21 Ekim 2016 Cuma

                              "LİSE ÇAĞI ANILARIM"                                                                                                                                                                                                                                                                                                   LİSEYE  HAZIRLIK

Orta okulu bitirip liseye gireceğim yıl, Sanat okulu ve Ticaret Lisesine yeterli öğrenci kayıt yaptırmadığı ve Lisede yığılma olduğu için, Liseye giriş sınavla idi. Sınavı kazandıktan sonra, Lisenin orta bölümünden mezun olanların Liseye kaydı için yalnız dilekce vermeleri yetiyordu. Okullar açıldıktan bir hafta sonra, sınavı kazanamayanlar da Liseye kayıt yaptırdılar.
Liseye kayıt oldum, babamları kalacak yer sorunu düşündürüyordu. Babaannem yaşlıydı, anneannem de, dayımların ona daha fazla ihtiyacı olduğu için gelemeyecekti. Babamın amca oğlunun çocukları, Denizli’de kaloriferli iki binadan biri olan “pansiyon”’da kalıyorlardı.Babam bir taraf dan oranın ücretini nasıl karşılarım? diye  hesaplar yapıyor, öte yandan da pansiyona kayıt yaptırmak için gereken torpili nereden bulurum diye düşünüyordu. Bir akşam üstü babamın amca oğlu Mustafa(koca buba) amca; kayıt için torpil bulduğu müjdesini verdi. Annem ile babam kafa kafaya vererek epey hesap yaptılar, sonunda zaten alt seviyede olan yaşam standartlarından biraz daha kısarak, babam dükkan da kalış süresini biraz daha uzatıp, annen de kır işlerini daha da fazla kendi yaparak beni, yatılı okutmaya karar verdiler. Ablam da bu karara canı gönülden katıldı.   
Pansiyon için gerekli karyola, yatak, yorgan, ikişer kat çarşaf takımı, pijama v.s. alındı.
Lisede yatılı okumak için her şey hazırdı. Benim, annemin, babamın; köyün zenğinlerinin bile cesaret edemedikleri fedakarlıklarını, boşa çıkarmamam gerekiyordu.

                      PANSİYONDA BABAMIN HAYAL KIRIKLIĞI

Öğleyin derslerimiz bitiyor, saat on üç de öğle yemeği yeniyor, saat on altı otuzda mütalaa başlayıncaya kadar serbest zamandı. Okullar yeni açıldığı için yazılı ve sözlüler henüz başlamamıştı.
O zaman Denizli’de var olan iki kışlık sinemadan biri olan Cem Sineması genelde Türk filmleri oynatırdı. Matine saat on dört otuzda başlar, on altı yirmi gibi biterdi. Biz koşarak veya hızlı yürüyerek mütelaa ya yetişir dik.
O gün film arasın da(antrakt); bir arkadaşım pansiyona babamın geldiğini ve beni beklediğini söyledi. Babamın bu saate kadar beklemeyeceğini düşünüp, filmden de ayrılmak istemediğimden film bitinceye kadar pansiyona dönmedim. Aksilik filmde uzundu, kan ter içersin de koşarak pansiyona geldiğim de babam dışarıda bekliyordu.
Hoş geldin diyerek elini öpmeye yaklaştığım da; sinirli olarak biz seni sinemalar da sürtsün diye gönderdik, aferim görevini tam yapıyorsun diyerek, elini vermeden, oradan ayrıldı.
İçeriye girdiğim de belletmen öğretmenden yediğim zılgıtı hissetmedim bile.
Ertesi gün okuldan çıkar çıkmaz, yemeği bile yemeden garaja koştum, otobüs hareket etmek üzereydi. Babamdan özür diledim, derslerin daha yoğunlaşmadığı için sinemaya gittiğimi söyledim. Babam beni hemen af etti ve çok sevdiğim köfte yemem için para verdi.

                   FİZİK ÖĞRETMENİ İLHAN AKŞİT’İN DAYAĞI
Çok dayak atması ile ünlü fizik öğretmeni İlhan bey dersimize gireceğini duyunca, üzülmüştük. Çünkü büyük sınıflardaki abiler, nasıl dövdüğünü ballandıra ballandıra anlatırlardı. Ders yılı ilerliyor ama öğretmenimiz kimseyi dövmediği gibi sert de davranmıyordu... O gün,  yılın ilk ödev kontrolünü yapıyordu, ben de aksilik fizik defterimi pansiyon da unutmuştum. Ödevini yapmayanları tahtaya kaldırdı, niçin yapmadıklarını? soruyor, aldığı yanıtlara göre, öğütler vererek sıralarına geri gönderiyordu. Sıra bana geldiğinde, ödevimi yaptığımı, ancak defteri getirmeyi unuttuğumu söyledim. Ödev yapmamak suç, ama yalanın arkasına saklanmak daha büyük suç diyerek beni sert bir şekilde uyardı:" Yalan söylemediğimi, izin verirse beş dakika içerisinde pansiyondan getirip, gösterebileceğimi" söyledim. Pansiyonda kaldığımı öğrenen öğretmenim, sınıfa dönerek; "bu arkadaşların hangi şartlar da okuyorlar; kimi, sabahın ayazın da  köyden gönderilen ekmeği, odunu almaya garaja gidiyor, kimi, buz gibi odalarda ders çalışıyor, kiminin de, sıcak yemekleri yok. Beyimiz sıcacık kaloriferli bina da, yemeği hazır, devletin her türlü konforu sunduğu yerde, defterini getirme zahmetinde bile bulunmuyor" diyerek  haşlıyordu. Ben, benim parasız yatılı olduğumu düşündüğünü sanarak, sakinleşmesi için paralı yatılı olduğumu söylemem, öğretmenimin yeminini bozdurdu. Yılın ilk dayağını, tahtaya çizim yapmakta kullandığı pergelle, beni eşek döver gibi döverek gerçekleştirdi.

                             KİMYA DERSİNDE SÜRPRİZ

Lise bir de kimya dersimize Doğan Toker giriyordu. Dersleri genellikle laboratuvar da yapar, kırk dakika nutuk çeker, teneffüs saatinde ders anlatırdı. Birinci dönem sonu yaklaştığı için, pansiyonda mütelaalar gevşemişti, ama o akşam “killing” lakaplı İlhan Katmer nöbetçiydi. Ne yapacağı belli olmayan “Killing”in nöbetinde, sakata gelmemek için masa arkadaşım Sabahattin’in kimya defterinde, atom konusu dikkatimi çektiği için biraz göz attım.
Kimya dersimin not ortalaması zayıf . O gün sınıf da ders yapan öğretmenimiz, durumu kritik olan öğrencileri kurtarma sözlüsü yapmak için tahtaya kaldırdı. Normalde her sınıf da altmış, altmış beş öğrenci olan okulumuz da;  sınıf yetersizliği nedeni ile erkekler tuvaleti bina dışına çıkarıp, küçük bir sınıf kazanılmıştı. Bizim sınıf  kırk kişilik di . Yirmi iki kişi tahtaya kalktı. Ani bir kararla  öğretmenim beni de yirmi üçüncü kişi olarak tahtaya çağırdı.
Karneme zayıf geleceğinden emin olduğum için, sakin sakin en arkada sıramın gelmesini bekliyordum. Her arkadaşa iki veya üç elementin sembolünü ve değerini soruyor, aldığı cevaba göre notlarını verip, yerlerine gönderiyor, Benim önümde, iki arkadaş kalmıştı ki, soru, atomun yapısını anlat diye değişti. Her iki arkadaş da anlatamadılar. Sıra bana gelince, makineli tüfek gibi anlamaya başladım ve zil çaldı. Öğretmenimiz dosyalarını acele ile toplayıp laboratuvarın yolunu tutdu. Karnede notum altı idi.
İkinci dönemin ilk haftaların da aynı soru ile tekrar sözlü oldum, bu sözlüden aldığım not da ikinci dönemin  karne notu oldu.

        EDEBİYAT ÖĞRETMENİ İLE TAKIŞMA

Öğrencisi az olan sınıflar tembel öğrenciler için şansızlık oluyor. Benim lise birdeki sınıfım öyle bir sınıfdı. Edebiyat öğretmenim,  beni sözlüye kaldırdı. Türk edebiyatını sordu. Ben de tüm kara tahtayı kaplayan ana dalları ve alt dallarını şema halinde çizdim. Aferim alacağım umudu ile sınıf ve öğretmene döndüm, öğretmenin tamam mı? sorusuna evet cevabı verdim. İyi incele, yanlışın var yanıtı ile karşılaştım. Şöyle bir tahtaya baktım, incelemeden ve kendime güvenle "doğru eksik yok" dedim." Yapacağın bir düzeltme yoksa yerine otur" dedi. Sen göster de yanlışımı öğreneyim diye ukalalaştım. Oturmamı tekrar isteyince, "sınıfa yanlışım var mı?" diye  sordum. Sınıf, öğrenci dayanışması gereği yok diye bağırdı. Öğretmenime, gördün mü? diye ima ile baktığım da,öğretmen; hızla tahtaya geldi ve gösterdi: Türk böylemi yazılır diye bağırdı. Tahtaya baktığımda “Tük Edebiyatı” yazmış olduğumu gördüm. Gayet pişkin ve ukalaca "bir “r” harfi için bu kadar tantana yapılır mı?" diyerek yerime oturdum.
Zilin çalması ve öğretmenimin olgunluğu ile sorun bu günlük kapandı.
  
                         PANSİYON YEMEKLERİNİN ELEŞTİRİSİ

Kompozisyon dersinde gördüğümüz; hayvanları, bitkileri v.s. konuşturarak hiciv yapma konusunda, birer mektup örneği yazmamız ödev olarak verildi.
Ödevlerimi düzenli yapmamama rağmen, Edebiyat sözlüsünde takıştığım öğretmenin, kompozisyon dersinde ödevi okumamı ister düşüncesi ile: pansiyonun yemeklerini eleştiren bir kompozisyon yazdım. Ders de, birçok arkadaş dan ödevlerini okumalarını isteyen öğretmenim, çok istememe karşın, bana okutmadı.
Yemek hanede çıkan yemeklerin malzemelerini iki gruba ayırarak, kendi aralarında futbol maçı yaptırıp, her iki grubun antrenör ve kaptanları maç öncesi ve sonrası verdikleri demeçlerle; yemekhanenin kötü hijyenini, yemek kalitesini ve miktarını eleştiren kompozisyon ödevimi, teneffüs de arkadaşlarıma okudum. Onların teşviki ile okulun duvar gazetesinde yayınlandı.
İki gün sonra yazı duvar gazetesinden indi, ben disipline gittim.
Disiplin kurulunda; amacımın: pansiyon yönetimini eleştirmek olmadığını, öğrendiğim fabl konusunu uygulamak olduğunu söyleyerek, ceza almadan kurtuldum.

                       ALMANCA YAZILISI

Lise de, standart derslerin yanında, Almanca, Fransızca, Resim ve Müzik derslerinden birini seçmeli ders olarak alıyorduk. Orta okulda üç yıl okuduğum, bir yaz boyunca da özel ders aldığım İngilizce’den sanki bir şey öğrenmiş gibi yardımcı ders olarak da Almancayı seçtim.
İlk yazılı da, köylüm ve akrabam olan Recai ile yardımlaşmaya karar verdik: Recai sürekli bir kelimeyi soruyor, bende fısıltı ile cevaplandırmaya çalışırken, öğretmen "ne oluyor? orada" deyince, Recai korkudan bana kelime soruyor dedi. Yazılı kağıdımı alan öğretmen sıfırı bastı.
Üç yıl boyunca almanca dan hep bütünlemeye kaldım ve Almanca öğrenme hayalimde böylece suya düştü.  

                        ŞAKİR BEYE NARGİLE SİPARİŞİM

Pansiyonda her akşam bir belletmen öğretmen bulunurdu. Şakir bey hariç hepsi derslerimize giren geç, bekar öğretmenlerdi. Şakir bey hem belletmenlik yapıyor hemde pansiyonun genel yöneticisiydi, derslere girmezdi.
Şakir bey belletmen olduğu günler de, pansiyonda genellikle disiplin zayıf olurdu: arkadaşlar masalar arası ziyaretlere çıkar, zaman zaman itişip kakışma bile yaparlardı.
Yine böyle bir mütalaa saatinde ayaklarımı kalorifer peteğine koyup, sandalyeye uzun yaslanıp; Yaşar Kemal’in “İnce Mehmet”ini okuyordum. Arkamdan bir ses; "çay, kahve ister misin?" diye sorunca, nargile rica edeceğim, dememle birlikte Şakir beyin davudi sesi gürledi: utanmaza bak birde nargile istiyor.

                            HAMAM  TASINA PİSLEME

Şakir bey genellikle mütalaa bitiminden on on beş dakika önce iki mütalaa salonunun ortasındaki kapıya gelir, kapının iki kanadını da açarak; "sizlere bu gün şu yemekleri hazırlattım afiyetle yiyin veya sizleri on, on beş dakika önce bırakıyorum, yatmadan önce biraz sohbet edebilesiniz" der. Biz de, var gücümüzle alkışlar ve "sağ ol hocam" derdik.
Pazar akşamı ikinci mütelaadaydık, nöbetçi Şakir beydi. Çok erken bir saate Şakir bey;  kapının iki kanadını da açtı, ellerini kıçına koyarak kapının kasasına yaslandı, üzgün görünüyordu. Çok önemli bir şey açıklayacağı belliydi. Her iki salonun sessizligini sağladıktan sonra, çok yüksek vakur bir sesle: "bu gün saat on üç sıralarında içinizden bir eşek hamam tasına sıçmış" dedi. Salonlardaki sessizlik yerini, bir anda gülme çığlıklarına bıraktı .

                               AYAĞIMIN ÇIKMASI



Lise birinci sınıf Şubat tatili nedeni ile köydeydim. Arkadaşlarla Çıtlık’da maç yapmaya gittik. Çıtlık: yazın köylünün harman attığı, kış tatillerinde bizim futbol oynadıgız, köyün kıyısındaki tepede, doğal çimle kaplı, adını; bayramlarda salıncak kurularak gençlerin eğlendiği heybetli “çıtlık” ağacından alan geniş ve düz alandı.
Kendi aramızda iki grup olarak maç yaparken, sağ ayağım kötü burkuldu. Maçı bırakmak istemediğim için üzerinde durmadım. Sıcaklığı ile rahatsız etmeyen ayak bileğimin, maçın sonunda şişmiş olduğunu fark ettim. Eve gelirken de acısı dayanılmaz boyuta ulaşmıştı, normal ayakkabı ile top oynadığıma kızacaklarını bildiğim için, merdivende karşılaştığım anneme bir şey demedim. Merdivenden yukarıya çıkarken annemin aşağıya inmesini şakalaşarak engellemeye çalışınca, annem; "işim çok, akşam oldu, çekil önümden" diyerek, eliyle hafifçe itti. Sağlam ayağımla iki basamak atladım ve ayağım ayağım diye bağırmaya başladım. İşini bırakıp, ayağımla ilgilenen annem, bileğimin şişmiş olduğunu görünce telaşlandı. Hemen beni sırtına alıp kırık çıkıkçı Donguraklı  Meryem teyzenin yoluna düştü.
Meryem teyze anlatılan olayla bu bileğin bu hale gelmesine pek inanmadı ama üzerinde de pek durmadı. Bileğim onun deyimi ile yarım çıkmış ve çıktıktan sonra da zorlanmış. Gerekli tedaviyi yaptı, birkaç gün üzerine basmama mı tembihledi ve bizi gönderdi.
Akşam yemeğin de olayı öğrenen babamın, annemi çok sert eleştirmesine dayanamadım. Burkulmanın gerçek nedeni anlatmak zorunda kaldım.

                        RECAİ’Yİ BİSİKLETTEN İTMEM

Yardımcı ders Almanca yazılısında Recai’nin davranışı nedeni ile bu dersten bütünlemeye kaldım. Bunun acısını Recai’den çıkaracağımı, her karşılaştığım da hissettirdiğim için beninle yalnız kalmamaya dikkat ediyordu. Öğle sıcağında bisikletle köyün dışın çıktığını görünce, hemen evden bisikletimi alıp arkasına düştüm.
Benim geldiğimi fark edince hızlandı, yakalamaya kararlı olduğumdan ben de hızlandım. Yol kenarında yabani  iğde ağaçlarım bulunduğu yerde yakaladım. Geçmem için iğdelere yaklaşınca, bisikletinin arkasından tepikledim. Dikenli iğde ağaçların içine düştü. Ben yoluma devam ettim.
Birinci yazılı da karşılaştığım bu olumsuzluğu, çalışarak bertaraf etmem mümkünken, tembelliğimin suçunu ona atarak, yaptığım çok çirkin hareket den, Recai şans eseri yara, bere almadan kurtuldu.  Bu olaydan Recai’nin  sorunsuz kurtulması ; beni ömür boyu çekeceğim vicdan azabından korurken, onu da, bana karşı duyduğu suçluluk dan uzaklaştırdı..

                             İLK İÇKİLİ TOPLANTI

Bütünlemeye kaldığım Edebiyat ve yardımcı ders Almanca’yı Eylül dönemin de başarı ile vererek lise ikiye geçtim. Okulların açılmasını bekliyoruz.
İyi avcı ve güreşçi olan Cici berberin Muzaffer; tavşan vurmuş, annesiğil de köyün dışın da.  Diğer arkadaşları ile beni içkili akşam yemeğine davet etti.
Babamdan hem izin, hemde şarabın yanında yiyecek çerez aldım. Yemekte Muzaffer, kardeşi Aliihsan, macuncunun Durmuş, Hasan Ali ve ben vardım. Ben zemzem suyu içtiğim için şarap içmedim. Çekingen davranıyorum diye tavşanın en güzel etlerini bana veriyorlar, aynı zamanda vesikalık fotoğrafları kurşun kalemle büyüterek, ressamlık yapan iki kardeş gelecek planlarını anlatıyorlardı...
Yemek sonrası yürüyüşe çıktık, hiç kimsede sarhoşluk belirtisi yoktu. Evlerinin bulunduğu kıran tarafındaki yokuş dan musluk tepesine doğru yürüyorduk. Alihsan hem geleceğini anlatıyor,hemde nasıl hızlı ilerleyeceğini göstermek için koşmaya çalışıyordu. Benden daha deneyimli olan arkadaşlar; onun sarhoş olduğunu, ayık olan benim ilgilenmemi istediler. Ben onun koluna girerek hayallerini dinliyor, bir taraf dan da düşmemesi için koşmasına engel olmaya çalışıyordum. Bazen elimden kaçıyor, bazen de beraber yuvarlanıyoruz, diğer arkadaşlar yardıma geliyordu...
Köyün dışındaki Sarı kuyusunda Alihsan’ın başına soğuk su dökerek ayıltıp, evlerimize döndüğümüzde saat iki olmuştu. Annem meraktan delirmiş, ikide bir babama gidip arama isteğine olumlu yanıt alamayınca dam üstüne tüneyerek benim gelmemi bekliyordu. Kazasız belasız eve gelmeme sevinen anam; tüm kızgınlığını unutup, sevecenliğiyle: "odan hazır, miden falan bulanırsa leğen koydum, aşağıya inmeye çalışma, etrafın  kirlenmesini de merak etme" diyerek, huzurlu bir şekilde yatmaya gitti.

                           EŞEKTE İLK CİNSEL DENEMEM

Muzaffer’le onların Çataloba çayı kenarındaki bağlarına üzüm toplamak ve gezmek amacı ile gitmiştik. Sepete üzüm toplarken, değişik konularda sohbet ediyorduk. Muzaffer, "eşekle hiç cinsel temasın oldu mu?" diye sordu. Hayır cevabı alınca, binerek gittiğimiz "eşeğin kancık olduğunu, buralarda bizden başka kimsenin olmadığını, nasıl yapılacağını anlatarak, deneyebileceğimi" söyledi.
Denemem de başarısız olduğum için çok mahcup oldum.

                         PANSİYONDAN AYRILMA İSTEĞİM

Pansiyon:belirli kuralları olan, belirli saatlerde girilip çıkılan, ısınma, temizleme, çamaşır derdi olmayan, ailesi ile birlikte kalma olanağı olmayan öğrenciler için o zaman da en ideal yerdi.
Kiralanan bir oda da birkaç arkadaşın birlikte kaldığı yerler; bana, daha özgür geldiği için, babama pansiyonun pahalı olduğunu gerekçe göstererek buradan eve çıkmayı önerdim. Babam, tek oda kiralıyarak kalma fikrime; "oraların zorluklarını bilmiyorsun, hiç çamaşır, bulaşık yıkayıp, soba yaktın mı? Yemek pişirmeyi bilirmisin?”diye beni sorgulayarak isteğimi geri çevirdi.

                     DOKTOR SAİM BEYLERE GİTMEM

Doktor Saim Demirsoy ve ailesi; babamın Denizli’de oturan "İstanbullu" lakaplı dayısının yakın dostlarıydı. Her yaz birlikte bizim köye gezmeye geldiklerin de bizde kalırlardı.
Babamların, davetli olarak gittikleri akşam yemeğin de benim olmadığımı gören Saim bey, benim niçin gelmediğimi sormuş. Pansiyonda kaldığımdan gelemediğimi öğrenince, nöbetçi öğretmenden, onlara gidebilmem için izin vermesini rica etmiş.
Nöbetçi öğretmen: yeni mezun, çok zeki, dört yılık okulu üç yılda bitirmiş matematik öğretmeni Ahmet Akğün’dü.
Beni belletmen odasına çağırdı, Saim beyi nereden tanıdığımı, arayanın gerçekten Saim beyin olup olmadığını sorguladı. Sonra; ara yollara sapmadan gidip, gelmemi ve en geç saat on da pansiyonda olmamı tembihledi. 
Hala kafasında soru işareti vardı ki, tam kapıdan çıkarken, "Mesut tersim boktur bilirsin bir yamuk yapıyorsan karışmam" diyerek bir kez daha uyardı.

                  EDEBİYAT ÖĞRETMENİ İLE TAKIŞMA

Lise ikinci sınıfın ilk ayındayız, lise birdeki “kadeş” lakaplı aynı öğretmen Edebiyat dersimize   giriyordu. Bir önceki ders de öğrendiğimiz konunun tekrarını yaptırıyor. Benden önceki birkaç arkadaş, soruyu bilememelerinin nedenlerini uygun bir dille anlattılar. Ben, bilmiyorum deyince, henüz not defterleri çıkmadığı için benim numuramı  bir kağıt da yazdı. Benden önceki ve sonraki bilemeyenleri ise kayıt etmedi. Bu olay; Edebiyatçı bana yine taktı, ne yaparsam yapayım bu yılda bu ders den bütünlemeye kalacağım ön yargısına kapıldım.
Yanlış düşünce! daha sene başın da Edebiyatı asmama neden oldu. Ertesi hafta yine ders tekrarı yapılırken sıra bana geldiğinde, ukalaca bilmiyorum dedim. Sinirlenen öğretmen; Zümrüt Özkardeş’i, öğretmenler odasından not defterini getirmesi için gönderdi. Not defteri geldiğinde, "sen önceden biri almışsın, şimdi ikinci biri alıyorsun" dedi. Pişmiş kelle gibi sırıtarak, "ev yapacağın, bana mertek gerekli" dedim. "Sen böyle devam edersen geçen sene ki gibi kurul da zor geçersin" deyince, hemen "geçen sene kurulda geçmedim, bileğimin hakkı ile Eylül sınavın da geçtim" dedim.
Benimle uğraşmanın bir anlamı olmadığı kanısına varan öğretmenim, derse devam etti.

                            PENCEREDEN KİTAP ATMA

Yeni mezun biyoloji öğretmeni, masada oturarak ders anlatıyordu. Birden yerinden kalktı arka sırada oturan Necat’tın yanına gitti. Ne yaptığını sordu. Necat gayet sakin "babamdan gelen mektubu okuyorum" dedi. Suçlu olmasına rağmen, sanki haklıymış gibi davranan arkadaşa kızan öğretmen, Necat’tın kitabını defterini pencereden dışarı attı. Bir süre sonra kitaplarını geri getirmesi için  dışarı gönderdi.

                            KÜRT MAHMUT

Mahmut; pansiyonda parasız yatılı öğrencilerden, çok sempatik bir arkadaşımızdı. Babası Manisa’nın Demirci ilçesinde banka veznedardı. Doğum yeri Kars olduğu için arkadaşlar arasında lakabı "Kürt’dü".
Türkçe öğretmeni, Mahmut’un hemşerisi Hıdır Deste o gün Pansiyon da nöbetçi öğretmendi. Kollara açık oyla seçim yapılıyordu, Mahmut çamaşır koluna aday oldu.
Sıra çamaşır kolunun oylamasına geldiğinde, Mahmut Yerğün’e oy verenler elini kaldırsın denince, bir sessizlik oldu, herkes birbirine bu kim? diye bakmaya başladı çünkü herkes onu Kürt diye tanıyordu.  Hıdır bey sert mizaçlı, iri yapılı, haşmetli duruşu ile bizim masanın hemen yanında, "bu arkadaşı tanımıyormusunuz?" deyince, ortalardan bir yerden Kürt diye bir ses geldi. Bir anda eller kalkarken, Hıdır beyin de gürlemesi duyuldu:" bu ne demek?, bu memleket de sadece Türk var bu ayırım nereden çıkıyor? geçen nöbetimde, biri de bana Kürt diye bağırıp kaçtı. Yakalasaydım, anasını Kürt’lere .....recektim!"...
Kafamızı öne eğip, gülmemek için var gücümüzle dudaklarımızı ısırdık. Kazara kendimizi tutamayıp gülsek, kabak bizim başımızda patlayacaktı.

                        KİLLİNG’İN  DEDİKODUSU

Yeni mezun, bekar, çok dövmesi ile ünlü matematik öğretmeni İlhan Katmer’e Killing adını taktık. Öğretmenlerin lakabı genellikle pansiyondan çıkıyordu.
Pansiyonda,  gece mütalaası yirmi otuzda biter, saat yirmi bir de, her kez onar kişilik yatakhanesinde yatmış olmak zorundaydı. Aksi taktirde belletmen öğretmenden zılgıtı yerdi. Karyoların beşerli iki sıra  halinde yerleştirildiği yatakhanemiz, kaloriferli, pencereler çift camlı o günün koşulların da oldukça lükstü. Çünkü bu bina yapılmadan, yüz elli kişi, sobalı bir koğuş da yatıyordu, dolapları okulun koridorlarındaydı. Yatakhane girişinde her kişiye ait altlı üstlü birer dolabın bulunduğu ayrı bir bölüm vardı.
Killing’in nöbetçi olduğu o akşam; bir arkadaş hariç hepimiz işlerimizi bitirip, dokuzdan önce yataklarımıza girdik, ışığı söndürdük.
Söyleşimizin konusu; Killing’in, yeni mezun güzel türkce öğretmenine aşıkdı: Herkes duyduğunu, gördüğünü, düşüncesini ballandıra ballandıra anlatıyor.. Öyle kaptırdık ki saatin kaç olduğunu ve bir arkadaşımızın yokluğunu fark etmedik.
Saat yirmi iki de kapı açıldı, ürkek adımlarla arkadaş içeri girdi, "burada ne oldu?" diye korku ile sordu. Biz gayet rahat "hiç bir şey olmadı, sohbet ediyoruz, sen nerelerdeydin?" dedik.
"Lavabodan çıkıp odaya gelecekken, Killing odaya girdi. Beş dakika geç kaldığım için korkumdan o çıkıncaya kadar lavaboda bekledim" dedi. "Ne yani, Killing bir saattir burada mı?!... diye gözlerimiz korkudan çanak gibi açılarak" cevapladık.
Sabaha kadar ve daha sonraki günlerde, her an Killing bizi çağırıp eşek sudan gelinceye kadar dövecek diye korku ile belledik ama bu konu hiç açılmadı.  

                            HALİL’LE YALAN

Halil dışarıdan tanıdığım, Beylerbey'li iyi bir arkadaş, Edebiyat bölümünde okuyordu. 5 fen B de okuyan lisenin en  güzel kızlarından birine aşıktı. Bu kız için yanıp tutuşuyor ama kıza aşkını bir türlü gösteremiyordu, onunla bağlantı kurma arayışları içerisindeydi.
Bir gün onu rahatlatma amacıyla, kendini tanıtan bir mektup yaz, ben fizik laboratuvarına girip çıkarken onun cebine koyayım dedim. Bu öneriyi hemen yapan Halil’in mektubunu pansiyonda arkadaşlarla okuyup hayli güldük. Kızla, Halil çok ayrı Dünyaların insanı idi. Arkadaşlarla Halil’e umut vermeye devam kararı aldık ve kızdan ona mektup yazıp, ev adresine gönderdik.
Halil sevinçten uçuyordu, çünkü kız, birbirlerini tanımak için mektuplaşmayı sürdürmek istiyordu. O zaman, okula gelen  mektupların okunduğu,  eve gönderme durumunda, ailesinin eline geçer korkusu Halil’in sevinci, umutsuzluğa dönüştürdü. Hem onu mutlu etmek hemde eğlencemizi devam ettirmek için, Halil’e mektuplarını, ilk mektup da olduğu gibi kızın cebine koyayım fikrini önerdim. Bu onu sevinçten uçurmaya yetti.
Bu olay; pansiyonda eğlence kaynağımız olurken,Halil’den bol ikramlar alıyordum...sinema, pastane v.s. ısmarlamaları gibi”.
 Bu eşek şakası; yaz tatili başlangıcın da mektuplardan cesaret alıp, kızla konuşmaya kalkıncaya kadar sürdü. Hayalleri yıkılan Halil; ilk karşılaşmamızda, çok buruk bir ifadeyle, "aşkıyla alay etmemi ve onu kandırma mı bana hiç yakıştıramadığını" söylediğinde, ne kadar eşeklik ettiğimi, unutmamak üzere anladım. Onunla, çok seyrekte olsa, her karşılaşmam da, yerin dibine geçiyordum.

                           SAİT’TE ŞAKA

Sait; 5 fen C’de okuyan parasız yatılı, okulun en çalışkanlarından olan bir arkadaştı. Bu arkadaş da Halil’in aşık olduğu kıza aşıktı. Bir gün, Fizik laboratuvarı giriş, çıkışında tesadüfün kızla, Sait’tin  kapıda karşılaşmaları  Sabahattin’nin aklına hinlik getirdi. Kızın, Sabahattin’de olan defterinden yazısı taklit edilerek, bir mektup yazıp, Sait’tin sandalyeye astığı ceketinin cebine bıraktık. Mektup; kızın, Sait’i çok beğendiğini, Cumartesi günü saat on üç de belediye otobüs durağında buluşmak istediğini yazıyordu.
Olaydan haberi olan üç, dört arkadaş Sait’ti gözlemeye aldık: cebinde mektubu bulan Sait, doğruca tuvalete gitti, rengi değişmiş olarak çıktı, sabırsızlıkla Cumartesiyi bekledi. Özel yemeklerin çıktığı bu gün, yemek saatini beklemeden pansiyondan ayrıldı.
Apar topar yemeğimizi yeyip, bizde belediye durağına gittik. Sait bekliyordu. "Bu saatte niye durakta bekliyorsun?" sorumuza, "acil pansiyona dönmesi gerektiğini" söyledi. Duraktan uzaklaşıp, tekrar durağa geldiğimizde Sait’tin umutsuz bekleyişi sürüyordu. Bizim sık sık orada dolaşmamız, Sait’ti uyandırdı, oyuna geldiğini anlayarak, bize küfürleri sıraladı.

                               BAKİ DİRİK

Pansiyonun en çok çalışan ama dersleri sürekli zayıf olan bir arkadaştı. Notları yüksek olan ve güzel defter tutan arkadaşların defterlerini alır, her kez sinemaya, gezmeye gittiği, top oynayıp eğlendiği saatler de O, defterlerdeki bilgileri kendi defterine aktarır, Mutelaa saatlerinde başını kitap, defterden kaldırmaz, gece mutelaasından sonra ya izinli yada kaçak gece yarılarına kadar ders çalışır, Öğretmenlerden duyduğu sözleri kendi fikri imiş gibi yansıtıp, sürekli öğretmenlerin peşinde, not dilenerek sınıfını geçerdi. 

                              MÜDÜRDEN DAYAK

Lise ikinci sınıfı 5 FEN B, koridorun en sonundaydı. Sınıf yokluğu nedeniyle koridorun sonu, camlı paravanla bölünerek küçük bir sınıf yapılmış ve bir edebiyat kolu burada ders yapıyordu.
Matematik  dersinde, hava birden bozduğu için sınıf karardı. Sınıfın elekttirik açıp, kapatma düğmesi dışarıda olduğu için, Ahmet bey "biri şu lambaları yaksın" deyince, en arkada oturan Mahmut Yerğün fırladı... bir süre sonra, anahtarı bulamadım diye geri geldi
Biraz sinirlenen öğretmen, "bilen biri şunu yaksın" dedi. Bu sefer ben fırladım. Anahtar, 5 ED B ’nin kapısının yanındaydı, tek anahtar iki sınıfın lambalarını sırayla açıp, kapatılıyordu.
Anahtarı çevirdim, edebiyat sınıfının lambaları söndü, tekrar çevirdim, bizim sınıf yanmadı. Tekrarladıkça, edebiyat sınıfı yanıp, sönüyor ama bizim sınıfın lambaları yanmıyor. Tam içeri girip lambalar arızalı diyecektim ki, öbür sınıf da ders yapan müdür bey arkamdan gelip beni çağırdı. Sorup, soruşturmadan tokatları patlatmaya başladı. Kapının ve camlı paravanın camları, tokatın şiddetinden neredeyse kırılacaktı.
Kıp kırmızı suratla içeri girdiğimde, Ahmet bey "ne oldu?" diye sordu. Müdür bey, der demez en arka sırada oturan Mahmut’un tepesine çöktü ve pataklamaya başladı...
Teneffüs de, Mahmut anlattı: tekrar tekrar anahtarı açıp kapatınca, müdür dışarı çıkıp; sizin sınıfın lambaları herhalde bozulmuş, teneffüs de baktırın demiş...
O,içeri girdiğinde doğruyu söylemediğini anlayan Ahmet bey, Mahmut'u, fiziksel olarak Mahmut’a benzediğimden müdür bey de beni dövdü.

                               KELEM

Sınıfımızda altı kız vardı, hepsi de birbirinden çalışkan ve ön sıralarda oturuyorlardı. İkinci sırada oturan Melek’in “sivri” lakaplı Zeki’yi asıldığını zant ediyorduk.
Bir gün ders de, arka sıralardan bana tepeşir atıyorlardı. Hızlı atılan tepeşir, ben eğilince Melek’e çarptı. Melek birden "tepeşir atıyorlar hocam" diye bağırdı. Öğretmem, "kim atıyor?" deyince, Zeki Hisarlıoğlu tarafından geliyor dedi. Ayağa fırlayan Zeki, "nereden biliyorsun? gördün mü?" diye bağırdı. Hemen öğretmenin araya girmesi ile tartışma, büyümeden ders devam etti.
Bu olaydan sonra sınıf  da Melek’in ve Zeki’nin yanında olanlar diye iki grup oluştu. Kompozisyon dersinde, Necat’tın “kelem” adın da köpeğini anlatan yazısı, tartışmaları doruğa çıkardı.

                           KÖYDE TİYATRO

Şubat tatilinde; Enver abinin önderliğinde, bir tiyatro oyunu sergilemeye karar verdik. Ancak kız oyuncumuz olmadığı için oyun kızsız olmak zorundaydı.  İçinde kız olmayan eser bulmakta çok zorlandık...
Sonunda “Akıl Taciri” adlı eseri; on beş günde hazırladık, “mevcut giysilerimizi ters giyerek, çok basit aksesuarlarla v.s.”,  bayanlara gündüz, erkeklere akşam olmak üzere iki kez oynadık. Oynayanlar tüm olanaksızlıklara karşın bir iş başarmanın kıvancını yaşarken,  izleyen köylüler de, farklı bir gün yaşamaktan ve çocuklarının başarıları ile mutlu oldular.
Şubat tatilinde, tiyatro oyunları iki üç yıl sürdü.

                              FERİDUN’NUN AŞKI

Feridun Kulaklı; bizin grubun, çalışkanı ve en ciddi  kişisiydi. Sınıfımızdaki az sayıdaki kızlardan Zümrüt Özkardeş’e aşık olmuştu. Bu aşk; uzun süre kendi iç dünyasında, kızın hiç haberi olmadan devam ederken,  ağzının sıkılığına inandığı Mahmut Şenol’a, boş bulunduğu bir anda açılması ile bizim aramızda anında yayıldı.
Feridun'un bu gizli aşkı ile biz, ince ince dalga geçerken; asıl branşı Coğrafya öğretmeni olan “Poyraz Osman" lakaplı  Nazmi Kuspınar Sosyoloji dersimize giriyordu... Kendine özgü garip davranışları olan öğretmenimiz sık sık söylediği: Haredot tarihin babası ise ben de coğrafyanın anasıyım sözüyle tanınıyordu. Her üç konu anlattıktan sonra mutlaka yazılı yapar, bu konulardan birini sorardı. Sınıfın büyük çoğunluğu; yazılı öncesi,  bu üç konuyu ayrı ayrı yazılı kağıtlarına, soru yazılacak bölümü boş bırakarak hazırlar, sınav sırasında kullanılan yazılı kağıdı, önceden hazırlanan uygun kağıtla değiştirilerek öğretmene verilirdi.
Sınıfın çalışkanları bu yola baş vurmazlar, sınav sırasında bildiklerini yazarlardı. Genellikle sonuçlar  üçle yedi arasın da gelirdi. Kazara sekiz alırsan hemen sözlüye kalkardın.
Yazılı sınav sırasında öğretmenimiz  kopya çektirmemek için sıraların üstüne dolaşırdı. Bu sınav da ne olduysa, hiç kağıt değiştirmeye bile baş vurmayan, en çalışkanlardan biri olan Zümrüt’ün yazılı kağıdını, kopya yaptığı gerekçesiyle öğretmenimiz imzaladı.
Kağıtları uygun zamanda çaktırmadan değiştirip, öğretmene teslim ederek dışarıya çıkan kopyacılar arasına ağlayarak Zümrüt’te katıldı.
Ne olduğunu anlatan Zümrüt’e, Feridun; davudi sesini dahada kalınlaştırarak sanki bir oteride gibi, "hiç korkmayın size bir şey yapamaz" dedi. Feridun’nun zaafını bilenler, birden kahkahayla gülmeye başladı. Bilmeyenlerle, Feridun; herkesin niye güldüğünü anlamaya çalışırken, hiç bir şeyden haberi olmayan Zümrüt ağlayarak bu hayta gruptan uzaklaştı.

                              COĞRAFYA SINAVLARI

Coğrafya öğretmenimiz aynı zamanda lise ikilerin müdür muavini Yusuf Şahin’di. Yazılıları test usulü yaptığı için çok soru sorardı. Sınav sırasında zaman kayıp etmemiz için soruları teksir makinesın da çoğaltıp bize dağıtır, soru yazmak için zaman harcamazdık.
Sınıf mümessili olduğum için, sabahları sınıf defterini almaya Yusuf beyin odasına mutlaka uğruyordum. Sınav olacağımız gün masanın üzerinde buruşturulmuş kağıtlar gördüm. Bunlar, bizim bozuk çıkmış sınav kağıtlarıydı. İki üç kağıt da neredeyse tüm sınav soruları vardı.
Hemen sınıfa gelip, soruların cevaplarını hayta gruptaki arkadaşlarla bulup, yazılıdan yüksek not aldık.
Diğer yazılılar da dikkat çekmemek için daha az soru yanıtlayarak, bir yıl boyunca hiç Coğrafya çalışmadan bu dersten karnemize yüksek not geldi.

                           ORTA İKİNCİ SINIF ÖĞRENCİYLE KARŞILAŞTIRMA

Yusuf bey; bize Coğrafyayı sevdirmek için, detaya inmeden, yaşamda gerekli olan kısımlarını öğretirdi. Yazılı notlarımız yukarıdaki nedenlerle pek kötü değildi ama ders sırasında ve sözlüde başarılı olamıyorduk.
Yeni mezun “sinek karı” lakaplı oldukça zayıf ve kısa boylu Coğrafya öğretmeni hem lise de hem de orta okul da girdiği sınıflarda kök söktürüyordu:  örneğin, tahta kaşığı ile ünlü Konya’nın ilçesini, Fransa’da, Sen nehrindeki barajın ve mühendisinin adını öğretiyor, sınavlarda yanıtını istiyordu.
Öğretmenimiz; bizi sık sık uyarmasına karşın, bizden gerekli gayreti göremeyince, gelecek hafta orta ikiden bir öğrenci getirip, bizim durumumuzu  ne kadar kötü olduğunu göstereceğini söyledi.
Ben şansıma güvendiğim için  son ders de öğrendiğimiz Çekostovakya’yı iyice çalıştım. Dersimize, pansiyondan tanıdığım, parasız yatılı, çok çalışkan küçücük Mehmet Tavas’la gelen öğretmenimiz, dediğini yapmıştı. Not defterini karıştırarak okudugu numara benimdi. En iyi bildiğim bir devleti anlatmamı istedi. Sevinçle, önceden tahtada asılı Avrupa haritasından yerini bulduğum Çekostovakya’yı bir güzel anlattım.
Sıra orta iki öğrencisine geldiğinde; asılı haritayı indirdi, tahtaya komşularını da gösteren Çekostovakya haritası çizdi. Dağlarını, ovalarını, nehirlerini ve önemli şehirlerini gösterip,  idare şeklini, ekonomik yapısını anlatarak benim beş dakikada anlattığım devleti, o yirmi beş dakikada anlattı.
Öğretmen sınıfa bana kaç vermesi gerektiğini sorunca sınıf dan; yedi, sekiz, dokuz sesleri yükseldi. Eğer arkadaşınıza bu notları verirsem, öbür arkadaşınıza ne vereceğim? diyerek bana üç verdi.

                      YALÇIN’LAR DA DERS ÇALIŞMA

Lise ikinci sınıfın bahar aylarıydı. Yalçın Çevik,  birlikte ders çalışmak için beni, pazar günü evlerine davet etti. Evleri;  pansiyona yakın Değirmen önü mahallesindeydi. Bahçe içerisinde iki katlı ahşap, şirin bir binaydı. Bahçesinden sulama amacıyla kullanılan bir arık geçiyordu.
Temiz bir bahçede Yalçın kahvaltı hazırlamış, beni bekliyordu. Nefis bir kahvaltıdan sonra ders çalışmaya başlayacaktık, ama o zamanlar belirli kişilerde bulunan küçük transtörlü el radyosu, müzik yayınına devam ediyordu. Yalçın neden başlamadığı mı sorunca, radyoyu göstererek "bunu kapatmayacakmısın?" diye sordum.
Yalçın müzikle çalışmanın daha yararlı olduğunu anlatırken, kültür farkını idrak etmeye başladım.

                        TEYZEMLERE GELEN MÜSAFİR

Yaz tatilinde Denizli’ye geldiğim için o akşam teyzemler de kalacaktım. İkindiye doğru biz bahçede oynarken kalabalık bir aile eve geldi. Bunlar, babaları İzmir’de polislik yapan bizim köylülerdi. Köy otobüsünü kaçırdıklarından, teyzemlerde yatılı konuk olacakları anlaşılıyordu. Teyzem eşiyle beraber İzmir’e gezmeye gittikleri için çocuk yaştaki Fatoş’a konuk ağırlama görevi düştü.
Fatoş’un başarıyla hazırladığı akşam yemeği biter bitmez Mehmet, Fatoş’a yardım ederken, müsafirlerin bizim yaşındaki oğlu ve küçük oğluyla biz; sokakta oynamaya gittik, uzun süre  sonra eve döndük...İzmir polisinin ünlü “Sarı Mehmet”i olarak tanınan Mehmet amca, bizi soru yağmuruna tut du. Ben, Şeref, oğulları çuvallarken Mehmet her soruyu eksiksiz yanıtladığı yetmiyormuş gibi Mehmet amcayı hayrete düşüren fazladan bilgilerde veriyordu...
Gecenin ilerleyen saatlerinde, Mehmet amca kararını verdi: bizlerden bir bok olmayacağını, ama Mehmet’in büyük adam olacağını yüzümüze karşı söyledi. Zaten görünen köyde kılavuz istemiyordu.

                         KOŞU TAKIMI SEÇMELERİ

Lise son sınıfın ilk günleriydi. Okulun koşu takımı seçmeleri yapılıyordu, birden yarışmaya katılmaya karar verdim. Spor ayakkabılarımızı bırakmak zorunda olduğumuz dolap dan, bir arkadaş giydiği için yoktus. Bulabildiğim en uygun ama birbirinden farklı spor ayakkabıyı giyerek seçme yarışmasına katıldım.
Seçme yarışmasına katılan tüm yarışmacılar, okuldan üç kilometre uzaklıktaki çamlığa gidip gelecekti. Çamlığa giderken çok rahatsız etmeyen ayakkabıların solu, ayağımı öyle sıktı ki, çıkarıp, dönüşü çıplak ayakla koşmak zorunda kaldım. Buna rağmen iki milli atletin katıldığı bu yarışma da altıncı oldum, on beş kişilik okul takımına seçildim.

O yıl bizim okulla, Beden Terbiyesi Müdürlüğü arasında sürtüşme olduğundan, sportif  aktiviteler den  yalnız 22 Aralık’ta yapılacak Atatürk kır koşusuna katılınacaktı. Beden eğitimi öğretmenlerimiz; (Aliş ve Muhsin beyler) bu yarışa çok önem veriyorlar, haftada üç gün antrenman yapıyoruz, antrenman sonları ya beş altı adet akide şekeri yada bir avuç kuru çekirdeksiz üzümle besleniyorduk. Tüm etaplardaki kupaları almamız için her şeyi yapıyorduk.
Ben üç kilometrelik etap da yarışıyordum. Sanat okulundan yarışmaya katılan milli koşucu arkadaşın temposunu bozma görevi bana verilmiş di. Görevimi yaptım ama gücümün üstünde performans göstermem gerektiğinden ikinci kilometrede yarışı terk etmek zorunda kaldım.

Öğretmenlerimizin isteğini gerçekleştirdik, tüm etaplardaki kupaları aldık. Bize ödül olarak öğretmenlerimiz; Orkul Pastahanesin de, bir akşam pastalı, börekli ziyafet çektiler. Garson ne içeceğimizi sorduğunda, milli atlet Mehmet İbanoğlu’nun işareti ile kola diye söyledim. Çünkü kolalar, garson ayarlandığı için votkalı imiş.

                           TARİH SÖZLÜSÜ

22 Aralık Atatürk kır koşusu yarışma günü tarih dersinden yazılı vardı. Ben izinli olduğum için ilk tarih dersinde sözlü olarak bu eksikliğimi tamamlayacaktım. Yazılıda sorulan sorulara öncelik vererek çalıştım.
"Çikilota" lakaplı tarih öğretmenimiz; dersin başında beni sözlüye kaldırdı, tahmin ettiğim gibi yazılı sorularını soruyor, bende tıkır tıkır cevaplandırıyorum ama iş isimlere geldiğinde takılıyordum. Öğretmenim; ip ucu veriyor, olmuyor, kralların isimlerini açıkca söylüyor, ilk seferde tekrarlıyorum ama sonradan ismi kullanmam gerektiğinde yine unutuyordum.
Sınav sınavlık dan çıktı komediye dönüştü. Her ismi hatırlayamam da öğretmen ip uçları ile hatırlatmaya çalışırken, sınıf gülmekten yerlere yatıyordu.

                        ÇAMUR ŞEVKET

Şefket sınıfın pencere kenarında, en arka sırada oturan sınıfımızın en muhlis öğrencisiydi. Tarih dersinin başladığında, hava günlük güneşlikti, bir süre sonra hava birden karardı, şimşek çakıyor gök gürlüdüyordu. Ders sonuna doğru Güneş yine ortaya çıktı.
Denizli’li  nişanlısından ayrıldığını bildiğimiz “Çikilota”; birden bu Denizli’nin havasına da tıpkı insanları gibi güvenilmiyor dedi.
En arkadan" hocam Denizli’ler sana ne yaptı?" diyen Şevket’in sesi duyuldu. Yeteri kadar esmer olan öğretmenimiz simsiyah olarak, çamurluk yapma dedi.
O günden sonra Şefket'in adı “çamur Şefket”oldu.

                            MEHMET DURAN’NIN HASTALIĞI

Mehmet’le ilk tanışmamız orta birinci sınıfdayken yaptığımız bir mahalle maçına dayanır.
Lise de hiç aynı sınıf da okumadık ama pansiyonda; hep aynı yatakhaneyi, aynı çalışma ve yemek masalarını paylaştık.
Gece mütelaaasında Mehmet ateşlendi, belletmen öğretmenin izni ile Devlet Hastanesine gittik. Nöbetçi doktor muayene etti ve ateşin düşmesi için iğne yapılmasını söyleyerek odadan ayrıldı.
Hasta bakıcı hemen ortalıkta duran şırıngaya ilacı dolduracaktı ki, halsiz duran Mehmet canlandı." Şırıngayı ve iğneyi kaynatmadan bana vuramazsın, eğer benden önce yaptığın hastada mikrop varsa, o mikrobu bana taşıyacaksın" diye itiraz etti. Hasta bakıcı "senelerdir bu işi yaparım kimse böyle bir itiraz da bulunmadı" diyerek ilacı şırıngaya çekmeye çalışırken, Mehmet nöbetçi doktora şikayete gitti.
Doktor; Mehmet’in haklı olduğunu, senelerdir yanlış uygulama yaptığını söyleyerek, hasta bakıcıyı uyardı.

                                  NEVZAT BİLAL’İN KIRMIZI DONU

Nevzat'la pansiyonda  aynı çalışma ve yemek masasında oturarak tanıştık, üç yıl boyunca birlikteliğimiz sürdü. Pansiyon da, yeni gelen ortaokul parasız yatılı öğrencilerine, liselilerden birer koruyucu abi oluşurdu. Bizim bücürümüz Muğla’lı Mehmet Tavas’dı.
Lise son sınıf da Nevzat’ta koşu takımındaydı.  Önceki senelerden kalan tek ipekli, sarı şeritli kırmızı şortu kapmıştı. Herkesin gözü ondaydı, çünkü diğer şortlar sıradandı.
Nevzat bu farklılığı göstermek için yerli yersiz giyer pansiyon da dolaşarak havasını atardı. Bu davranışın bizlerde yarattığı kıskançlığı, Nevzat’la dalga geçerek gidermeye çalışıyorduk. Bu iş de de Nevzat’tın kızmayacagı Mehmet Tavas’ı kullanırdık. Mehmet, bizim masaya ziyarete geldiğinde bir işaretimizle, “domatesin çekirdeği kırmızı kırmızı, Nevzat’ın donu da kırmızı kırmızı” nakaratına başlar, bizlerde keyiflenirdik.

                              DUVARA AYAKLARIMI DAYAYARAK YATMAM

O gece nöbetçi öğretmen İlhan Akşit’ti. Ben işlerimi zamanında bitirdim, yat zili çalmadan biraz arkadaşlara hava atma, birazda yorgunluğumun geçsin diye ayaklarımı duvara dayayarak yatağa ters yattım. Gelen, geçen arkadaşların bu nasıl yatış? sorusuna antrenmanda çok yoruldum, çabuk dinlenmenin bir yöntemi, sizin aklınız ermez diye yanıt veriyordum.
Ters yattığım için İlhan beyin geldiğini göremedim ve onun, bu yatış modeli yeni mi? sorusuna da, senin aklın ermez deyince, olan oldu.

                              YATAĞIN KAYIP OLMASI

Tak tak Niyazi’nin nöbetiydi. Lavabodan odaya döndüğümde, benim yatak yok olmuştu. Arkadaşlara nerede benim yatağım diye sorarken, her zaman geç kontrole çıkan Tak Tak Niyazi, bu gün zamanında kontrole çıkmıştı. Telaşlanan arkadaşlar, karyolanın ancak yatak kısmını getirebildiler, hemen yataksız üstüne yattım üzerime pikeyi yataksız olduğu belli olmayacak şekilde örttüler.Öğretmenin, "bu ne hal?" sorusuna, "karyolanın ayağı kırıldı, tamire götürdüm" dedim. İnsan gibi yatmıyorsunuz ki, size karyolamı dayanır diye söylenerek öğretmen, odadan ayrıldı. Kazasız belasız şakayı atlatan arkadaşlar, hemen sakladıkları yerlerden yatağı getirdiler.
Sabah kontrollerinde yatağı normal gören öğretmenimiz,  beni mütelaa sırasında odaya çağırdı. Bu işin aslını sordu. Konuşmam arkadaşları ele vermekti... Sustum. Çok sinirlenen öğretmen, beni hem dövdü hem disipline verdi. Ben, bu konuda arkadaşlarımı korumak için hiç konuşmadım. Çünkü ben nasıl olsa, her durumda dayağı yiyecektim.

                             NEZİHE ŞAHİN’NİN UYARISI

İngilizce öğretmeni Nezihe hanım beni sever, dersle ilgimi sürekli tutmak amacıyla, sık sık soru sorardı. O ders sorulardan kurtulmak, aynı zamanda pencere kenarındaki arkadaşların, sıklıkla haklarında olumsuz konuştukları barda çalışan iki kız kardeşi,evlerinin bahçesinde  seyretmek için Çamur Şevket’in yanına oturdum.
Nezihe hanım sınıf defterini imzalarken, "Mesut yerinde yok ama burada var gözüküyor" deyince," ben buradayım öğretmenim diye arkadan" bağırdım. Oğlum ayak da bile orada zor görülüyorsun, yerine geç demesi, benim planımı suya düşürdü.

                                   MÜNAZARA

Kompozisyon dersinde, konumuz “münazara” idi. Öğretmenimiz konuyu anlattıktan sonra, gelecek derste uygulama da “köy kalkınmasında okul mu?, yol mu? daha önemli”  konusunu tartışacağımızı belirterek, konuşmacıları saptamaya başladı.  Okul çok önemli diyen dört kişi hemen belirlendi. Köy çok önemli diyen grup için benden başka pek gönüllü çıkmadı. Öğretmen, beni görmezlikten gelerek dört kişilik ekip oluşturmaya çalışıyordu. Zorlayarak üç kişi buldu. Dördüncü kişi çıkmaması üzerine, zorunlu olarak beni de seç di.
Okul çok önemli diyen grup sınıfımızın hem çalışkanları hem de bürokrat ve zengin aile çocuklarıydı, işi ciddiye aldılar teneffüsler de, okul çıkışlarında bir araya gelip konuyu çalıştılar. Zoraki bir araya gelen bizim gurup, münazara saatine kadar pek oralı olmadı, başlamadan önce sadece konuşmacı sırasını belirledik.
İki saat üst üste teneffüse çıkmadan yapılacak münazara da, her konuşmacının on dakikalık konuşma süresi vardı. Her grup, kendi arkadaşlarından zaman alıp verebilecekti. Kura sonrası ilk konuşma karşı grubunundu, ben elime kağıt kalem aldım, karşı grubun eksikliklerini yazıp, konuşmam da kullanmayı düşünüyordum. İlerleyen dakikalarda bir şey yazmadığım için kağıdı buruşturup, öğretmen masasındaki çöp kutusuna atmaya çalıştım. Maalesef buruşturulmuş kağıt, masa üzerinde ağzı açık olan öğretmenin çantasına düştü. Arkalarda olan öğretmen hışımla gelip, kağıda baktı. Kağıtın boş olması ve konuşmayı bölmemek için ses çıkarmadı.
Karşılıklı konuşmaların sonunda, en son konuşmacı olarak sıra bana geldi. Bizim grubdaki arkadaşlar kısa konuştuğu için bol konuşma sürem vardı. Kafam da oluşturduğum plana göre konuşmaya başladım. Başlangıç da ciddiye almayan öğretmen; giderek dikkatle dinlemeye başladı, sonunda senden böyle bir performans beklemiyordum! diyerek hayretini gizleyemedi.
Konuşmalar bitince yapılan oylamada, bizim grubun savunduğu köy kalkınmasında yol daha önemli fikri kazandı, bende en iyi konuşmacı seçildim.
Bu olay Edebiyat öğretmeni ile yıldızlarımızı barıştırdı.

                                    EV AÇ

Geleneksel olarak her yıl okul da futbol turnuvası düzenlenirdi. Lise birler, ikiler, üçler kendi aralarında çekilen kurayla eşleşir, eleme usulü belirlenen her grubun şampiyonu;  birbirleri ile maç yaparak, okul şampiyonu saplanırdı.
Bu bağlamda ,bizim sınıfla,  6 Edb. F sınıfı arasında eleme maçını; sınıf arkadaşlarımıza duyurmak ve davet etmek için, teneffüs de tahtaya yazdım. Ders zili çalıp, sınıfa döndüğümde; duyurudaki “Dev- Maç” yazısı, “ev- aç”’a dönüşmüş. Kimin yaptığını sorgulayamadan öğretmen geldi, tüm duyuru silindi.
Ders bitimi, yaşça bizden büyük olan Hüseyin beni dışarı çıkararak, yazıyı Işık Ege’nin değiştirdiğini, bunun anlamı da; kızın sende, gönlü olduğunu gösteriyor dedi.
O ana kadar hiç düşünmediğim bir duygu, kafamı meşgul etmeye başladı. Pansiyondaki samimi arkadaşlarımda Hüseyin’in fikrine katılınca, bir aydan fazla Işık’tan ikinci bir sinyal bekledim. Bir belirti gelmeyince, bunun sadece gırgır için yapılmış bir hareket olduğunu anlayarak, sevdalanmayı başlamadan bitirdim.

                  ÇAMUR ŞEVKET’İN KIŞIN ORTASINA KİRAZ ALMASI

Pansiyonda Cumartesi geceleri saat yirmi dört de kadar izinli oluyorduk. Pansiyon dışındaki arkadaşlarla buluşur, ya sinemaya ya kahvehaneye giderek vakit geçirirdik. O sıralar bize çok çocuksu Murat’da katılmaya başladı. O gün kış olmasına karşın, hava güzeldi. “Sivri” lakaplı Zeki Hisarlıoğlu: İstiklal’deki tanıdık bakkaldan bira ve leblebi alarak İncili pınarda kafa çekelim teklifinde bulundu.
 Teklif tüm arkadaşlarca benimsendi, ancak Murat’ın ekilme sorunu vardı. Murat’a çaktırmadan, vitrinler seyredilyormuş gibi yapılıp, herkes bir tarafa dağılacak, daha sonra, Hürriyet ilk okulu önünde buluşulacaktı.
Yavaş  yavaş Delikli Çınar’da dağılma başladı,  Şeytan Pazarı’na doğru gitmekte olan Çamur, Murat’a yakalanır. Uzaktan" Şevket nereye?" diye soran Murat’a "kiraz alıp eve götüreğim" diye yanıt verir. Bu yanıtı duyan Yalçın Çevik gülme krizine tutulmuşcasına buluşma yerine geldi. Bize gelişmeleri anlatırken, çamur’da Murat’ı ekerek bize katıldı.
O gecenin konusu kış ortasında kiraz almaktı.  

                         TİYATRODA BAĞIRMA

Cumartesi akşamları gece on iki ye kadar izinli olduğumuzdan, mutat olduğu üzere pansiyon dışındaki arkadaşlarla buluştuk... Hava güzeldi, aşağı yukarı caddeyi adımlarken, Kız Meslek lisesinde,  Kızılhisar'lı gençlerin tiyatro  gösterilerinin olduğunu öğrendik. Bir bakalım diye oraya gittik. Salon tıklım tıklım dolu. Diğer arkadaşların boyu uzun olduğundan onlar, sahnede oynanan piyesi ayakta izleyebiliyorlardı. Oyun dikkatimizi çektiği için bir süre daha kalmaya karar verince, ben pencerenin kenarına çıktım.
Oyun: tüm yanlışlarına karşın diğer kardeşlerinden üstün tutularak şımartılan kardeşin, hatalı davranışlarını anlatıyordu... kumarda ve içkide babasının tüm varlığını tüketen delikanlı, son kumar oyunun da ceketini de kayıp etti, o nereden para bulacağının hesabını yaparken ben; oyuna kendimi o kadar kaptırmışım ki, en arka da, pencere kenarına tünediğim yerden "donunu sat" diye bağırınca, tüm salon geri dönüp bana baktı.
Yaptığım yanlışlığı anlayarak hemen oradan uzaklaştım.

                                         ZEKİLER'DE İÇKİ

Teyzemin eşi o yıl  hac seferinden döndüğünde getirdiği zemzem suyundan, teyzemin tüm içme uyarılarına rağmen içtim. Artık bundan sonra içki içmemem gerekiyordu.
Zeki’nin anne ve babası  İstanbul’a gittikleri için evleri boştu. Şişko Ali, ben ve Zeki; üç şişe bira, meyveli gazoz alıp, Zeki’lerin evine gittik. Kuru yemişlerimizi açtık, büyük bir özenti ile masayı hazırladık, bira ile meyveli gazozları karıştırarak kadehleri doldurduk.
Tam şerefe deyip içeceğimiz sırada zemzem suyu içtiğim aklıma geldi.İçmekten vazgeçtim. Ben gazoz içerken, onlar gazozlu biraya devam ettiler.

                                   AHMET BEY'LE ORHAN’IN TARTIŞMASI

O yıl Denizli Spor kuruldu ve ikinci ligde oynamaya başladı. Bu durum bizleri; Denizli Sporun o yıl birinci lige çıkacağını: Beşiktaşı, Galatasarayı, Fenerbahçe’yi Denizli’de seyredeceğimiz hayaline düşürdü. Bu nedenle Denizli Sporla yatıyor Denizli sporla kalkıyorduk.
Önceki teneffüs de Orhan Tevik Erdat’la başladığımız puan tartışmasına; zil çalar çalmaz, Ahmet beyin derse devam ettiğini unutarak tekrar başladık. Bizlerin iyiliği için teneffüsünü harcayan öğretmen; bizim ilgisizliğimize ve daha lig başında yaptığımız anlamsız tartışmaya sinirlenerek Orhan’a çıkıştı: Denizli Spor’u  bildiğin kadar bu konuyu da bil diye.
Orhan’ın; zilin çaldığını, teneffüs de seni dinlemek zorunda değilim diye yanıt vermesi, Ahmet beyi deli etti. Elindeki pergeli havaya kaldırdı, benim ufak-tefek olduğuma aldanma, ben üç serserinin elinden bıçak almış adamım diye haykırdı, ama vurmadı.   

                      MAÇ SONRASI DAYAK

Tek düşüncemiz  bu yıl Denizli spor mutlaka şampiyon olup birinci lige çıkmasıydı. Onun için kendi sahasında maç kayıp etmesine tahammülümüz yoktu.
Bu düşüncelerle, Dr. Saim Demirsoy’un davetlisi olarak maçı kapalı tribünden izledim.  Denizli Spor 3-2 mağlup oldu. Her zaman olduğu gibi mağlubiyetin sorumlusu hakem ve rakip takım idi. Rakip takımın sahadan çıkması, uzun süre tüm seyircilerin katılımı ile engellendi.
Rakip takım oyuncuları ve hakemler sahanın ortasında bekletilirken, güvenlik kuvvetleri tribünleri uzun uğraşlardan sonra boşalta bildiler. Stat dışına çıkınca Saim abi arabasına binip ayrılırken, beninde hemen pansiyona gitmemi sıkı sıkı tembihledi.
Stat dışında  ve Çamlık caddesinde toplanan seyirciler hakemleri ve oyuncuları istiyor; her geçen araç didik didik aranıyor.İş o kadar ileri gittik ki seyyar satıcıların arabalarına bile bakılıyordu.
Etraf da pansiyondan çok arkadaş vardı, belletmenin de hoşgörülü Şakir beyin olması rahatlığı ile, geç kalmaktan korkmadan olayları; hava kararıp, seyircilerin tamamen dağılıncaya kadar izledim. Pansiyona döndüğümde,  geç kalan benimle beraber dört kişiydi. Üstelik Şakir beyle “killing” nöbet değiştirmişlerdi.
Hem takımımızın kendi sahasında yenilmesi, hem de suçluların cazalandırılmaması yetmiyormuş gibi birde, dayağı ile meşhur “killing”’den bir araba sopa yemek, yıllarca unutamayacağın anılarımdan biri oldu.

                            SİNEMA DÖNÜŞÜ DİSİPLİN

Yıl sonu yaklaşmıştı. Cumartesi akşamı “denizde isyan” filminin uzun olmasını bile bile  saat yirmi iki de başlayan 2. matineye gittik. Çok sayıda arkadaşın sinemada olmasına güvenerek, dayak yemeyi de göze alarak film bitinceye kadar sinemada kaldık. Sinemadan çıktık dan sonra hiç de acele etmeden aheste ahaste pansiyona geldik. Nöbetçi öğretmen “Killing” olduğu için dayak yememiz kesindi. Hatta aramızda 19 Mayıs gösterilerinde o yıl aksesuar olarak kullanılan sopa ile mi?, halatla mı? dayak yiyeceğimizin iddiasına bile girenler oldu.
Bizi kapıda bekçi karşıladı, hepimizin numaralarını aldı, etüt salonunda uzunca bir süre öğretmenin geleceğini söyleyerek bekletti. Daha sonra yatakhanelere çıkmamıza izin verdi. Otuz beş kişi ne olduğunu anlamadan yataklarımıza çıkarken genel yorum; dayağı sabah yiyeceğimiz di.  
Çarşamba öğle yemeğine kadar bu konuda bir gelişme olmadı. Yemekte  numuraları okunan arkadaşların; Perşembe sabahı birinci ders den sonra müdür beyin odasında olacağı ilan edildi.
O sabah birinci saatte bizim beden eğitimi dersi vardı, ben koşu takımında olduğum için bu derse girmiyordum. Boşluktan yararlanarak okuldan kaçan birkaç arkadaşla birlikte Çamlığa doğru yürüdük, zamanı ayarlayamadığım için  Müdürün odasında bulunamadım.
İkinci saat İngilizce dersinin ortalarında kapı çalındı, gelen hademeydi. Tüm gözler her zaman olduğu gibi sınıfın tek yatılı öğrencisi olan bana çevrildi. Nezihe Şahin; gelen notu okuduktan sonra, ders sonrası Müdür beyin beni çağırdığını söyledi.
Ders sonrası benim gibi gelmeyen Necdet Gürsel’de müdürün kapıda belliyordu. Ders başlama zili çalarken müdür geldi. Her ikimizi içeri aldı. Necdet; akrabalık ilişkisi olmadığı halde, zamanın Cumhurbaşkanı ile aynı soy adını taşımanın nimetlerinden yararlanıp, dayak yemeden kurtuldu. Sıra bana gelince, sandalyeye çıkarak dolabın üzerindeki özel sopayı alan müdür, sağ avucuma vurmaya başladı. On beşe kadar saydım o hala vuruyordu. Parmaklarım kendiliğinden bükülmeye başlayınca sol elimi açtırttı. O elime de parmaklarım kıvrılıncaya kadar vurdu. Sen dayak yemekten bıkmıyorsan, bende dayak atmaktan bıkmam diyerek iki sopada sırtıma vurarak dışarı çıkardı.
Ellerimi zorlukla cebime sokup sınıfa giderken  merdivende karşılaştığım nöbetçi Edebiyat öğretmeni; "biraz daha yavaş git, dersin on beş dakikası kaynadı, belki yarısını da kaynatırsın" dedi. Hiç cevap vermeden yoluma devam ettim. Çünkü defterimi kitaplarımı alıp okuldan ayrılmayı düşünüyordum.
Sınıfın kapısını dirseğimle açıp doğruca yerime oturdum. Hışımla arkamdan gelen Biyoloji öğretmenine elimi gösterdiğimde, sen belanı bulmuşsun diyerek dersine devam etti.   

                      BAŞ MUAVİNDEN DAYAK

Baş aşçının davranışlarına, çıkan yemeklerin kalitesine ve miktarına itiraz ettiğimiz için yirmi kişilik bir grup disipline verildi. Bizde disipline gitmek demek: baş muavin Burhan Saraçoğlu’ndan dayak yemek anlamına geliyordu. 
Ders saatleri bitince grup halinde baş muavinin odasındaydık. Sıkış tepiş sıralandığımız odada birbirimize çimdik atıyor, dalga geçiyorken, Burhan bey geldi. Alt dudağı yirik olan Burhan beyin konuşmaları da komikti. Eline aldığı sopa ile; niçin şikayet ettiğimizi sorgulamadan, ilk arkadaşa "sen nerelisin?" diye sordu. Aldığı cevaba "oradan adam çıkmaz" deyip  dövmeye başladı. Diğer arkadaşlara da aynı soruyu sorup aynı yanıtı vererek dögme işlemini sürdürdü. Dayak yeyip, odanın başka köşesinde bekleyen bizler; komik şive ile aynı soru, aynı yanıta gülmemek için dudaklarımızı ısırıyorduk. Son arkadaş Servet, sen nerelisin sorusuna, Babadağ’lı yanıtı verdi. "Babadağ’dan eşek çıkmaz ama sen nasıl?" çıktın deyince, hep beraber kahkaha ile gülmeye başladık.
Dahada sinirlenen Burhan bey, kapıyı üstümüzden kapatıp çıktı. Biz kriz geçiriyor gibi gülüyorduk. “Killing” le içeriye giren Burhan bey; iki koldan bizi dövüp, dışarıya atarlarken, biz hala gülmeye devam ediyorduk

                        İZMİR’RE MAÇA GİTME

Denizli Spor’un İzmir’de Altınordu ile maçı vardı. Zeki Hisarlıoğlu “sivri”, Ali Özğül “şişko”, Yalçın Çevik, Şevket “çamur” ve ben  maça gitmeye karar verdik. Sabah dört otuzda Çınar’daki Pamukkale Turizm’in yazıhanesinde buluşacaktık. Ben izin alamadığım için pansiyondan bekçiyi ayarlayarak kaçtım. Kalkış saati gelmesine rağmen gelmeyen Yalçın’ı uyarmak için evine gittiğimiz için, otobüsün kalkış saati gecikti.
İlk defa  İzmir’e gidiyordum, göreceğimiz maçlar kadar, denizle tanışacak olmam, beni  hayli heyacanlandırdı...birde, vapurla Karşıyakaya geçmemiz heyacanımı doruğa çıkardı.
Ali’nin İzmir’de kollejde okuyan arkadaşı ile buluşarak Alsancak statı, kapalı trübün üstünde Denizli Spor için ayrılan açık tribünde yerimizi aldık. Denizli’de isimleri ile tempo tutdugumuz futbolcular saha kenarına gelip, selamlardı. Aynı işleme burada yanıt alamadık.
Beşiktaş’ın Altay’ı 2-1 mağlup etmesinin sevinci, Denizli Sporun yenilmesi ile hüzne dönüştü. Pansiyondan kaçmanın cezası, dayak ise cabasıydı.

                    ORKUL PASTAHANESİNDEN KAÇMA

Girdiğim bir iddiayı kayıp ettiğim için, beş altı arkadaşa “Orkul Pastahanesin”’de ikramda bulunacaktım. Akşam yemeği çıkışındaki boşluktan yararlanarak söz konu pastahaneye gittik. Yazlık bahçesi mevsim gereği yeni açılmıştı. Bahçeye oturup siparişlerimizi verdik. Zaman kayıp etmemek amacıyla, ben pastamı bitirip, bitirmez içeriye gidip hesabı kasaya ödedim.
Dönüşte, arkadaşlarda ikramlarını bitirince, mutelaa saatine geç kalmamak için hızla pastanhaneden ayrıldık. Saat yaklaştığı için koşmaya başladık, Çaybaşı camisine geldiğimizde;
bir amca, bizi birinin çağırdığını söyledi. Geriye bakınca pastahanenin garsonu olduğunu fark ettik. Soluk soluğa yanımıza yaklaşıp, "parayı ödemeden neden kaçıyorsunuz?" dedi. Parayı ödediğimizi, pansiyona yetişmek için koştuğumuzu söylememize karşın ikna olmadı. Mecburen arkadaşlar pansiyona giderken, ben geri dönüp parayı ödediğimi kasada kanıtlamak zorunda kaldım.

                  KİLİNG’Kİ ISLATMA

Sene sonu geldiğinden, pansiyonda; yalnız lise ve orta son sınıf öğrencileri bitirme sınavları için kalmıştı. Havalar çok sıcak, tüm derslerden tekrar sınava giriyorduk: yıl içi notun kaç olursa olsun bu sınavlardan en az beş almamız gerekiyor. Eğer yıl içi notun düşük ise, sınavda aldığın notla, yıl içi karne notu ortalaması geçmek için en az 4,5 olması gerekiyordu.
Sıcak ortamda ders çalışmanın zorluğu, girdiğin sınavların sonucunu beklemek bizlerde stres yaratıyordu. Bu stresi aşmak için bilinçsizce değişik yöntemlere baş vuruyorduk. Bunlardan biride şortla dolaşıp, sık sık lavoba da birbirimizi ıslatmaktı.
O gün nedense hamam açıktı. Üç dört arkadaş bundan yararlanıp, hamam da yıkanırken, gram tuvalet giyinmiş bir arkadaş; içeriye arkadaşına bir şey danışmak için geldi. Giyimli arkadaşı şakayla karışık iyicene ıslattık. Islanan arkadaş, sizden intikamımı kötü alacağım diyerek ayrıldı. Bir arkadaş onu takip etti. Geri geldiğinde mutfaktan kaynar su getirdiğini söyledi. Önlem olarak kapının arkasına taslarımızı suyla doldurarak saklandık, dış kapı açıldı, hamam kapısı açıldığında tasları girenin üzerine boşalttık.
Giren arkadaş değil, Matematik öğretmeni İlhan Katmer’di. Neye uğradığını şaşıran “killing” bizi yakalamaya çalışırken, ayağı kayıp düşmesinden yararlanarak, çil yavrusu gibi dağıldık.  Killingin pansiyondan ayrılıncaya kadar inşaat halindeki yeni lise binası ve stat çevresinde şortla dolaştık.

                             SINAV SONUÇLARINI ÖĞRENME

Matematik sınavı bizim için çok önemliydi onu verdiğinde lise bitti sayılıyordu. Yıl içi notlarım tüm derslerde olduğu gibi cebir, geometride de oldukça iyiydi. Sınavda beş almam yeterli olacaktı. İlk sınavımız olan matematik sınavından çıktıktan sonra yaptığım değerlendirmede; iki cevap tam doğru, oldukça uzun olan üçüncü sorunun, cevabı sonunda önemli bir hata vardı. Dört de alabilir, komisyon insaflı davranırsa beş verip geçirebilirlerdi .
Bir ay süren sınav döneminde kafam hep matematiğin sonucuna takılı kaldı. Diğer sınavların sonucu hakkında hiç değerlendirme yapamıyordum. Sınavlar bitti, sonuçların asılmasını bekliyor, günde beş, altı kez ilan tahtasına bakıyor ama sonuçlar asılmıyordu.
Pansiyondan iyi tanıdığım Coğrafya öğretmeni Veli Altıntaş “Ördek Veli”’ den  sonucu öğrenmesini rica ettim. Son sınıfların muavini “kız Kemal”’den olumlu cevap alamadığını söyledi.
Pansiyon kapandığı için sonucu öğrenmeden köye döndüm, ertesi gün ablamın durduğu yerde sık sık burnu kanamaya başladı.  Annem babam ne yapacaklarını şaşırdıkları sırada, Recai’nin beni çağırdığını duydum. Heyecanla dam üzerine çıkıp Recai ile konuştum. Sonuç felaketti. Babam ne olduğunu sorduğunda, sınav sonuçlarını bildirdi dedim. Nasıl sorusuna, utandığımdan tam sayı on biri, söyleyemeden yedi dersten kalmışım dedim.
Babam; ablamla uğraştığı için, benim sonuçların üzerinde fazla durmadan hayırlısı olsun, sen git Hamza abin otobüsü garaja koymasın, ablanı Denizli’ye doktora götürelim dedi.

                ÇAL YOL AYRIMINDAN KÖYE  YÜRÜMEM

Apar topar otobüsle ablamı doktora götürdük. Saltak caddesindeki Hamza abinin tanıdığı kulak, boğaz, burun doktoruna gittik. doktor korkulacak bir şeyin olmadığını söyledi. Bir aparatla burnuna müdahale etti, küçük bir damar çatlaması olduğunu söyledi.
Ablamın korkulacak bir sağlık problemimin olması babamları çok sevindirdi. Köye dönerken, oğlum sen istersen köye dönme, nasıl olsa yarın Üniversite sınavına İzmir'e gitmek için sabah yine geleceksin dedi. Sonuçlara kendim bakmak istediğimden hemen kabul ettim. Babamlar otobüse biner binmez lisenin yolunu tutdum. Matematikten dörtle kalmıştım. Sınav olmasa orta ve lise hayatımda ilk defa bütünlemesiz sınıf geçeceğim bir yılda on bir ders den bütünlemeye kalmıştım.
Üzüntü içerisinde teyzemlere doğru giderken, sınav belgelerimim köyde kaldığını fark ettim. Köyle haberleşme olanağı olmadığından mutlaka köye gitmem gerekiyordu. Özel taksi tutmam çok pahalı olacağından, Çal veya Çivril yönüne gidecek otobüse binip, köye yakın bir yer de inerek  geri kalan yolu yürümem gerekiyordu.
Saat yirmi de; Çal’a gidecek bir otobüsle, Çal yol ayrımına kadar geldim. Hava kararmaya başlamış, önümde on beş, yirmi kilometrelik bir yol vardı.Hızlı bir şekilde yola koyuldum, her hangi bir olumsuzlukla karşılaşmadan gece yarısı eve ulaştım.
Sabah otobüste Hamza abi görünce, "sen nereden çıktın?" diye sormaktan kendini alamadı.

                 İLK ÜNİVERSİTE SINAVI
O tarihlerde; ünüiersite sınavları, üniversite olan şehirlerde yapılıyordu. Altı  fakülte tercih edilebilen, sınava İzmir’de girdim. Üç yıldır pansiyonda aynı çalışma, yemek masalarını, (Sabahattin hariç) yatakhaneyi paylaştığımız Mehmet Duran, Sabahattin Çelik ve Nevzat Bilal’a, birlikte İzmir'e gitmeye karar verdik. Sonradan bize Recai Yılmaz’da katıldı.
Sınavdan bir gün önce gittiğimiz İzmir- Basmahane’de;  bir otele yerleştik. Bornova’da sınava gireceğimiz yerleri, gidiş, geliş yollarını öğrenerek, ertesi sabah sınava hazır hale geldik.
Ben sınava, Tıp Fakültesi kantininde giriyordum. Sınav kağıtları dağıtıldığında; oturacak tahta sandalyeden başka ne masa, nede sınav kağıtlarını koyabileceğimiz sert bir şey vardı. Bir kız arkadaşın itirazı üzerine bizlere ikiye katlanmış yarım tabak karton verildi. bu zor koşullarda sınava girdik.
Sınav sonrası arkadaşlarla otelde buluşup en son araba saatine kadar İzmir’de bilinçsizce dolaştık. Gece yarısı indiğimiz Denizli’de; otel parası vermemek için ana caddeyi adımlayıp, pavyondan çıkacak kadınları izlemeye karar verdik. Saat ikiye geldiğinde günün yorgunluğu ve uykusuzlugu gidermek için belediye parkındaki sandalyelerde uyumak için parka geldik. Herkes kendine dört, beş tahta sandalyeden bir yatak yaptı. Bir saat sonra bekçi düdüklerinden ve tahta sandalyelerin rahatsızlığından kendimizi Çınar’daki en kötü otele attık.
Olumsuz koşullarda girdiğim sınavda, Eğe Üniversitesi Ziraat Fakültesini kazandım. Ama liseden mezun olamadığım için çok istediğim bu bölüme gidemedim.

                 


YALÇIN’IN BİZİM KÖYE ZİYARETİ

Eylül sınavları sonunda Yalçın Çevik’le bizim köye geldik. Yalçın hiç köyde yaşamamış dı, onun için değişiklik olacaktı. Babamlar konuğuma olağan üstü saygı gösteriyor, annem her yemekte bize ayrı ziyafet çekiyordu.
Babamın önerisiyle bir gün Yalçın’la ava çıktık. Bizim çifteye ilave olarak,  Osman abiden de bir çifte ödünç aldık. İki kafadar acemi, omuzlarımızdaki çifteyle yola çıktık. İlk tehlikeyi avcılara ters yönde gittiğimizde atlattık. Avı gören avcılar bizi görmeden ateş ettiklerinde,  ateş altında kaldık. Allah’dan mesafe uzak olduğundan zarar görmedik. Avcılardan Şevki Çubuk abinin önerisiyle Kerkezlik tarafına yöneldik. Hüsem abinin bağından geçerken, biraz dinlenmek ve Yalçın’ı Hüsem abiyle tanıştırmak için mola verdik.
Yalçın yere oturdu, tüfegide omzun dayadı. Bende  namluya karşı ayakta duruyordum. Daha hoş beş sohbeti yeni başlamışken, Yalçın’ın tüfeği patladı, saçmalar bana dokunmadan kulalığgmın kenarında uçuştu. Ne olduğunu anlamayan Hüsem abi bembeyaz oldu ve hanımına su getirmesini söyledi. Yalçın, emniyeti açık olan tüfeğin tetiğine farkında olmadan basmıştı... Hüsem abiden, tüfekle ilgili epey bilgi ve tavsiyeler alarak Kerkezlik kayalarına doğru yürüyüşe devam ettik.
O sene kış bol kar yağışlı geçtiğinden dereden hala su akıyordu. Yemek için önce kayalıkların gölgesinde, dereye yakın bir yere oturduk. Tam çıkınlarımızı açarken, Yalçın, kaya içerisindeki boşluğa oturmamızı istedi ve hemen oraya taşındık. Yemeğimizi yerken önceki oturduğumuz yere, yukarıdan taş yağmaya başladı. Ne oluyor? diye bağırınca, başka bir avcı gurubun; su içmeye gelen keklikleri uçurmak için dereyi taşladıklarını öğrendik. Bu bir günde geçirdiğimiz üçüncü büyük tehlikeydi. Hemen yemeğimizi yeyip, bir tek bile atış yapmadan köyün yolunu tutduk.
Yalçın’ın bize geldiğinin beşinci günü öğle yemeği yiyorduk. Yalçın birden" neden yoğurdu en sona saklıyorsun?" diye sordu. Ben gayet rahat, biz yoğurdu en son yeriz dedim. O  yemek arasında yoğurt yiyeceğini söyleyince çok şaşırdım.
Yalçın ayrılırken çok mutlu olduğunu,anneme babama defalarca teşekkür ederek  ve özellikle annemin çok leziz olan yoğurt ve kaymağını arayacağını söyledi.

                  TEYZEMLERİN EVİNDE SINAVA HAZIRLANMA

Üç yıllık pansiyon hayatından sonra, Eylül sınavlarına hazırlanmak için Recai ile bir oda kiralamaya karar verdik. Ancak Recai sonradan köyde hazırlanmaya karar verdiğinden ve annemin teyzesinin önerisi ile, onların bodrumdaki dayalı döşeli odada kalmama karar verdik.
Oda  bir oda ve mutfaktan oluşuyordu. Ancak mutfak da, kullanacak kap kaçak ve gaz ocağı yoktu. Yemeklerimi lokantada yiyecektim. Banyo olarak, mutfaktaki çeşme altındaki geniş lavobayı kullanıyordum tabi ki su ısıtma olanağı yoktu.
 On bir ders den bütünlemeye kalmış olmamın verdiği hayal kırıklığı ile, bir türlü  kendimi derslere veremeden şuursuzca sınavlara hazırlandım. Beş altı ders vererek beklemeye kaldım.

                   BABAMIN İZMİR’DE EŞE ABLAYI ARAMASI

Uzun yıllardır halamın ölen ilk kocasından olan üç çocuğundan biri; fakirlik nedeni ile ve ona daha iyi gelecek vaat eden, köyde sağlık memurluğu yapan İstanbul’lu bir aileye evlatlık verilen Eşe abladan o güne kadar hiç haber alınmadı..
İzmir’den gelen bir resmi yazı ile umutlanan halamı sevindirmek için babam, yazıdaki adres de Eşe ablaya ulaşalacgını düşünerek İzmir'e gitti. evlenme işlerini yaptırmak için verilen adres de, Eşe ablayla ilgili bir ip ucu bulunamadığından, sonuç hayal kırıklığıydı.

                   EŞE ABLALARIN SÜRPRİZ ZİYARETİ

Yaz tatilinde olduğum günlerde; Denizli’den gelen otobüsten yabancı bir karı koca indiğini, anladığına göre “Deli İbrahimleri” aradıklarını, Ali Osman abi söyleyince, babamın gözleri parladı. Birkaç soru sorduktan sonra bana, dükkana bakmamı söyleyerek camiye doğru gitti.
Kısa bir süre sonra babam, yanında kucağında bir bebek olan yabancı bir bayan ve beyle döndü. Hemen Höranım Halamı bize çağırmamı söyleyerek eve geçtiler.Arpa yolmak için tarlada olan halamı, eve geldiğinde karşılaşma durumu anlatmaya kelimelerin yetersizdi: kızına kavuşmaktan tamamen umudunu keşmiş halam; hem ağlıyor, hem Neşe ablaya sarılıyor ve kaderine nalet yağdırıyordu. ..                                                                                                                                            Evlatlık alıp İstanbul'a dönen aile, aile içi olumsuzluklar yaşayınca Eşe ablayı sokağa bırakmışlar. Çaresizlik içerisinde dolaşırken bir lokantada bulaşıkçılık yapmaya başlar. Müşteriler ayrıldıktan sonrada lokantanın temizlenmesine yardım etmek koşulu ile erzaklar arasına sıkış tepiş yerleştirilen yatakta yatmasına izin verilir. Zaten ne gidecek yeri vardı nede başka bir iş bulma umudu. Dürüstlüğü ve çalışkanlığı ile baş aşçının dikkatini çekmiş,dostlukları ilerlemiş, baş aşçının Manisa daki Spil dağ gazinosunu işletmesini alınca birlikte oraya taşınmışlar. Kısa bir süre sonrada evlenirler.                    Akşam ve kaldıkları iki gün; halam, öbür kızı Cemile abla ve babam için sanki bayramdı.
                 Bir Yıl Sonra Yapılan Ziyaret:
Değişik zamanlarda yapılan ziyaretlerden sonra bir gün sabaha karşı özel arabaları ile yaptıkları ziyaret, Eşe ablamın köye son gelişi olacaktı. Eşe ablamlara, annemin çıkardığı özel taze yumurtalı, sütlü, ballı kahvaltıya Eşe abla elini bile sürmedi. Çok hastaydı. Öldü haberini getiren mektup köye ulaştığında, ölümünün onuncu günüydü.

                NECİP ABİYE  MATEMATİK DERSİ
Bir yıldır ilk okul öğretmenliğini doğuda yapan dayımın küçük oğlu Necip abi, Turizm Ticaret Yüksek Okulunun sınavına köyde hazırlanıyordu. Ben tüm derslerden kalmış Eylül sınavlarına hazırlanacaktım. Öğretmen okulu çıkışlı Necip abi, bir sohbet sırasında Matematikten zorlandığını söyleyince, ben kendisine yardımcı olabileceğimi söyledim. Sınavlara on gün vardı. Sıkı bir çalışma ile matematikte iyi bir konuma geldi ve söz konusu okulun sınavını kazanarak okumaya hak kazandı. Benim matematikten nasıl kaldığıma akıl erdiremediğini, her fırsatta hayret ettiğini söylerdi.                                   

               EDREMİT’E YATAK GÖTÜRME

Eniştem bir yıl Sivas-Gürün’de, mecburi hizmetini olan öğretmenliği yaptıktan sonra, askerliğini öğretmen olarak Balıkesir- Edremit’de asker öğretmen olarak “Ali” okulunda yapıyordu. Arkadaşları ile evde kalmaya karar verince, gerekli olan yatak- yorganı götürmek bana düştü.
Edremit’e gideceğim günün akşamı; halamın evlatlığa verdiği rahmetli eşe ablanın kocası köye ziyarete geldiği için ertesi gün onlarla İzmir’e kadar beraber gittik. onlar beni Basmane’deki garajdan Edremit’e yolcu ettiler.
Eniştem üç arkadaşı ile birlikte bir evde kalıyordu. Akşama kadar ben Edremit’de veya Akçay’a giderek birkaç gün geçirerek Manisa’ya geçtim.
             Manisa’da:
Halamın damadı Fahri abi “Spil dağ” gazinosunu işletiyordu. Eşe abla; evlatlık verildiği ailenin sorumsuz davranışı ile sokakda kalmış. Çok kötü koşullarda çalışmak zorunda olduğu lokanta bulaşıkhanesinde Fahri abiyle tanışıp, evlenmişler. Fahri abi; uğur getirdiğine inandığı Eşe ablaya çok iyi eşlik yaparak, Manisa’da o zamanın en lüks restoranını işletiyordu.

Kötü koşullarda uzun süre yaşayan Eşe abla, yaşam koşullarının evlendikten sonra düzelmesine rağmen, çocukluk- gençlik yıllarında geçirdiği yarı aç, yarı tok kötü günlerde aldığı hastalığa dayanamayarak,  biricik kızı Alev’ve doyamadan çok genç yaşta yaşama gözlerini yummuştu.
Bir haftadan daha uzun süre sevimli, afacan, bana kanı kaynayan, bıcırık Alev’le, gazinoya bitişik evde güzel günler geçirdik.

                  DÜKKANIN YENİLENMESİ

Babam askerden döndükten sonra sara hastası olması nedeni ile artık çiftçilik yapma şansı yoktu. Olsa da yeterli tarla yoktu. Dayısının yanında yaptığı kısa süreli hizmetkarlıkta, biraz ticaret öğrenmiş olduğundan; çok az olan tarlarından birini satıp, tersliğin bir bölümüne bakkal dükkanı açmaya karar verdi. Altı metre karelik dükkanda, yıllarca bu işi yürüten babam; benin üniversiteye gidemememden yaralanarak, dükkanı yenilemeye karar verdi.
Daha önceden Osman amcadan aldığı bitişik dükkanla birlikte mevcut dükkanı yıkarak yerine o tarih de oldukça modern sayılan bir dükkan inşa ettirdi.
Yıllarca küçücük dükkanda kış aylarında mangalın başında tüneyen babam feraha çıkmıştı. Soba kurarak geniş dükkanın tadını çıkarırken, beni de motife etmek için; ikide bir, iyi ki bu yıl liseyi bitiremedin de bu dükkanı yeniledik, yoksa eski dükkanda soğuktan romatizma olacaktım, her iş de bir hayır vardır oğlum, Allah, benim sıhhatimi korumak için seni tökezletti derdi.   

                  HASTA MEHMET ABİNİN ÖLÜMÜ

Uzaktan akrabamız olan, ailecek çok sevdiğimiz Mehmet abi askerde hastalandığı için çürüğe çıkarılmıştı. Denizli belediyesinde girdiği çöp kamyonu şoförlüğü sıhhatini dahada bozduğu için köye dönüp hayvan alım satımı “cambazlık”la geçimini sağlamaya uğraşırken, çok çalışkan olan eşi Emine abla en büyük yardımcısıydı.
İlk oğulları olduğunda babam; ismini,  çok sevdiği Denizli’de toptan hırdavatçılık yapan Rafet Baykent’tin adını verdi. ikinci çocuktan sonra hastalık azalacağına giderek arttı her gün ölümü bekleniyordu.
Dükkan inşaatı yeni bitti, içine malları döşedik ama kapı ve pencerelerin camı takılmadığı için o gece ben dükkanda yatıyordum. Liseden bekleyen, belgeli olan ve köydeki okumayan arkadaşlarla  bir tiyatro oyunu sergilemeye karar verdik. Kız oyuncu olmadığı için eser bulamadığımızdan, arkadaşlar oyunu benim yazmamı istediler.
Gaz lambası ışığında geç saatlere kadar bir şeyler yazıp, henüz yatmıştım ki,  Mehmet abinin ölüm haberini kayını Hüseyin getirdi. Babam ve annem; apar topar ölüm evine, sanki bir şeyler yapabileceklermiş gibi telaşla gittiler.

                      ABLAMIN DÜĞÜNÜ

Eniştem, Edremit “Ali” okulunda öğretmen olarak askerliğini yaparken, bir hafta izin alıp evlenmek için aniden köye geldi. Babası ve yakın akrabalarından umduğu maddi yardımı alamayınca ortada kaldı. Eniştemin isteği üzerine, maddi yardım yapmamız gerektiğini babama anlatmaya çalıştım. Ancak babam; kızına üstelik veriyormuş duruma düşeceği pisikolojisinden dolayı,  bir türlü içine sindirip kabul etmiyordu. Karabacak Mehmetali amcanın da, ısrarlı isteği ile babamı ikna edebildik.
Eşya alımı sırasında eniştemin yaptığı terbiyesizlik, sonradan özür dilemesiyle sorun olmaktan çıktı. Düğün hazırlıkları hızlı bir şekilde bitirilerek düğün yapıldı.
Kına gecesi Kiraz teyzenin ablamın iyi niyetini kullanarak bozuk param yok bana biraz bozuk para isteğine, ablamın olumlu cevap vermesi; annemi çok kızdırdı ve üzdü. Ama büyüklerin araya girmesi ile bir tatsızlığa meydan verilmedi. 
Düğün, köyün alışık olmadığı birçok ilk’e neden oldu: at arabası ile taşınan gelin çeyizi, traktörle taşındı. Gelin, otobüs yerine, otomobille gitti. Konvoyda, birçok otomobil vardı.
Ablamın çeyizleri arabaya taşınmaya başladığında, kendimi tutamayarak müsafir odasında uzun süre ağladım.

                  ASKERLİK YOKLAMASI

Lisede beklediğim yıl, okul idaresi; askerlik şubesine, tecil belgesini göndermeyi unuttuğu için beni şubeden yoklamaya çağırdılar. Saçlarım aşırı döküldüğü için kafamı usturaya vurdurmuş dam dazlaktım. Ne yapacağımı şaşırarak doğruca lisenin yolunu tutdum. Son sınıfların muavini “Kız Kemal” net bir yanıt alamadığımdan, Çal’a gittim. Askerlik şubesinde; yoklamamı yaptırmam halinde, iki yıl tecilli olacağımı, yaptırmama durumunda, yoklama kaçağı olup, suçlu pozisyonuna düşeceğimi öğrendim.
Kafam dazlak olduğundan tanıdıklara görünmemek nedeni ile Denizli’de ilk defa otelde kalarak, askerlik yoklamamı yaptırdım.

                   KARAMAN MAHALLESİNDE KALMAM

Beklediğim yılın ikinci döneminde, bazı dersleri sınıf da takip edebiliyordum. Bu nedenle genellikle köylü arkadaşlarımın kaldığı, Karaman mahallesindeki kiralık öğrenci odalarından birine ortak girdim. Muzaffer Aydemir'in yanındaki arkadaş başka odaya taşındığından onun odasını paylaşıyordum. Odada; bir odun sobası, basit bir gaz ocağı, iki yatak, yorgan, köyden gelen odun ve yufka ekmeği yığını vardı. Benzer beş, altı odada on dört on beş öğrenci kalıyordu. Odalar; ekin ekilen bir bahçeye bakıyor, tüm kalanlara bahçedeki tek tuvalet hizmet veriyordu. Pansiyonda kaldığım yılar da, kalmaya özendiğim bu yaşam çok zordu.
Genellikle odunu olan arkadaşların odasında toplanarak; günlük yaşamın konularını, köyde yaşadığımız anıları anlatarak geceleri geçiriyorduk. Bahara doğru bir akşam bizim odada; bitişik odalardan ve diğer yakın evlerden gelen on, on iki arkadaş toplanmış, mutat konularda sohbet ediyorduk. Mehmetali Haytabay “Karaoğlan” cinlerden, perilerden konuşmaya başladı. “Anlattıklarının çoğunun yalan olduğunu bildiğimiz “Karaoğlan”’ın sohbeti pek keyifli olur, hepimiz can kulağı ile dinlerdik”.Anlattıklarını, dikkatli dinlediğimizi gördükçe, yalanların dozunu artırıp, yaşamışcasına; Şeri Ahmet’in hanımının anahtar deliğinden çıkıp, sabaha kadar cinlerle olduktan sonra yine anahtar deliğinden eve girdiğini, ova köylerinde bir ermişin, kuru hayvan derisini yürüttüğü gibi birçok inanmadığımız konuları dinlerken, bir ben arada bir dalga geçiyordum. Saat ilerledi, ama Karaoğlan’ın uyduruk hikayeleri bitmedi. Çok sıkıştım, tuvalete gidemiyordum. Artık altıma yapacak duruma gelince, korktuğumu itiraf ederek, birinin benimle tuvalete gelmesini istediğimde, tüm arkadaşların aynı durumda olduğu ortaya çıktı. Hep beraber dışarıya fırlayarak, ekinlerin üzerine çişimizi yaptık.

Burada; okuldan geldikten sonra ve hafta sonları, birbirimize eşek şakası yapmak modaydı. O gün Ahmet, bana ve Muzaffer Aydemir’e ağır bir şaka yaptığından cezalandırmaya karar verdik. Yapacağımız şaka: dışarıya çıkarken, evin  bahçesinden geçen sulama suyu arkına atmaktı.  Pusuyu kurduk Ahmet’in dışarıya çıkmasını, ev sahibi ile öğrencilerin kaldığı bölümü ayıran kapının arkasında gizlenerek belliyorduk. Ahmet kapıyı açtığında kucaklayıp arka, boylu boyunca attık. Birde ne göreyim; Ahmet, benim en güzel, giymeye kıyamadığım elbiselerimi giymiş.

Böyle haytalıkla geçirdiğim dönem sonunda,sınavlardan çok başarılı olamadan, yaz tatili için köye döndüm. Köyde çalışarak girdiğim Eylül sınavları sonunda da; Matamatik, Astronomi ve Coğrafya’dan tekrar beklemeye kaldım. Ciddiye alamadığım Üniversite sınavında da başarılı olamadım.     

                         KARAKOLDA ARANMA

Alime teyze ile Hüseyin abi arasındaki huzursuzluk; Alime teyzenin Hüseyin abiyi İzmir’de sevgilisi ile bir evde, polise uygunsuz bir şekilde bastırmasından sonra daha da arttı. Genç bir  mühendisle nişanlı olmasına karşın Hüseyin abiyle ilişkiye giren Meriman; Alime teyzeyi tehdit etmeye başladı. Evin etrafında tabanca ile dolaşıp, boş bir kamyonun kasasına saklanarak, Alime teyzeyi pusuya düşürmeye çalışıyordu.
Hüseyin abinin dört erkek kardeşinin ve bir sürü yeğeni olması nedeni ile yalnız kalan Alime teyzeye, bizler sahip çıkmaya çalışıyorduk. Olay karakola bildirildi, önlem olarak bir bekçi mahallede dolaşmaya başladı. Pazar günü,  Alime teyze ifade vermek üzere Kale içindeki polis karakoluna çağrıldı. Alime teyzeye ben eşlik edecektim, Alime teyzenin ısrarla tabancayı yanıma alma önerisini ret ettim. Birlikte karakola geldiğimizde Hüseyin abide, kardeşleri ve avukatı ile karakoldalardı. Teyzeyi bir odaya ifadesini almak üzere aldılar ve bana, dışalarıda beklememi söylediler.
Karakolun karşısındaki dükkanın önünde beklerken, Mehmet ve Ali abi beni tahrik etmeye çalıştılar, başarılı olamayınca, polise üzerimde suç aleti olacağını belirterek şikayette bulundukları için polis; beni karakola çağırdı, nezarethaneye alıp kapıyı kapatarak üstümü aramaya başladı. Bende bir şey bulamayan polis, koca koca adamların davranışlarını eleştirerek görevini yapmak zorunda olduğunu söyledi ve beni tekrar dışarıda beklemem için geri gönderdi.
Eğer Alime teyzeye uyup yanıma tabanca alsaydım, sadece yardımcı olmak amacıyla bulunduğum bu işte, hayatım olumsuz yönde değişecekti.
Alime teyzeye bu refakatlar İzmir ve Denizli’de değişik zamanlarda sürdü: Babasından kalan çok değerli Bayram yerindeki dükkanı satarak, İzmir’den iki daire ve chevrolet marka araba alırken de Şeref’le ben vardım. Araba ile Denizli’ye dönerken; Hüseyin abinin İzmir’deki toptan kumaş mağazasında çalışan kahraman Ali ve özel şoför Ali abi geldiler.                  Artık Denizli’de tam bir güç gösterisi başlamıştı. Otomobile sıgılabildiği kadar çok kişi binerek Pamukkale başta olmak üzere çevre köylerdeki tanıdıklar ziyaret edilip Alime teyze, Hüseyin abinin karşısında dimdik durduğunu kanıtlıyordu.
Kahraman Ali, İzmir’de yaptığı kahramanlıkları heyancanla anlatırken balkondan; yoldan geçen her hangi bir adamı Hüseyin abiye benzetmem üzerine; bizim kahramanın, hemen karyolanın  altına saklanması, bizleri hayli güldürdü.
Biz Pamukkale’de iken kahraman Ali bisikletle buraya geldi. Akşam dönüşünde hava karardı ve bisikletle Ali dönemeyince iş başa düştü. Ali’nin bu davranışları Alime teyze de güvensizlik yarattığından, Ali İzmir’e geri gönderildi.
Benin dersleri bir tarafa bırakarak sabah akşam Alime teyzenin etrafında olduğumu duyan annem: beni acele köye çagırararak, "onlar karı koca, aynı zamanda amca çocukları sen; toy ve önünde derslerin olan bir kişisin diyerek beni azarlayarak uyardı ve köyden ayrılmamamı" istedi.

Bir gece yarısı Şeref kapımızı çaldı. Babamla beraber kapıyı açmak için aşağıya indiğimizde: babasının Hüseyin abiyi tabanca ile vurduğunu, bu nedenle tutuklandığını öğrendik. Ben hemen Şeref’le gelmek istedim, babam buna engel oldu kendisi onunla Denizli’ye gitti.
Delikli çınar da, eniştemin arabasını,sıkıştıran Hüseyin abi ve  kardeşleri üzerine yürüyen enişte, Hüseyin abiyi ayağından tabanca ile yaralamış. Araya giren dostların girişimi ile Hüseyin abi davacı olmaktan vazgeçtiği için, enişte tutuksuz yargılanmak üzere serbest bırakıldığından kamyonla babamları köye getirdi.       

                                   KÖYDE SİHİRBAZ

Bir yaz günü köye; sihirbaz, dansöz, şarkıcı içeren bir tiyatro grubunun geldiğini, köy kahvesindeki apörle ile herkese duyuruyordu. Kumpanyanın hem patronu hemde sihirbazı olan zat, müşteriyi artırmak için berber Ramazan Aydemir’i ayarlamış. Berber dükkanına gelenlere, parkta oturanlara, her kimi görülse başından geçen şu garip olayı anlatıyor: yabancı bir adam sakal tıraşı olmak için dükkana geldi. Başladım sakal tıraşı etmeye, ben bir tarafını yaparken, öbür taraf da ki sakallar hemen uzuyor. Birkaç kez tekrarlayıp aynı sonuç olunca, yabancı adam; sen bu işi bitiremiyeceksin, benim işim var dedi ve kafasını tezgaha bırakıp, çıkıp gitti.
Bu dedikodu ve sürekli yapılan anonslar sonunda, köy kahvesi akşam tıklım tıklım doldu. İlk gösteri; hem dansözlük hem şarkıcılık yapan on dört- on-beş yaşlarındaki kızla şarkı, türkü olarak başladı. İkinci gösteri basit sihirbazlıklar; sigaraları yok etme, şapkadan kuş çıkarma v.s.di. Reklam edilen, berberin anlattıkları ve diğer ciddi gösterilerini ne zaman yapacaksın? sorumu, zaman ilerledi, sırada dans programı var diyerek geçiştirdi. Herkes; sihirbazın hünerlerini değil, dansözü görmeyi arzuladıklarından hemen iki kız çocuğunun dansları başladı. Kimse yapılan yalan propagandayı sorğulamadı.

                             ÇATALOBA KÖYÜNÜ SİNEMAYA GİTME

Bir Ramazan günü köye at arabası ile sinema geldi. Her zaman olduğu gibi köyün en büyük kahvesinde  hazırlıklar başladı. Biz köyün gençleri değişik bir akşam olacağı düşüncesiyle, sevinçliydik. Ama sevincimiz uzun sürmedi. Çünkü mübarek Ramazan’da film oynatılmasına, belediye başkanı Mehmet Gökçe izin vermiyordu. Araya girenlerde, olumlu sonuç alamadı. Akşam yaklaşmıştı, biz gençler; sinemacıya, yakındaki Çataloba köyünde filmi oynatırsa oraya geleceğimizi önerdik. O da sevinçle kabul etti.
On, on beş kişi gece yürüyerek Çataloba’ya gidip film seyrettik.

                                  ÇATALOBA KEPEZİNİN AĞAÇLANDIRILMASI

Adı Çataloba kepezi olmasına karşın bizim köyün sınırları içerisinde olan geniş arazinin ağaçlandırılmasına belediye başkanı Mehmet Gökçe döneminde karar verildi.
Ramazan bayramını ikinci günü köy hayli kalabalıktı, önceden gerekli resmi izni alınıp, hazırlıkları yapılan çam ağacı dikme işlemi tüm köylünün katılımı ile başladı.
Girişimi engellemek amacı ile birkaç traktörle gelen Çataloba’lılar, büyük kalabalığı görünce şikayet etmek için doğru Baklan’a geçtiler.
Bayram havası içerisinde, Ziraat Fakültesinde okuyan Enver Eski’nin yönetimi ile; kimi çukur kazdı, kimi fideleri yerleştirdi ve  iki günde koca alan çamlık oldu.
Bu güzel girişimi örnek alan Çataloba’lılar daha sonra kendi meralarını ağaçlandırdı.

                     ENİŞTEMİN KÖTÜ DAVRANMASI

Eniştem  Edremit “Ali” okulunda askerlik görevini tamamladıktan sonra komşu köy Çataloba’ya öğretmen olarak atandı. Çataloba’da bir ev kiralayarak, burada yaşamaya başladılar. O günlerde lipit gazlı üçlü ocaklar yeni yeni yaygınlaşıyordu. Yenilikleri kendi ölçüsünde takip eden babam, eve bir üçlü ocak almıştı. O günlerde annem biraz rahatsızdı. Arkadaşlarımla köy ortasındaki yolda volta atarken, eniştemin kardeşi Ekrem, bizim sokaktan eşekle çıkıp bize doğru geliyordu. İçime bir acı düştü, bu bizim ocağımızı eniştemlere götürüyor diye düşündüm. Arkadaşlardan ayrılıp dükkana geldiğimde tahminim doğru çıktı. İtirazıma, babam yarın Denizli’ye gidip yenisini alabileceğimi söyleyerek beni yatıştırdı.
Gün geçmiyordu ki; eniştem bir öğrenci, bir eşek gönderip evin eksiklerini bizden temin edip, kendi sülalesine davetler veriyordu. Belirli bir süre sonra annemin itirazları başladı. Babam biraz sabırlı olmasını öğütleyerek annemi ikna ediyordu. Bir gün annemi ikna edemeyip eşeği ve çocuğu boş göndermişler.
Bu olay evde konuşuldu, ablamın bize ziyaretinde annemin yaptığının doğru olduğunu ve evlerinde de sorun olmadığını söyleyince bizde büyük bir rahatlama oldu.
Babam her Denizli’ye mal almaya gittiğinde eve bol miktarda sebze ve meyve alırdı. O gün babam Denizli’den döndüğünde, ablam bizde konuk du, akşamda olmak üzereydi. Malları indirir indirmez otobüs garaja girmeden, beni ve ablamı otobüsle Çataloba’ya gönderdi.
 Ablamda anahtar olmadığı için anahtarı almak için okula gittim. Eniştem ve okul müdürlüğünü de yapan Durmuş abi sınıf a motosiklet tamir ediyorlardı. Hoş geldin bile demeyen eniştem, anahtarın yerini zorlukla söyledi. Çok büyük bir moral bozukluğu ile eve gelip, ablama belli etmemeye çalışarak, anahtarın yerini söyledim ve eşyaları eve koyar koymaz, babama yardım edeceğim gerekçesiyle  oradan ayrıldım.
Malları raflara yerleştirirken babamın neden moralin bozuk sorularını, İsmet İnönü’nün ölüm haberine üzüldüğümü açıklayarak geçiştirdim.

                           ABLAMIN KAVGA EDEREK EVE DÖNMESİ

Eniştemlerin köydeki evlerinde, Babasının ablamı haksız yere eleştirmesine eniştemin de katılması üzerine o güne kadar sessizliğini koruyan ablam; tüm yaptıkları yanlışları bir bir saydıktan sonra enişteme, beni babamlara götür der.
Ablamın; eve gelip merdivenin  oturamagına oturup, hıçkıra hıçkıra ağlamasını ömrüm boyu unutamıyacaktım.
Babam; her zamanki olgunluğu ile ablamı, beni ve annemi teskin etti. Yaptıkları hataları anlayıp, pişmanlıklarını anlayınca kadar bu evin ablamın evi olduğunu, çocuğunu, babasının yokluğunu çektirmeden, burada büyüteceğini ablama anlattı.
Uzun süre ayrı kalan ablamların konusu; bizim her sofrada, her sohbet de konumuzdu. Bu konuyu unutma teklifim; babamın konuşulmadan gizlenen sorunların, hastalık nedeni olacağı söyleyerek, hiçbir zaman rağbet görmedi. Sık sık eniştemin halası ve ebesi dükkana ve/veya eve gelerek bize haberler getiriyorlardı.
Köyün imamı Ramazan hocanın devreye girmesi ile kırgınlık sonuçlandırılarak, birliktelik tekrar sağlandı. Yeğenim öksüz doğmadı.   

                    KAMURAN’IN DOĞUMU

Ablam gece sancılaştıgı için babamlar, amcamların otobüsü ile hemen ablamı Denizli Devlet Hastanesine getirmişler. Sabaha karşı sağlıklı olarak KAMURAN doğuyor. Ben  Haziran dönemi sınava girmek için Denizli’de teyzemlerde kalıyordum. Babam, müjde vermek için oraya geldiğinde, beklediğim ders sayısı konusunda söylediğim yalan ortaya çıktı. Babam ilk torununa kavuşmanın sevinci ile pek üzerinde durmadı.

                   ENİŞTEMİN ALMANYA’YA GİDİŞİ

İki çocuğu olan babamlar; benin okuyup gurbete gideceğimi, ablamı öğretmen olan enişteme vererek, onların köyde veya yakın bir yerde görev yapacağını düşünüyorlardı. Öğretmen arkadaşı Durmuş abi, işçi olarak Almanya’ya gidince eniştem de, Almaya’ya gidiş yollarını araştırıyor. Ancak öğrenci olarak gidebileceğini öğreniyor. Halasının oğlu Mehmet abinin aracılığıyla önce öğrenci olarak Almanya’ya gidiyor, sonra işlerini ayarlayarak öğretmen olarak çalışmaya başlıyor.

                 ABLAMLARIN ALMANYA’YA GİDİŞİ

Eniştemin, Almanya’da işlerini ayarlayıp, çalışmaya başladıktan sonra ablamları Almanya’ya çağırması, babamlar da büyük hayal kırıklığı yarattı. Kızlarının yakınlarında olacağı düşüncesinde olan babamlar; önce karşı çıkma eğilimde idiler, ama ablam, benim yerim eşimin yanı deyince, günün koşullarına uymanın kızı ve torununun daha hayrına olacağı kanısına vardılar. böylece gitmelerine onay verildi.
Ablam ve Kamuran’ın işlemlerini Şeref’le beraber hazırlayıp, gitmeleri için gerekli bürokratik işlemleri tamamladık. Babam sorunsuz olarak İstanbul’dan ablamları uçakla Almanya’ya uğurladı.

                     İSTANBUL’DA ÜNİVERSİTE SINAVI

Zeki “sivri” İstanbul’da makine mühendisliğinde okuyor ve evde kalıyordu. Arkadaşları yaz tatili için memleketlerine gittiğinden, Ali “şişko” ve beni sınavdan bir ay önce İstanbul’a davet etti. Ailelerimizi orada sınava daha iyi hazırlanacağımızı ikna ederek İstanbul’a gittik. gündüzleri “sivri” okula giderken biz kah ders çalışıyor, kah haytalık yapıyorduk. Akşamları zaman zaman Elektrik Mühendisliğinde okuyan Yalçın Çevik’inde katılımı ile İstanbul’un altını üstüne getiriyorduk.
Turist Ömer Şov:
Sadri Alışık’ın sunduğu, zamanın en ünlü şovuna gitmek için biletleri alıp salona girmek istediğimizde, “damsız girilmez” yasağı ile karşılaştık. Sivrinin tüm girişimlerine karşın bu anlamsız yasak yüzünden böyle güzel gösteriyi izleyemedik.
Seks Filmi Seyretme:
Bir Pazar günü tesadüfen Sivrinin birkaç arkadaşı; ellerinde 16’lık film makinesi ve filmlerle eve geldiler. Seks filmi seyredip, etmeyeceğimizi sorduklarında, hemen kabul ettik. Çünkü bu konu da, benim ve Şişko’nun ilk milli olmasıydı. Uygun odanın perdeleri kapatıldı, filim makinesi kuruldu, bir, iki, üçüncü film bir çırpıda; hiç sansürsüz, tüm açıklığı ile seyredildi. Filmleri ikinci kez izleme önerisi ilgi görmedi. Önemli bölümlerinin hızlı bir şekilde izlenmesi ise, sadece bir arkadaş dan yanıt bulduğundan, vazgeçildi.
Sivri’nin Sigara Koleksiyonu:
Biz gelmeden önce bizim ne halt edeceğimizi bilen Zeki, sigara koleksiyonunu bir valize indirmiş ve üzerini de iç çamaşırları ile kapatmış. Şişko, Sivri’nin çamaşır alırken gördüğü koleksiyon sigaraları çaktırmadan içip, boşalan kutularını yerine koymaya başladık. Kırk, elli paket den oluşan koleksiyon neredeyse bitiyordu. O gün Zeki, bir tombalacı da çok değişik bir yabancı sigara gördü. Birkaç kez şansını denedi olmayınca, para ile satın almaya kalktı. Çok yüksek ücret ödemesine dayanamayarak neden bu kadar para ödüyorsun? diye sordum.  Belki koleksiyon yaparım deyince, fareler koleksiyonu yiyebilir dedim. Bir şeylerden işkillenen Zeki, almaktan vazgeçti ve eve gelip koleksiyonunu kontrol etti. Gördüğü manzara karşısında; şaka ile karışık bize sövüp, sayarak siniri giderdi.
Anneme aldığım İlk hediye:
Ailelerimizin bize tanıdığı fırsatı hiç de iyi değerlendirmediğimiz hazırlık döneminden sonra başarısız bir sınav geçirdik. Dönme günü gelmişti. Beyoğluna gidip “Çiçek Pasajı”’nda kafa çekmeye karar verdik. Pasaj çıkışı “Paşabahçe”’nin mağazasına; arkadaşlar annelerine hediye almak için girdiler. Hadiye alma olayı ile ilk defa karşılaşıyordum. Onlara mahçub olmamak için bende, anneme hediye aldım.
Hediyeyi anneme verdiğimde, belki yaşamında ilk hediye alan annem; ne gereği vardı oğlum, keşke buna verdiğin parayı kendine harcasaydın derken, gözünden bir, iki damla yaş dökülüyordu.

                    FERHAT KAYHAN’LA EVDE KALMA

İstanbul dönüşü babam; artık senin bu beklemeli durumun kabak tadı verdi, Matematik dersinden mutlaka ders alıp, Eylül sınavlarında bu okulu bitirmelisin dedi. Ders almama gerek yok itirazımı babam kabul etmeyince, evde yanına bir kişi alabileceğini söyleyen Ferhat ile anlaştım. Eve; bir yatak, yorgan getirerek yerleştim. Babamdan kurs parasını alarak kursa kayıt yaptırmadım. Ev avlu kapısından girdikten sonra beş, altı odadan oluşuyor. Her odada iki üç kişi kalıyor, ortak bir tuvalet vardı. Banyo hak getireydi.
Diğer odalarda kalan arkadaşlar bir odada toplanıyor, geyik muhebbetleri ile gülmekten kırılıyorlardı. Ben akşam üstü hava biraz serinleyinceye kadar biraz ders çalışıyor, sonra sıkıntıdan patlıyordum. Ferhat beni arkadaşlarla tanıştırmadığın dan onlarla ilişki kuramıyordum. Sıkıntımı gidermek için sık sık tuvalete gidip, avlunun ortasındaki çeşmede duş alıyordum.
Benim şortla ortalarda dolaşmam, onlarla ilişki kurmamam arkadaşların garibine gidip bu adam nasıl biri? diye Ferhat’a sorduklarında; okul hayatını pansiyonda geçirdiğinden, burnu biraz havadadır diye yanıt vermiş. Onlarda; bir fırsat yaratıp, döverek burnumu sürtmeye karar vermişler.
O gün tuvalete gittiğim de doluydu. Geri dönme yerine orada bekledim. Çıkan arkadaşla göz göze geldiğim için selamlaştık. Arkadaş tuvalet sonrası işin yoksa bekleriz dedi. Sevinçle tuvaletimi yapıp, odalarına uğradım. Beni büyük bir müsafirperlikle buyur ettiler. Dereden tepeden konuşmaya başladık. Değişik sınıflarda okuyorlardı, eylül sınavlarına hazırlanmak için buradaydılar. İkindiye doğru büyük bir yağmur yağdığı için akşamüstü buluştugım arkadaşlara gitmedim. Konuştukça birbirimizi sevdik, akşam birlikte sinemaya gidip dönerken bana çok sinir olduklarını ve dövmeye karar verdiklerini açıkladılar.
Annemin Sürpriz Ziyareti:
Babamlar tek matematik takıntım var biliyorlardı. Bu nedenle matematik sınav tarihini son sınavım Astronomi sınavı tarihini söylemiştim. Bu ara Matematik sınavına girip geçmiştim ama, yalanım bir daha ortaya çıkmasın diye babamlara müjdeyi verememiştim.
Arkadaşların odasında gırgır şamata devam ederken, Şeref’le annem geldi. Çok şaşırdım! Annemi buraya geleceğini hiç düşünmüyordum. Odama geçip, merakla annemin niye geldiğini sordum. Annem şu açıklamayı yaptı: Üniversite sınavında başarısız olduğumu, moralimi bozmama mı, eğer liseyi bitirirsem özel okula göndereceklerini söyledi.
Çok pahalı olduğunu, bizim ekonomimizin bunu kaldırmayacağını söyledim. Annem; merak etmememi, her şeyi babamın hesap ettiğini, ablamın da sevinçle bu kararları desteklediğini anlattı.

                      MAHMUT’UN BABASININ ÖĞÜDÜ

Astromi sınavı sonucunu öğrenmek için gittiğimde, Mahmut, babası ile sınava girmek için bekliyordu. Mahmut sınava girince; ben sonucu, babası Mahmut'u beklerken dereden tepeden konuşuyorduk. Ben tembelliğimizi kamufle etmek için; okulu bitirsek ne olacak?!, Üniversiteye girmek bir dert, bitirince iş bulmak ayrı dert dedim.
Amca; sizin göreviniz okulu bitirmek, sonrası zamana kalan şey, yarın karşınıza bir fırsat çıktığında keşke liseyi ve/ veya üniversiteyi bitirseydim dediğinde zaman çoktan geçmiş olacak. Keşke de hiçbir işe yaramayacak dedi. O an bana, bu öğüt hiçbir şey ifade etmemişti. Zaman içerisinde altın değerinde öğüt olduğunu anladım.

             ÖZEL YÜKSEK OKULA KAYIT

Liseyi bitirip, mezuniyet belgesini alarak köye geldiğimde; bizimkilerin sevincini anlatmaya kelimeler yetmiyordu. Heyecan geçtikten sonra, annem ve babama özel yüksek okullar hakkında topladığım bilgileri verdim. İzmir’de gazetecilik yüksek okulunun parası, bizim bütçemize en uygun olduğunu söyledim. Babam doğru dürüst bir okula git, parayı düşünme, ben hesabımı yaptım: birinci yıl için para hazır, ikinci yıl koyunları satacağız, üçüncü yıl hüğük yandaki büyük tarlayı satacağız, dördüncü yılda da dükkanın sermayesi kullanıp, dükkanı devredeceğim. Sen okulu bitirdikten sonra ben, kendime sermayesiz bir iş ayarlarım dedi. Tüm itirazlarımı dikkate almadılar, parayı düşünmeden benim için en uygun okulu seçmemi istediler.
O günlerde yalnız Kimya Mühendisleri Odası, özel okul mezunlarını odaya kabul ediyordu. İzmir’deki özel okul fiyatları İstanbul’dakilere göre daha pahalıydı. Yakın Doğu Yüksek Okulunun Kimya Mühendisliği bölümü, en ucuzu olduğundan buraya kayıt yaptırmaya karar verdim.

                 ASKERLİK CELBİNİN GELMESİ

İzmir’de Yakın Doğu Yüksek Okulu; gerçekten bir üniversite düşüncesiyle kurulmuştu. Patronu, herkesin başarılarını kabul ettiği “Özel Türk Kolleji'nin sahibi Bahattin Tatiç’di. Okul çok geniş arazi üzerinde, şehir dışında, Çeşme yolu üzerindeydi. Her okul için dört katlı birer bina, kız ve erkek öğrenciler için ayrı, ayrı yurt binaları, hem gündüzlü hemde yatılı öğrencilerin yararlandığı lüks yemekhane ve kantini vardı. Öğrenci işleri ve idare binası ayrıydı.
Böyle bir okula tesadüfen kayıt olmanın sevincini yaşayıp, okulun açılmasını beklerken; amca oğlu deli Mehmet’in, beni askerlik celbini vermek için jandarmanın beklediğini söylemesi, bizim, korku ve hüzüne bogulmamımzı neden oldu.
Kısa sürede kendini toparlayan babam; Mehmet’e evde yokmuş de, diyerek onu gönderdi. Benimde köyün dışına çıkmamı istedi. Yemeğimi bitirmeden kırana çıkıp, jandarmanın arabasının köyden ayrılmasını bekledim. Jandarma köyden ayrıldığında, köyün otobüsü de Denizli’den dönmüştü. Babam, Hamza abi ve ben dükkanda durum değerlendirilmesi yaptık. Karar: kimseye görünmeden okula gidip, kayıtlı olduğumu gösteren belge getirmekti.
Sabah köyün dışında otobüse bindim, inzibatlara yakalanmamaya dikkat ederek, en kısa yoldan ve en hızlı şekilde okula ulaştım. Danışmadaki sekretere kiminle görüşmemi soracakken, arkamdan bir ses: hayrola Mesut Eski diyordu. Korku ile geri döndüğümde kırk yaşlarında, sonradan öğrenci işleri genel sekreteri olduğunu öğrendiğim, hiç tanımadığım bir beydi. Çekinerek derdimi anlattığımda, ne korkuyorsun, iki yıllık askerle ilişkin olmadığını gösteren belgen var dedi ve sekreterden aldığı A4 kağıda bir dilekçe yazarak bana imzalattı. Bunu ilk gördüğün postaneden postala, okulun açılış gününde okula gel diyerek beni uğurladı.
Kuş gibi hafifleyerek dilekçeyi postaya verip, hemen köye döndüm.      




                     




Hiç yorum yok:

Yorum Gönder