PANİK
(Aziz Nesin- Ali Nesin Mektuplaşmalarından
Havaalanında başıma ne geldi?
Havaalanındayım, Yeşilköy’de… Polisten geçeceğim. Kadın
polis. Baktı pasaportuma ve,
-Konut Fonu’nu yatırmamışsınız, dedi. Anlamadım önce ne
dediğini. Zaten bütün gece uyumamıştım. Sordum ne yapmadığımı. Kızgın bir
biçimde yineledi.
-Nedir Konut Fonu? diye sordum.
-Bilmiyor musunuz? Nasıl bilmezsiniz? Basbayağı Konut Fonu
işte… Azarlıyor beni.
-Peki, nasıl ve nerede yatırılacak bu Konut Fonu?
-Aşağıdaki bankaya gidin 100 dolar yatırın…
-Yok yanımda o kadar para…
-O zaman çıkamazsınız…
“Aman yapmayın etmeyin” diye yalvardımsa da bir yararını
görmedim. Karşımdaki sanki insan değil, duvar. Kızdım.
-İnsan söylemez mi daha önceden böyle bir para yatırılması
gerektiğini?
Bir kızdı, bir kızdı. Nasıl bilmezmişim! Herkes biliyormuş!
Sanki yurtdışına çıkmak için Konu Fonu yatırılması dünyanın en doğal şeyi,
sanki insan anasının karnında öğrenir böyle şeyleri. Yumdum gözümü, açtım
ağzımı. Bunun bir haraç olduğunu, Türkiye Cumhuriyeti’nin haraç devrini aşmış
olması gerektiğini, yurt dışına çıkmakla konut arasında hiç ama hiçbir bağ
bulunmadığını, param olsa Konut Fonu’nu yatırsam bile kim bilir daha başka ne
sorunlar çıkarabileceklerini söyledim.
Daha neler neler söyledim. Ağzımı kapatıp, gözlerimi açtığımda polis
memuresi yanımda değildi. İyi ki gitmiş, yoksa devlete hakaretten başıma iş
açabilirdi.
Dönüp dolaştım. Birisine derdimi anlatacağım ki yardım
etsin. Bunların hepsi duvar gibi değil ya. Elbet dertten anlayan bir kul çıkar
diye düşünüyorum. Koşturdum durdum bir
sorumlu bulmak için. Gümrük Muhafaza Müdürlüğüne git dediler. Aradım Gümrük
Muhafaza Müdürünü. Bu saatte gelir miymiş! Atatürk Havaalanı Polis Müdürü
kovaladı yanından. Sınır Koruma’dan da bir hayır gelmedi. Sağa sola
koşturuyorum, bir alt kata bir üst kata… Birde her kapıya polis koymuşlar, bir
kapıdan geçtiğim zaman aynı kapıdan bir daha çıkamıyorsun. Kan ter içinde
kaldım. Uçak kaçacak… İşim, eşim, çocuklarım beni beklermiş, hiç kimsenin
umurunda değil. Bulduğum bir üniformalıya derdimi anlatıyordum bir ara. Sözümü
kesti:
-Kardeşim, dedi,
ikinci kez bana anlatıyorsun bunları. Ben çöpçüyüm, senin için ben ne
yapabilirim ki?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder