BU KADIN KİMİN HAKKI?
Ortaokul,
lise çağlarında değişik ortamlarda hep aynı soru ile karşılaşıyordum: Bir
ressam, bir heykeltıraş, bir konfeksiyoncu, bir sarraf, bir papazdan oluşan beş
kişilik bir dağcı grubu, her yıl olduğu gibi bu yıl da bulundukları şehrin
değişik bir yöresinde bir haftalık dağ kampına giderler. Bunlar birbirini çok
severler ve güvenirler. Kurdukları kamp bölgesinin değişik yönlerini incelemek
üzere her gün başka yöne gidip, oradaki farklılıkları incelemektedirler…
O gece,
ressamı uyku tutmaz çok güzel bir kadın resmi çizer. Resmi gören heykeltıraş,
mermerden bu resmin heykelini yapar. Konfeksiyoncu, heykeli giydirir, kuşatır.
Sarraf takar takıştırır. Papaz da bu çok güzel cansız kadını, tanrıya dua
ederek canlanmasını sağlar.
Bu dost beş kişinin her biri; en çok emeğin kendisine ait olduğunu iddia
ederek kadının sahibi olmak ister. Yukarıdaki hikâye anlatıldıktan sonra meşhur
soru gelir: Kadın kimin hakkı?
Sorunun
sorulduğu değişik ortamlarda, hiçbir zaman kesin yanıt alınamaz. Ortamda kaç
kişi varsa o kadar değişik yanıt gelir. Ben bir de
soruyu sosyoloji dersinde, Felsefe öğretmenime sordum. O da soruyu
yanıtlamadan, sınıfa yöneltti. Altmış beş kişilik sınıf, sayıları eşik
olmamakla birlikte altı gruba ayrıldı. Altıncı
grubun sayısı oldukça az, yanıtları şu idi: Allah’tan başka kimse canlı
yaratamaz. Öğretmen bu gruba şu yanıtı verdi: Bu soru, Nasrettin Hocanın
hikâyeleri gibi; önce güldürüp, sonra düşündürüp, daha sonra yol gösterici bir
soru. Bu soru da amaç, yaratıcının kim olduğunu belirlemek değil. Bizleri
düşünmeye yöneltmektir.
Yedikleri
içtikleri bile bir olan bu samimi dost gurubunun ortaklaşa emek harcayarak
meydana getirdikleri bu esere, tek başına birinin sahiplenmeye kalkışılmasındaki
yanlışlıktır. Bu gruptaki her birey, bu esere tek başına sahip olmaya kalkınca;
önce sözlü tartışma, arkasından sert münakaşa, daha sonra kan dökmeye varacak
kavgaya dönüşecektir. Halbuki tek
kişinin sahiplenmesi yerine; bu eser bizim ortak malımız. Biz beş samimi
değişik meslek gruplarında arkadaşlarız. Şimdi bize altıncı bir arkadaş
katıldı. Onun yeni fikirleri ve becerileri ile daha güzel eserler yaratabiliriz
deseler, ne tartışma olur, nede kavga. Daha güzel eserler yaratılabilir…
Arkeolojik
kazılar, bilimsel ve teknolojik gelişmeler sonunda şimdilik insanlık tarihi on
bin yıl olarak biliniyor. Bu binlerce yılda insanlığın geliştirdiği medeniyetlere
bir obanın, bir kabilenin, bir ırkın, bir ulusun, bir devletin bir imparatorluğun
insanlığın yarattığı eserlere ve doğal varlıklara tek başlarına sahiplenmeye kalkışması
sonucu; milyonlarca insanın yaralanıp, ölmesine neden olurken, öte yandan birçok
medeniyetlerin kayıp olmasının nedenlerinden biridir. Çok daha gelişmişlik
düzeyine ulaşılmasının da engellendiği tartışılmaz gerçek olduğu gibi…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder