AT VE SAHİBİ
ÖYKÜ
Seyfettin 1936 yılında Çalkebir köyünde doğdu. Doğduğu köyün
adı hakkında birçok rivayet var. Ama en akla uygunlardan biri de şudur:
Selçuklular Anadolu’ya gelip obalar halinde göçebe hayatı yaşarken, Çal isimli
biri, yerleşik düzene geçmek ister. Oba yetkilisi ve ileri gelenleri eski köye
yeni adet çıkarma diyerek karşı çıkarlar. Seneler geçtikçe Çal’ın bu bölgenin
bol otlaklı, bol sulu, geniş ormanla kaplı olmasına olan hayranlığı giderek
artar. Ve tüm karşı çıkılmasına aldırmadan kendisine inanan üç beş aile ile
buraya yerleşir. Bu asi davranışı nedeni ile Asi Çal lakabı takılır. Yerleşim alanına
da Asi çal yöresi derler… İlerleyen yıllarda Asi Çal, Asıçal’a dönüşürken
yerleşik düzenin göçebe hayatından daha kolay ve refah olduğu anlaşılmaya
başlar. Yerleşik düzene geçenlerin sayısı her geçen yıl pey der pey artar. Cesaretle, tüm karşı çıkmalara karşın bu yeni
yaşam tarzını geliştiren Çal’a bu sefer övgü olarak ÇALKEBİR lakabını uygun
görürler ve yerleşim alanını da onun lakabı ile anılmaya başlarlar.
Onlarca yıldır savaşan Osmanlı sürekli toprak kayıp ederek
son ümit olarak girdiği Birinci dünya savaşında, birçok başarılar elde etmesine
karşın müttefikleri yenildiği için o da yenik sayılarak yok olma noktasına
geldiğinde tüm gençlerini savaşlarda yitirmişti.
Mustafa Kemal ve arkadaşları tüm olumsuzluklara karşın halkına güvenerek
Emperyalizme karşı savaşarak, tam bağımsız Türkiye cumhuriyetini kurduğunda,
ülke tam bir ekonomik çıkmazda idi. Dişe dokunur bir sanayinin olmaması, doğru
dürüst ziraattın yapılamamasına ilave olarak yıllarca süren kuraklığa eklenen
çekirge istilası ile tüm ülkede olduğu gibi Seyfettin’in köyü de sefilleri
oynuyordu…
Ekonomide ve eğitimde başlatılan devrimler sayesinde ülke
düzlüğe çıkmakta iken, İkinci dünya savaşının ayak seslerinin gelmesi nedeni
ile yapılan yiyeceklerin stoklanması Ülkeyi hayli zora soktuğu yıllarda
Seyfettin, eğitmen olan amcasının sigara içtiği için arkadaşlarının yanında
dövmesi nedeni ile okulu terk eder. Merkep(eşek) ile pazarcılık yapan babasının
yanında çalışmaya başlar. Eşeğin yükü ağır olduğu zamanlar babası onu eşeğe
bindirmez boynunda taşırdı. Seyfettin on iki yaşına
geldiğinde babası ölür. Seyfettin, üç kız kardeşi ve anasına; babasından sadece
iki adet merkep miras kalmıştır. Anası ve ablaları boğaz tokluğuna köyün
varlıklı kişilerin işleri oldukça çalışırlarken, Seyfettin aylak aylak yarı aç
yarı tok olarak ortalıkta dolaşmaktadır…
Köyden şehre otobüs işleten Aşık Mehmet’in yardımı ile
şehrin ova köylerinin birinde hizmetkar olarak iş bulan Seyfettin kısa sürede;
sevimliliği, sıcak kanlılığı ve çalışkanlığı ile kendini ağaya ve hanıma(abıla)
sevdirir. Ne kadar para alacağını bilmemektedir ama akşamları yatağa tok
yatmaktadır. İlerleyen aylarda köyünün ve ailesinin özlemi dışında bir
sıkıntısı yoktu. Hayvanların otlatılmasından sorumludur.
Bir gün kendinden oldukça büyük dört hizmetkâr
Seyfettin’e ağanın isteği üzerine, çift sürmesini öğretmek için pulluğa
bağlarlar. Güçlü camızların hızına yetişemeyen Seyfettin yerlerde sürünür. Canı
yanar ama hizmetkârların gülmesi onu daha fazla üzer…
Akşam eve gelirken çok
sevdiği işten ayrılmayı düşünür ama köyüne dönecek ne parası vardır nede nasıl
dönüleceğini bilmektedir. Neden
çok üzgün olduğunu soran hanıma gündüz yaşadığı olayları anlatır. Hanım gönlünü
alır, ağa ile konuşup bir daha böyle bir şeyin olmayacağına söz verir. Aslında
ağanın böyle bir şey istemediği diğer hizmetkârların kıskançlıktan bunu
yaptıkları ortaya çıkar. Mevsim sonunda ağanın ve hanımın orada kalması
ısrarına karşın anasının, kardeşlerinin ve köyünün özlemi daha ağır bastığından
üç-beş kuruş para ile köye döner.
Şehrin bazı ilçelerinde ve komşu ilde pamuk yetiştirilmeye
başlanması ile bahar aylarında köylüye iki kez pamuk tarlalarında kötü koşullarda
da olsa ırgatlık olanağı doğar. Bu durum köylünün eline nakit para geçmesine
neden olurken, zorunlu gereksinmelerini alabilir duruma gelmesi onları hayli
rahatlatır. Seyfettin bazen ailesi ile pamuk işçiliğine gider bazen de Şehrin
değişik ilçelerinde hizmetkârlık yaparak kendine bir at satın almayı
düşlemektedir. Eline yeterli para geçince hayalini kurduğu at değil ama
işlerini görüp para kazanacağı bir ata sahip olur.
Seyfettin; deli kanlılık çağına gelinceye kadar, sürekli
unları kalmayarak kışın ortasında aç kalma korkusu yaşamaktadır. Son baharda
varlıklı aileler gibi yıl boyunca yetecek un stoku ile kışa girmek, AT’tan
sonra ikinci hayali idi… Bu
hayalini gerçekleştirip, otuz dolu un öğütüp eve getirdiğinde anası evde yoktu.
Akşam ırgatlıktan dönen ana taze un kokusunu duyunca yanlış eve geldiğini
düşünür. Etrafına şaşkın şaşkın bakarken, Oğlu; ana bak üç çuval un öğüttüm bu
kış açlık çekmeyeceğiz derken, anası Seyfettin’in boynuna sarılıp Allah’ım bana
bugünleri gösterdin, şükürler olsun diyerek onlarca dakika sevinç göz yaşı
döker.
Askerliğinin birinci yılında Kore savaşı çıkmış Ülkeden
binlerce asker bilmedikleri yerde savaşmak üzere Kore’ye gönderilmeye
başlanır. Seyfettin’de bu giden askerler
arasındadır. Bir aylık deniz yolculuğundan sonra Kore’ye ulaştıklarında ateş
kes sağlanmış, savaş durmuş ama her an savaşa hazır olarak beklemektedirler.
Seyfettin’in görevi bir onbaşı ile birlikte sekiz saat süreyle check point
(nizamiye) de görev yapmaktadır. On başı ile aralarında herhangi bir husumet
yoktu. Fakat yıldızları barışmadığı için araları oldukça soğuktu… O gün
akşam nöbetine başlamalarına yirmi dakika kala vakitlerini gazinoda geçirmekteydiler.
Onbaşı, Seyfettin’den tabancasını ister ve temizlemeye başlar. Seyfettin, ben
kendi tabancamı kendim temizlerim der, tabancayı alıp mendil ile tozunu silmeye
başlar. On- on bir adım çavuş uzaklaştığında tabanca kazara ateş alır.
Onbaşının sırtınsan giren kurşun aynalı palaskasını parçalayarak göbeğinden
dışarı çıkar. Onbaşı hastaneye helikopter ile taşınırken, Seyfettin çadır
hapishanesine gönderilir.
Bir hafta sonra Seyfettin; açık alanda, yüksek rütbeli
subayların tahta sandalye de, üst teğmenin döner koltukta oturduğu görünce
hayli şaşırır. Kısa sürede üst teğmenin hâkim olduğu anlaşılır. Seyfettin olayı tüm
ayrıntıları ile anlatır. Hâkim üst teğmenin tanığının var mı sorusuna birlikte
oturduğu arkadaşların adlarını verir. Nerelisin sorusuna Denizlili olduğunu
söyleyince, Hâkim anlamlı anlamlı başını sallar. Mahkeme
sonrası ilk Pazar günü üst teğmen ve bir er ziyaretine geldiğinde Seyfettin
şaşkınlığından nerede ise bayılacaktı. Hapis hane komutanından izin alıp beş
yüz metre kadar ilerdeki ormanlık alanda piknik yapmaya başladıklarında
Seyfettin adeta rüyada gibiydi. Er Mehmet; subayların berberi
ve köylüsü, ama şehirde oturduğu için birbirlerini tanımıyorlardı. Üst
teğmen; bunları tanıştırdıktan sonra, Seyfettin’in Çalkebir’li olduğunu
öğrenince çok heyecanlanır. Hemen Fatma Kara’yı tanıyor musun diye sorar.
Seyfettin halası olduğunu söyler. Hâkim; Yunan’ın Çal bölgesini işgal ettiğinde
Selcen’den ailesi ile göçüp onun evinde üç- dört ay kaldıklarını söyler. Çocukluklarında
aynı sokakta oynamışlar… On başının sağlığına kavuştuğu haberini ve
berat ettiği müjdesini alan Seyfettin heyecandan ne yapacağını şaşırır.
Asker dönüşü fiziksel olarak güçlenmiş ve kendine güveni
daha da artmış olan Seyfettin; artık çocukluluğundan beri hayalini kurduğu bir
tay alıp, kendine göre yetiştirme zamanının geldiğine karar verir. Köyden çıkıp
köy köy dolaşarak uygun tay aramaya başladığında, ilk komşu köyde aradığı
özelliklerde tayı bulur. Tay çok hırçın olduğu için sahibi uzun zamandır onu
komşulara zarar vermesini önlemek için ahırda tutmuş, çok bakımsız
görünmektedir. Komşular aldığın tay bu mu demesinler diye hava karardıktan
sonra eve gelir, kimseye göstermeden tayı dama koyar. Ertesi günden başlayarak
ılık suyla ve kebire ile her gün tayı tımar eder. Birkaç ay sonra tay kendine
geldiğinde, mahallede kimsenin olmadığı zamanlarda tayı dışarı çıkarıp
ehlileştirmeye başlar. At tan
iyi anlayan bir amcanın önerisi ile kendisinin hiç yemediği zeytinyağı ile
tayın tüm vücudunu ovar. Tayın kılları çok parlar. Aylar geçtikçe tay at olmaya
başlarken ünü de artmaya başlamış, Seyfettin’den çok at tan konuşulur olmuştu.
İlerleyen yıllarda atı satın
almak isteyen çok kişi çıkmış ama Seyfettin çok yüksek fiyat söylediği için
kimse atı satın alamaz. Seyfettin; çocuklarına bakar gibi atına bakıyor. Köy
düğünlerindeki at yarışlarında artık başa koşan atlardan biriydi. Atın kendisi
kadar yedi muskalı altı kozalı değişik renkli ve ebattaki boncuklardan hapishane
de yapılmış gerdanlığı da oldukça ünlüydü.
Başkalarının işlerinde çalışarak artırdığı paralarla aldığı
tarlaları, o da birçokları gibi traktörle işlemeyi düşünüyor ama henüz traktör
alacak parası olmadığı için hayal olarak kalıyordu…
O günlerde komşu kasabadan ata yine alıcı çıkınca, Seyfettin oldukça
yüksek bir fiyat söyler. Alıcı hemen para saymaya başlayınca Seyfettin:
ağzından çıkan sözde durup durmamakla, çocuklarının geleceği ve çok sevdiği
atından ayrılmanın zorluğu üçle mi içinde bir an kararsız kalır. Alıcının
ısrarı, araya girenlerinin etkisi ve alacağı paranın hayalini kurduğu traktörün
önemli parasını karşılayacağı düşüncesi ile sanki evlatlarından
ayrılıyormuşçasına üzülerek istemeye istemeyek atı satar!!!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder