29 Ağustos 2017 Salı

                                                     AT VE SAHİBİ                                                                                            ÖYKÜ
Seyfettin 1936 yılında Çalkebir köyünde doğdu. Doğduğu köyün adı hakkında birçok rivayet var. Ama en akla uygunlardan biri de şudur: Selçuklular Anadolu’ya gelip obalar halinde göçebe hayatı yaşarken, Çal isimli biri, yerleşik düzene geçmek ister. Oba yetkilisi ve ileri gelenleri eski köye yeni adet çıkarma diyerek karşı çıkarlar. Seneler geçtikçe Çal’ın bu bölgenin bol otlaklı, bol sulu, geniş ormanla kaplı olmasına olan hayranlığı giderek artar. Ve tüm karşı çıkılmasına aldırmadan kendisine inanan üç beş aile ile buraya yerleşir. Bu asi davranışı nedeni ile Asi Çal lakabı takılır. Yerleşim alanına da Asi çal yöresi derler… İlerleyen yıllarda Asi Çal, Asıçal’a dönüşürken yerleşik düzenin göçebe hayatından daha kolay ve refah olduğu anlaşılmaya başlar. Yerleşik düzene geçenlerin sayısı her geçen yıl pey der pey artar.  Cesaretle, tüm karşı çıkmalara karşın bu yeni yaşam tarzını geliştiren Çal’a bu sefer övgü olarak ÇALKEBİR lakabını uygun görürler ve yerleşim alanını da onun lakabı ile anılmaya başlarlar.
Onlarca yıldır savaşan Osmanlı sürekli toprak kayıp ederek son ümit olarak girdiği Birinci dünya savaşında, birçok başarılar elde etmesine karşın müttefikleri yenildiği için o da yenik sayılarak yok olma noktasına geldiğinde tüm gençlerini savaşlarda yitirmişti.                                                                                 Mustafa Kemal ve arkadaşları tüm olumsuzluklara karşın halkına güvenerek Emperyalizme karşı savaşarak, tam bağımsız Türkiye cumhuriyetini kurduğunda, ülke tam bir ekonomik çıkmazda idi. Dişe dokunur bir sanayinin olmaması, doğru dürüst ziraattın yapılamamasına ilave olarak yıllarca süren kuraklığa eklenen çekirge istilası ile tüm ülkede olduğu gibi Seyfettin’in köyü de sefilleri oynuyordu…
Ekonomide ve eğitimde başlatılan devrimler sayesinde ülke düzlüğe çıkmakta iken, İkinci dünya savaşının ayak seslerinin gelmesi nedeni ile yapılan yiyeceklerin stoklanması Ülkeyi hayli zora soktuğu yıllarda Seyfettin, eğitmen olan amcasının sigara içtiği için arkadaşlarının yanında dövmesi nedeni ile okulu terk eder. Merkep(eşek) ile pazarcılık yapan babasının yanında çalışmaya başlar. Eşeğin yükü ağır olduğu zamanlar babası onu eşeğe bindirmez boynunda taşırdı.                                                             Seyfettin on iki yaşına geldiğinde babası ölür. Seyfettin, üç kız kardeşi ve anasına; babasından sadece iki adet merkep miras kalmıştır. Anası ve ablaları boğaz tokluğuna köyün varlıklı kişilerin işleri oldukça çalışırlarken, Seyfettin aylak aylak yarı aç yarı tok olarak ortalıkta dolaşmaktadır…
Köyden şehre otobüs işleten Aşık Mehmet’in yardımı ile şehrin ova köylerinin birinde hizmetkar olarak iş bulan Seyfettin kısa sürede; sevimliliği, sıcak kanlılığı ve çalışkanlığı ile kendini ağaya ve hanıma(abıla) sevdirir. Ne kadar para alacağını bilmemektedir ama akşamları yatağa tok yatmaktadır. İlerleyen aylarda köyünün ve ailesinin özlemi dışında bir sıkıntısı yoktu. Hayvanların otlatılmasından sorumludur.                                                                                                                                                                                        Bir gün kendinden oldukça büyük dört hizmetkâr Seyfettin’e ağanın isteği üzerine, çift sürmesini öğretmek için pulluğa bağlarlar. Güçlü camızların hızına yetişemeyen Seyfettin yerlerde sürünür. Canı yanar ama hizmetkârların gülmesi onu daha fazla üzer…                                                                                     Akşam eve gelirken çok sevdiği işten ayrılmayı düşünür ama köyüne dönecek ne parası vardır nede nasıl dönüleceğini bilmektedir.                                                                                                                                         Neden çok üzgün olduğunu soran hanıma gündüz yaşadığı olayları anlatır. Hanım gönlünü alır, ağa ile konuşup bir daha böyle bir şeyin olmayacağına söz verir. Aslında ağanın böyle bir şey istemediği diğer hizmetkârların kıskançlıktan bunu yaptıkları ortaya çıkar. Mevsim sonunda ağanın ve hanımın orada kalması ısrarına karşın anasının, kardeşlerinin ve köyünün özlemi daha ağır bastığından üç-beş kuruş para ile köye döner.
Şehrin bazı ilçelerinde ve komşu ilde pamuk yetiştirilmeye başlanması ile bahar aylarında köylüye iki kez pamuk tarlalarında kötü koşullarda da olsa ırgatlık olanağı doğar. Bu durum köylünün eline nakit para geçmesine neden olurken, zorunlu gereksinmelerini alabilir duruma gelmesi onları hayli rahatlatır. Seyfettin bazen ailesi ile pamuk işçiliğine gider bazen de Şehrin değişik ilçelerinde hizmetkârlık yaparak kendine bir at satın almayı düşlemektedir. Eline yeterli para geçince hayalini kurduğu at değil ama işlerini görüp para kazanacağı bir ata sahip olur.
Seyfettin; deli kanlılık çağına gelinceye kadar, sürekli unları kalmayarak kışın ortasında aç kalma korkusu yaşamaktadır. Son baharda varlıklı aileler gibi yıl boyunca yetecek un stoku ile kışa girmek, AT’tan sonra ikinci hayali idi…                                                                                                                                                     Bu hayalini gerçekleştirip, otuz dolu un öğütüp eve getirdiğinde anası evde yoktu. Akşam ırgatlıktan dönen ana taze un kokusunu duyunca yanlış eve geldiğini düşünür. Etrafına şaşkın şaşkın bakarken, Oğlu; ana bak üç çuval un öğüttüm bu kış açlık çekmeyeceğiz derken, anası Seyfettin’in boynuna sarılıp Allah’ım bana bugünleri gösterdin, şükürler olsun diyerek onlarca dakika sevinç göz yaşı döker.
Askerliğinin birinci yılında Kore savaşı çıkmış Ülkeden binlerce asker bilmedikleri yerde savaşmak üzere Kore’ye gönderilmeye başlanır.  Seyfettin’de bu giden askerler arasındadır. Bir aylık deniz yolculuğundan sonra Kore’ye ulaştıklarında ateş kes sağlanmış, savaş durmuş ama her an savaşa hazır olarak beklemektedirler. Seyfettin’in görevi bir onbaşı ile birlikte sekiz saat süreyle check point (nizamiye) de görev yapmaktadır. On başı ile aralarında herhangi bir husumet yoktu. Fakat yıldızları barışmadığı için araları oldukça soğuktu…                                                                                                                                       O gün akşam nöbetine başlamalarına yirmi dakika kala vakitlerini gazinoda geçirmekteydiler. Onbaşı, Seyfettin’den tabancasını ister ve temizlemeye başlar. Seyfettin, ben kendi tabancamı kendim temizlerim der, tabancayı alıp mendil ile tozunu silmeye başlar. On- on bir adım çavuş uzaklaştığında tabanca kazara ateş alır. Onbaşının sırtınsan giren kurşun aynalı palaskasını parçalayarak göbeğinden dışarı çıkar. Onbaşı hastaneye helikopter ile taşınırken, Seyfettin çadır hapishanesine gönderilir.
Bir hafta sonra Seyfettin; açık alanda, yüksek rütbeli subayların tahta sandalye de, üst teğmenin döner koltukta oturduğu görünce hayli şaşırır. Kısa sürede üst teğmenin hâkim olduğu anlaşılır.                       Seyfettin olayı tüm ayrıntıları ile anlatır. Hâkim üst teğmenin tanığının var mı sorusuna birlikte oturduğu arkadaşların adlarını verir. Nerelisin sorusuna Denizlili olduğunu söyleyince, Hâkim anlamlı anlamlı başını sallar.                                                                                                                                                                             Mahkeme sonrası ilk Pazar günü üst teğmen ve bir er ziyaretine geldiğinde Seyfettin şaşkınlığından nerede ise bayılacaktı. Hapis hane komutanından izin alıp beş yüz metre kadar ilerdeki ormanlık alanda piknik yapmaya başladıklarında Seyfettin adeta rüyada gibiydi.                                                                     Er Mehmet; subayların berberi ve köylüsü, ama şehirde oturduğu için birbirlerini tanımıyorlardı.                                                                Üst teğmen; bunları tanıştırdıktan sonra, Seyfettin’in Çalkebir’li olduğunu öğrenince çok heyecanlanır. Hemen Fatma Kara’yı tanıyor musun diye sorar. Seyfettin halası olduğunu söyler. Hâkim; Yunan’ın Çal bölgesini işgal ettiğinde Selcen’den ailesi ile göçüp onun evinde üç- dört ay kaldıklarını söyler. Çocukluklarında aynı sokakta oynamışlar…                                                                                                                                                                                On başının sağlığına kavuştuğu haberini ve berat ettiği müjdesini alan Seyfettin heyecandan ne yapacağını şaşırır.
Asker dönüşü fiziksel olarak güçlenmiş ve kendine güveni daha da artmış olan Seyfettin; artık çocukluluğundan beri hayalini kurduğu bir tay alıp, kendine göre yetiştirme zamanının geldiğine karar verir. Köyden çıkıp köy köy dolaşarak uygun tay aramaya başladığında, ilk komşu köyde aradığı özelliklerde tayı bulur. Tay çok hırçın olduğu için sahibi uzun zamandır onu komşulara zarar vermesini önlemek için ahırda tutmuş, çok bakımsız görünmektedir. Komşular aldığın tay bu mu demesinler diye hava karardıktan sonra eve gelir, kimseye göstermeden tayı dama koyar. Ertesi günden başlayarak ılık suyla ve kebire ile her gün tayı tımar eder. Birkaç ay sonra tay kendine geldiğinde, mahallede kimsenin olmadığı zamanlarda tayı dışarı çıkarıp ehlileştirmeye başlar.                                  At tan iyi anlayan bir amcanın önerisi ile kendisinin hiç yemediği zeytinyağı ile tayın tüm vücudunu ovar. Tayın kılları çok parlar. Aylar geçtikçe tay at olmaya başlarken ünü de artmaya başlamış, Seyfettin’den çok at tan konuşulur olmuştu.                                                                                                                                              İlerleyen yıllarda atı satın almak isteyen çok kişi çıkmış ama Seyfettin çok yüksek fiyat söylediği için kimse atı satın alamaz. Seyfettin; çocuklarına bakar gibi atına bakıyor. Köy düğünlerindeki at yarışlarında artık başa koşan atlardan biriydi. Atın kendisi kadar yedi muskalı altı kozalı değişik renkli ve ebattaki boncuklardan hapishane de yapılmış gerdanlığı da oldukça ünlüydü.

Başkalarının işlerinde çalışarak artırdığı paralarla aldığı tarlaları, o da birçokları gibi traktörle işlemeyi düşünüyor ama henüz traktör alacak parası olmadığı için hayal olarak kalıyordu…                                                            O günlerde komşu kasabadan ata yine alıcı çıkınca, Seyfettin oldukça yüksek bir fiyat söyler. Alıcı hemen para saymaya başlayınca Seyfettin: ağzından çıkan sözde durup durmamakla, çocuklarının geleceği ve çok sevdiği atından ayrılmanın zorluğu üçle mi içinde bir an kararsız kalır. Alıcının ısrarı, araya girenlerinin etkisi ve alacağı paranın hayalini kurduğu traktörün önemli parasını karşılayacağı düşüncesi ile sanki evlatlarından ayrılıyormuşçasına üzülerek istemeye istemeyek atı satar!!!

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder