5 Aralık 2019 Perşembe


                            TRAJİK KOMİK OLAYLAR
                            ÖLDÜĞÜNÜ DUYDUĞU KİŞİYİ GÖRÜNCE
Niyazi Göcen; yirmili yaşların başlarındaydı. O gün çoğunluğu akrabalardan oluşan kadın ırgatlar ile bağa çalışmaya gitmek için traktörü ve römorkunu hazırladı. Kadınlar römorka bindi, kendisi de traktöre binip, çalıştırdı. Ama anası ortalıkta yoktu. Anasının gelmesini beklerken, Niyazi, okunan salaya kulak verdi. Ali Osman Cin dayının öldüğünü sala sonrası hocanın açıklamasından öğrendi. Anası gelir gelmez traktörü hareket ettirdi.
Günler haftaları haftalar ayları kovaladı Niyazi, ne Osman Cin dayıyı gördü nede onun hakkında bir sohbette bulundu. O gün tıraş olmak için berber Mehmet Ali Kurt’un berber dükkanına gitti. Dükkâna, kapıdan sonra iki basamak merdiven ile giriliyordu.  Kapıya arkası gelen berber koltuğunun önünde büyük boy bir ayna vardı. Berber boştu. Hemen koltuğa oturan Niyazi’yi berber sakal tıraşı yapmaya başladı. Birinci kat tıraş bitip, ikinci kat tıraş hazırlığına başlarken Ali Osman Cin dayı kapıdan içeriye girer…                                                                                                   -Berber;  bu sırada, Niyazi’de garip bir hal sezdi.” Ne oldu, rahatsızlandın mı?” diye sordu.        Niyazi; kapıdan içeri giren Osman Cin dayıyı gördüğünde önce hortlak gördüğünü sandı. Daha sonra kendin de olup olmadığını kontrol etmek için kendini cimcikledi. Ama bir türlü konuşamıyordu. Beti benzi atmış bir durumda, hiçbir şey söylemeden ve ikinci kat tıraşı olmadan dükkandan kaçarcasına ayrıldı. Koşar gibi köyün dışına çıktı. İlk gördüğü yaşlı bir amcaya selam sabah vermeden” Osman Cin dayı ölmedi mi?” diye sordu.                                                                                                            –Yaşlı amca: “adam sapa sağlam yaşıyor bunu nereden çıkardın” dedi.                                                -Niyazi: ”aylar önce salası verildi. Kulaklarımla duydum”.                                                                      –Yaşlı amca: “traktörün gürültüsünden yanlış anlamışsın.”                                                         Niyazi; uzun süre ruh gibi dolaştı, ancak akşama doğru yanlış anladığını idrak ederek kendine gelebildi.


                          İLK TEYPLE TANIŞILDI GÜNLER
Eşe, hamaratlığı, becerileri ve yenilikleri takip etmesi nedeni ile arkadaşları tarafından hem sevilir hem de kıskanılmaktadır. O gün Eşe’nin kabul günüdür. Sekiz on kadın arkadaşı ondadır. Her gelen konuğunu samimi bir şekilde karşılar ve günlerdir hazırladığı ikramları sunmak ve kocasının İstanbul’dan yeni getirdiği teybi göstermek için oldukça heyecanlıdır.
Kocasının önerisi ile mikrofonu konuk odasına teybi de mutfağa gizlice yerleştirir.                               Tüm konuklar hemen Eşe’yi övmekte yarışmaya başlarlar…                                                             Eşe ikramları hazırlamak için mutfağa gider ve teybi hemen çalıştırır. Arkasından, az önce kendisini övmekte yarışan arkadaşlarının tümü dedikodusuna başlamışlardır.                                                        - A Konuk: “Bunun böyle samimi göründüğüne bakmayın. Onun kayın validesine ve görümcesine yaptıklarını bir bilseniz yüzüne bile bakmazsınız.”                                                                        Hemen söze giren -B konuk:” Bunun becerilerine ben inanmıyorum. Kocasının yardımı olmasa iki ikramı bir araya getiremez.”                                                                                                                      -C konuk: Bırakın bu hallerini, kocasını aldattığını biliyor musunuz? Bu minvalde devam eden  dedikoduları bizzat kulağı ile duymuş olan Eşe, hiç bozuntuya vermeden ikramlarını sunar ve samimi davranışlarını sürdürür…                                                                                                               Eşe’nin konuk odasına dönmesi ile tüm konuklar yine Eşe’yi övme yarışına girerler…            Ayrılma zamanı yaklaştığında Eşe sizlere günün sürprizini göstereceğim diyerek mutfaktan teybi getirir. Herkes şaşkın, bu da ne diye merakla sorarlar. Eşe: “bunun adı teyp. Daha önce kayıt edilenleri tekrar tekrar dinleye biliyorsunuz ve yeni kayıtlar yapabiliyorsunuz.” Der ve Teybi çalıştırır. Teyp, herkesin çok sevdiği bir türküyü seslendirmeye başlar, tüm konuklar şaşkınlıktan küçük dillerini yutacakken, kendi seslerini duymaya başladıklarında renkten renge girerler ve kaçar gibi evden ayrılırlar.
Eşe’nin gizlice yaptığı ve kanunsuz dinleme; etik kurallarına uygun mu değil mi tartışılır. Ama konukların yaptığı terbiyesizlik tartışmasızdır!!!

                           YAPTIĞIN İYİLİĞİ TEKRAR TEKRAR BAŞA KALKMA!!!
Orman içerisinde kurulmuş olan göçmen köyünden bir köylü Çal ilçesine mahkemeye gitmek için sabahın çok erken saatlerinde yola koyulur. Dede köy(Baklan)’den geçerken bir Dede köylüde aynı amaçla gitmekte olduğu yöndeki Hayrettin’liye yoldaş olur. Çok seyrek konuşarak, hızla mahkemeye yetişmek için yürürler.                                                                                                                       Dede köylü tedbirlidir. Yağmur yağacağını düşündüğü için yanına kepenek (çobanların soğuktan, yağmurdan, kardan korunmak için omuzlarına aldıkları, keçeden yapılan, dikişsiz ve kolsuz üslüktür) almıştır. İlerleyen dakikalarda yağmur yağmaya başlar ve Dede köylü Hayrettin’liyi yanına çağırır. Yağmurdan her ikisi de korunur. Yağmur diner; hızla yollarına devam ederlerken;                         Dede köylü:” kepeneğim olmasaydı sudan çıkmış fareye dönecektin” der.                         Hayrettin’li: çok teşekkür ederim, kepeneğin çok işe yaradı” der. Dede köylü yol boyunca aynı nakaratı birçok kez tekrarlar. Hayrettin’li de kibarca teşekkürlerini ve minnettarlığını bildirir…     Tam Büyük menderes nehri üzerindeki köprüye geldiklerinde Dede köylü aynı nakaratı tekrarlayınca, Hayrettin’li hiçbir şey söylemeden nehre elbiseleri ile dalar ve karşıya geçip Baklan’lıya” kepeneğin olmasaydı bunda daha kötü olamazdım” der ve yoluna ayrı devam eder.

                      YA NASİP
O yıllar; Amerikan arabaları asfalt olmayan yollarda sıkça görüldüğü zamanlardı. Birinci eli yok denecek kadar az, ikinci eller rektifiye edilip yeni gibi kullanılıyordu. Ahmetlerin otomobilide on gündür tamirhanede rektifiye ediliyordu. O Cumartesi öğleden sonra tamirin biteceğini Ahmet babasından öğrenmişti                                                                                                                                               Bir arkadaşı ile tamir haneye gittiler. Otomobilin tamiri bitmiş, son kontrolleri yapışmış, deneme sürüşü başarı ile gerçekleştirilmiş; artık ön kaputunun takılmasına sıra gelmişti.               Usta, iki çırağa görev verir. Kaputu takın. İki çırak hayli uğraşır ama kaputu takamazlar. Kalfa sinirli bir şekilde bir işi de becerseniz şaşardım diyerek kaputu takmaya başlar. Ama o da otomobilin sağında ve solunda bulunan kalın yayların birini takar diğerini takamaz. Yayların yerlerini değiştirir ama nafile, ikinci yay bir türlü yerine geçmez.                                                                            Komşular dükkanlarını kapatıp giderken bunlara takılır; bu akşam burada yatacaksınız her halde!! Diğer işlerini bitiren ama kalfanın işine karışmak istemeyen Usta, en sonunda işin başa düştüğünü anlar olaya müdahale eder. O da yayın birini takamaz. Saatler hayli ilerlemiş, Cumartesi akşamı erkenden evlerinde olacağını düşünen herkesin sinirleri gerilmiş, her kafadan bir ses çıkmaya başlamıştı.                                                                                                                                                                                Sıcak akşam saatlerinde evde sıkılıp genellikle sokaklara çıkan deli Yaşar’da (kimseye zarar vermeyen, kalaycı çıraklığı yapan, kendi halinde birisi) oradadır.                                             Sinirlerin çok gerildiği ustanın kalfayı, kalfanın çırakları, Otomobil sahibinin herkesi haşlamaya başladığı sırada çıraklardan biri: Yaşar'a “ablanı bana verir misin?” diye takılır. Yaşar: “ya ya ya diye kekelemeye başlar”.                                                                                                                                                       Bu stresli ortamda herkes Yaşar’dan küfür beklerken, o elini göğsüne vurarak çok olgun bir şekilde ya nasip der…                                                                                                                               Sinirleri boşalan herkes gülmeye başlar. Çırak o sırada her iki yayı da takmıştır!!!
BENDE PARA VAR
Aciz Ali (Ali Habaş) geçimini önceleri köy dışında ağalara boğaz tokluğuna hizmetkar olarak yaşamını sürdüren, daha sonraki yıllarda cambaz(hayvan alıp satan) Çörçül’ün (Mustafa Hekimoğlu) yanında; onun alıp sattığı hayvanları pazarlara götürüp getirmekte ve bakımlarını patronun taktir ettiği ücretle yapmaktadır. Paranın değerini bilmediği için patronundan aldığı paraları karısına bırakır. O da yatağın içerisinde paraları saklardı...                                                                                                 Aciz Ali: “sık sık varlıklı, manifaturacılık yapan Tahir Gökçe’ye amcaoğlu bende para var sıkılırsan hiç çekinme sana verebilirim” der.                                                                                                            Tahir “ her seferinde teşekkür eder, sıkılırsam senden alırım” der. Bir gün Tahir’in bir miktar nakitte gereksinmesi olur. Başka birinden istemek yerine Aciz Ali’den almak için onun evine uğrar. Hoş beşten sonra ödünç para ister. Aciz Ali çok mutlu olur, hemen karısından sakladığı yerden paraları getirmesini ister. Para kesesini eline alan Tahir, kesede beş altı lira civarında bozuk para olduğunu anlar. Onun ona borç para vermesinden duyduğu mutluluğu bozmamak için sıcak bir ifade ile teşekkür eder ve para kesesi ile oradan ayrılır!!!
BİRİ TABANCA İLE VURULDU
O tarihlerde Köye at arabası ile seyyar sinema gelirdi. O gün gırıt dayının kahvesinde film oynamakta ve Kahve hane ağzına kadar dolu idi. Filmin birinci bölümü bitti. Çok sıkışmış olan Tanrı Aşçı(Hüseyin Can) hemen tuvalete koşar. Ortalık zifiri karanlıktır. Çamlıktaki umumi tuvalettin ilk kabinine çişini yapmaya başlar.  O sırada tuvalettin kapısını hiçbir zaman kapatmayan Hatıpların Deli Mustafa tuval ettedir. Her zaman yanında taşıdığı mantar tabancasını ateşler. Neye uğradığını şaşıran Tarna Aşçı (Hüseyin Can)bayılır. Silah sesini duyan herkes önce irkilir, birinin vurulduğunu düşünürler, şaşkınlığını atlatanlar ne olduğunu anlamak için tuvalete doğru giderlerken, Deli Mustafa’nın donunu(pantolon) çekerek bir şey olmamışcasına evine doğru gittiğini görünce herkes rahatlarlar ama tarna aşçı yerde baygındır...
İYİ SİGARA İÇME MERAKI
Köselerin İbrahim Savan(dedeköylü) ve Mehmet Ali Doğan(topala) hem köyün uzak bölgesinde yatılı olarak çift süren arkadaşlarının yemeklerini getirmek hem de körelen saban demirini yületmek için köye gelirler. Demiri, Demirci Halit Selçuk’un Atölyesine götürdüklerinde, birkaç saat sonra alabileceklerini öğrenen iki sağdıç vakit geçirmek için Kopuk Süleyman'ın oynattığı fırdöndüyü(çarkı felek) seyre koyulurlar. Bir süre sonra Topala şansını dememek ister, sonuç; hayal kırıklığıdır. Hem sigarayı alamazlar hem de demirin tamir parası gider. Sağdıçları bir düşünce alır. Demirciden demiri nasıl alacaklarını bilemezler! Çaresiz Demirciye boyunları bükük varırlar. Paralarının olmadığını anlayan Halit usta, bu yetimleri sevindirir. Parasını sonra vereceklerdir…                                       İçine çok işleyen bu olay Topalın yıllar sonra Kopuğun oynattığı bul karoyu al parayı oyununda dümencinin hilesini çözünce. Yaşlıların çok zor şartlarda kazandığı geren taşıma parasını riske atmaması önerilerini dinlemez.  Acısını onun tüm parasını üterek çıkarır.
YOL BENİM HAKKIM
Kasabanın eşraflarından Çörçül (Mustafa Hekim oğlu) bir Java motosiklet alır. Arkadaşı kooperatif Müdürü Şevki Çubukla hem motosikletini göstermek hem de ovayı gezdirmek için yanına gider. Birlikte, Çörçül önde Şevki arkada ovayı dolaşıp köy girişine geldiklerinde, bir inek su içmek için yolu karşıdan karşıya geçmektedir.                                                                                                            Şevki, Çörçül’ü uyarır: “Yolda inek var!!!”                                                                                   Çörçül: “olsun, yol hakkı benim” der. İkinci uyarıya gerek kalmadan ineğe çarparlar. Motor bir tarafa Çörçül ve Şevki  diğer tarafa savrulurlar. Allah’dan ineğe ve kendilerinde sağlık açısından bir sorun olmamıştır. Ama hala Çörçül; yol beni hakkımdı diye söylenmeye devam eder… 
MUSTAFA DAYI EŞKIYALAR GİTTİ Mİ?
Osmanlının son yıllarında devlet hakimiyeti sıfıra indiği dönemlerde herkes kendi sorununu kendi hallederken silahı eline alan dağda, ovada eşkıyalığa başlamıştır. Ferik Osman(Duman) bölgenin en sözü geçen en gaddar, adam öldürmekte hiç tereddüt etmeyenlerin başında geliyordu. Bir gece yarısı köye baskın yaparlar. Eşkıyalardan biri çocuk sayılacak gençlerden Mehmet Eldemir'e atını teslim eder. Mehmet korkuda ne yapacağını şaşırır atı kuyuya bağlar, nereye gittiğini bilmeden oradan uzaklaşır. Köyün dışına doğru çıktığında Mustafa Acar’ın (bolatan) ahırına ters (gübre)atma deliğinden içeri girer. Sabaha karşı Mustafa tuvaletini yapmak için tersliğe gelir. İşini bitirip donunu çekerken Mustafa dayı Eşkıyalar gitti mi? sorusu onun bayılmasına neden olur.
RADYONUN KÖYE İLK GELİŞİ
İlk radyo köye Koca Muhtar(Ömer Aycan) zamanında gelir. Köylü radyo konusunda bilgisizdir. Köyde elektrik olmadığı için Radyo. Katot (Dörtgen prizma )ve anot (silindir) şeklindeki büyük piller ile çalışmaktadır. Radyo Muhtarlığa kurulur. İlk haber saatinde köylüler, haberleri dinlemek için Muhtarlığın önüne davet edilir. Yandaki kahveden sandalyesini kapan tüm erkekler muhtarlık önüne toplanır. Haber saatinde radyonun sesi açılır. Herkes pür dikkat dinlerken Hayrigelesi(lakabı) Ahmet: “Muhtar sen bizi kandırıyorsun bu konuşan bizim  Veli Ayaz (velaşım)” der. Şaşırmış köylüyü ikna etmek için; (o tarih de haşmetli olan Muhtarlık binası: iki katlı, binaya sağdan ve soldan çıkılan merdivenler ortada buluşup  büyük merdivenle  ikici kata ulaşılırdı. Alt kat ve bahçe muhtarlığın depo gereksinmeleri için kullanılırken üst kat ofis ihtiyaçlarına hizmet ederdi. ) herkes muhtarlık odasına çağrılır. Gerçekten radyoyu gören köylü şaşkınlıklarından nerede ise küçük dillerini yutacaktı…
A.INA KOYDUĞUM
Kasabada hayır ve yardım severliği ile bilinen Mehmet Erdoğan (kara memet)  her konuşmasını vurgulamak üzere lafının sonunu mutlaka a.ına koyduğum ile bitirdi… Bir gün komşusu Mehmet Çelik (Musaoğlu) ile tartışır. Tartışmayı a.ına koyduğum lafı ile bitirir. Musaoğlu, Karamehmet’ ti  mahkemeye verir.
Mahkeme günü Hakim;  Karamehmet’e  sorar, “sen Musaoğlu’na küfür ettin mi”
Karamemet, Musaoğlu’na bakarak:” Lan ben sana ne zaman küfrettim a.ına koyduğum” der.
Hakim gülmemek için kendini zor tutarak kararı açıklar. “berat” 
DÜĞÜNDE DON İSTEMEK
O tarihlerde gelin olacak kızlar, düğünlerinde bile giyeceği elbiseyi varlıklı ailelerden ödünç almak zorunda idi. Uzun boylu olan Selver ebe komşunun da evlenen kısa boylu kıza şalvarını ödünç verir. Düğün yağışlı hava nedeni ile çamurlu ortamda yapılmaktadır. Dikkatsiz olan gelin şalvarın yerde sürünmesine aldırmaz. Şalvarının çamurlanmasına dayanamayan Selver:  gelinden hemen şalvarını geri vermesini ister. O zamandan sonra yanlışlık yapan kişiler, düğünde donunu isteyen gibi diyerek eleştirilir oldu.






Hiç yorum yok:

Yorum Gönder