TRAJİK KOMİK OLAYLAR
ÖLDÜĞÜNÜ DUYDUĞU KİŞİYİ GÖRÜNCE
Niyazi Göcen; yirmili yaşların başlarındaydı. O gün
çoğunluğu akrabalardan oluşan kadın ırgatlar ile bağa çalışmaya gitmek için
traktörü ve römorkunu hazırladı. Kadınlar römorka bindi, kendisi de traktöre
binip, çalıştırdı. Ama anası ortalıkta yoktu. Anasının gelmesini beklerken,
Niyazi, okunan salaya kulak verdi. Ali Osman Cin dayının öldüğünü sala sonrası
hocanın açıklamasından öğrendi. Anası gelir gelmez traktörü hareket ettirdi.
Günler haftaları haftalar ayları kovaladı Niyazi, ne Osman
Cin dayıyı gördü nede onun hakkında bir sohbette bulundu. O gün tıraş olmak
için berber Mehmet Ali Kurt’un berber dükkanına gitti. Dükkâna, kapıdan sonra
iki basamak merdiven ile giriliyordu.
Kapıya arkası gelen berber koltuğunun önünde büyük boy bir ayna vardı.
Berber boştu. Hemen koltuğa oturan Niyazi’yi berber sakal tıraşı yapmaya
başladı. Birinci kat tıraş bitip, ikinci kat tıraş hazırlığına başlarken Ali
Osman Cin dayı kapıdan içeriye girer… -Berber; bu sırada, Niyazi’de
garip bir hal sezdi.” Ne oldu, rahatsızlandın mı?” diye sordu. Niyazi; kapıdan içeri giren Osman Cin dayıyı gördüğünde önce hortlak
gördüğünü sandı. Daha sonra kendin de olup olmadığını kontrol etmek için
kendini cimcikledi. Ama bir türlü konuşamıyordu. Beti benzi atmış bir durumda,
hiçbir şey söylemeden ve ikinci kat tıraşı olmadan dükkandan kaçarcasına
ayrıldı. Koşar gibi köyün dışına çıktı. İlk gördüğü yaşlı bir amcaya selam
sabah vermeden” Osman Cin dayı ölmedi mi?” diye sordu. –Yaşlı amca:
“adam sapa sağlam yaşıyor bunu nereden çıkardın” dedi. -Niyazi: ”aylar önce salası verildi. Kulaklarımla duydum”. –Yaşlı
amca: “traktörün gürültüsünden yanlış anlamışsın.” Niyazi; uzun süre ruh gibi dolaştı, ancak akşama doğru yanlış anladığını
idrak ederek kendine gelebildi.
İLK TEYPLE TANIŞILDI GÜNLER
Eşe, hamaratlığı, becerileri ve yenilikleri takip etmesi
nedeni ile arkadaşları tarafından hem sevilir hem de kıskanılmaktadır. O gün
Eşe’nin kabul günüdür. Sekiz on kadın arkadaşı ondadır. Her gelen konuğunu
samimi bir şekilde karşılar ve günlerdir hazırladığı ikramları sunmak ve
kocasının İstanbul’dan yeni getirdiği teybi göstermek için oldukça
heyecanlıdır.
Kocasının önerisi ile mikrofonu konuk odasına teybi de
mutfağa gizlice yerleştirir. Tüm konuklar
hemen Eşe’yi övmekte yarışmaya başlarlar… Eşe ikramları hazırlamak için mutfağa gider ve teybi hemen çalıştırır.
Arkasından, az önce kendisini övmekte yarışan arkadaşlarının tümü dedikodusuna
başlamışlardır. - A Konuk: “Bunun böyle samimi göründüğüne bakmayın. Onun kayın
validesine ve görümcesine yaptıklarını bir bilseniz yüzüne bile bakmazsınız.” Hemen söze giren -B konuk:” Bunun becerilerine ben inanmıyorum. Kocasının yardımı olmasa
iki ikramı bir araya getiremez.” -C konuk: Bırakın bu hallerini, kocasını aldattığını biliyor musunuz? Bu
minvalde devam eden dedikoduları bizzat
kulağı ile duymuş olan Eşe, hiç bozuntuya vermeden ikramlarını sunar ve samimi
davranışlarını sürdürür…
Eşe’nin
konuk odasına dönmesi ile tüm konuklar yine Eşe’yi övme yarışına girerler… Ayrılma zamanı
yaklaştığında Eşe sizlere günün sürprizini göstereceğim diyerek mutfaktan teybi
getirir. Herkes şaşkın, bu da ne diye merakla sorarlar. Eşe: “bunun adı teyp.
Daha önce kayıt edilenleri tekrar tekrar dinleye biliyorsunuz ve yeni kayıtlar
yapabiliyorsunuz.” Der ve Teybi çalıştırır. Teyp, herkesin çok sevdiği bir
türküyü seslendirmeye başlar, tüm konuklar şaşkınlıktan küçük dillerini
yutacakken, kendi seslerini duymaya başladıklarında renkten renge girerler ve
kaçar gibi evden ayrılırlar.
Eşe’nin gizlice yaptığı ve kanunsuz dinleme; etik
kurallarına uygun mu değil mi tartışılır. Ama konukların yaptığı terbiyesizlik
tartışmasızdır!!!
YAPTIĞIN İYİLİĞİ TEKRAR TEKRAR BAŞA KALKMA!!!
Orman içerisinde kurulmuş olan göçmen köyünden bir köylü Çal
ilçesine mahkemeye gitmek için sabahın çok erken saatlerinde yola koyulur. Dede
köy(Baklan)’den geçerken bir Dede köylüde aynı amaçla gitmekte olduğu yöndeki
Hayrettin’liye yoldaş olur. Çok seyrek konuşarak, hızla mahkemeye yetişmek için
yürürler.
Dede
köylü tedbirlidir. Yağmur yağacağını düşündüğü için yanına kepenek (çobanların
soğuktan, yağmurdan, kardan korunmak için omuzlarına aldıkları, keçeden yapılan,
dikişsiz ve kolsuz üslüktür) almıştır. İlerleyen dakikalarda yağmur yağmaya
başlar ve Dede köylü Hayrettin’liyi yanına çağırır. Yağmurdan her ikisi de
korunur. Yağmur diner; hızla yollarına devam ederlerken; Dede
köylü:” kepeneğim olmasaydı sudan çıkmış fareye dönecektin” der. Hayrettin’li: çok teşekkür ederim, kepeneğin çok işe yaradı” der. Dede
köylü yol boyunca aynı nakaratı birçok kez tekrarlar. Hayrettin’li de kibarca
teşekkürlerini ve minnettarlığını bildirir… Tam Büyük menderes nehri üzerindeki köprüye geldiklerinde Dede köylü
aynı nakaratı tekrarlayınca, Hayrettin’li hiçbir şey söylemeden nehre
elbiseleri ile dalar ve karşıya geçip Baklan’lıya” kepeneğin olmasaydı bunda
daha kötü olamazdım” der ve yoluna ayrı devam eder.
YA NASİP
O yıllar; Amerikan arabaları asfalt olmayan yollarda sıkça
görüldüğü zamanlardı. Birinci eli yok denecek kadar az, ikinci eller rektifiye
edilip yeni gibi kullanılıyordu. Ahmetlerin otomobilide on gündür tamirhanede
rektifiye ediliyordu. O Cumartesi öğleden sonra tamirin biteceğini Ahmet
babasından öğrenmişti Bir arkadaşı ile tamir haneye gittiler. Otomobilin tamiri bitmiş, son
kontrolleri yapışmış, deneme sürüşü başarı ile gerçekleştirilmiş; artık ön
kaputunun takılmasına sıra gelmişti. Usta, iki çırağa görev verir. Kaputu takın. İki çırak hayli uğraşır ama kaputu
takamazlar. Kalfa sinirli bir şekilde bir işi de becerseniz şaşardım diyerek
kaputu takmaya başlar. Ama o da otomobilin sağında ve solunda bulunan kalın
yayların birini takar diğerini takamaz. Yayların yerlerini değiştirir ama
nafile, ikinci yay bir türlü yerine geçmez. Komşular
dükkanlarını kapatıp giderken bunlara takılır; bu akşam burada yatacaksınız her
halde!! Diğer işlerini bitiren ama kalfanın işine karışmak istemeyen Usta, en
sonunda işin başa düştüğünü anlar olaya müdahale eder. O da yayın birini
takamaz. Saatler hayli ilerlemiş, Cumartesi akşamı erkenden evlerinde olacağını
düşünen herkesin sinirleri gerilmiş, her kafadan bir ses çıkmaya başlamıştı. Sıcak
akşam saatlerinde evde sıkılıp genellikle sokaklara çıkan deli Yaşar’da
(kimseye zarar vermeyen, kalaycı çıraklığı yapan, kendi halinde birisi)
oradadır. Sinirlerin çok gerildiği ustanın kalfayı, kalfanın çırakları, Otomobil
sahibinin herkesi haşlamaya başladığı sırada çıraklardan biri: Yaşar'a “ablanı
bana verir misin?” diye takılır. Yaşar: “ya ya ya diye kekelemeye başlar”.
Bu stresli
ortamda herkes Yaşar’dan küfür beklerken, o elini göğsüne vurarak çok olgun bir
şekilde ya nasip der…
Sinirleri
boşalan herkes gülmeye başlar. Çırak o sırada her iki yayı da takmıştır!!!
BENDE PARA VAR
Aciz Ali (Ali Habaş) geçimini
önceleri köy dışında ağalara boğaz tokluğuna hizmetkar olarak yaşamını sürdüren,
daha sonraki yıllarda cambaz(hayvan alıp satan) Çörçül’ün (Mustafa Hekimoğlu)
yanında; onun alıp sattığı hayvanları pazarlara götürüp getirmekte ve
bakımlarını patronun taktir ettiği ücretle yapmaktadır. Paranın değerini
bilmediği için patronundan aldığı paraları karısına bırakır. O da yatağın
içerisinde paraları saklardı... Aciz Ali: “sık sık varlıklı, manifaturacılık yapan Tahir Gökçe’ye
amcaoğlu bende para var sıkılırsan hiç çekinme sana verebilirim” der. Tahir “ her seferinde teşekkür
eder, sıkılırsam senden alırım” der. Bir gün Tahir’in bir miktar nakitte
gereksinmesi olur. Başka birinden istemek yerine Aciz Ali’den almak için onun
evine uğrar. Hoş beşten sonra ödünç para ister. Aciz Ali çok mutlu olur, hemen
karısından sakladığı yerden paraları getirmesini ister. Para kesesini eline
alan Tahir, kesede beş altı lira civarında bozuk para olduğunu anlar. Onun ona
borç para vermesinden duyduğu mutluluğu bozmamak için sıcak bir ifade ile
teşekkür eder ve para kesesi ile oradan ayrılır!!!
BİRİ TABANCA İLE VURULDU
O tarihlerde Köye at arabası ile
seyyar sinema gelirdi. O gün gırıt dayının kahvesinde film oynamakta ve Kahve
hane ağzına kadar dolu idi. Filmin birinci bölümü bitti. Çok sıkışmış olan
Tanrı Aşçı(Hüseyin Can) hemen tuvalete koşar. Ortalık zifiri karanlıktır.
Çamlıktaki umumi tuvalettin ilk kabinine çişini yapmaya başlar. O sırada tuvalettin kapısını hiçbir zaman
kapatmayan Hatıpların Deli Mustafa tuval ettedir. Her zaman yanında taşıdığı
mantar tabancasını ateşler. Neye uğradığını şaşıran Tarna Aşçı (Hüseyin
Can)bayılır. Silah sesini duyan herkes önce irkilir, birinin vurulduğunu
düşünürler, şaşkınlığını atlatanlar ne olduğunu anlamak için tuvalete doğru
giderlerken, Deli Mustafa’nın donunu(pantolon) çekerek bir şey olmamışcasına
evine doğru gittiğini görünce herkes rahatlarlar ama tarna aşçı yerde baygındır...
İYİ SİGARA İÇME MERAKI
Köselerin İbrahim
Savan(dedeköylü) ve Mehmet Ali Doğan(topala) hem köyün uzak bölgesinde yatılı
olarak çift süren arkadaşlarının yemeklerini getirmek hem de körelen saban
demirini yületmek için köye gelirler. Demiri, Demirci Halit Selçuk’un
Atölyesine götürdüklerinde, birkaç saat sonra alabileceklerini öğrenen iki
sağdıç vakit geçirmek için Kopuk Süleyman'ın oynattığı fırdöndüyü(çarkı felek)
seyre koyulurlar. Bir süre sonra Topala şansını dememek ister, sonuç; hayal
kırıklığıdır. Hem sigarayı alamazlar hem de demirin tamir parası gider.
Sağdıçları bir düşünce alır. Demirciden demiri nasıl alacaklarını bilemezler!
Çaresiz Demirciye boyunları bükük varırlar. Paralarının olmadığını anlayan
Halit usta, bu yetimleri sevindirir. Parasını sonra vereceklerdir… İçine çok işleyen bu olay Topalın yıllar sonra Kopuğun oynattığı bul
karoyu al parayı oyununda dümencinin hilesini çözünce. Yaşlıların çok zor
şartlarda kazandığı geren taşıma parasını riske atmaması önerilerini
dinlemez. Acısını onun tüm parasını
üterek çıkarır.
YOL BENİM HAKKIM
Kasabanın eşraflarından Çörçül
(Mustafa Hekim oğlu) bir Java motosiklet alır.
Arkadaşı kooperatif Müdürü Şevki Çubukla hem motosikletini göstermek hem de
ovayı gezdirmek için yanına gider. Birlikte, Çörçül önde Şevki arkada ovayı
dolaşıp köy girişine geldiklerinde, bir inek su içmek için yolu karşıdan
karşıya geçmektedir. Şevki, Çörçül’ü uyarır: “Yolda inek var!!!” Çörçül:
“olsun, yol hakkı benim” der. İkinci uyarıya gerek kalmadan ineğe çarparlar.
Motor bir tarafa Çörçül ve Şevki diğer
tarafa savrulurlar. Allah’dan ineğe ve kendilerinde sağlık açısından bir sorun
olmamıştır. Ama hala Çörçül; yol beni hakkımdı diye söylenmeye devam eder…
MUSTAFA DAYI EŞKIYALAR GİTTİ Mİ?
Osmanlının son yıllarında devlet
hakimiyeti sıfıra indiği dönemlerde herkes kendi sorununu kendi hallederken
silahı eline alan dağda, ovada eşkıyalığa başlamıştır. Ferik Osman(Duman)
bölgenin en sözü geçen en gaddar, adam öldürmekte hiç tereddüt etmeyenlerin
başında geliyordu. Bir gece yarısı köye baskın yaparlar. Eşkıyalardan biri
çocuk sayılacak gençlerden Mehmet Eldemir'e atını teslim eder. Mehmet korkuda
ne yapacağını şaşırır atı kuyuya bağlar, nereye gittiğini bilmeden oradan
uzaklaşır. Köyün dışına doğru çıktığında Mustafa Acar’ın (bolatan) ahırına ters
(gübre)atma deliğinden içeri girer. Sabaha karşı Mustafa tuvaletini yapmak için
tersliğe gelir. İşini bitirip donunu çekerken Mustafa dayı Eşkıyalar gitti mi? sorusu onun bayılmasına neden olur.
RADYONUN KÖYE İLK GELİŞİ
İlk radyo köye Koca Muhtar(Ömer
Aycan) zamanında gelir. Köylü radyo konusunda bilgisizdir. Köyde elektrik
olmadığı için Radyo. Katot (Dörtgen prizma )ve anot (silindir) şeklindeki büyük
piller ile çalışmaktadır. Radyo Muhtarlığa kurulur. İlk haber saatinde köylüler,
haberleri dinlemek için Muhtarlığın önüne davet edilir. Yandaki kahveden
sandalyesini kapan tüm erkekler muhtarlık önüne toplanır. Haber saatinde
radyonun sesi açılır. Herkes pür dikkat dinlerken Hayrigelesi(lakabı) Ahmet: “Muhtar
sen bizi kandırıyorsun bu konuşan bizim
Veli Ayaz (velaşım)” der. Şaşırmış köylüyü ikna etmek için; (o tarih de
haşmetli olan Muhtarlık binası: iki katlı, binaya sağdan ve soldan çıkılan
merdivenler ortada buluşup büyük
merdivenle ikici kata ulaşılırdı. Alt
kat ve bahçe muhtarlığın depo gereksinmeleri için kullanılırken üst kat ofis
ihtiyaçlarına hizmet ederdi. ) herkes muhtarlık odasına çağrılır. Gerçekten radyoyu
gören köylü şaşkınlıklarından nerede ise küçük dillerini yutacaktı…
A.INA KOYDUĞUM
Kasabada hayır ve yardım severliği ile
bilinen Mehmet Erdoğan (kara memet) her
konuşmasını vurgulamak üzere lafının sonunu mutlaka a.ına koyduğum ile bitirdi…
Bir gün komşusu Mehmet Çelik (Musaoğlu) ile tartışır. Tartışmayı a.ına koyduğum
lafı ile bitirir. Musaoğlu, Karamehmet’ ti
mahkemeye verir.
Mahkeme günü Hakim; Karamehmet’e
sorar, “sen Musaoğlu’na küfür ettin mi”
Karamemet, Musaoğlu’na bakarak:”
Lan ben sana ne zaman küfrettim a.ına koyduğum” der.
Hakim gülmemek için kendini zor
tutarak kararı açıklar. “berat”
DÜĞÜNDE DON İSTEMEK
O tarihlerde gelin olacak kızlar,
düğünlerinde bile giyeceği elbiseyi varlıklı ailelerden ödünç almak zorunda
idi. Uzun boylu olan Selver ebe komşunun da evlenen kısa boylu kıza şalvarını
ödünç verir. Düğün yağışlı hava nedeni ile çamurlu ortamda yapılmaktadır.
Dikkatsiz olan gelin şalvarın yerde sürünmesine aldırmaz. Şalvarının
çamurlanmasına dayanamayan Selver:
gelinden hemen şalvarını geri vermesini ister. O zamandan sonra
yanlışlık yapan kişiler, düğünde donunu isteyen gibi diyerek eleştirilir oldu.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder