BİR PARKIN ÖYKÜSÜ
Yüzlerce yıl savaşa savaşa topraklarının büyük bölümünü
kayıp etmiş Osmanlı büyük ümitlerle girdiği birinci dünya savaşında; birçok
cephede başarılı olmasına karşın müttefikleri yenildiği için, yüz yıllardır
hayalini kuran Emperyalist güçler; nihayet amacına ulaşmış. Sevr antlaşması ile
Osmanlının son kalan topraklarını da aralarında pay ederek Osmanlı devletine iç
Anadolu’da silahsız ve ordusuz olmak koşulu ile küçük bir bölgede yaşamaya
mahkûm etmişlerdi…
Ülkesinin insanlarına güveninden başka olanağı olmayan
Mustafa Kemal ve arkadaşları kurtuluş savaşı vererek tam bağımsız Türkiye
Cumhuriyetini kurarlar. Gençleri savaşlarda artık ölmeyen insanlar, ekonomik
savaş dada başarılı olmaya başlayıp, insanca yaşama belirtileri azda olsa
yeşermeye başlamıştır…
Köyün ortasındaki kış ve bahar yağışlarıyla biriken küçük gölettin
suyu; ev yapımında ve sıcakta
hayvanların serinlemesini sağlıyordu. Suyun azalması ile bataklığa dönüşen yer:
1938 yılında muhtar Ömer Aycan(koca muhtar) önderliğinde kağnı ve arabalarla
imece usulü toprak getirerek şehrini bile kıskandıracak parka dönüştürülür.
Parkın ortasında dört yapraklı yoncaya benzeyen, yüz on- yüz yirmi santimetre
yüksekliğinde fıskiyeli bir havuz yapılır.
Havuzda
biriken su; gölet alışkanlığı
sürdürülerek ev yapımında ve koyunların yazın serinletilmesinde kullanılması
yıllarca yasaklanmasına karşın sürdürülür. Uzun uğraşlar sonunda bu
alışkanlıktan vaz geçilir.
Parkın zemini; yine imece usulü doğal çayırlar çevreden sökülüp, dördüncü
ve beşinci sınıf öğrencilerden de yararlanarak çimenle kaplanır. Köy dışından
gelen konukların büyük ilgisini çeker ve yakın çevrede böyle bir güzel park
bulunmadığını söylemekten de kendilerini alamazlar.
İlerleyen yıllarda; deş tavan (kır bekçisi) Gök Mehmet’in
rast gele yere soktuğu çubuk yıllar ilerledikçe parkın hemen dışında heybetli
bir çınar ağacına dönüşür. Bu çınar ağacını da içine alacak şekilde park
genişletilir, dairesel duvar çevresine çiçeklik yapılarak park daha da
güzelleştirilir. Daha sonraki yıllarda dört yapraklı yoncaya benzeyen havuz
sökülür üç dört katlı acayip bir havuza dönüştürülür.
Heybetli çınar ağacının gölgesinde, yemyeşil doğal çayırlar
üzerinde, çok sıcak yaz aylarında esen hoyrazın(poyraz) serinliğinde öğleden
sonra parkta oturmanın keyfi kelimelerle anlatılamaz. Ancak yaşanarak bu keyif
çıkarılabilir.
Yeni iş olanakları yaratılamaması köylünün ana üretimi olan
buğday, arpa ve çok kaliteli şaraplık üzümün iyi pazarlanamaması, hayvancılık
yapmak isteyen köylülerin ürettiği süt ve etin değerlendirilememesi sonucu
sürekli nüfus kayıp ederek Ası çal- Çalkebir- Boğaziçi kasabası, sonunda Baklan
ilçesinin bir mahallesi olmak zorunda kalır.
Büyük şehir belediyesi; önce çamlık parkının bitişiğindeki
köyün hafızası olan çeşmeyi ve onun on beş yirmi metre uzunluğundaki beton
aharlarını yıkıp( bu aharların önündeki geniş meydanda toplanıp, otlatılmaya
götürülen büyük baş hayvanların su içtikleri, otlatılmakdan dönen koyun
sürülerinin yakıtıldığı sırada toplanan köylülerin binlerce anılarının olduğu
yer) günümüz koşullarına göre çamlık parkı rötuşlanır.
Daha sonra seksen yıldır kış aylarının bitiminden,
başlangıcına kadar köylülerin ve konuklarının zevkle oturup çaylarını
yudumlayıp, sohbet ettikleri park; günümüz anlayışına uygun bir görünüm
kazandırmak için kısmen yıkıldı. Bazı çalışmalar yapıldı, referandumda
istenilen sonuç alınamayınca uzun süre mezbelelik halde bırakıldı… Daha sonra
yaz ayının ortalarına gelindiğinde, ortasına bir süs havuzu ve çevresine de
beton dökülerek parka yeni şekli verildi..
Hem çamlık parkın da hem de belediye parkı da pek çok
anıları olan köylüler: Şu sıcak yaz
günlerinde, zemini parke taşı kaplı, tavanı güneşten korunmak için tente ile
kapatılmış belediye kahvesinin açık alanında oturup, parkın eski halini
düşleyip anılarını birbirlerine anlatarak, yapılan savurganlığı anlamaya
çalışmaktadırlar…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder