29 Ağustos 2017 Salı

                                               BU KADIN KİMİN HAKKI?
Ortaokul, lise çağlarında değişik ortamlarda hep aynı soru ile karşılaşıyordum: Bir ressam, bir heykeltıraş, bir konfeksiyoncu, bir sarraf, bir papazdan oluşan beş kişilik bir dağcı grubu, her yıl olduğu gibi bu yıl da bulundukları şehrin değişik bir yöresinde bir haftalık dağ kampına giderler. Bunlar birbirini çok severler ve güvenirler. Kurdukları kamp bölgesinin değişik yönlerini incelemek üzere her gün başka yöne gidip, oradaki farklılıkları incelemektedirler…
O gece, ressamı uyku tutmaz çok güzel bir kadın resmi çizer. Resmi gören heykeltıraş, mermerden bu resmin heykelini yapar. Konfeksiyoncu, heykeli giydirir, kuşatır. Sarraf takar takıştırır. Papaz da bu çok güzel cansız kadını, tanrıya dua ederek canlanmasını sağlar.                                                                                                                    Bu dost beş kişinin her biri; en çok emeğin kendisine ait olduğunu iddia ederek kadının sahibi olmak ister. Yukarıdaki hikâye anlatıldıktan sonra meşhur soru gelir: Kadın kimin hakkı?
Sorunun sorulduğu değişik ortamlarda, hiçbir zaman kesin yanıt alınamaz. Ortamda kaç kişi varsa o kadar değişik yanıt gelir.                                                                    Ben bir de soruyu sosyoloji dersinde, Felsefe öğretmenime sordum. O da soruyu yanıtlamadan, sınıfa yöneltti. Altmış beş kişilik sınıf, sayıları eşik olmamakla birlikte altı gruba ayrıldı.                                                                                                                      Altıncı grubun sayısı oldukça az, yanıtları şu idi: Allah’tan başka kimse canlı yaratamaz. Öğretmen bu gruba şu yanıtı verdi: Bu soru, Nasrettin Hocanın hikâyeleri gibi; önce güldürüp, sonra düşündürüp, daha sonra yol gösterici bir soru. Bu soru da amaç, yaratıcının kim olduğunu belirlemek değil. Bizleri düşünmeye yöneltmektir.

Yedikleri içtikleri bile bir olan bu samimi dost gurubunun ortaklaşa emek harcayarak meydana getirdikleri bu esere, tek başına birinin sahiplenmeye kalkışılmasındaki yanlışlıktır. Bu gruptaki her birey, bu esere tek başına sahip olmaya kalkınca; önce sözlü tartışma, arkasından sert münakaşa, daha sonra kan dökmeye varacak kavgaya dönüşecektir.                                                                Halbuki tek kişinin sahiplenmesi yerine; bu eser bizim ortak malımız. Biz beş samimi değişik meslek gruplarında arkadaşlarız. Şimdi bize altıncı bir arkadaş katıldı. Onun yeni fikirleri ve becerileri ile daha güzel eserler yaratabiliriz deseler, ne tartışma olur, nede kavga. Daha güzel eserler yaratılabilir…                                                                            Arkeolojik kazılar, bilimsel ve teknolojik gelişmeler sonunda şimdilik insanlık tarihi on bin yıl olarak biliniyor. Bu binlerce yılda insanlığın geliştirdiği medeniyetlere bir obanın, bir kabilenin,  bir ırkın,  bir ulusun, bir devletin bir imparatorluğun insanlığın yarattığı eserlere ve doğal varlıklara tek başlarına sahiplenmeye kalkışması sonucu; milyonlarca insanın yaralanıp, ölmesine neden olurken, öte yandan birçok medeniyetlerin kayıp olmasının nedenlerinden biridir. Çok daha gelişmişlik düzeyine ulaşılmasının da engellendiği tartışılmaz gerçek olduğu gibi…

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder