası bahçede idi. Abi ile karşılaşınca birbirimizi hiç yadırgamadık. Sarıldık öpüştük, eczacılıkta okuyan arkadaşlarımı tanıttım aynı sıcaklıkla onları da sarıldı öptü.                                                                                                              Bir taraftan kahvaltı yaparken, anılar anıları çağırdı zamanın nasıl geçtiğin anlamadık. Arkadaşlarım kaşla gözle saati hatırlatıp izin istememizi anımsattıkları sırada abi evin içine gitti. Onun gelmesini bekledik ama abinin gelmesi uzun sürdü. Nasıl ayrılacağımızı mimiklerle belirlemeye çalışırken; güler yüzü ile ve elinde ki tırnak bıçağı göstererek, “ bunu hatırlıyor musun?” diye sordu…

 

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder