19 Mart 2020 Perşembe


                                     PANİK
(Aziz Nesin- Ali Nesin Mektuplaşmalarından
Havaalanında başıma ne geldi?
Havaalanındayım, Yeşilköy’de… Polisten geçeceğim. Kadın polis. Baktı pasaportuma ve,
-Konut Fonu’nu yatırmamışsınız, dedi. Anlamadım önce ne dediğini. Zaten bütün gece uyumamıştım. Sordum ne yapmadığımı. Kızgın bir biçimde yineledi.
-Nedir Konut Fonu? diye sordum.
-Bilmiyor musunuz? Nasıl bilmezsiniz? Basbayağı Konut Fonu işte… Azarlıyor beni.
-Peki, nasıl ve nerede yatırılacak bu Konut Fonu?
-Aşağıdaki bankaya gidin 100 dolar yatırın…
-Yok yanımda o kadar para…
-O zaman çıkamazsınız…
“Aman yapmayın etmeyin” diye yalvardımsa da bir yararını görmedim. Karşımdaki sanki insan değil, duvar. Kızdım.
-İnsan söylemez mi daha önceden böyle bir para yatırılması gerektiğini?
Bir kızdı, bir kızdı. Nasıl bilmezmişim! Herkes biliyormuş! Sanki yurtdışına çıkmak için Konu Fonu yatırılması dünyanın en doğal şeyi, sanki insan anasının karnında öğrenir böyle şeyleri. Yumdum gözümü, açtım ağzımı. Bunun bir haraç olduğunu, Türkiye Cumhuriyeti’nin haraç devrini aşmış olması gerektiğini, yurt dışına çıkmakla konut arasında hiç ama hiçbir bağ bulunmadığını, param olsa Konut Fonu’nu yatırsam bile kim bilir daha başka ne sorunlar çıkarabileceklerini söyledim.  Daha neler neler söyledim. Ağzımı kapatıp, gözlerimi açtığımda polis memuresi yanımda değildi. İyi ki gitmiş, yoksa devlete hakaretten başıma iş açabilirdi.
Dönüp dolaştım. Birisine derdimi anlatacağım ki yardım etsin. Bunların hepsi duvar gibi değil ya. Elbet dertten anlayan bir kul çıkar diye düşünüyorum. Koşturdum durdum bir sorumlu bulmak için. Gümrük Muhafaza Müdürlüğüne git dediler. Aradım Gümrük Muhafaza Müdürünü. Bu saatte gelir miymiş! Atatürk Havaalanı Polis Müdürü kovaladı yanından. Sınır Koruma’dan da bir hayır gelmedi. Sağa sola koşturuyorum, bir alt kata bir üst kata… Birde her kapıya polis koymuşlar, bir kapıdan geçtiğim zaman aynı kapıdan bir daha çıkamıyorsun. Kan ter içinde kaldım. Uçak kaçacak… İşim, eşim, çocuklarım beni beklermiş, hiç kimsenin umurunda değil. Bulduğum bir üniformalıya derdimi anlatıyordum bir ara. Sözümü kesti:
-Kardeşim, dedi, ikinci kez bana anlatıyorsun bunları. Ben çöpçüyüm, senin için ben ne yapabilirim ki?



Hiç yorum yok:

Yorum Gönder