EŞE
Eşe doğduğunda; tüm ülkede olduğu gibi köyü de büyük
yoksulluk içerisinde idi. Ülke uzun yıllar savaşmış, kurtuluş savaşı sonrası,
ekonomik savaş verirken; ikinci dünya savaşı ayak sesleri ile beraber salgın
hastalıklar, kuraklık ve çekirge istilası halkın belini bükmektedir. Genelde bu
olumsuzluklar insanları yaşamdan bezdirirken, özelde Eşe’nin babasının
beklenmeyen ölümü, sıkıntıyı kat ve kat artırmıştır. Annesi Huriye, (Höranın)
üç çocuğu ile yoksulluk içerisinde olan babasın evine dönmek zorunda kalır…
Üç odalı iki katlı evin alt katı; ahır ve saman, hububatın
depolandığı alandı. Üst kattaki odanın biri yeni evlenmiş dayısına verilmiş.
Diğer iki odada dede, ebe, iki teyze ve dört kişilik Eşe’nin ailesi
kalmaktaydı. Ne hayvanlar nede kendileri doğru dürüst karınlarını
doyurabiliyorlardı. Evde bir boğaz eksilsin diye on üç- on dört yaşlarında olan
büyük teyze otuzlu yaşlardaki birine gelin gider…
Köyde sıhhiye memurluğu yapan ve çocukları olmayan aile;
dört- beş yaşlarındaki Eşe’yi, hiçbir resmiyeti olmadan evlatlık alır. Çok kısa
bir süre sonra da tayinleri İstanbul’a çıkar.
Adres bile bırakmadan köyden Eşe ile birlikte ayrılırlar. Aile, hiç olmazsa onun karnı doyuyor
düşüncesi ile bir sorgulama bile yapamıyordu.
Yaşam sıkıntısı o kadar büyüktü ki; annenin dışında herkes,
Eşe’nin yokluğunu kısa sürede unutur. Anne; hiç kimseyle bu konuyu konuşamadan,
çaresizlik içerisinde, sadece kendi kendine hesaplaşmaya çalışmaktadır...
Günler, ayları, aylar, yılları kovalar. Ana yüreği sürekli yanar, ama kimseye
derdini açamaz…
Ülke genelinde; alınan ekonomik önlemler sıkıntıları önemli
ölçüde azaltmış, insanlar yatağa aç girmiyordu artık. Anne; ikici evliliğini yapmış, üç çocuğu daha
olmuş, ama tüm bu gelişmeler anneye, Eşe’nin yokluğunu bir türlü unutturamamaktadır…
Aradan on sekiz- yirmi yıl geçer. Bir komşunun nahiye nüfus
memurluğundan getirdiği bir haber, anneyi çok heyecanlandırır. Kendisine,
yardımcı olabilecek tek erkek kardeşine koşar. Derdini heyecanla anlatır.
Ablasının anlattıklarında bir şey anlamayan Hasan, nüfus memurundan ne olup
bittiğini anlamak için nahiyeye gider.
Nüfus memuru: “İzmir- Karşı yakadaki bir adresten Eşe’nin
evliliğine bir engel olup olmadığı sorgulanmaktadır.” bilgisini verir. Adresi
öğrenmenin verdiği umut ve uzaktan akraba, polis sarı Mehmet’in yardımı ile
ablasını rahatlatacağını düşünen Hasan, hemen İzmir’e gider. Abla büyük ümitlerle
kardeşinin dönmesini beklemektedir… Polisle beraber adrese gittiklerinde; adresin
bir kahve hane olduğu, sahibinden de; konuyla ilgili hiç bir bilgi alamayan Hasan;
hayal kırıklığı içerisinde köye dönerken, ablasının düşeceği umutsuzluğa ne
yanıt vereceğini tüm yol boyunca düşünür. Bir cevap bulamadan dükkânına gelir. Kardeşinin
İzmir’e gittiği günden beri, köy otobüsünün geliş saatlerinde ana, heyecan
içerisinde kapalı dükkânın önünde beklemektedir. Kardeşinin üzgün tavrını gören
abla, hiçbir şey sormadan oradan ayrılır. Evde kendini odaya kapatarak günlerce
dışarı çıkmaz. Biz bir şekilde yaşamımızı sürdürdük, onun niye bilmediği
insanlarla adını bile duymadığım yaban ellerine gönderdim diye kendini suçlar
ve günlerce acısını dindirecek yanıt bulamaz… Anne; yaşamın devam ettiğini,
sorumlu olduğu kocası ve üç çocuğu için hiç gülmese de görevlerine devam etmek
zorunda olduğuna karar vererek günlük yaşama çok zorlansa da döner…
Aradan bir buçuk iki yıl geçer. O gün; her
zaman olduğu gibi şehirden dönen otobüsün getirdiği değişiklerin bilgisi ile
hambalların Ali Osman dükkâna gelir. Dükkânın dışında sandalyede oturan Hasan,
boş çivi kasasına oturan Ali Osman’a “ne haberler var” diye sorar. Ali Osman “
sosyete giyimli, kucağında bebek olan bir karı ile bir adam; birilerini
aramaktadırlar ve aradıkları soyadından Deli ibramlar olduğu tahmin edilerek
Gülizar abaların evine gönderildiler” der. Çok heyecanlanan Hasan; Ali Osman’a dükkâna
bakmasını söyleyerek, sanki uçarcasına caminin avlusundan Gülizar abaların
evine ulaşır. Evde; kahve haneden
getirtilen sandalyeye oturan konuklar, çaylarını yudumlarken Gülizar aba, hem kimi
aradıklarını bulmaya çalışmakta hem de bu konukları nasıl misafir edeceğini
düşünmekte idi... Hasan’ı beş- altı basamaklı merdiveni
heyecanlı bir şekilde çıkarken görmesi Gülizar abayı rahatlatır. Hasan, hoş beş bile demeden kadına sorar:
“adın Eşe mi?” Evet yanıtı alınca, Gülizar abadan izin isteyerek konuklarla
beraber kendi evine yönelir. Dükkânın
önüne geldiklerinde; oğlunu halasına,
Ali Osman ’ı da diğer akrabalara haber vermeye gönderir. Dükkânı kapatır.
Halasının epeyce uzak bir tarlada arpa yolmakta olduklarını
öğrenip, hemen oraya koşarak giden yeğenini uzaktan gören hala bir olumsuzluk
olduğunu düşünür. Çünkü acil bir şey olmasa bu sıcakta yeğeni oraya koşarak
gelmez… Yeğeni halasının kendisine endişe
ile koştuğunu görünce, uzaktan “Eşe abla geldi” der. Hala kimseye bir şey
söylemeden köye doğru koşmaya başlar. Diğerlerine kısaca bilgi veren yeğen halasına
yetişmeye çalışır. Okul koşu takımında olmasına karşın yeğen halasına bir türlü
yetişemez.
Sürekli pencereden dışarıya bakmakta olan Eşe, avlu
kapısından gelen kadının anası olduğunu hissedip uçarcasına merdivenlerden
inerek evin giriş kapısı dışında, gelen kadınla sarmaş dolaş olur. Hisleri
yanıltmamıştır. Kan ter içerisindeki ana ve kız onlarca dakika gözyaşları
birbirine karışarak öpüşürler, koklaşırlar ama hiç konuşmazlar… Kocasının
yukarıda diğer akrabalarında onu beklediği uyarısı ile ana kız birbirlerinden
ayrılmadan yukarıdaki odaya çıkarlar. Sağına anasını soluna ablasını kollarının
arasına alarak sürekli sevinç gözyaşları içerisinde diğer akrabaları ile
tanışmaya çalışan Eşe rüyada gibidir. Zamanın nasıl geçtiği anlaşılmaz, yatsı
namazından gelen bir akraba gece yarısı olduğunu hatırlatması üzerine yengenin;
akşamdan beri defalarca hatırlattığı akşam yemeğine geçilir.
Yemek sonrası yarının yoğun iş günü olduğunu anımsayan
akrabalar pey der pey ayrılırlar, kocası ve bebeği köy usulü yer yatağında
uyumak için odalarına geçerken, ana ve dayısı ile baş başa kalan Eşe köyden
ayrılışından sonra yaşadıklarını gözyaşları içinde anlatmaya başlar: “Evlatlık
verildikten sonra sizlerle hemen hemen hiç bağlantım olmadı. Nerede ise ev
hapsindeydim. Açlık çekmiyordum, evin hanımı ve beyi; beni hoşnut etmeye
çalışıyor, sizlerle konuşmamamın benim
geleceğin için iyi olacağını ve sizlerin de beni, kısa sürede unutarak rahat
edeceğinizi sürekli anlatıyorlardı… O
gün bey eve geldiğinde karısına benim anlamadığım bir şeyler söyledi. Her ikisi
de birbirine sarılıp, bir şeyleri kutladılar. Ama bana herhangi bir şey
söylemediler. Birkaç gün sonra köyden birkaç kadının katılmasıyla eşyaları
toplamaya başlandı. Ne olduğunu ablalara
sorduğumda “ biz bir şey bilmiyoruz, eşyaları topla dediler, onu yapıyoruz,
sende bir köşede otur ayakaltında dolaşma” diyerek yanlarından beni uzaklaştırdılar.
Ertesi gün eşyalarla beraber köy otobüsüne binerek şehre geldik. İlk defa bir
otobüse biniyordum. Heyecanlı idim. Ama içimde sizleri bir daha hiç
göremeyeceğim korkusu, ilk defa otobüse binme sevincimi gölgeliyordu…
Şehirde, akşamüzerine doğru varlığından hiç haberim
olmadığı, sonradan adının tren olduğunu öğrendiğim araca bindik. Bir gece, bir
gündüz yolculuğundan sonra sim siyah olarak İstanbul’da kalacağımız eve, gece
geç saatte ulaştık. İki katlı, bahçeli
eve; köyden gelen eşyalara yenileri ilave edilerek birkaç gün içerisinde tamamen
yerleştik. Köydeki yaşama hiç benzemeyen bu ortamda gelen giden insanların
konuşmalarından da bir şey alamadan yaşama ayak uydurmaya çalıştım. Hanım sert,
bey daha sevecen ifadelerle benim nasıl davranmam gerekliliğini anlatıyorlardı.
Uyum göstermem hayli zor oldu. Hiç dayak yemedim ama anama, köyüme ve bana hakaretler
ederek beni ehlileştirdiler.
Evlatlık olarak geldiğim bu yerde, bir yıl kadar sonra
hanımın ahbapları ile yaptığı bir konuşmada, tesadüfen besleme olduğumu öğrendim.
Bu durum beni pek rahatsız etmedi. Çünkü geleceğim hakkında hiçbir düşüncem
yoktu. Evlatlık, besleme ikilemi davranışları arasında üç- beş yıl geçti.
Sabahtan hanımla bey ilk defa birlikte dışarı çıktılar. Akşam eve geldiklerinde
çok neşeliydiler ve bana da çok çok sevecen davrandılar. On- on beş gün sonra
yine hanımın ahbabı ile yaptığı sohbette hamile olduğunu istem dışı öğrendim…
Bir kız bebekleri olduğunda ben artık hizmetçi idim. Evin
yemek işleri, temizliği ve bebeğin bezlerinin yıkanması benim işimdi artık.
Sevindirici yanı ise, artık bakkaldan küçük alışverişleri de ben yapmaya
başladım. Bu durum; benim evden elli yüz metre kendi başıma ayrılabilmem ve
evdekilerin dışında bir insanla konuşma olanağına kovuşturduğu için büyük
değişiklikti. Bebek onlu aylara geldiğinde onu yürütme ve konuşturmaya başlamam
beni yaşama bağlar oldu. İlk defa mutluluğu duyumsadım.
Yıllar ilerledikçe çocuk, yanlış şeyler öğrenmesin diye
benden uzaklaştırılmaya başlandı. İlkokula başladığı günlerde kesinlikle
birlikte olmamız yasaklandı. Ailemden ayrıldığım ilk günlerdeki gibi mutsuz ve
geleceksiz olmaya yeniden başladım. Evi
silip, süpürme dışında mutfaktan dışarı çıkamıyordum. Tek değişiklik bakkala küçük alış veriş
yapmaya gidebilmemdi. O gün! Hanım bakkala gönderirken; “bozuk para yok, sana
kağıt para vermek zorundayım. Çok dikkatli ol, üstünü kayıp etmeden gel” diye
sıkı sıkı tembihledi. O güne kadar tek gördüğüm demir para idi. İlk defa kâğıt
para görüyordum ve avucumun içerisinde sıkı sıkı tutarak bakkala gittim.
Alacaklarımı aldım. Parayı bakkala verdiğimde, heyecandan terleyen elim parayı
ıslattığı için bakkal benimle dalga geçti.
Bakkalın verdiği para üstünü avucumun içerisine sıkıca
yerleştirdim hiç oyalanmadan eve geldim. Malzemelerle birlikte hanıma paranın
üstünü uzattığımda kıyamet koptu! Külotuma kadar arandım. Eksik para
bulunamadı. Hanımı hiç bu kadar çıldırmış vaziyette görmemiştim. “Elimden bir
kaza çıkmasın evden def ol diye” deli gibi bağırmaya başladı. Eski çelgi
içerisinde anamın kayıp etme dediği çıkınımı gözle kaş arasında alarak dışarı
çıktım. Evle, bakkal arasından başka İstanbul’da ne bir yer biliyor nede sığınacak
bir kimsem vardı. Önceleri hanımın siniri geçer, beni geri çağırır umudu ile
evden uzaklaşmadım. Hanımın çağıracağı
umudum tükenirken, daha merhametli bey beni eve alır umudu taşımaya başladım.
Ne beyin eve dönüşünü gördüm nede çok geç saatlere kadar beyden bir ses duydum.
Bitişikteki boş evin sundurması altında sabahladım. Beyin işe gitme saatinde
önce, bir umutla geçeceği yola çıktım. Bey de beni görmezlikten gelip yoluna
devam edince ne yapacağımı şaşırdım. Evi
kayıp etmemek için biraz uzaklaşıyor, defalarca geri dönüyordum… Hava kararmaya
başlayınca yine boş bir evin saçak altında sabahladım. Gün doğarken ne
yapacağımı, nereye gideceğimi bilmeden ve hiçbir şey düşünemeden, algılamadan
ayaklarım beni nereye taşırsa oraya gidiyordum.
Ne bir kimse benim halime acıyıp bir şey sordu. Ne ben birilerine
derdimi anlatmayı denedim. İki gün mü, üç gün mü, kaç gün böyle sahipsiz köpek
gibi dolaştım bilmiyorum…
İlerleyen günlerde aşçının anlattıklarını size anlatayım: “Şuursuz
bir şekilde dolaşırken bir lokantanın önüne gelmişim. Yemeklerin buharının
buğulandığı camdan içeriye bakmaya başlamışım. Aşçının dikkatini çekmiş ama
yoğun işin arasında benimle ilgilenememiş. Bir süre sonra benim yere
yığıldığımı görünce hemen işini yardımcısına bırakıp kaldırım üzerinde benimle
konuşmaya çalışmış… Ben bayıldığım için hiçbir yanıt vermeyince arka kapıdan
beni kilere taşımış, birkaç boş domates kasası üzerine şilte atarak beni
yatırmış. Bir garsona benimle ilgilenmesini söyleyerek ödevinin başına dönmüş.
İşler hafifleyip tekrar benim yanıma gelince açlıktan bayıldığımı anlayarak
biraz su içirip elimi yüzümü yıkayıp kendime gelmemi sağlamış ama hiçbir
sorusuna yanıt alamamış. Biraz çorba yedirip beni uymaya bırakmış, arada bir
gelip nabzımı kontrol edip yaşayıp yaşamadığımı kontrol etmiş. Lokantanın
kapanma saati geldiğinde üzerimden kilitleyerek gitmişler.
Sabah geldiklerinde ben yarı baygın bir şekilde etrafa
bakıyor, içeri girip çıkanla hiç ilgilenmiyormuşum. Yarım kase çorba içtikten sonra tekrar
uyumuşum.” Akşamüzerine doğru kendime geldiğimde aşçı ve iki garsonun ne
yapacaklarını bilmeden etrafımda döndüklerini gördüm. Aşçı: “bak kızım kimsin, nereden geldin
bilmiyorum. Tek bildiğim kimsesiz ve çaresiz biri olduğun belli! Eğer kilerde
yatıp, kalkıp, bulaşıkları yıkarsan burada istediğin kadar kalabilirsin” der.
Hiçbir yanıt vermeden mutfaktaki bulaşıkları yıkamaya başladım. Aşçı bu
kararını, patrona kabul ettirebilmek için diğer günlerde epey dil döktü...
Benim için yeni bir yaşam başlamıştı. Aşçı ve garsonlar
benimle bir insanla konuşur gibi konuşuyor. Yapmam gerekenleri bağırıp
çağırmadan söylüyorlar. Dediklerini yaptığımda teşekkür edip, beni
kutluyorlardı. Bende bu güzel yaşamı kayıp etmemen için elimden gelenin fazlasını
yapmaya gayret ediyordum. On on beş gün sonra kilerde bir düzenleme yapıldı.
Bir karyola, yatak yorgan, yastıkla ile oda daha kullanılır hale getirildi. Bir
perde ile malzemelerin bulunduğu yerle benim odam ayrıldı. Eğer ben odada isem
malzeme almaya gelenler beni görmüyordu. Bu durum benin için çok büyük lükstü.
Ailemden çok küçükken ayrıldım, uzun yıllar sadece yemek,
içmek için yaşadım. Eve bebeğin gelmesi ile mutluluk kırıntısını tattım. Bu
rüya gibi yaşamın, bir gün biteceğini düşünerek çok kere umutsuzluğa kapıldım.
Yine böyle kendimi umutsuz ettiğim bir gün de işlerin hafiflediği sırada, Aşçı; yemek salonundaki masaya çağırdı ve
oturmamı söyledi. Bu ilk defa oluyordu. Heyecanlı, biraz sevinçli biraz üzgün
titreyen bir sesle “iş yerinden ayrılacağını” söyledi. Bir anda dünya yıkıldı
sandım. Hiçbir şey söyleyemiyordum. “Patronla konuştum, ben yokken de senin
buradaki yaşantında bir değişiklik olmayacak” diye konuşmasını sürdürdü. Bu
umut verici söz bile beni kendime getirmedi. Üzgün üzgün yüzüne bakıp, onu çok rahatsız
ettiğimi düşünürken, o başını kaşıyor, iki ellerini arasına başını alıyor, beni
nasıl teskin edeceğini düşünüyordu. Birden bire gözleri parladı. Bir çözüm
bulmuşçasına heyecanla “benimle, kendi lokantamı işleteceğim başka şehre gelir
misin” diye sordu? Hiç düşünmeden “evet” dedim…
Tüm tanıdıkların uğurlamaya geldiği garajda çok duygusal
anlar yaşayarak, Manisa otobüsüne bindik. Gece yolculuğunun sonunda, Manisa’ya
geldiğimizde Güneş yeni doğmaktaydı. Bir araba kiralayıp şehrin dışında orman
içerisinde olan restoranda geldiğimizde bir bekçi bizi karşıladı. Bekçi, “hoş
geldiniz Fahri bey” dediğinde Aşçının ismini öğreniyordum. Oldukça büyük, çam ağaçları içerisinde sanki
camdan yapılmış tek katlı bir yerdi burası. Eşyalarımızı müştemilata taşıdık,
ben üç odadan oluşan kalacağımız yeri tanımaya çalışırken, usta bekçi ile yemek
salonunun ortasın da kısa bir konuşma yaptı. Onu, hem gerekli olan malzemeleri
alması hemde daha önce burada çalışmış, yine çalışmayı düşünen garsonlara haber
vermesi için şehre gönderdi. Mutfaktaki masaya oturduk, buraya geliş maceramızı
kısaca şöyle anlattı usta: “işleri nedeni ile sık sık İstanbul'a gelip,
yemeklerimi beğendi için her gelişinde lokantaya uğramayı adet edinen ve kısa
sürede yıldızımızın barıştığı bir arkadaş; yıllardır bir türlü sürekli
çalıştırılamayan bu yerde benim başarı olacağıma beni ikna etti. Tüm birikimimi
buraya yatırıp kumar oynamaya karar verdiğim için buranın müsteciri olarak
kiraladım” dedi.
Siparişlerle beraber üç garsonla bekçi döndü. Sadece çarşaf
eksikleri olan iki ayrı odayı yatmak için hazırlamaya koyulduğumda usta
yapılacak işleri garsonlarla görüştü. Hummalı bir çalışma sonunda bir hafta
içerisinde restoran işletmeye açıldı. Sabah, öğle, akşam hizmet veren restoran
içkili bir yerdi. Özellikle akşamları müşteriler genellikle aileleri ile
geliyordu. Ustanın aşçılıktaki mahareti
kısa sürede umulanın üzerinde ilgi gördü. Yaz ayları olduğu için kahvaltı ve
akşam yemekleri birbirinden beş altı basamak merdivenle ayrılan açık havadaki
teraslarda veriliyor. Öğle yemekleri salon da idi. İstanbul’da önce müşteri
sonra arkadaşı ve dostu olan arkadaşının tahminlerinin ötesinde, gelecek günler
kendi işinde ustaya başarılar getirdi. Ben ise bulaşıkçılıktan, aşçı
yamak-lığına ve sonraki günlerde ustanın yemek yapımında eli ayağı olmaya
başladım. Evlatlıktan, beslemeye sonra hizmetçilik olarak geçen yıllarım, çok
farlı iyi yönde değişen yaşama dönüştü…
O gün gazinonun en az müşterisi olduğu günlerden biri idi.
Usta farlı bir tavır içerisinde. Garsonları birine; akşamüzeri en uçta,
genellikle âşıkların seçtiği masanın çok itinalı bir şekilde hazırlanması ile
öd-evlendirdi. Önce özel bir müşteri
geleceğini söyleyen garson; bir taraf dan da ustanın bu güne kadar bir masa hazırlanmasında,
böyle titiz ve de heyecanlı olmadığından bana dert yanıyor, öte yandan bir hata
yapmaktan korkuyordu. Yardım yapma önerilerime, usta “benim dışımda masanın
hazırlanmasında kimseyi karıştırmamamı söyledi” diyerek yardım almıyordu. Gecenin başladığı saatlerde, masayı hazırlayan
garson: “usta sizin iş kıyafetinizi değiştirip masaya gelmenizi istiyor”
deyince; zaten değişikliğe bir anlam
veremezken, bu istek üzerine kafam tamamen karıştı. Hemen kıyafetimi
değiştirip, ruh gibi masaya vardığımda, bir kuş sütü eksik masada, usta beni
ayakta bekliyordu. Masaya beraber oturduk. Uzun süre hiç konuşmadan, bir şeyler
yiyiyormuş gibi yapıyorduk. Sonra usta yavaş yavaş konuşmaya başladı: “ikimizin
de kaderi birbirine çok benziyor. Bende on bir, on iki yaşlarında iken nedenini
tam bilmediğim, kan davası yüzünden olduğunu zannettiğim bir nedenle tanıdık
biri ile İstanbul’a gönderildim. Getiren kişi; beni, tanıştığımız lokantaya;
etim onların, kemiğim mezarın olacak diyerek bulaşıkçı olarak bıraktı. Bir daha
ne arayanım ne de soranım oldu. Uzun yıllar senin yattığın kilerde yattım.
Aşçılığa terfi edince bekâr evime taşındım. Burayı bana öneren arkadaş,
yaşamıma girene kadar ot gibi yaşadım. Onun sayesinde yaşamı ve İstanbul’u
tanıdım. Yaşamımım en değerli değişikliği kötü durumunda seni tanımam oldu.
Ondan sonraki yaşamamı sende biliyorsun” dedi.
Heyecanı biraz geçti. Bana meşrubat kendisine bir duble rakı koydu. Ben
meşrubatı yudum yudum içerken, o ilk defa gördüğüm bir hızla ikici kadehine
başladı. Bekçinin dışında gazinoda kimse kalmamıştı. Zamanda hayli ilerledi.
Ama bir türlü usta, esas söylemek istediğini söyleyemiyor. Tam söyleyecekken
başka konuya geçiyordu. Uzunca bir süre sustu. Birden bire “Bak Eşe, yanıtın ne
olursa olsun dostluğumuz hiç bozulmayacak diyerek, ezber okuyan ilkokul çocuğu
gibi benimle evlenir misin” dedi.
Hiçbir şey söylemeden masadan kalktım. Odaya geçtim kafamda
sadece şu düşünce geçiyordu. -Sevgiden değil, acıdığı için bana evlenme teklifi
yaptı. Bu evliliğin, onu da beni de mutsuz edeceği aşikâr düşüncesi beynime
bıçak gibi saplandı-. Çünkü benim onunla evlenmeyi hayal etmem köpeğin Ay’a
havlaması kadar abesti. Hiç uyumadan sabaha kadar boş gözlerle, hiçbir şey
düşünemeden tavana baktım. Gün ağarmaya başladığında ruh gibi günlük işleri
yapmak için mutfağa geçtiğimde, mutfakta sadece bekçi vardı. “Usta yok mu?”
soruma. Bekçi: “ usta sabaha kadar beninle hiç konuşmadan masada oturdu” dedi.
Akşamki kıyafetime biraz çeki düzen vererek masaya vardığımda gözleri
uykusuzluktan şişmiş vaziyette, beni çok nazik bir şekilde karşıladı ayakta. Önceden
hiç düşünmediğim şu sözler dudaklarımdan döküldü; “Bak Fahri, zaman zaman
kafama seninle evlenme fikri geldiği oldu. Ama benim, senin dengin olmadığım
gerçeği, bu fikri hemen yok etmemi gerektiriyor.” der demez, Ellerimiz birbiri
ile düşünmeden birleşti. “ seni ilk gördüğüm andan beri seviyorum. Sende beni
seviyorsan mutluluğumuzu anlamsız kuşkularla yok etme” dedi. Sesim çıkmadan,
dudaklarım kıpırdayarak “evet “ dedim. Sevinç çığlıkları arasında “evleniyoruz”
diye bekçiye sarılan Fahri ilk evleneceğimiz duyurusu yapıyordu…
Hemen nikah bürokratik işlemlerini başlatması için avukata
telefon etti. “Nüfus cüzdanları gerekli” yanıtı Fahri’yi endişelendirdi! Aklıma; anamın
ayrılırken verdiği ve sıkı sıkı kayıp etmememi tembihlediği eski yazma çıkını
geldi. Onu getirdiğimde, bizi rahattan nüfus cüzdanı olduğunu öğrendik. Avukat,
ailemin sorun çıkarabileceği düşüncesi ile adres olarak İzmir’de tanıdığı bir
kahvehanenin adresini kullandı. İki
tanığın katıldığı nikahla evlendik. Kısa sürede hamile kaldım. Gördüğünüz kızım
bize büyük mutluluk getirdi. Hayali hiç gözümün önünden gitmeyen ana özlemin
dışında hiçbir sıkıntım yoktu. Zaman
zaman nüfus cüzdanımdaki bilgilerden anamı aramak düşüncesi kafama takılsa bile
avukatın uyarıları bu düşüncemi Fahri’ye açmamı engelliyordu. Kızım dokuz aylık
olduğu günlerde avukat, Fahri, ben gazinoda sohbet ederken avukat: “kahveci
arkadaşının resmi işler müracaatının hemen arkasından dayısı olduğunu söyleyen
biri, tanışı polis ile kahveye gelip izinizi sürmeye çalışmışlar” dedi. Sıkı tembihim nedeni ile bir açık vermeyen
kahveci; bu kişilerle ilgili bir bilgisinin olmadığını, sık sık değişen ve adreslerini
bilmediğim garsonların biri belki buranın adresini kullanmış olabilir diyerek
onları geçiştirmiş. Bana da bu güne kadar herhangi bir bilgi verme gereği
duymamış. Ancak geçenlerde İzmir’de görev yapan polis; bir iş için mahalleye
geldiğinde yine kahveye uğrayıp ananın; kızı için nasıl yanıp tutuştuğunu samimi
bir şekilde tekrar tekrar dile getirmiş. Polisin samimiyetine inanan kahveci
beni bilgilendirdi. Sizin de, gelişmeden
haberdar olmanız gerekliliğini düşündüğüm için buraya hemen geldim.
Köye ulaşımın nasıl olacağını öğrenir öğrenmez yola çıktık.
Elimizdeki tek bilgi nüfus cüzdanında yazılanlar idi. Köy otobüste oturduğumuz
koltuk çevresindekilere, ailem hakkında bilgileri olup olmadığını sorduk.
Otobüste bilgisi olan yoktu. Şoför; köye varınca bir bilen çıkar. Merak etmeyin
diyerek bizi umutlandırdı. Köye vardığımızda otobüs çevresinde insan
kaynıyordu. Şoför arabadan iner inmez bizim işimizle ilgilendi. Yaşlıca biri
karşıdaki ev sahibinin bu soyadı taşıdığını söylediği için, dayımın bizi almaya
geldiği eve gittik… Eşe bunları gözyaşları içinde anlatırken
sabah olmuş yenge, kahvaltı için çağırıyordu. Apar topar hazırlıksız geldiklerinden
hemen döndüler. Ama en kısa zamanda uzun süre kalmak ve özlem gidermek için
geleceklerine söz vererek ayrıldılar.
Haftada bir gelen posta günü, geliş saatinden çok önce postane önünde
bekleyerek mektupları alan ana; mektupları koklayarak kardeşinin dükkanına
okutmaya gider. Sonradan öğrendiği okuma yazma ile kargacık burgacık yazılan mektupları
büyük dikkatle dinler ana. Sonra mutluluk içerisinde uçarcasına evine döner. Bu
mektuplaşma iki üç hafta sürdü. Sürpriz bir şekilde gelen Eşe, Fahri ve kızları
rüya gibi beş altı gün geçirirler köyde. Özlem bir türlü bitmez ama evlerine
dönmek zorundadırlar. Eşe’nin anasını yanında götürme isteği, işlerin en yoğun
zamanı olması nedeni ile gerçekleşmez. Ama işle biter bitmez geleceği sözü
verilir.
Bir ay mektuplaşma, haftada beş altı mektupla devam eder.
Son hafta iki mektup gelir. Yazı değişmiş. Biri anaya, diğeri dayı yadır. Ablasına
gelen mektubu hiç renk vermeden okuyan kardeşi, ablasını uğurlar uğurlamaz
endişe ile kendine gelen mektubu açar. Mektup Fahri’dendir. Eşe’nin henüz
teşhisi konulmamış ağır bir hastalığa tutulduğunu, anaya bildirmeden
mektuplaşmanın Fahri tarafından sürdürüleceğini yazmaktadır.
İşler bitince sık sık kardeşine gelip ne zaman gideceklerini
soran ablaya kaçamak yanıtlar veren Hasan; haftadan haftaya gelen mektuplarda,
sevindirici haber bekler. Hastalığı bildiren mektubun gelmesinden nerede ise
iki ay geçti. Hastalıkla ilgili doyurucu bir açıklama gelmedi. Kasabada telefonlaşma
olanağı olmadığı için dört gözle mektup beklenir oldu. Her mektup öncekilerin
fotokopisi gibidir. Hasan; ablasını şüphelendirmeyecek şekilde mektupları okur.
Artık içi içine sığmayan dayı, ablasına bir şey söylemeden, bu haftada da doyurucu
bir haber gelmezse yalnız olarak Eşe’lere gitmeye karar verir…
Her zaman olduğu gibi dükkanı çok erken açan dayı; bir
müşteri ile ilgilenirken, sokağa özel bir otomobilin geldiğini görür görmez dışarı
fırlar. Araba evin önünde durmuş Fahri arka koltuktan Eşe’yi indirmeye
çalışıyordu. Bir taraftan bahçeyi temizleyen yenge diğer taraftan dayı yardıma
koşarlar. Zaten zayıf olan Eşe el kadar kalmış, hiç konuşulmadan eve geçilir.
Eşe için yer yatağı yapılırken, Fahri Eşe’nin durumunu dayıya anlatmaya
çalışmaktadır. “Eşe köye gelmek için çok ısrar etti. Doktor ancak bir gün izin
verdi. Çok kısa kalmak zorunda olduklarını” anlattı. Haberi duyan akrabalar eve
üşüştürler. Yalnız ana, kızının yanına çıkar. Sadece gözler konuşur. Ana tüm
metanetini koruyarak ağlamamaya çalışır. Yol yorgunluğu hastalığı
tetiklediğinden hemen köyden ayrılmak zorunda kalırlar…
Ayrıldıktan sonra yirmi- yirmi beş gün her hafta posta günü
ana, postane dedir. Ama hiç mektup gelmez… Ogün; postacı posta torbasını açıp,
mektubu görür görmez, hemen anaya mektubu verir. Ana hiç vakit kayıp etmeden
kardeşinin yanına koşar. Heyecanlı, buruk bir sevinçle kardeşinden okumasını
ister. Hasan mektubu açar. Mektup bir satırdır. Eşe’yi kayıp ettik. Dayı;
yeğeninin de, iki teyzesi gibi yirmili yaşların başlarında birer kız çocuğu
bırakarak yaşamdan ayrıldığını bildiren mektubu ablasına okuyamaz. Defalarca ne
yazıyor mırıldanmasına yanıt alamayan abla; kötü sonucu anlar, sıkı sıkı tutuğu
mektubu kardeşinin elinden alır, önce çaresizliğin, fukaralığın elinden aldığı
kızını amansız hastalığa çok genç yaşta kaptıran ana; son mektubu koynuna
koyar, sürünerek evinin yolunu tutar…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder