"LİSE ÇAĞI
ANILARIM" LİSEYE HAZIRLIK
Orta okulu bitirip liseye gireceğim yıl, Sanat okulu ve
Ticaret Lisesine yeterli öğrenci kayıt yaptırmadığı ve Lisede yığılma olduğu
için, Liseye giriş sınavla idi. Sınavı kazandıktan sonra, Lisenin orta
bölümünden mezun olanların Liseye kaydı için yalnız dilekce vermeleri yetiyordu.
Okullar açıldıktan bir hafta sonra, sınavı kazanamayanlar da Liseye kayıt
yaptırdılar.
Liseye kayıt oldum, babamları kalacak yer sorunu
düşündürüyordu. Babaannem yaşlıydı, anneannem de, dayımların ona daha fazla
ihtiyacı olduğu için gelemeyecekti. Babamın amca oğlunun çocukları, Denizli’de
kaloriferli iki binadan biri olan “pansiyon”’da kalıyorlardı.Babam bir taraf dan
oranın ücretini nasıl karşılarım? diye hesaplar yapıyor, öte yandan da pansiyona kayıt
yaptırmak için gereken torpili nereden bulurum diye düşünüyordu. Bir akşam üstü
babamın amca oğlu Mustafa(koca buba) amca; kayıt için torpil bulduğu müjdesini
verdi. Annem ile babam kafa kafaya vererek epey hesap yaptılar, sonunda zaten
alt seviyede olan yaşam standartlarından biraz daha kısarak, babam dükkan da
kalış süresini biraz daha uzatıp, annen de kır işlerini daha da fazla kendi
yaparak beni, yatılı okutmaya karar verdiler. Ablam da bu karara canı gönülden
katıldı.
Pansiyon için gerekli karyola, yatak, yorgan, ikişer kat
çarşaf takımı, pijama v.s. alındı.
Lisede yatılı okumak için her şey hazırdı. Benim, annemin,
babamın; köyün zenğinlerinin bile cesaret edemedikleri fedakarlıklarını, boşa
çıkarmamam gerekiyordu.
PANSİYONDA BABAMIN HAYAL KIRIKLIĞI
Öğleyin derslerimiz bitiyor, saat on üç de öğle yemeği
yeniyor, saat on altı otuzda mütalaa başlayıncaya kadar serbest zamandı.
Okullar yeni açıldığı için yazılı ve sözlüler henüz başlamamıştı.
O zaman Denizli’de var olan iki kışlık sinemadan biri olan
Cem Sineması genelde Türk filmleri oynatırdı. Matine saat on dört otuzda başlar,
on altı yirmi gibi biterdi. Biz koşarak veya hızlı yürüyerek mütelaa ya yetişir dik.
O gün film arasın da(antrakt); bir arkadaşım pansiyona
babamın geldiğini ve beni beklediğini söyledi. Babamın bu saate kadar
beklemeyeceğini düşünüp, filmden de ayrılmak istemediğimden film bitinceye kadar
pansiyona dönmedim. Aksilik filmde uzundu, kan ter içersin de koşarak pansiyona
geldiğim de babam dışarıda bekliyordu.
Hoş geldin diyerek elini öpmeye yaklaştığım da; sinirli
olarak biz seni sinemalar da sürtsün diye gönderdik, aferim görevini tam
yapıyorsun diyerek, elini vermeden, oradan ayrıldı.
İçeriye girdiğim de belletmen öğretmenden yediğim zılgıtı
hissetmedim bile.
Ertesi gün okuldan çıkar çıkmaz, yemeği bile yemeden garaja
koştum, otobüs hareket etmek üzereydi. Babamdan özür diledim, derslerin daha
yoğunlaşmadığı için sinemaya gittiğimi söyledim. Babam beni hemen af etti ve
çok sevdiğim köfte yemem için para verdi.
FİZİK ÖĞRETMENİ İLHAN AKŞİT’İN DAYAĞI
Çok dayak atması ile ünlü fizik öğretmeni İlhan bey
dersimize gireceğini duyunca, üzülmüştük. Çünkü büyük sınıflardaki abiler,
nasıl dövdüğünü ballandıra ballandıra anlatırlardı. Ders yılı ilerliyor ama
öğretmenimiz kimseyi dövmediği gibi sert de davranmıyordu... O gün, yılın ilk ödev kontrolünü yapıyordu, ben de
aksilik fizik defterimi pansiyon da unutmuştum. Ödevini yapmayanları tahtaya
kaldırdı, niçin yapmadıklarını? soruyor, aldığı yanıtlara göre, öğütler vererek
sıralarına geri gönderiyordu. Sıra bana geldiğinde, ödevimi yaptığımı, ancak
defteri getirmeyi unuttuğumu söyledim. Ödev yapmamak suç, ama yalanın arkasına
saklanmak daha büyük suç diyerek beni sert bir şekilde uyardı:" Yalan
söylemediğimi, izin verirse beş dakika içerisinde pansiyondan getirip, gösterebileceğimi"
söyledim. Pansiyonda kaldığımı öğrenen öğretmenim, sınıfa dönerek; "bu
arkadaşların hangi şartlar da okuyorlar; kimi, sabahın ayazın da köyden gönderilen ekmeği, odunu almaya
garaja gidiyor, kimi, buz gibi odalarda ders çalışıyor, kiminin de, sıcak yemekleri
yok. Beyimiz sıcacık kaloriferli bina da, yemeği hazır, devletin her türlü
konforu sunduğu yerde, defterini getirme zahmetinde bile bulunmuyor"
diyerek haşlıyordu. Ben, benim parasız
yatılı olduğumu düşündüğünü sanarak, sakinleşmesi için paralı yatılı olduğumu
söylemem, öğretmenimin yeminini bozdurdu. Yılın ilk dayağını, tahtaya çizim
yapmakta kullandığı pergelle, beni eşek döver gibi döverek gerçekleştirdi.
KİMYA DERSİNDE SÜRPRİZ
Lise bir de kimya dersimize Doğan Toker giriyordu. Dersleri
genellikle laboratuvar da yapar, kırk dakika nutuk çeker, teneffüs saatinde
ders anlatırdı. Birinci dönem sonu yaklaştığı için, pansiyonda mütelaalar
gevşemişti, ama o akşam “killing” lakaplı İlhan Katmer nöbetçiydi. Ne yapacağı
belli olmayan “Killing”in nöbetinde, sakata gelmemek için masa arkadaşım Sabahattin’in
kimya defterinde, atom konusu dikkatimi çektiği için biraz göz attım.
Kimya dersimin not ortalaması zayıf . O gün sınıf da ders
yapan öğretmenimiz, durumu kritik olan öğrencileri kurtarma sözlüsü yapmak
için tahtaya kaldırdı. Normalde her sınıf da altmış, altmış beş öğrenci olan okulumuz
da; sınıf yetersizliği nedeni ile
erkekler tuvaleti bina dışına çıkarıp, küçük bir sınıf kazanılmıştı. Bizim sınıf kırk kişilik di . Yirmi iki kişi tahtaya kalktı. Ani bir kararla öğretmenim beni de yirmi üçüncü kişi olarak
tahtaya çağırdı.
Karneme zayıf geleceğinden emin olduğum için, sakin sakin en
arkada sıramın gelmesini bekliyordum. Her arkadaşa iki veya üç elementin
sembolünü ve değerini soruyor, aldığı cevaba göre notlarını verip, yerlerine
gönderiyor, Benim önümde, iki arkadaş kalmıştı ki, soru, atomun yapısını anlat
diye değişti. Her iki arkadaş da anlatamadılar. Sıra bana gelince, makineli
tüfek gibi anlamaya başladım ve zil çaldı. Öğretmenimiz dosyalarını acele ile
toplayıp laboratuvarın yolunu tutdu. Karnede notum altı idi.
İkinci dönemin ilk haftaların da aynı soru ile tekrar sözlü
oldum, bu sözlüden aldığım not da ikinci dönemin karne notu oldu.
EDEBİYAT
ÖĞRETMENİ İLE TAKIŞMA
Öğrencisi az olan sınıflar tembel öğrenciler için şansızlık oluyor. Benim lise birdeki
sınıfım öyle bir sınıfdı. Edebiyat öğretmenim, beni sözlüye kaldırdı. Türk edebiyatını sordu.
Ben de tüm kara tahtayı kaplayan ana dalları ve alt dallarını şema halinde
çizdim. Aferim alacağım umudu ile sınıf ve öğretmene döndüm, öğretmenin tamam mı?
sorusuna evet cevabı verdim. İyi incele, yanlışın var yanıtı ile karşılaştım.
Şöyle bir tahtaya baktım, incelemeden ve kendime güvenle "doğru eksik yok"
dedim." Yapacağın bir düzeltme yoksa yerine otur" dedi. Sen göster de
yanlışımı öğreneyim diye ukalalaştım. Oturmamı tekrar isteyince, "sınıfa
yanlışım var mı?" diye sordum. Sınıf,
öğrenci dayanışması gereği yok diye bağırdı. Öğretmenime, gördün mü? diye ima
ile baktığım da,öğretmen; hızla tahtaya geldi ve gösterdi: Türk böylemi yazılır
diye bağırdı. Tahtaya baktığımda “Tük Edebiyatı” yazmış olduğumu gördüm. Gayet
pişkin ve ukalaca "bir “r” harfi için bu kadar tantana yapılır mı?"
diyerek yerime oturdum.
Zilin çalması ve öğretmenimin olgunluğu ile sorun bu günlük
kapandı.
PANSİYON YEMEKLERİNİN ELEŞTİRİSİ
Kompozisyon dersinde gördüğümüz; hayvanları, bitkileri v.s.
konuşturarak hiciv yapma konusunda, birer mektup örneği yazmamız ödev olarak
verildi.
Ödevlerimi düzenli yapmamama rağmen, Edebiyat sözlüsünde
takıştığım öğretmenin, kompozisyon dersinde ödevi okumamı ister düşüncesi ile:
pansiyonun yemeklerini eleştiren bir kompozisyon yazdım. Ders de, birçok
arkadaş dan ödevlerini okumalarını isteyen öğretmenim, çok istememe karşın, bana
okutmadı.
Yemek hanede çıkan yemeklerin malzemelerini iki gruba
ayırarak, kendi aralarında futbol maçı yaptırıp, her iki grubun antrenör ve
kaptanları maç öncesi ve sonrası verdikleri demeçlerle; yemekhanenin kötü
hijyenini, yemek kalitesini ve miktarını eleştiren kompozisyon ödevimi, teneffüs
de arkadaşlarıma okudum. Onların teşviki ile okulun duvar gazetesinde
yayınlandı.
İki gün sonra yazı duvar gazetesinden indi, ben disipline
gittim.
Disiplin kurulunda; amacımın: pansiyon yönetimini eleştirmek
olmadığını, öğrendiğim fabl konusunu uygulamak olduğunu söyleyerek, ceza
almadan kurtuldum.
ALMANCA YAZILISI
Lise de, standart derslerin yanında, Almanca, Fransızca,
Resim ve Müzik derslerinden birini seçmeli ders olarak alıyorduk. Orta okulda
üç yıl okuduğum, bir yaz boyunca da özel ders aldığım İngilizce’den sanki bir
şey öğrenmiş gibi yardımcı ders olarak da Almancayı seçtim.
İlk yazılı da, köylüm ve akrabam olan Recai ile
yardımlaşmaya karar verdik: Recai sürekli bir kelimeyi soruyor, bende fısıltı ile
cevaplandırmaya çalışırken, öğretmen "ne oluyor? orada" deyince,
Recai korkudan bana kelime soruyor dedi. Yazılı kağıdımı alan öğretmen sıfırı
bastı.
Üç yıl boyunca almanca dan hep bütünlemeye kaldım ve Almanca
öğrenme hayalimde böylece suya düştü.
ŞAKİR BEYE NARGİLE SİPARİŞİM
Pansiyonda her akşam bir belletmen öğretmen bulunurdu. Şakir
bey hariç hepsi derslerimize giren geç, bekar öğretmenlerdi. Şakir bey hem
belletmenlik yapıyor hemde pansiyonun genel yöneticisiydi, derslere girmezdi.
Şakir bey belletmen olduğu günler de, pansiyonda genellikle
disiplin zayıf olurdu: arkadaşlar masalar arası ziyaretlere çıkar, zaman zaman
itişip kakışma bile yaparlardı.
Yine böyle bir mütalaa saatinde ayaklarımı kalorifer
peteğine koyup, sandalyeye uzun yaslanıp; Yaşar Kemal’in “İnce Mehmet”ini
okuyordum. Arkamdan bir ses; "çay, kahve ister misin?" diye sorunca,
nargile rica edeceğim, dememle birlikte Şakir beyin davudi sesi gürledi:
utanmaza bak birde nargile istiyor.
HAMAM TASINA PİSLEME
Şakir bey genellikle mütalaa bitiminden on on beş dakika
önce iki mütalaa salonunun ortasındaki kapıya gelir, kapının iki kanadını da
açarak; "sizlere bu gün şu yemekleri hazırlattım afiyetle yiyin veya
sizleri on, on beş dakika önce bırakıyorum, yatmadan önce biraz sohbet
edebilesiniz" der. Biz de, var gücümüzle alkışlar ve "sağ ol hocam"
derdik.
Pazar akşamı ikinci mütelaadaydık, nöbetçi Şakir beydi.
Çok erken bir saate Şakir bey; kapının
iki kanadını da açtı, ellerini kıçına koyarak kapının kasasına yaslandı, üzgün
görünüyordu. Çok önemli bir şey açıklayacağı belliydi. Her iki salonun
sessizligini sağladıktan sonra, çok yüksek vakur bir sesle: "bu gün saat
on üç sıralarında içinizden bir eşek hamam tasına sıçmış" dedi. Salonlardaki
sessizlik yerini, bir anda gülme çığlıklarına bıraktı .
AYAĞIMIN ÇIKMASI
Lise birinci sınıf Şubat tatili nedeni ile köydeydim. Arkadaşlarla
Çıtlık’da maç yapmaya gittik. Çıtlık: yazın köylünün harman attığı, kış tatillerinde
bizim futbol oynadıgız, köyün kıyısındaki tepede, doğal çimle kaplı, adını;
bayramlarda salıncak kurularak gençlerin eğlendiği heybetli “çıtlık” ağacından
alan geniş ve düz alandı.
Kendi aramızda iki grup olarak maç yaparken, sağ ayağım kötü
burkuldu. Maçı bırakmak istemediğim için üzerinde durmadım. Sıcaklığı ile
rahatsız etmeyen ayak bileğimin, maçın sonunda şişmiş olduğunu fark ettim. Eve
gelirken de acısı dayanılmaz boyuta ulaşmıştı, normal ayakkabı ile top
oynadığıma kızacaklarını bildiğim için, merdivende karşılaştığım anneme bir şey
demedim. Merdivenden yukarıya çıkarken annemin aşağıya inmesini şakalaşarak engellemeye
çalışınca, annem; "işim çok, akşam oldu, çekil önümden" diyerek,
eliyle hafifçe itti. Sağlam ayağımla iki basamak atladım ve ayağım ayağım diye
bağırmaya başladım. İşini bırakıp, ayağımla ilgilenen annem, bileğimin şişmiş
olduğunu görünce telaşlandı. Hemen beni sırtına alıp kırık çıkıkçı Donguraklı Meryem teyzenin yoluna düştü.
Meryem teyze anlatılan olayla bu bileğin bu hale gelmesine
pek inanmadı ama üzerinde de pek durmadı. Bileğim onun deyimi ile yarım çıkmış
ve çıktıktan sonra da zorlanmış. Gerekli tedaviyi yaptı, birkaç gün üzerine
basmama mı tembihledi ve bizi gönderdi.
Akşam yemeğin de olayı öğrenen babamın, annemi çok sert eleştirmesine
dayanamadım. Burkulmanın gerçek nedeni anlatmak zorunda kaldım.
RECAİ’Yİ BİSİKLETTEN İTMEM
Yardımcı ders Almanca yazılısında Recai’nin davranışı nedeni
ile bu dersten bütünlemeye kaldım. Bunun acısını Recai’den çıkaracağımı, her
karşılaştığım da hissettirdiğim için beninle yalnız kalmamaya dikkat ediyordu.
Öğle sıcağında bisikletle köyün dışın çıktığını görünce, hemen evden
bisikletimi alıp arkasına düştüm.
Benim geldiğimi fark edince hızlandı, yakalamaya kararlı
olduğumdan ben de hızlandım. Yol kenarında yabani iğde ağaçlarım bulunduğu yerde yakaladım.
Geçmem için iğdelere yaklaşınca, bisikletinin arkasından tepikledim. Dikenli iğde
ağaçların içine düştü. Ben yoluma devam ettim.
Birinci yazılı da karşılaştığım bu olumsuzluğu, çalışarak
bertaraf etmem mümkünken, tembelliğimin suçunu ona atarak, yaptığım çok çirkin
hareket den, Recai şans eseri yara, bere almadan kurtuldu. Bu olaydan Recai’nin sorunsuz kurtulması ; beni ömür boyu
çekeceğim vicdan azabından korurken, onu da, bana karşı duyduğu suçluluk dan
uzaklaştırdı..
İLK İÇKİLİ TOPLANTI
Bütünlemeye kaldığım Edebiyat ve yardımcı ders Almanca’yı
Eylül dönemin de başarı ile vererek lise ikiye geçtim. Okulların açılmasını
bekliyoruz.
İyi avcı ve güreşçi olan Cici berberin Muzaffer; tavşan
vurmuş, annesiğil de köyün dışın da. Diğer
arkadaşları ile beni içkili akşam yemeğine davet etti.
Babamdan hem izin, hemde şarabın yanında yiyecek çerez
aldım. Yemekte Muzaffer, kardeşi Aliihsan, macuncunun Durmuş, Hasan Ali ve ben
vardım. Ben zemzem suyu içtiğim için şarap içmedim. Çekingen davranıyorum diye
tavşanın en güzel etlerini bana veriyorlar, aynı zamanda vesikalık fotoğrafları
kurşun kalemle büyüterek, ressamlık yapan iki kardeş gelecek planlarını
anlatıyorlardı...
Yemek sonrası yürüyüşe çıktık, hiç kimsede sarhoşluk
belirtisi yoktu. Evlerinin bulunduğu kıran tarafındaki yokuş dan musluk tepesine
doğru yürüyorduk. Alihsan hem geleceğini anlatıyor,hemde nasıl hızlı
ilerleyeceğini göstermek için koşmaya çalışıyordu. Benden daha deneyimli olan
arkadaşlar; onun sarhoş olduğunu, ayık olan benim ilgilenmemi istediler. Ben
onun koluna girerek hayallerini dinliyor, bir taraf dan da düşmemesi için
koşmasına engel olmaya çalışıyordum. Bazen elimden kaçıyor, bazen de beraber yuvarlanıyoruz,
diğer arkadaşlar yardıma geliyordu...
Köyün dışındaki Sarı kuyusunda Alihsan’ın başına soğuk su
dökerek ayıltıp, evlerimize döndüğümüzde saat iki olmuştu. Annem meraktan
delirmiş, ikide bir babama gidip arama isteğine olumlu yanıt alamayınca dam
üstüne tüneyerek benim gelmemi bekliyordu. Kazasız belasız eve gelmeme sevinen
anam; tüm kızgınlığını unutup, sevecenliğiyle: "odan hazır, miden falan
bulanırsa leğen koydum, aşağıya inmeye çalışma, etrafın kirlenmesini de merak etme" diyerek, huzurlu
bir şekilde yatmaya gitti.
EŞEKTE İLK CİNSEL DENEMEM
Muzaffer’le onların Çataloba çayı kenarındaki bağlarına üzüm
toplamak ve gezmek amacı ile gitmiştik. Sepete üzüm toplarken, değişik
konularda sohbet ediyorduk. Muzaffer, "eşekle hiç cinsel temasın oldu mu?"
diye sordu. Hayır cevabı alınca, binerek gittiğimiz "eşeğin kancık
olduğunu, buralarda bizden başka kimsenin olmadığını, nasıl yapılacağını
anlatarak, deneyebileceğimi" söyledi.
Denemem de başarısız olduğum için çok mahcup oldum.
PANSİYONDAN AYRILMA İSTEĞİM
Pansiyon:belirli kuralları olan, belirli saatlerde girilip
çıkılan, ısınma, temizleme, çamaşır derdi olmayan, ailesi ile birlikte kalma
olanağı olmayan öğrenciler için o zaman da en ideal yerdi.
Kiralanan bir oda da birkaç arkadaşın birlikte kaldığı
yerler; bana, daha özgür geldiği için, babama pansiyonun pahalı olduğunu
gerekçe göstererek buradan eve çıkmayı önerdim. Babam, tek oda kiralıyarak
kalma fikrime; "oraların zorluklarını bilmiyorsun, hiç çamaşır, bulaşık
yıkayıp, soba yaktın mı? Yemek pişirmeyi bilirmisin?”diye beni sorgulayarak
isteğimi geri çevirdi.
DOKTOR SAİM BEYLERE GİTMEM
Doktor Saim Demirsoy ve ailesi; babamın Denizli’de oturan "İstanbullu"
lakaplı dayısının yakın dostlarıydı. Her yaz birlikte bizim köye gezmeye
geldiklerin de bizde kalırlardı.
Babamların, davetli olarak gittikleri akşam yemeğin de benim
olmadığımı gören Saim bey, benim niçin gelmediğimi sormuş. Pansiyonda
kaldığımdan gelemediğimi öğrenince, nöbetçi öğretmenden, onlara gidebilmem için
izin vermesini rica etmiş.
Nöbetçi öğretmen: yeni mezun, çok zeki, dört yılık okulu üç
yılda bitirmiş matematik öğretmeni Ahmet Akğün’dü.
Beni belletmen odasına çağırdı, Saim beyi nereden tanıdığımı,
arayanın gerçekten Saim beyin olup olmadığını sorguladı. Sonra; ara yollara
sapmadan gidip, gelmemi ve en geç saat on da pansiyonda olmamı tembihledi.
Hala kafasında soru işareti vardı ki, tam kapıdan çıkarken, "Mesut
tersim boktur bilirsin bir yamuk yapıyorsan karışmam" diyerek bir kez daha
uyardı.
EDEBİYAT
ÖĞRETMENİ İLE TAKIŞMA
Lise ikinci sınıfın ilk ayındayız, lise birdeki “kadeş”
lakaplı aynı öğretmen Edebiyat dersimize
giriyordu. Bir önceki ders de öğrendiğimiz konunun tekrarını yaptırıyor.
Benden önceki birkaç arkadaş, soruyu bilememelerinin nedenlerini uygun bir
dille anlattılar. Ben, bilmiyorum deyince, henüz not defterleri çıkmadığı için
benim numuramı bir kağıt da yazdı.
Benden önceki ve sonraki bilemeyenleri ise kayıt etmedi. Bu olay; Edebiyatçı
bana yine taktı, ne yaparsam yapayım bu yılda bu ders den bütünlemeye kalacağım
ön yargısına kapıldım.
Yanlış düşünce! daha sene başın da Edebiyatı asmama neden
oldu. Ertesi hafta yine ders tekrarı yapılırken sıra bana geldiğinde, ukalaca
bilmiyorum dedim. Sinirlenen öğretmen; Zümrüt Özkardeş’i, öğretmenler odasından
not defterini getirmesi için gönderdi. Not defteri geldiğinde, "sen
önceden biri almışsın, şimdi ikinci biri alıyorsun" dedi. Pişmiş kelle
gibi sırıtarak, "ev yapacağın, bana mertek gerekli" dedim. "Sen
böyle devam edersen geçen sene ki gibi kurul da zor geçersin" deyince,
hemen "geçen sene kurulda geçmedim, bileğimin hakkı ile Eylül sınavın da
geçtim" dedim.
Benimle uğraşmanın bir anlamı olmadığı kanısına varan
öğretmenim, derse devam etti.
PENCEREDEN KİTAP ATMA
Yeni mezun biyoloji öğretmeni, masada oturarak ders
anlatıyordu. Birden yerinden kalktı arka sırada oturan Necat’tın yanına gitti.
Ne yaptığını sordu. Necat gayet sakin "babamdan gelen mektubu okuyorum"
dedi. Suçlu olmasına rağmen, sanki haklıymış gibi davranan arkadaşa kızan
öğretmen, Necat’tın kitabını defterini pencereden dışarı attı. Bir süre sonra
kitaplarını geri getirmesi için dışarı
gönderdi.
KÜRT MAHMUT
Mahmut; pansiyonda parasız yatılı öğrencilerden, çok
sempatik bir arkadaşımızdı. Babası Manisa’nın Demirci ilçesinde banka
veznedardı. Doğum yeri Kars olduğu için arkadaşlar arasında lakabı "Kürt’dü".
Türkçe öğretmeni, Mahmut’un hemşerisi Hıdır Deste o gün Pansiyon
da nöbetçi öğretmendi. Kollara açık oyla seçim yapılıyordu, Mahmut çamaşır
koluna aday oldu.
Sıra çamaşır kolunun oylamasına geldiğinde, Mahmut Yerğün’e
oy verenler elini kaldırsın denince, bir sessizlik oldu, herkes birbirine bu
kim? diye bakmaya başladı çünkü herkes onu Kürt diye tanıyordu. Hıdır bey sert mizaçlı, iri yapılı, haşmetli
duruşu ile bizim masanın hemen yanında, "bu arkadaşı tanımıyormusunuz?"
deyince, ortalardan bir yerden Kürt diye bir ses geldi. Bir anda eller
kalkarken, Hıdır beyin de gürlemesi duyuldu:" bu ne demek?, bu memleket de
sadece Türk var bu ayırım nereden çıkıyor? geçen nöbetimde, biri de bana Kürt
diye bağırıp kaçtı. Yakalasaydım, anasını Kürt’lere .....recektim!"...
Kafamızı öne eğip, gülmemek için var gücümüzle dudaklarımızı
ısırdık. Kazara kendimizi tutamayıp gülsek, kabak bizim başımızda patlayacaktı.
KİLLİNG’İN DEDİKODUSU
Yeni mezun, bekar, çok dövmesi ile ünlü matematik
öğretmeni İlhan Katmer’e Killing adını taktık. Öğretmenlerin lakabı genellikle
pansiyondan çıkıyordu.
Pansiyonda, gece
mütalaası yirmi otuzda biter, saat yirmi bir de, her kez onar kişilik
yatakhanesinde yatmış olmak zorundaydı. Aksi taktirde belletmen öğretmenden
zılgıtı yerdi. Karyoların beşerli iki sıra
halinde yerleştirildiği yatakhanemiz, kaloriferli, pencereler çift camlı
o günün koşulların da oldukça lükstü. Çünkü bu bina yapılmadan, yüz elli kişi,
sobalı bir koğuş da yatıyordu, dolapları okulun koridorlarındaydı. Yatakhane
girişinde her kişiye ait altlı üstlü birer dolabın bulunduğu ayrı bir bölüm
vardı.
Killing’in nöbetçi olduğu o akşam; bir arkadaş hariç hepimiz
işlerimizi bitirip, dokuzdan önce yataklarımıza girdik, ışığı söndürdük.
Söyleşimizin konusu; Killing’in, yeni mezun güzel türkce
öğretmenine aşıkdı: Herkes duyduğunu, gördüğünü, düşüncesini ballandıra
ballandıra anlatıyor.. Öyle kaptırdık ki saatin kaç olduğunu ve bir
arkadaşımızın yokluğunu fark etmedik.
Saat yirmi iki de kapı açıldı, ürkek adımlarla arkadaş içeri
girdi, "burada ne oldu?" diye korku ile sordu. Biz gayet rahat "hiç
bir şey olmadı, sohbet ediyoruz, sen nerelerdeydin?" dedik.
"Lavabodan çıkıp odaya gelecekken, Killing odaya girdi.
Beş dakika geç kaldığım için korkumdan o çıkıncaya kadar lavaboda bekledim"
dedi. "Ne yani, Killing bir saattir burada mı?!... diye gözlerimiz
korkudan çanak gibi açılarak" cevapladık.
Sabaha kadar ve daha sonraki günlerde, her an Killing bizi
çağırıp eşek sudan gelinceye kadar dövecek diye korku ile belledik ama bu konu
hiç açılmadı.
HALİL’LE YALAN
Halil dışarıdan tanıdığım, Beylerbey'li iyi bir arkadaş,
Edebiyat bölümünde okuyordu. 5 fen B de okuyan lisenin en güzel kızlarından birine aşıktı. Bu kız için
yanıp tutuşuyor ama kıza aşkını bir türlü gösteremiyordu, onunla bağlantı kurma
arayışları içerisindeydi.
Bir gün onu rahatlatma amacıyla, kendini tanıtan bir mektup
yaz, ben fizik laboratuvarına girip çıkarken onun cebine koyayım dedim. Bu
öneriyi hemen yapan Halil’in mektubunu pansiyonda arkadaşlarla okuyup hayli
güldük. Kızla, Halil çok ayrı Dünyaların insanı idi. Arkadaşlarla Halil’e umut
vermeye devam kararı aldık ve kızdan ona mektup yazıp, ev adresine gönderdik.
Halil sevinçten uçuyordu, çünkü kız, birbirlerini tanımak
için mektuplaşmayı sürdürmek istiyordu. O zaman, okula gelen mektupların okunduğu, eve gönderme durumunda, ailesinin eline geçer korkusu Halil’in sevinci, umutsuzluğa dönüştürdü. Hem onu mutlu etmek hemde
eğlencemizi devam ettirmek için, Halil’e mektuplarını, ilk mektup da olduğu
gibi kızın cebine koyayım fikrini önerdim. Bu onu sevinçten uçurmaya yetti.
Bu olay; pansiyonda eğlence kaynağımız olurken,Halil’den bol
ikramlar alıyordum...sinema, pastane v.s. ısmarlamaları gibi”.
Bu eşek şakası; yaz tatili başlangıcın da mektuplardan cesaret alıp, kızla konuşmaya kalkıncaya
kadar sürdü. Hayalleri yıkılan Halil; ilk karşılaşmamızda, çok buruk bir
ifadeyle, "aşkıyla alay etmemi ve onu kandırma mı bana hiç yakıştıramadığını"
söylediğinde, ne kadar eşeklik ettiğimi, unutmamak üzere anladım. Onunla, çok
seyrekte olsa, her karşılaşmam da, yerin dibine geçiyordum.
SAİT’TE ŞAKA
Sait; 5 fen C’de okuyan parasız yatılı, okulun en
çalışkanlarından olan bir arkadaştı. Bu arkadaş da Halil’in aşık olduğu kıza
aşıktı. Bir gün, Fizik laboratuvarı giriş, çıkışında tesadüfün kızla,
Sait’tin kapıda karşılaşmaları Sabahattin’nin aklına hinlik getirdi. Kızın, Sabahattin’de olan defterinden
yazısı taklit edilerek, bir mektup yazıp, Sait’tin sandalyeye astığı ceketinin
cebine bıraktık. Mektup; kızın, Sait’i çok beğendiğini, Cumartesi günü saat on üç
de belediye otobüs durağında buluşmak istediğini yazıyordu.
Olaydan haberi olan üç, dört arkadaş Sait’ti gözlemeye
aldık: cebinde mektubu bulan Sait, doğruca tuvalete gitti, rengi değişmiş
olarak çıktı, sabırsızlıkla Cumartesiyi bekledi. Özel yemeklerin çıktığı bu gün,
yemek saatini beklemeden pansiyondan ayrıldı.
Apar topar yemeğimizi yeyip, bizde belediye durağına gittik.
Sait bekliyordu. "Bu saatte niye durakta bekliyorsun?" sorumuza, "acil
pansiyona dönmesi gerektiğini" söyledi. Duraktan uzaklaşıp, tekrar durağa
geldiğimizde Sait’tin umutsuz bekleyişi sürüyordu. Bizim sık sık orada
dolaşmamız, Sait’ti uyandırdı, oyuna geldiğini anlayarak, bize küfürleri
sıraladı.
BAKİ DİRİK
Pansiyonun en çok çalışan ama dersleri sürekli zayıf olan
bir arkadaştı. Notları yüksek olan ve güzel defter tutan arkadaşların
defterlerini alır, her kez sinemaya, gezmeye gittiği, top oynayıp eğlendiği
saatler de O, defterlerdeki bilgileri kendi defterine aktarır, Mutelaa
saatlerinde başını kitap, defterden kaldırmaz, gece mutelaasından sonra ya
izinli yada kaçak gece yarılarına kadar ders çalışır, Öğretmenlerden duyduğu
sözleri kendi fikri imiş gibi yansıtıp, sürekli öğretmenlerin peşinde, not
dilenerek sınıfını geçerdi.
MÜDÜRDEN DAYAK
Lise ikinci sınıfı 5 FEN B, koridorun en sonundaydı. Sınıf
yokluğu nedeniyle koridorun sonu, camlı paravanla bölünerek küçük bir sınıf
yapılmış ve bir edebiyat kolu burada ders yapıyordu.
Matematik dersinde,
hava birden bozduğu için sınıf karardı. Sınıfın elekttirik açıp, kapatma düğmesi
dışarıda olduğu için, Ahmet bey "biri şu lambaları yaksın" deyince, en
arkada oturan Mahmut Yerğün fırladı... bir süre sonra, anahtarı bulamadım diye
geri geldi
Biraz sinirlenen öğretmen, "bilen biri şunu yaksın"
dedi. Bu sefer ben fırladım. Anahtar, 5 ED B ’nin kapısının yanındaydı, tek
anahtar iki sınıfın lambalarını sırayla açıp, kapatılıyordu.
Anahtarı çevirdim, edebiyat sınıfının lambaları söndü,
tekrar çevirdim, bizim sınıf yanmadı. Tekrarladıkça, edebiyat sınıfı yanıp,
sönüyor ama bizim sınıfın lambaları yanmıyor. Tam içeri girip lambalar arızalı
diyecektim ki, öbür sınıf da ders yapan müdür bey arkamdan gelip beni çağırdı.
Sorup, soruşturmadan tokatları patlatmaya başladı. Kapının ve camlı paravanın
camları, tokatın şiddetinden neredeyse kırılacaktı.
Kıp kırmızı suratla içeri girdiğimde, Ahmet bey "ne
oldu?" diye sordu. Müdür bey, der demez en arka sırada oturan Mahmut’un
tepesine çöktü ve pataklamaya başladı...
Teneffüs de, Mahmut anlattı: tekrar tekrar anahtarı açıp
kapatınca, müdür dışarı çıkıp; sizin sınıfın lambaları herhalde bozulmuş, teneffüs
de baktırın demiş...
O,içeri girdiğinde doğruyu söylemediğini anlayan Ahmet bey, Mahmut'u,
fiziksel olarak Mahmut’a benzediğimden müdür bey de beni dövdü.
KELEM
Sınıfımızda altı kız vardı, hepsi de birbirinden çalışkan ve ön
sıralarda oturuyorlardı. İkinci sırada oturan Melek’in “sivri” lakaplı Zeki’yi
asıldığını zant ediyorduk.
Bir gün ders de, arka sıralardan bana tepeşir atıyorlardı. Hızlı
atılan tepeşir, ben eğilince Melek’e çarptı. Melek birden "tepeşir
atıyorlar hocam" diye bağırdı. Öğretmem, "kim atıyor?" deyince,
Zeki Hisarlıoğlu tarafından geliyor dedi. Ayağa fırlayan Zeki, "nereden
biliyorsun? gördün mü?" diye bağırdı. Hemen öğretmenin araya girmesi ile
tartışma, büyümeden ders devam etti.
Bu olaydan sonra sınıf da Melek’in ve Zeki’nin yanında olanlar diye
iki grup oluştu. Kompozisyon dersinde, Necat’tın “kelem” adın da köpeğini
anlatan yazısı, tartışmaları doruğa çıkardı.
KÖYDE TİYATRO
Şubat tatilinde; Enver abinin önderliğinde, bir tiyatro
oyunu sergilemeye karar verdik. Ancak kız oyuncumuz olmadığı için oyun kızsız
olmak zorundaydı. İçinde kız olmayan
eser bulmakta çok zorlandık...
Sonunda “Akıl Taciri” adlı eseri; on beş günde hazırladık, “mevcut
giysilerimizi ters giyerek, çok basit aksesuarlarla v.s.”, bayanlara gündüz, erkeklere akşam olmak üzere
iki kez oynadık. Oynayanlar tüm olanaksızlıklara karşın bir iş başarmanın kıvancını
yaşarken, izleyen köylüler de, farklı bir gün yaşamaktan ve çocuklarının başarıları ile mutlu
oldular.
Şubat tatilinde, tiyatro oyunları iki üç yıl sürdü.
FERİDUN’NUN AŞKI
Feridun Kulaklı; bizin grubun, çalışkanı ve en ciddi kişisiydi. Sınıfımızdaki az sayıdaki
kızlardan Zümrüt Özkardeş’e aşık olmuştu. Bu aşk; uzun süre kendi iç
dünyasında, kızın hiç haberi olmadan devam ederken, ağzının sıkılığına inandığı Mahmut Şenol’a,
boş bulunduğu bir anda açılması ile bizim aramızda anında yayıldı.
Feridun'un bu gizli aşkı ile biz, ince ince dalga geçerken; asıl
branşı Coğrafya öğretmeni olan “Poyraz Osman" lakaplı Nazmi Kuspınar Sosyoloji dersimize giriyordu...
Kendine özgü garip davranışları olan öğretmenimiz sık sık söylediği: Haredot
tarihin babası ise ben de coğrafyanın anasıyım sözüyle tanınıyordu. Her üç konu
anlattıktan sonra mutlaka yazılı yapar, bu konulardan birini sorardı. Sınıfın
büyük çoğunluğu; yazılı öncesi, bu üç
konuyu ayrı ayrı yazılı kağıtlarına, soru yazılacak bölümü boş bırakarak
hazırlar, sınav sırasında kullanılan yazılı kağıdı, önceden hazırlanan uygun
kağıtla değiştirilerek öğretmene verilirdi.
Sınıfın çalışkanları bu yola baş vurmazlar, sınav sırasında
bildiklerini yazarlardı. Genellikle sonuçlar
üçle yedi arasın da gelirdi. Kazara sekiz alırsan hemen sözlüye
kalkardın.
Yazılı sınav sırasında öğretmenimiz kopya çektirmemek için sıraların üstüne
dolaşırdı. Bu sınav da ne olduysa, hiç kağıt değiştirmeye bile baş vurmayan, en
çalışkanlardan biri olan Zümrüt’ün yazılı kağıdını, kopya yaptığı gerekçesiyle
öğretmenimiz imzaladı.
Kağıtları uygun zamanda çaktırmadan değiştirip, öğretmene
teslim ederek dışarıya çıkan kopyacılar arasına ağlayarak Zümrüt’te katıldı.
Ne olduğunu anlatan Zümrüt’e, Feridun; davudi sesini dahada
kalınlaştırarak sanki bir oteride gibi, "hiç korkmayın size bir şey yapamaz"
dedi. Feridun’nun zaafını bilenler, birden kahkahayla gülmeye başladı.
Bilmeyenlerle, Feridun; herkesin niye güldüğünü anlamaya çalışırken,
hiç bir şeyden haberi olmayan Zümrüt ağlayarak bu hayta gruptan uzaklaştı.
COĞRAFYA SINAVLARI
Coğrafya öğretmenimiz aynı zamanda lise ikilerin müdür
muavini Yusuf Şahin’di. Yazılıları test usulü yaptığı için çok soru
sorardı. Sınav sırasında zaman kayıp etmemiz için soruları teksir makinesın da
çoğaltıp bize dağıtır, soru yazmak için zaman harcamazdık.
Sınıf mümessili olduğum için, sabahları sınıf defterini
almaya Yusuf beyin odasına mutlaka uğruyordum. Sınav olacağımız gün masanın üzerinde
buruşturulmuş kağıtlar gördüm. Bunlar, bizim bozuk çıkmış sınav kağıtlarıydı.
İki üç kağıt da neredeyse tüm sınav soruları vardı.
Hemen sınıfa gelip, soruların cevaplarını hayta gruptaki
arkadaşlarla bulup, yazılıdan yüksek not aldık.
Diğer yazılılar da dikkat çekmemek için daha az soru
yanıtlayarak, bir yıl boyunca hiç Coğrafya çalışmadan bu dersten karnemize
yüksek not geldi.
ORTA İKİNCİ SINIF ÖĞRENCİYLE KARŞILAŞTIRMA
Yusuf bey; bize Coğrafyayı sevdirmek için, detaya inmeden,
yaşamda gerekli olan kısımlarını öğretirdi. Yazılı notlarımız yukarıdaki
nedenlerle pek kötü değildi ama ders sırasında ve sözlüde başarılı olamıyorduk.
Yeni mezun “sinek karı” lakaplı oldukça zayıf ve kısa boylu
Coğrafya öğretmeni hem lise de hem de orta okul da girdiği sınıflarda kök
söktürüyordu: örneğin, tahta kaşığı ile
ünlü Konya’nın ilçesini, Fransa’da, Sen nehrindeki barajın ve
mühendisinin adını öğretiyor, sınavlarda yanıtını istiyordu.
Öğretmenimiz; bizi sık sık uyarmasına karşın, bizden gerekli
gayreti göremeyince, gelecek hafta orta ikiden bir öğrenci getirip, bizim
durumumuzu ne kadar kötü olduğunu
göstereceğini söyledi.
Ben şansıma güvendiğim için son ders de öğrendiğimiz Çekostovakya’yı iyice
çalıştım. Dersimize, pansiyondan tanıdığım, parasız yatılı, çok çalışkan
küçücük Mehmet Tavas’la gelen öğretmenimiz, dediğini yapmıştı. Not defterini
karıştırarak okudugu numara benimdi. En iyi bildiğim bir devleti anlatmamı
istedi. Sevinçle, önceden tahtada asılı Avrupa haritasından yerini bulduğum
Çekostovakya’yı bir güzel anlattım.
Sıra orta iki öğrencisine geldiğinde; asılı haritayı
indirdi, tahtaya komşularını da gösteren Çekostovakya haritası çizdi. Dağlarını,
ovalarını, nehirlerini ve önemli şehirlerini gösterip, idare şeklini, ekonomik yapısını anlatarak
benim beş dakikada anlattığım devleti, o yirmi beş dakikada anlattı.
Öğretmen sınıfa bana kaç vermesi gerektiğini sorunca
sınıf dan; yedi, sekiz, dokuz sesleri yükseldi. Eğer arkadaşınıza bu notları
verirsem, öbür arkadaşınıza ne vereceğim? diyerek bana üç verdi.
YALÇIN’LAR DA DERS ÇALIŞMA
Lise ikinci sınıfın bahar aylarıydı. Yalçın Çevik, birlikte ders çalışmak için beni, pazar günü
evlerine davet etti. Evleri; pansiyona
yakın Değirmen önü mahallesindeydi. Bahçe içerisinde iki katlı ahşap, şirin bir
binaydı. Bahçesinden sulama amacıyla kullanılan bir arık geçiyordu.
Temiz bir bahçede Yalçın kahvaltı hazırlamış, beni
bekliyordu. Nefis bir kahvaltıdan sonra ders çalışmaya başlayacaktık, ama o
zamanlar belirli kişilerde bulunan küçük transtörlü el radyosu, müzik yayınına
devam ediyordu. Yalçın neden başlamadığı mı sorunca, radyoyu göstererek "bunu
kapatmayacakmısın?" diye sordum.
Yalçın müzikle çalışmanın daha yararlı olduğunu anlatırken,
kültür farkını idrak etmeye başladım.
TEYZEMLERE GELEN MÜSAFİR
Yaz tatilinde Denizli’ye geldiğim için o akşam teyzemler de
kalacaktım. İkindiye doğru biz bahçede oynarken kalabalık bir aile eve geldi.
Bunlar, babaları İzmir’de polislik yapan bizim köylülerdi. Köy otobüsünü
kaçırdıklarından, teyzemlerde yatılı konuk olacakları anlaşılıyordu. Teyzem
eşiyle beraber İzmir’e gezmeye gittikleri için çocuk yaştaki Fatoş’a konuk
ağırlama görevi düştü.
Fatoş’un başarıyla hazırladığı akşam yemeği biter bitmez
Mehmet, Fatoş’a yardım ederken, müsafirlerin bizim yaşındaki oğlu ve küçük
oğluyla biz; sokakta oynamaya gittik, uzun süre sonra eve döndük...İzmir polisinin ünlü “Sarı
Mehmet”i olarak tanınan Mehmet amca, bizi soru yağmuruna tut du. Ben, Şeref,
oğulları çuvallarken Mehmet her soruyu eksiksiz yanıtladığı yetmiyormuş gibi
Mehmet amcayı hayrete düşüren fazladan bilgilerde veriyordu...
Gecenin ilerleyen saatlerinde, Mehmet amca kararını verdi:
bizlerden bir bok olmayacağını, ama Mehmet’in büyük adam olacağını yüzümüze
karşı söyledi. Zaten görünen köyde kılavuz istemiyordu.
KOŞU TAKIMI SEÇMELERİ
Lise son sınıfın ilk günleriydi. Okulun koşu takımı seçmeleri
yapılıyordu, birden yarışmaya katılmaya karar verdim. Spor ayakkabılarımızı bırakmak
zorunda olduğumuz dolap dan, bir arkadaş giydiği için yoktus. Bulabildiğim
en uygun ama birbirinden farklı spor ayakkabıyı giyerek seçme yarışmasına
katıldım.
Seçme yarışmasına katılan tüm yarışmacılar, okuldan üç
kilometre uzaklıktaki çamlığa gidip gelecekti. Çamlığa giderken çok rahatsız
etmeyen ayakkabıların solu, ayağımı öyle sıktı ki, çıkarıp, dönüşü çıplak
ayakla koşmak zorunda kaldım. Buna rağmen iki milli atletin katıldığı bu
yarışma da altıncı oldum, on beş kişilik okul takımına seçildim.
O yıl bizim okulla, Beden Terbiyesi Müdürlüğü arasında
sürtüşme olduğundan, sportif aktiviteler den yalnız 22 Aralık’ta yapılacak Atatürk kır
koşusuna katılınacaktı. Beden eğitimi öğretmenlerimiz; (Aliş ve Muhsin beyler)
bu yarışa çok önem veriyorlar, haftada üç gün antrenman yapıyoruz, antrenman
sonları ya beş altı adet akide şekeri yada bir avuç kuru çekirdeksiz üzümle besleniyorduk. Tüm
etaplardaki kupaları almamız için her şeyi yapıyorduk.
Ben üç kilometrelik etap da yarışıyordum. Sanat okulundan
yarışmaya katılan milli koşucu arkadaşın temposunu bozma görevi bana
verilmiş di. Görevimi yaptım ama gücümün üstünde performans göstermem
gerektiğinden ikinci kilometrede yarışı terk etmek zorunda kaldım.
Öğretmenlerimizin isteğini gerçekleştirdik, tüm etaplardaki
kupaları aldık. Bize ödül olarak öğretmenlerimiz; Orkul Pastahanesin de, bir akşam
pastalı, börekli ziyafet çektiler. Garson ne içeceğimizi sorduğunda, milli
atlet Mehmet İbanoğlu’nun işareti ile kola diye söyledim. Çünkü kolalar, garson
ayarlandığı için votkalı imiş.
TARİH SÖZLÜSÜ
22 Aralık Atatürk kır koşusu yarışma günü tarih dersinden
yazılı vardı. Ben izinli olduğum için ilk tarih dersinde sözlü olarak bu
eksikliğimi tamamlayacaktım. Yazılıda sorulan sorulara öncelik vererek
çalıştım.
"Çikilota" lakaplı tarih öğretmenimiz; dersin
başında beni sözlüye kaldırdı, tahmin ettiğim gibi yazılı sorularını soruyor,
bende tıkır tıkır cevaplandırıyorum ama iş isimlere geldiğinde takılıyordum.
Öğretmenim; ip ucu veriyor, olmuyor, kralların isimlerini açıkca söylüyor, ilk
seferde tekrarlıyorum ama sonradan ismi kullanmam gerektiğinde yine
unutuyordum.
Sınav sınavlık dan çıktı komediye dönüştü. Her ismi
hatırlayamam da öğretmen ip uçları ile hatırlatmaya çalışırken, sınıf gülmekten
yerlere yatıyordu.
ÇAMUR ŞEVKET
Şefket sınıfın pencere kenarında, en arka sırada oturan
sınıfımızın en muhlis öğrencisiydi. Tarih dersinin başladığında, hava günlük
güneşlikti, bir süre sonra hava birden karardı, şimşek çakıyor gök
gürlüdüyordu. Ders sonuna doğru Güneş yine ortaya çıktı.
Denizli’li nişanlısından
ayrıldığını bildiğimiz “Çikilota”; birden bu Denizli’nin havasına da tıpkı
insanları gibi güvenilmiyor dedi.
En arkadan" hocam Denizli’ler sana ne yaptı?"
diyen Şevket’in sesi duyuldu. Yeteri kadar esmer olan öğretmenimiz simsiyah
olarak, çamurluk yapma dedi.
O günden sonra Şefket'in adı “çamur Şefket”oldu.
MEHMET DURAN’NIN HASTALIĞI
Mehmet’le ilk tanışmamız orta birinci sınıfdayken yaptığımız
bir mahalle maçına dayanır.
Lise de hiç aynı sınıf da okumadık ama pansiyonda; hep aynı
yatakhaneyi, aynı çalışma ve yemek masalarını paylaştık.
Gece mütelaaasında Mehmet ateşlendi, belletmen öğretmenin
izni ile Devlet Hastanesine gittik. Nöbetçi doktor muayene etti ve ateşin
düşmesi için iğne yapılmasını söyleyerek odadan ayrıldı.
Hasta bakıcı hemen ortalıkta duran şırıngaya ilacı
dolduracaktı ki, halsiz duran Mehmet canlandı." Şırıngayı ve iğneyi
kaynatmadan bana vuramazsın, eğer benden önce yaptığın hastada mikrop varsa, o
mikrobu bana taşıyacaksın" diye itiraz etti. Hasta bakıcı "senelerdir
bu işi yaparım kimse böyle bir itiraz da bulunmadı" diyerek ilacı şırıngaya
çekmeye çalışırken, Mehmet nöbetçi doktora şikayete gitti.
Doktor; Mehmet’in haklı olduğunu, senelerdir yanlış uygulama
yaptığını söyleyerek, hasta bakıcıyı uyardı.
NEVZAT BİLAL’İN
KIRMIZI DONU
Nevzat'la pansiyonda aynı çalışma ve yemek masasında oturarak
tanıştık, üç yıl boyunca birlikteliğimiz sürdü. Pansiyon da, yeni gelen
ortaokul parasız yatılı öğrencilerine, liselilerden birer koruyucu abi
oluşurdu. Bizim bücürümüz Muğla’lı Mehmet Tavas’dı.
Lise son sınıf da Nevzat’ta koşu takımındaydı. Önceki senelerden kalan tek ipekli, sarı şeritli
kırmızı şortu kapmıştı. Herkesin gözü ondaydı, çünkü diğer şortlar sıradandı.
Nevzat bu farklılığı göstermek için yerli yersiz giyer
pansiyon da dolaşarak havasını atardı. Bu davranışın bizlerde yarattığı
kıskançlığı, Nevzat’la dalga geçerek gidermeye çalışıyorduk. Bu iş de de
Nevzat’tın kızmayacagı Mehmet Tavas’ı kullanırdık. Mehmet, bizim masaya
ziyarete geldiğinde bir işaretimizle, “domatesin çekirdeği kırmızı kırmızı,
Nevzat’ın donu da kırmızı kırmızı” nakaratına başlar, bizlerde keyiflenirdik.
DUVARA AYAKLARIMI
DAYAYARAK YATMAM
O gece nöbetçi öğretmen İlhan Akşit’ti. Ben işlerimi
zamanında bitirdim, yat zili çalmadan biraz arkadaşlara hava atma, birazda
yorgunluğumun geçsin diye ayaklarımı duvara dayayarak yatağa ters yattım. Gelen,
geçen arkadaşların bu nasıl yatış? sorusuna antrenmanda çok yoruldum, çabuk
dinlenmenin bir yöntemi, sizin aklınız ermez diye yanıt veriyordum.
Ters yattığım için İlhan beyin geldiğini göremedim ve onun,
bu yatış modeli yeni mi? sorusuna da, senin aklın ermez deyince, olan oldu.
YATAĞIN KAYIP OLMASI
Tak tak Niyazi’nin nöbetiydi. Lavabodan odaya döndüğümde,
benim yatak yok olmuştu. Arkadaşlara nerede benim yatağım diye sorarken, her
zaman geç kontrole çıkan Tak Tak Niyazi, bu gün zamanında kontrole çıkmıştı.
Telaşlanan arkadaşlar, karyolanın ancak yatak kısmını getirebildiler, hemen
yataksız üstüne yattım üzerime pikeyi yataksız olduğu belli olmayacak şekilde
örttüler.Öğretmenin, "bu ne hal?" sorusuna, "karyolanın ayağı
kırıldı, tamire götürdüm" dedim. İnsan gibi yatmıyorsunuz ki, size
karyolamı dayanır diye söylenerek öğretmen, odadan ayrıldı. Kazasız belasız
şakayı atlatan arkadaşlar, hemen sakladıkları yerlerden yatağı getirdiler.
Sabah kontrollerinde yatağı normal gören öğretmenimiz, beni mütelaa sırasında odaya çağırdı. Bu işin
aslını sordu. Konuşmam arkadaşları ele vermekti... Sustum. Çok sinirlenen
öğretmen, beni hem dövdü hem disipline verdi. Ben, bu konuda arkadaşlarımı
korumak için hiç konuşmadım. Çünkü ben nasıl olsa, her durumda dayağı
yiyecektim.
NEZİHE ŞAHİN’NİN UYARISI
İngilizce öğretmeni Nezihe hanım beni sever, dersle ilgimi
sürekli tutmak amacıyla, sık sık soru sorardı. O ders sorulardan kurtulmak,
aynı zamanda pencere kenarındaki arkadaşların, sıklıkla haklarında olumsuz
konuştukları barda çalışan iki kız kardeşi,evlerinin bahçesinde seyretmek için Çamur Şevket’in yanına oturdum.
Nezihe hanım sınıf defterini imzalarken, "Mesut yerinde
yok ama burada var gözüküyor" deyince," ben buradayım öğretmenim diye
arkadan" bağırdım. Oğlum ayak da bile orada zor görülüyorsun, yerine geç
demesi, benim planımı suya düşürdü.
MÜNAZARA
Kompozisyon dersinde, konumuz “münazara” idi. Öğretmenimiz
konuyu anlattıktan sonra, gelecek derste uygulama da “köy kalkınmasında okul mu?,
yol mu? daha önemli” konusunu
tartışacağımızı belirterek, konuşmacıları saptamaya başladı. Okul çok önemli diyen dört kişi hemen
belirlendi. Köy çok önemli diyen grup için benden başka pek gönüllü çıkmadı.
Öğretmen, beni görmezlikten gelerek dört kişilik ekip oluşturmaya çalışıyordu.
Zorlayarak üç kişi buldu. Dördüncü kişi çıkmaması üzerine, zorunlu olarak beni
de seç di.
Okul çok önemli diyen grup sınıfımızın hem çalışkanları hem de
bürokrat ve zengin aile çocuklarıydı, işi ciddiye aldılar teneffüsler de, okul
çıkışlarında bir araya gelip konuyu çalıştılar. Zoraki bir araya gelen bizim
gurup, münazara saatine kadar pek oralı olmadı, başlamadan önce sadece
konuşmacı sırasını belirledik.
İki saat üst üste teneffüse çıkmadan yapılacak münazara da,
her konuşmacının on dakikalık konuşma süresi vardı. Her grup, kendi
arkadaşlarından zaman alıp verebilecekti. Kura sonrası ilk konuşma karşı grubunundu,
ben elime kağıt kalem aldım, karşı grubun eksikliklerini yazıp, konuşmam da
kullanmayı düşünüyordum. İlerleyen dakikalarda bir şey yazmadığım için kağıdı
buruşturup, öğretmen masasındaki çöp kutusuna atmaya çalıştım. Maalesef
buruşturulmuş kağıt, masa üzerinde ağzı açık olan öğretmenin çantasına düştü.
Arkalarda olan öğretmen hışımla gelip, kağıda baktı. Kağıtın boş olması ve
konuşmayı bölmemek için ses çıkarmadı.
Karşılıklı konuşmaların sonunda, en son konuşmacı olarak
sıra bana geldi. Bizim grubdaki arkadaşlar kısa konuştuğu için bol konuşma sürem
vardı. Kafam da oluşturduğum plana göre konuşmaya başladım. Başlangıç da ciddiye
almayan öğretmen; giderek dikkatle dinlemeye başladı, sonunda senden böyle bir
performans beklemiyordum! diyerek hayretini gizleyemedi.
Konuşmalar bitince yapılan oylamada, bizim grubun savunduğu
köy kalkınmasında yol daha önemli fikri kazandı, bende en iyi konuşmacı
seçildim.
Bu olay Edebiyat öğretmeni ile yıldızlarımızı barıştırdı.
EV AÇ
Geleneksel olarak her yıl okul da futbol turnuvası
düzenlenirdi. Lise birler, ikiler, üçler kendi aralarında çekilen kurayla eşleşir, eleme usulü belirlenen her grubun şampiyonu; birbirleri ile maç yaparak, okul şampiyonu
saplanırdı.
Bu bağlamda ,bizim sınıfla,
6 Edb. F sınıfı arasında eleme maçını; sınıf arkadaşlarımıza duyurmak ve
davet etmek için, teneffüs de tahtaya yazdım. Ders zili çalıp, sınıfa
döndüğümde; duyurudaki “Dev- Maç” yazısı, “ev- aç”’a dönüşmüş. Kimin yaptığını
sorgulayamadan öğretmen geldi, tüm duyuru silindi.
Ders bitimi, yaşça bizden büyük olan Hüseyin beni dışarı
çıkararak, yazıyı Işık Ege’nin değiştirdiğini, bunun anlamı da; kızın sende,
gönlü olduğunu gösteriyor dedi.
O ana kadar hiç düşünmediğim bir duygu, kafamı meşgul etmeye
başladı. Pansiyondaki samimi arkadaşlarımda Hüseyin’in fikrine katılınca, bir
aydan fazla Işık’tan ikinci bir sinyal bekledim. Bir belirti gelmeyince, bunun
sadece gırgır için yapılmış bir hareket olduğunu anlayarak, sevdalanmayı
başlamadan bitirdim.
ÇAMUR ŞEVKET’İN KIŞIN ORTASINA KİRAZ ALMASI
Pansiyonda Cumartesi geceleri saat yirmi dört de kadar
izinli oluyorduk. Pansiyon dışındaki arkadaşlarla buluşur, ya sinemaya ya
kahvehaneye giderek vakit geçirirdik. O sıralar bize çok çocuksu Murat’da
katılmaya başladı. O gün kış olmasına karşın, hava güzeldi. “Sivri” lakaplı
Zeki Hisarlıoğlu: İstiklal’deki tanıdık bakkaldan bira ve leblebi alarak İncili
pınarda kafa çekelim teklifinde bulundu.
Teklif tüm
arkadaşlarca benimsendi, ancak Murat’ın ekilme sorunu vardı. Murat’a
çaktırmadan, vitrinler seyredilyormuş gibi yapılıp, herkes bir tarafa
dağılacak, daha sonra, Hürriyet ilk okulu önünde buluşulacaktı.
Yavaş yavaş Delikli
Çınar’da dağılma başladı, Şeytan
Pazarı’na doğru gitmekte olan Çamur, Murat’a yakalanır. Uzaktan" Şevket
nereye?" diye soran Murat’a "kiraz alıp eve götüreğim" diye
yanıt verir. Bu yanıtı duyan Yalçın Çevik gülme krizine tutulmuşcasına buluşma
yerine geldi. Bize gelişmeleri anlatırken, çamur’da Murat’ı ekerek bize
katıldı.
O gecenin konusu kış ortasında kiraz almaktı.
TİYATRODA BAĞIRMA
Cumartesi akşamları gece on iki ye kadar izinli olduğumuzdan,
mutat olduğu üzere pansiyon dışındaki arkadaşlarla buluştuk... Hava güzeldi,
aşağı yukarı caddeyi adımlarken, Kız Meslek lisesinde, Kızılhisar'lı gençlerin tiyatro gösterilerinin olduğunu öğrendik. Bir bakalım
diye oraya gittik. Salon tıklım tıklım dolu. Diğer arkadaşların boyu uzun
olduğundan onlar, sahnede oynanan piyesi ayakta izleyebiliyorlardı. Oyun
dikkatimizi çektiği için bir süre daha kalmaya karar verince, ben pencerenin
kenarına çıktım.
Oyun: tüm yanlışlarına karşın diğer kardeşlerinden üstün
tutularak şımartılan kardeşin, hatalı davranışlarını anlatıyordu... kumarda ve
içkide babasının tüm varlığını tüketen delikanlı, son kumar oyunun da ceketini de
kayıp etti, o nereden para bulacağının hesabını yaparken ben; oyuna kendimi o kadar
kaptırmışım ki, en arka da, pencere kenarına tünediğim yerden "donunu sat"
diye bağırınca, tüm salon geri dönüp bana baktı.
Yaptığım yanlışlığı anlayarak hemen oradan uzaklaştım.
ZEKİLER'DE İÇKİ
Teyzemin eşi o yıl
hac seferinden döndüğünde getirdiği zemzem suyundan, teyzemin tüm içme uyarılarına
rağmen içtim. Artık bundan sonra içki içmemem gerekiyordu.
Zeki’nin anne ve babası
İstanbul’a gittikleri için evleri boştu. Şişko Ali, ben ve Zeki; üç şişe
bira, meyveli gazoz alıp, Zeki’lerin evine gittik. Kuru yemişlerimizi açtık,
büyük bir özenti ile masayı hazırladık, bira ile meyveli gazozları karıştırarak
kadehleri doldurduk.
Tam şerefe deyip içeceğimiz sırada zemzem suyu içtiğim
aklıma geldi.İçmekten vazgeçtim. Ben gazoz içerken, onlar gazozlu biraya devam
ettiler.
AHMET BEY'LE
ORHAN’IN TARTIŞMASI
O yıl Denizli Spor kuruldu ve ikinci ligde oynamaya başladı.
Bu durum bizleri; Denizli Sporun o yıl birinci lige çıkacağını: Beşiktaşı,
Galatasarayı, Fenerbahçe’yi Denizli’de seyredeceğimiz hayaline düşürdü. Bu
nedenle Denizli Sporla yatıyor Denizli sporla kalkıyorduk.
Önceki teneffüs de Orhan Tevik Erdat’la başladığımız puan
tartışmasına; zil çalar çalmaz, Ahmet beyin derse devam ettiğini unutarak
tekrar başladık. Bizlerin iyiliği için teneffüsünü harcayan öğretmen; bizim
ilgisizliğimize ve daha lig başında yaptığımız anlamsız tartışmaya sinirlenerek
Orhan’a çıkıştı: Denizli Spor’u bildiğin
kadar bu konuyu da bil diye.
Orhan’ın; zilin çaldığını, teneffüs de seni dinlemek zorunda
değilim diye yanıt vermesi, Ahmet beyi deli etti. Elindeki pergeli havaya
kaldırdı, benim ufak-tefek olduğuma aldanma, ben üç serserinin elinden bıçak
almış adamım diye haykırdı, ama vurmadı.
MAÇ SONRASI DAYAK
Tek düşüncemiz bu yıl
Denizli spor mutlaka şampiyon olup birinci lige çıkmasıydı. Onun için kendi
sahasında maç kayıp etmesine tahammülümüz yoktu.
Bu düşüncelerle, Dr. Saim Demirsoy’un davetlisi olarak maçı
kapalı tribünden izledim. Denizli Spor
3-2 mağlup oldu. Her zaman olduğu gibi mağlubiyetin sorumlusu hakem ve rakip
takım idi. Rakip takımın sahadan çıkması, uzun süre tüm seyircilerin katılımı
ile engellendi.
Rakip takım oyuncuları ve hakemler sahanın ortasında
bekletilirken, güvenlik kuvvetleri tribünleri uzun uğraşlardan sonra
boşalta bildiler. Stat dışına çıkınca Saim abi arabasına binip ayrılırken,
beninde hemen pansiyona gitmemi sıkı sıkı tembihledi.
Stat dışında ve
Çamlık caddesinde toplanan seyirciler hakemleri ve oyuncuları istiyor; her geçen
araç didik didik aranıyor.İş o kadar ileri gittik ki seyyar satıcıların
arabalarına bile bakılıyordu.
Etraf da pansiyondan çok arkadaş vardı, belletmenin de
hoşgörülü Şakir beyin olması rahatlığı ile, geç kalmaktan korkmadan olayları;
hava kararıp, seyircilerin tamamen dağılıncaya kadar izledim. Pansiyona
döndüğümde, geç kalan benimle beraber
dört kişiydi. Üstelik Şakir beyle “killing” nöbet değiştirmişlerdi.
Hem takımımızın kendi sahasında yenilmesi, hem de suçluların
cazalandırılmaması yetmiyormuş gibi birde, dayağı ile meşhur “killing”’den bir
araba sopa yemek, yıllarca unutamayacağın anılarımdan biri oldu.
SİNEMA DÖNÜŞÜ DİSİPLİN
Yıl sonu yaklaşmıştı. Cumartesi akşamı “denizde isyan”
filminin uzun olmasını bile bile saat
yirmi iki de başlayan 2. matineye gittik. Çok sayıda arkadaşın sinemada
olmasına güvenerek, dayak yemeyi de göze alarak film bitinceye kadar sinemada
kaldık. Sinemadan çıktık dan sonra hiç de acele etmeden aheste ahaste pansiyona
geldik. Nöbetçi öğretmen “Killing” olduğu için dayak yememiz kesindi. Hatta
aramızda 19 Mayıs gösterilerinde o yıl aksesuar olarak kullanılan sopa ile mi?,
halatla mı? dayak yiyeceğimizin iddiasına bile girenler oldu.
Bizi kapıda bekçi karşıladı, hepimizin numaralarını aldı,
etüt salonunda uzunca bir süre öğretmenin geleceğini söyleyerek bekletti. Daha
sonra yatakhanelere çıkmamıza izin verdi. Otuz beş kişi ne olduğunu anlamadan
yataklarımıza çıkarken genel yorum; dayağı sabah yiyeceğimiz di.
Çarşamba öğle yemeğine kadar bu konuda bir gelişme olmadı.
Yemekte numuraları okunan arkadaşların;
Perşembe sabahı birinci ders den sonra müdür beyin odasında olacağı ilan edildi.
O sabah birinci saatte bizim beden eğitimi dersi vardı, ben
koşu takımında olduğum için bu derse girmiyordum. Boşluktan yararlanarak
okuldan kaçan birkaç arkadaşla birlikte Çamlığa doğru yürüdük, zamanı
ayarlayamadığım için Müdürün odasında
bulunamadım.
İkinci saat İngilizce dersinin ortalarında kapı çalındı,
gelen hademeydi. Tüm gözler her zaman olduğu gibi sınıfın tek yatılı öğrencisi
olan bana çevrildi. Nezihe Şahin; gelen notu okuduktan sonra, ders sonrası
Müdür beyin beni çağırdığını söyledi.
Ders sonrası benim gibi gelmeyen Necdet Gürsel’de müdürün kapıda
belliyordu. Ders başlama zili çalarken müdür geldi. Her ikimizi içeri aldı.
Necdet; akrabalık ilişkisi olmadığı halde, zamanın Cumhurbaşkanı ile aynı
soy adını taşımanın nimetlerinden yararlanıp, dayak yemeden kurtuldu. Sıra bana
gelince, sandalyeye çıkarak dolabın üzerindeki özel sopayı alan müdür, sağ
avucuma vurmaya başladı. On beşe kadar saydım o hala vuruyordu. Parmaklarım
kendiliğinden bükülmeye başlayınca sol elimi açtırttı. O elime de parmaklarım
kıvrılıncaya kadar vurdu. Sen dayak yemekten bıkmıyorsan, bende dayak atmaktan
bıkmam diyerek iki sopada sırtıma vurarak dışarı çıkardı.
Ellerimi zorlukla cebime sokup sınıfa giderken merdivende karşılaştığım nöbetçi Edebiyat
öğretmeni; "biraz daha yavaş git, dersin on beş dakikası kaynadı, belki
yarısını da kaynatırsın" dedi. Hiç cevap vermeden yoluma devam ettim. Çünkü
defterimi kitaplarımı alıp okuldan ayrılmayı düşünüyordum.
Sınıfın kapısını dirseğimle açıp doğruca yerime oturdum. Hışımla
arkamdan gelen Biyoloji öğretmenine elimi gösterdiğimde, sen belanı bulmuşsun
diyerek dersine devam etti.
BAŞ MUAVİNDEN DAYAK
Baş aşçının davranışlarına, çıkan yemeklerin kalitesine ve
miktarına itiraz ettiğimiz için yirmi kişilik bir grup disipline verildi. Bizde
disipline gitmek demek: baş muavin Burhan Saraçoğlu’ndan dayak yemek anlamına
geliyordu.
Ders saatleri bitince grup halinde baş muavinin
odasındaydık. Sıkış tepiş sıralandığımız odada birbirimize çimdik atıyor, dalga
geçiyorken, Burhan bey geldi. Alt dudağı yirik olan Burhan beyin konuşmaları da
komikti. Eline aldığı sopa ile; niçin şikayet ettiğimizi sorgulamadan, ilk
arkadaşa "sen nerelisin?" diye sordu. Aldığı cevaba "oradan adam
çıkmaz" deyip dövmeye başladı. Diğer
arkadaşlara da aynı soruyu sorup aynı yanıtı vererek dögme işlemini sürdürdü.
Dayak yeyip, odanın başka köşesinde bekleyen bizler; komik şive ile aynı soru,
aynı yanıta gülmemek için dudaklarımızı ısırıyorduk. Son arkadaş Servet, sen
nerelisin sorusuna, Babadağ’lı yanıtı verdi. "Babadağ’dan eşek çıkmaz ama
sen nasıl?" çıktın deyince, hep beraber kahkaha ile gülmeye başladık.
Dahada sinirlenen Burhan bey, kapıyı üstümüzden kapatıp
çıktı. Biz kriz geçiriyor gibi gülüyorduk. “Killing” le içeriye giren Burhan
bey; iki koldan bizi dövüp, dışarıya atarlarken, biz hala gülmeye devam
ediyorduk
İZMİR’RE MAÇA GİTME
Denizli Spor’un İzmir’de Altınordu ile maçı vardı. Zeki
Hisarlıoğlu “sivri”, Ali Özğül “şişko”, Yalçın Çevik, Şevket “çamur” ve
ben maça gitmeye karar verdik. Sabah
dört otuzda Çınar’daki Pamukkale Turizm’in yazıhanesinde buluşacaktık. Ben izin
alamadığım için pansiyondan bekçiyi ayarlayarak kaçtım. Kalkış saati gelmesine
rağmen gelmeyen Yalçın’ı uyarmak için evine gittiğimiz için, otobüsün kalkış
saati gecikti.
İlk defa İzmir’e
gidiyordum, göreceğimiz maçlar kadar, denizle tanışacak olmam, beni hayli heyacanlandırdı...birde, vapurla Karşıyakaya
geçmemiz heyacanımı doruğa çıkardı.
Ali’nin İzmir’de kollejde okuyan arkadaşı ile buluşarak
Alsancak statı, kapalı trübün üstünde Denizli Spor için ayrılan açık tribünde
yerimizi aldık. Denizli’de isimleri ile tempo tutdugumuz futbolcular saha
kenarına gelip, selamlardı. Aynı işleme burada yanıt alamadık.
Beşiktaş’ın Altay’ı 2-1 mağlup etmesinin sevinci, Denizli
Sporun yenilmesi ile hüzne dönüştü. Pansiyondan kaçmanın cezası, dayak ise
cabasıydı.
ORKUL PASTAHANESİNDEN KAÇMA
Girdiğim bir iddiayı kayıp ettiğim için, beş altı arkadaşa
“Orkul Pastahanesin”’de ikramda bulunacaktım. Akşam yemeği çıkışındaki boşluktan
yararlanarak söz konu pastahaneye gittik. Yazlık bahçesi mevsim gereği yeni
açılmıştı. Bahçeye oturup siparişlerimizi verdik. Zaman kayıp etmemek amacıyla,
ben pastamı bitirip, bitirmez içeriye gidip hesabı kasaya ödedim.
Dönüşte, arkadaşlarda ikramlarını bitirince, mutelaa saatine
geç kalmamak için hızla pastanhaneden ayrıldık. Saat yaklaştığı için koşmaya
başladık, Çaybaşı camisine geldiğimizde;
bir amca, bizi birinin çağırdığını söyledi. Geriye bakınca
pastahanenin garsonu olduğunu fark ettik. Soluk soluğa yanımıza yaklaşıp, "parayı
ödemeden neden kaçıyorsunuz?" dedi. Parayı ödediğimizi, pansiyona yetişmek
için koştuğumuzu söylememize karşın ikna olmadı. Mecburen arkadaşlar pansiyona
giderken, ben geri dönüp parayı ödediğimi kasada kanıtlamak zorunda kaldım.
KİLİNG’Kİ ISLATMA
Sene sonu geldiğinden, pansiyonda; yalnız lise ve orta son
sınıf öğrencileri bitirme sınavları için kalmıştı. Havalar çok sıcak, tüm
derslerden tekrar sınava giriyorduk: yıl içi notun kaç olursa olsun bu sınavlardan
en az beş almamız gerekiyor. Eğer yıl içi notun düşük ise, sınavda aldığın
notla, yıl içi karne notu ortalaması geçmek için en az 4,5 olması gerekiyordu.
Sıcak ortamda ders çalışmanın zorluğu, girdiğin sınavların
sonucunu beklemek bizlerde stres yaratıyordu. Bu stresi aşmak için bilinçsizce
değişik yöntemlere baş vuruyorduk. Bunlardan biride şortla dolaşıp, sık sık lavoba
da birbirimizi ıslatmaktı.
O gün nedense hamam açıktı. Üç dört arkadaş bundan
yararlanıp, hamam da yıkanırken, gram tuvalet giyinmiş bir arkadaş; içeriye
arkadaşına bir şey danışmak için geldi. Giyimli arkadaşı şakayla karışık iyicene
ıslattık. Islanan arkadaş, sizden intikamımı kötü alacağım diyerek ayrıldı. Bir
arkadaş onu takip etti. Geri geldiğinde mutfaktan kaynar su getirdiğini söyledi.
Önlem olarak kapının arkasına taslarımızı suyla doldurarak saklandık, dış kapı
açıldı, hamam kapısı açıldığında tasları girenin üzerine boşalttık.
Giren arkadaş değil, Matematik öğretmeni İlhan Katmer’di.
Neye uğradığını şaşıran “killing” bizi yakalamaya çalışırken, ayağı kayıp
düşmesinden yararlanarak, çil yavrusu gibi dağıldık. Killingin pansiyondan
ayrılıncaya kadar inşaat halindeki yeni lise binası ve stat çevresinde şortla
dolaştık.
SINAV SONUÇLARINI
ÖĞRENME
Matematik sınavı bizim için çok önemliydi onu verdiğinde
lise bitti sayılıyordu. Yıl içi notlarım tüm derslerde olduğu gibi cebir,
geometride de oldukça iyiydi. Sınavda beş almam yeterli olacaktı. İlk sınavımız
olan matematik sınavından çıktıktan sonra yaptığım değerlendirmede; iki cevap
tam doğru, oldukça uzun olan üçüncü sorunun, cevabı sonunda önemli bir hata
vardı. Dört de alabilir, komisyon insaflı davranırsa beş verip geçirebilirlerdi .
Bir ay süren sınav döneminde kafam hep matematiğin sonucuna
takılı kaldı. Diğer sınavların sonucu hakkında hiç değerlendirme yapamıyordum.
Sınavlar bitti, sonuçların asılmasını bekliyor, günde beş, altı kez ilan
tahtasına bakıyor ama sonuçlar asılmıyordu.
Pansiyondan iyi tanıdığım Coğrafya öğretmeni Veli Altıntaş “Ördek
Veli”’ den sonucu öğrenmesini rica
ettim. Son sınıfların muavini “kız Kemal”’den olumlu cevap alamadığını söyledi.
Pansiyon kapandığı için sonucu öğrenmeden köye döndüm,
ertesi gün ablamın durduğu yerde sık sık burnu kanamaya başladı. Annem babam ne yapacaklarını şaşırdıkları
sırada, Recai’nin beni çağırdığını duydum. Heyecanla dam üzerine çıkıp Recai
ile konuştum. Sonuç felaketti. Babam ne olduğunu sorduğunda, sınav sonuçlarını
bildirdi dedim. Nasıl sorusuna, utandığımdan tam sayı on biri, söyleyemeden yedi
dersten kalmışım dedim.
Babam; ablamla uğraştığı için, benim sonuçların üzerinde
fazla durmadan hayırlısı olsun, sen git Hamza abin otobüsü garaja koymasın,
ablanı Denizli’ye doktora götürelim dedi.
ÇAL
YOL AYRIMINDAN KÖYE YÜRÜMEM
Apar topar otobüsle ablamı doktora götürdük. Saltak
caddesindeki Hamza abinin tanıdığı kulak, boğaz, burun doktoruna gittik. doktor
korkulacak bir şeyin olmadığını söyledi. Bir aparatla burnuna müdahale etti,
küçük bir damar çatlaması olduğunu söyledi.
Ablamın korkulacak bir sağlık problemimin olması babamları
çok sevindirdi. Köye dönerken, oğlum sen istersen köye dönme, nasıl olsa yarın
Üniversite sınavına İzmir'e gitmek için sabah yine geleceksin dedi. Sonuçlara kendim
bakmak istediğimden hemen kabul ettim. Babamlar otobüse biner binmez lisenin
yolunu tutdum. Matematikten dörtle kalmıştım. Sınav olmasa orta ve lise
hayatımda ilk defa bütünlemesiz sınıf geçeceğim bir yılda on bir ders den
bütünlemeye kalmıştım.
Üzüntü içerisinde teyzemlere doğru giderken, sınav belgelerimim
köyde kaldığını fark ettim. Köyle haberleşme olanağı olmadığından mutlaka köye
gitmem gerekiyordu. Özel taksi tutmam çok pahalı olacağından, Çal veya Çivril
yönüne gidecek otobüse binip, köye yakın bir yer de inerek geri kalan yolu yürümem gerekiyordu.
Saat yirmi de; Çal’a gidecek bir otobüsle, Çal yol ayrımına
kadar geldim. Hava kararmaya başlamış, önümde on beş, yirmi kilometrelik bir yol
vardı.Hızlı bir şekilde yola koyuldum, her hangi bir olumsuzlukla karşılaşmadan gece
yarısı eve ulaştım.
Sabah otobüste Hamza abi görünce, "sen nereden çıktın?"
diye sormaktan kendini alamadı.
İLK
ÜNİVERSİTE SINAVI
O tarihlerde; ünüiersite sınavları, üniversite olan
şehirlerde yapılıyordu. Altı fakülte
tercih edilebilen, sınava İzmir’de girdim. Üç yıldır pansiyonda aynı çalışma,
yemek masalarını, (Sabahattin hariç) yatakhaneyi paylaştığımız Mehmet Duran,
Sabahattin Çelik ve Nevzat Bilal’a, birlikte İzmir'e gitmeye karar verdik.
Sonradan bize Recai Yılmaz’da katıldı.
Sınavdan bir gün önce gittiğimiz İzmir- Basmahane’de; bir otele yerleştik. Bornova’da sınava
gireceğimiz yerleri, gidiş, geliş yollarını öğrenerek, ertesi sabah sınava
hazır hale geldik.
Ben sınava, Tıp Fakültesi kantininde giriyordum. Sınav
kağıtları dağıtıldığında; oturacak tahta sandalyeden başka ne masa, nede sınav
kağıtlarını koyabileceğimiz sert bir şey vardı. Bir kız arkadaşın itirazı
üzerine bizlere ikiye katlanmış yarım tabak karton verildi. bu zor koşullarda
sınava girdik.
Sınav sonrası arkadaşlarla otelde buluşup en son araba saatine kadar İzmir’de bilinçsizce dolaştık. Gece yarısı indiğimiz
Denizli’de; otel parası vermemek için ana caddeyi adımlayıp, pavyondan çıkacak
kadınları izlemeye karar verdik. Saat ikiye geldiğinde günün yorgunluğu ve
uykusuzlugu gidermek için belediye parkındaki sandalyelerde uyumak için parka
geldik. Herkes kendine dört, beş tahta sandalyeden bir yatak yaptı. Bir saat
sonra bekçi düdüklerinden ve tahta sandalyelerin rahatsızlığından kendimizi
Çınar’daki en kötü otele attık.
Olumsuz koşullarda girdiğim sınavda, Eğe Üniversitesi Ziraat
Fakültesini kazandım. Ama liseden mezun olamadığım için çok istediğim bu bölüme
gidemedim.
YALÇIN’IN BİZİM KÖYE ZİYARETİ
Eylül sınavları sonunda Yalçın Çevik’le bizim köye geldik. Yalçın
hiç köyde yaşamamış dı, onun için değişiklik olacaktı. Babamlar konuğuma olağan
üstü saygı gösteriyor, annem her yemekte bize ayrı ziyafet çekiyordu.
Babamın önerisiyle bir gün Yalçın’la ava çıktık. Bizim
çifteye ilave olarak, Osman abiden de
bir çifte ödünç aldık. İki kafadar acemi, omuzlarımızdaki çifteyle yola
çıktık. İlk tehlikeyi avcılara ters yönde gittiğimizde atlattık. Avı gören
avcılar bizi görmeden ateş ettiklerinde, ateş altında kaldık. Allah’dan mesafe uzak
olduğundan zarar görmedik. Avcılardan Şevki Çubuk abinin önerisiyle Kerkezlik
tarafına yöneldik. Hüsem abinin bağından geçerken, biraz dinlenmek ve Yalçın’ı
Hüsem abiyle tanıştırmak için mola verdik.
Yalçın yere oturdu, tüfegide omzun dayadı. Bende namluya karşı ayakta duruyordum. Daha hoş beş
sohbeti yeni başlamışken, Yalçın’ın tüfeği patladı, saçmalar bana dokunmadan
kulalığgmın kenarında uçuştu. Ne olduğunu anlamayan Hüsem abi bembeyaz oldu ve
hanımına su getirmesini söyledi. Yalçın, emniyeti açık olan tüfeğin tetiğine
farkında olmadan basmıştı... Hüsem abiden, tüfekle ilgili epey bilgi ve
tavsiyeler alarak Kerkezlik kayalarına doğru yürüyüşe devam ettik.
O sene kış bol kar yağışlı geçtiğinden dereden hala su
akıyordu. Yemek için önce kayalıkların gölgesinde, dereye yakın bir yere
oturduk. Tam çıkınlarımızı açarken, Yalçın, kaya içerisindeki boşluğa oturmamızı
istedi ve hemen oraya taşındık. Yemeğimizi yerken önceki oturduğumuz yere,
yukarıdan taş yağmaya başladı. Ne oluyor? diye bağırınca, başka bir avcı
gurubun; su içmeye gelen keklikleri uçurmak için dereyi taşladıklarını
öğrendik. Bu bir günde geçirdiğimiz üçüncü büyük tehlikeydi. Hemen yemeğimizi
yeyip, bir tek bile atış yapmadan köyün yolunu tutduk.
Yalçın’ın bize geldiğinin beşinci günü öğle yemeği yiyorduk.
Yalçın birden" neden yoğurdu en sona saklıyorsun?" diye sordu. Ben
gayet rahat, biz yoğurdu en son yeriz dedim. O
yemek arasında yoğurt yiyeceğini söyleyince çok şaşırdım.
Yalçın ayrılırken çok mutlu olduğunu,anneme
babama defalarca teşekkür ederek ve
özellikle annemin çok leziz olan yoğurt ve kaymağını arayacağını söyledi.
TEYZEMLERİN EVİNDE SINAVA HAZIRLANMA
Üç yıllık pansiyon hayatından sonra, Eylül sınavlarına
hazırlanmak için Recai ile bir oda kiralamaya karar verdik. Ancak Recai
sonradan köyde hazırlanmaya karar verdiğinden ve annemin teyzesinin önerisi ile,
onların bodrumdaki dayalı döşeli odada kalmama karar verdik.
Oda bir oda ve
mutfaktan oluşuyordu. Ancak mutfak da, kullanacak kap kaçak ve gaz ocağı yoktu.
Yemeklerimi lokantada yiyecektim. Banyo olarak, mutfaktaki çeşme altındaki
geniş lavobayı kullanıyordum tabi ki su ısıtma olanağı yoktu.
On bir ders den
bütünlemeye kalmış olmamın verdiği hayal kırıklığı ile, bir türlü kendimi derslere veremeden şuursuzca
sınavlara hazırlandım. Beş altı ders vererek beklemeye kaldım.
BABAMIN İZMİR’DE EŞE ABLAYI ARAMASI
Uzun yıllardır halamın ölen ilk kocasından olan üç
çocuğundan biri; fakirlik nedeni ile ve ona daha iyi gelecek vaat eden, köyde
sağlık memurluğu yapan İstanbul’lu bir aileye evlatlık verilen Eşe abladan o
güne kadar hiç haber alınmadı..
İzmir’den gelen bir resmi yazı ile umutlanan halamı
sevindirmek için babam, yazıdaki adres de Eşe ablaya ulaşalacgını düşünerek
İzmir'e gitti. evlenme işlerini yaptırmak için verilen adres de, Eşe ablayla
ilgili bir ip ucu bulunamadığından, sonuç hayal kırıklığıydı.
EŞE
ABLALARIN SÜRPRİZ ZİYARETİ
Yaz tatilinde olduğum günlerde; Denizli’den gelen otobüsten
yabancı bir karı koca indiğini, anladığına göre “Deli İbrahimleri” aradıklarını,
Ali Osman abi söyleyince, babamın gözleri parladı. Birkaç soru sorduktan sonra
bana, dükkana bakmamı söyleyerek camiye doğru gitti.
Kısa bir süre sonra babam, yanında kucağında bir bebek olan
yabancı bir bayan ve beyle döndü. Hemen Höranım Halamı bize çağırmamı
söyleyerek eve geçtiler.Arpa yolmak için tarlada olan halamı, eve geldiğinde
karşılaşma durumu anlatmaya kelimelerin yetersizdi: kızına
kavuşmaktan tamamen umudunu keşmiş halam; hem ağlıyor, hem Neşe ablaya
sarılıyor ve kaderine nalet yağdırıyordu. .. Evlatlık alıp İstanbul'a dönen aile,
aile içi olumsuzluklar yaşayınca Eşe ablayı sokağa bırakmışlar. Çaresizlik
içerisinde dolaşırken bir lokantada bulaşıkçılık yapmaya başlar. Müşteriler
ayrıldıktan sonrada lokantanın temizlenmesine yardım etmek koşulu ile erzaklar
arasına sıkış tepiş yerleştirilen yatakta yatmasına izin verilir. Zaten ne
gidecek yeri vardı nede başka bir iş bulma umudu. Dürüstlüğü ve çalışkanlığı
ile baş aşçının dikkatini çekmiş,dostlukları ilerlemiş, baş aşçının Manisa daki
Spil dağ gazinosunu işletmesini alınca birlikte oraya taşınmışlar. Kısa bir
süre sonrada evlenirler. Akşam ve kaldıkları iki gün; halam, öbür kızı Cemile abla ve babam için
sanki bayramdı.
Bir Yıl Sonra Yapılan Ziyaret:
Değişik zamanlarda yapılan ziyaretlerden sonra bir gün
sabaha karşı özel arabaları ile yaptıkları ziyaret, Eşe ablamın köye son gelişi
olacaktı. Eşe ablamlara, annemin çıkardığı özel taze yumurtalı, sütlü, ballı
kahvaltıya Eşe abla elini bile sürmedi. Çok hastaydı. Öldü haberini getiren mektup köye ulaştığında, ölümünün onuncu günüydü.
NECİP
ABİYE MATEMATİK DERSİ
Bir yıldır ilk okul öğretmenliğini doğuda yapan dayımın
küçük oğlu Necip abi, Turizm Ticaret Yüksek Okulunun sınavına köyde
hazırlanıyordu. Ben tüm derslerden kalmış Eylül sınavlarına hazırlanacaktım.
Öğretmen okulu çıkışlı Necip abi, bir sohbet sırasında Matematikten
zorlandığını söyleyince, ben kendisine yardımcı olabileceğimi söyledim. Sınavlara
on gün vardı. Sıkı bir çalışma ile matematikte iyi bir konuma geldi ve söz
konusu okulun sınavını kazanarak okumaya hak kazandı. Benim matematikten nasıl
kaldığıma akıl erdiremediğini, her fırsatta hayret ettiğini söylerdi.
EDREMİT’E
YATAK GÖTÜRME
Eniştem bir yıl Sivas-Gürün’de, mecburi hizmetini olan
öğretmenliği yaptıktan sonra, askerliğini öğretmen olarak Balıkesir- Edremit’de
asker öğretmen olarak “Ali” okulunda yapıyordu. Arkadaşları ile evde kalmaya
karar verince, gerekli olan yatak- yorganı götürmek bana düştü.
Edremit’e gideceğim günün akşamı; halamın evlatlığa verdiği
rahmetli eşe ablanın kocası köye ziyarete geldiği için ertesi gün onlarla
İzmir’e kadar beraber gittik. onlar beni Basmane’deki garajdan Edremit’e yolcu
ettiler.
Eniştem üç arkadaşı ile birlikte bir evde kalıyordu. Akşama
kadar ben Edremit’de veya Akçay’a giderek birkaç gün geçirerek Manisa’ya
geçtim.
Manisa’da:
Halamın damadı Fahri abi “Spil dağ” gazinosunu işletiyordu.
Eşe abla; evlatlık verildiği ailenin sorumsuz davranışı ile sokakda kalmış.
Çok kötü koşullarda çalışmak zorunda olduğu lokanta bulaşıkhanesinde Fahri
abiyle tanışıp, evlenmişler. Fahri abi; uğur getirdiğine inandığı Eşe ablaya
çok iyi eşlik yaparak, Manisa’da o zamanın en lüks restoranını işletiyordu.
Kötü koşullarda uzun süre yaşayan Eşe abla, yaşam
koşullarının evlendikten sonra düzelmesine rağmen, çocukluk- gençlik yıllarında
geçirdiği yarı aç, yarı tok kötü günlerde aldığı hastalığa dayanamayarak, biricik kızı Alev’ve doyamadan çok genç yaşta
yaşama gözlerini yummuştu.
Bir haftadan daha uzun süre sevimli, afacan, bana kanı
kaynayan, bıcırık Alev’le, gazinoya bitişik evde güzel günler geçirdik.
DÜKKANIN YENİLENMESİ
Babam askerden döndükten sonra sara hastası olması nedeni
ile artık çiftçilik yapma şansı yoktu. Olsa da yeterli tarla yoktu. Dayısının
yanında yaptığı kısa süreli hizmetkarlıkta, biraz ticaret öğrenmiş olduğundan;
çok az olan tarlarından birini satıp, tersliğin bir bölümüne bakkal dükkanı
açmaya karar verdi. Altı metre karelik dükkanda, yıllarca bu işi yürüten babam;
benin üniversiteye gidemememden yaralanarak, dükkanı yenilemeye karar verdi.
Daha önceden Osman amcadan aldığı bitişik dükkanla birlikte
mevcut dükkanı yıkarak yerine o tarih de oldukça modern sayılan bir dükkan inşa
ettirdi.
Yıllarca küçücük dükkanda kış aylarında mangalın başında
tüneyen babam feraha çıkmıştı. Soba kurarak geniş dükkanın tadını çıkarırken,
beni de motife etmek için; ikide bir, iyi ki bu yıl liseyi bitiremedin de bu
dükkanı yeniledik, yoksa eski dükkanda soğuktan romatizma olacaktım, her iş de
bir hayır vardır oğlum, Allah, benim sıhhatimi korumak için seni tökezletti
derdi.
HASTA MEHMET ABİNİN ÖLÜMÜ
Uzaktan akrabamız olan, ailecek çok sevdiğimiz Mehmet abi
askerde hastalandığı için çürüğe çıkarılmıştı. Denizli belediyesinde girdiği
çöp kamyonu şoförlüğü sıhhatini dahada bozduğu için köye dönüp hayvan alım
satımı “cambazlık”la geçimini sağlamaya uğraşırken, çok çalışkan olan eşi Emine
abla en büyük yardımcısıydı.
İlk oğulları olduğunda babam; ismini, çok sevdiği Denizli’de toptan hırdavatçılık
yapan Rafet Baykent’tin adını verdi. ikinci çocuktan sonra hastalık azalacağına
giderek arttı her gün ölümü bekleniyordu.
Dükkan inşaatı yeni bitti, içine malları döşedik ama kapı ve
pencerelerin camı takılmadığı için o gece ben dükkanda yatıyordum. Liseden
bekleyen, belgeli olan ve köydeki okumayan arkadaşlarla bir tiyatro oyunu sergilemeye karar verdik.
Kız oyuncu olmadığı için eser bulamadığımızdan, arkadaşlar oyunu benim yazmamı
istediler.
Gaz lambası ışığında geç saatlere kadar bir şeyler yazıp,
henüz yatmıştım ki, Mehmet abinin ölüm
haberini kayını Hüseyin getirdi. Babam ve annem; apar topar ölüm evine, sanki
bir şeyler yapabileceklermiş gibi telaşla gittiler.
ABLAMIN DÜĞÜNÜ
Eniştem, Edremit “Ali” okulunda öğretmen olarak askerliğini
yaparken, bir hafta izin alıp evlenmek için aniden köye geldi. Babası ve yakın
akrabalarından umduğu maddi yardımı alamayınca ortada kaldı. Eniştemin isteği üzerine, maddi
yardım yapmamız gerektiğini babama anlatmaya çalıştım. Ancak babam; kızına
üstelik veriyormuş duruma düşeceği pisikolojisinden dolayı, bir türlü içine sindirip kabul etmiyordu. Karabacak
Mehmetali amcanın da, ısrarlı isteği ile babamı ikna edebildik.
Eşya alımı sırasında eniştemin yaptığı terbiyesizlik,
sonradan özür dilemesiyle sorun olmaktan çıktı. Düğün hazırlıkları hızlı bir
şekilde bitirilerek düğün yapıldı.
Kına gecesi Kiraz teyzenin ablamın iyi niyetini kullanarak
bozuk param yok bana biraz bozuk para isteğine, ablamın olumlu cevap
vermesi; annemi çok kızdırdı ve üzdü. Ama büyüklerin araya girmesi ile bir
tatsızlığa meydan verilmedi.
Düğün, köyün alışık olmadığı birçok ilk’e neden oldu:
at arabası ile taşınan gelin çeyizi, traktörle taşındı. Gelin, otobüs yerine,
otomobille gitti. Konvoyda, birçok otomobil vardı.
Ablamın çeyizleri arabaya taşınmaya başladığında, kendimi
tutamayarak müsafir odasında uzun süre ağladım.
ASKERLİK YOKLAMASI
Lisede beklediğim yıl, okul idaresi; askerlik şubesine,
tecil belgesini göndermeyi unuttuğu için beni şubeden yoklamaya çağırdılar.
Saçlarım aşırı döküldüğü için kafamı usturaya vurdurmuş dam dazlaktım. Ne
yapacağımı şaşırarak doğruca lisenin yolunu tutdum. Son sınıfların muavini
“Kız Kemal” net bir yanıt alamadığımdan, Çal’a gittim. Askerlik şubesinde;
yoklamamı yaptırmam halinde, iki yıl tecilli olacağımı, yaptırmama durumunda,
yoklama kaçağı olup, suçlu pozisyonuna düşeceğimi öğrendim.
Kafam dazlak olduğundan tanıdıklara görünmemek nedeni ile
Denizli’de ilk defa otelde kalarak, askerlik yoklamamı yaptırdım.
KARAMAN MAHALLESİNDE KALMAM
Beklediğim yılın ikinci döneminde, bazı dersleri sınıf da
takip edebiliyordum. Bu nedenle genellikle köylü arkadaşlarımın kaldığı,
Karaman mahallesindeki kiralık öğrenci odalarından birine ortak girdim. Muzaffer Aydemir'in yanındaki arkadaş başka odaya taşındığından onun odasını
paylaşıyordum. Odada; bir odun sobası, basit bir gaz ocağı, iki yatak, yorgan,
köyden gelen odun ve yufka ekmeği yığını vardı. Benzer beş, altı odada on dört
on beş öğrenci kalıyordu. Odalar; ekin ekilen bir bahçeye bakıyor, tüm kalanlara
bahçedeki tek tuvalet hizmet veriyordu. Pansiyonda kaldığım yılar da, kalmaya
özendiğim bu yaşam çok zordu.
Genellikle odunu olan arkadaşların odasında toplanarak;
günlük yaşamın konularını, köyde yaşadığımız anıları anlatarak geceleri
geçiriyorduk. Bahara doğru bir akşam bizim odada; bitişik odalardan ve diğer
yakın evlerden gelen on, on iki arkadaş toplanmış, mutat konularda sohbet
ediyorduk. Mehmetali Haytabay “Karaoğlan” cinlerden, perilerden konuşmaya
başladı. “Anlattıklarının çoğunun yalan olduğunu bildiğimiz “Karaoğlan”’ın
sohbeti pek keyifli olur, hepimiz can kulağı ile dinlerdik”.Anlattıklarını,
dikkatli dinlediğimizi gördükçe, yalanların dozunu artırıp, yaşamışcasına;
Şeri Ahmet’in hanımının anahtar deliğinden çıkıp, sabaha kadar cinlerle
olduktan sonra yine anahtar deliğinden eve girdiğini, ova köylerinde bir
ermişin, kuru hayvan derisini yürüttüğü gibi birçok inanmadığımız konuları
dinlerken, bir ben arada bir dalga geçiyordum. Saat ilerledi, ama Karaoğlan’ın
uyduruk hikayeleri bitmedi. Çok sıkıştım, tuvalete gidemiyordum. Artık altıma
yapacak duruma gelince, korktuğumu itiraf ederek, birinin benimle tuvalete
gelmesini istediğimde, tüm arkadaşların aynı durumda olduğu ortaya çıktı. Hep
beraber dışarıya fırlayarak, ekinlerin üzerine çişimizi yaptık.
Burada; okuldan geldikten sonra ve hafta sonları, birbirimize
eşek şakası yapmak modaydı. O gün Ahmet, bana ve Muzaffer Aydemir’e ağır bir
şaka yaptığından cezalandırmaya karar verdik. Yapacağımız şaka: dışarıya
çıkarken, evin bahçesinden geçen sulama suyu arkına atmaktı. Pusuyu kurduk Ahmet’in dışarıya çıkmasını, ev
sahibi ile öğrencilerin kaldığı bölümü ayıran kapının arkasında gizlenerek
belliyorduk. Ahmet kapıyı açtığında kucaklayıp arka, boylu boyunca attık. Birde
ne göreyim; Ahmet, benim en güzel, giymeye kıyamadığım elbiselerimi giymiş.
Böyle haytalıkla geçirdiğim dönem sonunda,sınavlardan çok
başarılı olamadan, yaz tatili için köye döndüm. Köyde çalışarak girdiğim Eylül
sınavları sonunda da; Matamatik, Astronomi ve Coğrafya’dan tekrar beklemeye
kaldım. Ciddiye alamadığım Üniversite sınavında da başarılı olamadım.
KARAKOLDA ARANMA
Alime teyze ile Hüseyin abi arasındaki huzursuzluk; Alime
teyzenin Hüseyin abiyi İzmir’de sevgilisi ile bir evde, polise uygunsuz bir
şekilde bastırmasından sonra daha da arttı. Genç bir mühendisle nişanlı olmasına karşın Hüseyin
abiyle ilişkiye giren Meriman; Alime teyzeyi tehdit etmeye başladı. Evin
etrafında tabanca ile dolaşıp, boş bir kamyonun kasasına saklanarak, Alime
teyzeyi pusuya düşürmeye çalışıyordu.
Hüseyin abinin dört erkek kardeşinin ve bir sürü yeğeni
olması nedeni ile yalnız kalan Alime teyzeye, bizler sahip çıkmaya
çalışıyorduk. Olay karakola bildirildi, önlem olarak bir bekçi mahallede
dolaşmaya başladı. Pazar günü, Alime
teyze ifade vermek üzere Kale içindeki polis karakoluna çağrıldı. Alime teyzeye
ben eşlik edecektim, Alime teyzenin ısrarla tabancayı yanıma alma önerisini ret
ettim. Birlikte karakola geldiğimizde Hüseyin abide, kardeşleri ve avukatı ile
karakoldalardı. Teyzeyi bir odaya ifadesini almak üzere aldılar ve bana,
dışalarıda beklememi söylediler.
Karakolun karşısındaki dükkanın önünde beklerken, Mehmet ve
Ali abi beni tahrik etmeye çalıştılar, başarılı olamayınca, polise üzerimde suç
aleti olacağını belirterek şikayette bulundukları için polis; beni karakola
çağırdı, nezarethaneye alıp kapıyı kapatarak üstümü aramaya başladı. Bende bir
şey bulamayan polis, koca koca adamların davranışlarını eleştirerek görevini
yapmak zorunda olduğunu söyledi ve beni tekrar dışarıda beklemem için geri
gönderdi.
Eğer Alime teyzeye uyup yanıma tabanca alsaydım, sadece
yardımcı olmak amacıyla bulunduğum bu işte, hayatım olumsuz yönde değişecekti.
Alime teyzeye bu refakatlar İzmir ve Denizli’de değişik
zamanlarda sürdü: Babasından kalan çok değerli Bayram yerindeki dükkanı satarak,
İzmir’den iki daire ve chevrolet marka araba alırken de Şeref’le ben vardım.
Araba ile Denizli’ye dönerken; Hüseyin abinin İzmir’deki toptan kumaş mağazasında
çalışan kahraman Ali ve özel şoför Ali abi geldiler. Artık Denizli’de tam bir güç gösterisi
başlamıştı. Otomobile sıgılabildiği kadar çok kişi binerek Pamukkale başta
olmak üzere çevre köylerdeki tanıdıklar ziyaret edilip Alime teyze, Hüseyin
abinin karşısında dimdik durduğunu kanıtlıyordu.
Kahraman Ali, İzmir’de yaptığı kahramanlıkları heyancanla
anlatırken balkondan; yoldan geçen her hangi bir adamı Hüseyin abiye benzetmem
üzerine; bizim kahramanın, hemen karyolanın
altına saklanması, bizleri hayli güldürdü.
Biz Pamukkale’de iken kahraman Ali bisikletle buraya geldi.
Akşam dönüşünde hava karardı ve bisikletle Ali dönemeyince iş başa düştü.
Ali’nin bu davranışları Alime teyze de güvensizlik yarattığından, Ali İzmir’e
geri gönderildi.
Benin dersleri bir tarafa bırakarak sabah akşam Alime
teyzenin etrafında olduğumu duyan annem: beni acele köye çagırararak, "onlar
karı koca, aynı zamanda amca çocukları sen; toy ve önünde derslerin olan bir
kişisin diyerek beni azarlayarak uyardı ve köyden ayrılmamamı" istedi.
Bir gece yarısı Şeref kapımızı çaldı. Babamla beraber kapıyı
açmak için aşağıya indiğimizde: babasının Hüseyin abiyi tabanca ile vurduğunu,
bu nedenle tutuklandığını öğrendik. Ben hemen Şeref’le gelmek istedim, babam
buna engel oldu kendisi onunla Denizli’ye gitti.
Delikli çınar da, eniştemin arabasını,sıkıştıran Hüseyin abi
ve kardeşleri üzerine yürüyen enişte,
Hüseyin abiyi ayağından tabanca ile yaralamış. Araya giren dostların girişimi
ile Hüseyin abi davacı olmaktan vazgeçtiği için, enişte tutuksuz yargılanmak
üzere serbest bırakıldığından kamyonla babamları köye getirdi.
KÖYDE
SİHİRBAZ
Bir yaz günü köye; sihirbaz, dansöz, şarkıcı içeren bir
tiyatro grubunun geldiğini, köy kahvesindeki apörle ile herkese duyuruyordu.
Kumpanyanın hem patronu hemde sihirbazı olan zat, müşteriyi artırmak için
berber Ramazan Aydemir’i ayarlamış. Berber dükkanına gelenlere, parkta
oturanlara, her kimi görülse başından geçen şu garip olayı anlatıyor: yabancı
bir adam sakal tıraşı olmak için dükkana geldi. Başladım sakal tıraşı etmeye, ben
bir tarafını yaparken, öbür taraf da ki sakallar hemen uzuyor. Birkaç kez
tekrarlayıp aynı sonuç olunca, yabancı adam; sen bu işi bitiremiyeceksin, benim
işim var dedi ve kafasını tezgaha bırakıp, çıkıp gitti.
Bu dedikodu ve sürekli yapılan anonslar sonunda, köy kahvesi
akşam tıklım tıklım doldu. İlk gösteri; hem dansözlük hem şarkıcılık yapan on
dört- on-beş yaşlarındaki kızla şarkı, türkü olarak başladı. İkinci gösteri
basit sihirbazlıklar; sigaraları yok etme, şapkadan kuş çıkarma v.s.di. Reklam
edilen, berberin anlattıkları ve diğer ciddi gösterilerini ne zaman yapacaksın?
sorumu, zaman ilerledi, sırada dans programı var diyerek geçiştirdi. Herkes;
sihirbazın hünerlerini değil, dansözü görmeyi arzuladıklarından hemen iki kız
çocuğunun dansları başladı. Kimse yapılan yalan propagandayı sorğulamadı.
ÇATALOBA KÖYÜNÜ SİNEMAYA GİTME
Bir Ramazan günü köye at arabası ile sinema geldi. Her zaman
olduğu gibi köyün en büyük kahvesinde hazırlıklar başladı. Biz köyün gençleri
değişik bir akşam olacağı düşüncesiyle, sevinçliydik. Ama sevincimiz uzun
sürmedi. Çünkü mübarek Ramazan’da film oynatılmasına, belediye başkanı Mehmet
Gökçe izin vermiyordu. Araya girenlerde, olumlu sonuç alamadı. Akşam
yaklaşmıştı, biz gençler; sinemacıya, yakındaki Çataloba köyünde filmi
oynatırsa oraya geleceğimizi önerdik. O da sevinçle kabul etti.
On, on beş kişi gece yürüyerek Çataloba’ya gidip film
seyrettik.
ÇATALOBA
KEPEZİNİN AĞAÇLANDIRILMASI
Adı Çataloba kepezi olmasına karşın bizim köyün sınırları
içerisinde olan geniş arazinin ağaçlandırılmasına belediye başkanı Mehmet Gökçe
döneminde karar verildi.
Ramazan bayramını ikinci günü köy hayli kalabalıktı, önceden
gerekli resmi izni alınıp, hazırlıkları yapılan çam ağacı dikme işlemi tüm
köylünün katılımı ile başladı.
Girişimi engellemek amacı ile birkaç traktörle gelen
Çataloba’lılar, büyük kalabalığı görünce şikayet etmek için doğru Baklan’a
geçtiler.
Bayram havası içerisinde, Ziraat Fakültesinde okuyan Enver
Eski’nin yönetimi ile; kimi çukur kazdı, kimi fideleri yerleştirdi ve iki günde koca alan çamlık oldu.
Bu güzel girişimi örnek alan Çataloba’lılar daha sonra kendi
meralarını ağaçlandırdı.
ENİŞTEMİN KÖTÜ DAVRANMASI
Eniştem Edremit “Ali”
okulunda askerlik görevini tamamladıktan sonra komşu köy Çataloba’ya öğretmen
olarak atandı. Çataloba’da bir ev kiralayarak, burada yaşamaya başladılar. O
günlerde lipit gazlı üçlü ocaklar yeni yeni yaygınlaşıyordu. Yenilikleri kendi
ölçüsünde takip eden babam, eve bir üçlü ocak almıştı. O günlerde annem biraz
rahatsızdı. Arkadaşlarımla köy ortasındaki yolda volta atarken, eniştemin
kardeşi Ekrem, bizim sokaktan eşekle çıkıp bize doğru geliyordu. İçime bir acı
düştü, bu bizim ocağımızı eniştemlere götürüyor diye düşündüm. Arkadaşlardan
ayrılıp dükkana geldiğimde tahminim doğru çıktı. İtirazıma, babam yarın
Denizli’ye gidip yenisini alabileceğimi söyleyerek beni yatıştırdı.
Gün geçmiyordu ki; eniştem bir öğrenci, bir eşek gönderip
evin eksiklerini bizden temin edip, kendi sülalesine davetler veriyordu.
Belirli bir süre sonra annemin itirazları başladı. Babam biraz sabırlı olmasını
öğütleyerek annemi ikna ediyordu. Bir gün annemi ikna edemeyip eşeği ve çocuğu
boş göndermişler.
Bu olay evde konuşuldu, ablamın bize ziyaretinde annemin
yaptığının doğru olduğunu ve evlerinde de sorun olmadığını söyleyince bizde
büyük bir rahatlama oldu.
Babam her Denizli’ye mal almaya gittiğinde eve bol miktarda
sebze ve meyve alırdı. O gün babam Denizli’den döndüğünde, ablam bizde konuk du,
akşamda olmak üzereydi. Malları indirir indirmez otobüs garaja girmeden, beni ve
ablamı otobüsle Çataloba’ya gönderdi.
Ablamda anahtar
olmadığı için anahtarı almak için okula gittim. Eniştem ve okul müdürlüğünü de
yapan Durmuş abi sınıf a motosiklet tamir ediyorlardı. Hoş geldin bile demeyen
eniştem, anahtarın yerini zorlukla söyledi. Çok büyük bir moral bozukluğu ile
eve gelip, ablama belli etmemeye çalışarak, anahtarın yerini söyledim ve
eşyaları eve koyar koymaz, babama yardım edeceğim gerekçesiyle oradan ayrıldım.
Malları raflara yerleştirirken babamın neden moralin bozuk
sorularını, İsmet İnönü’nün ölüm haberine üzüldüğümü açıklayarak geçiştirdim.
ABLAMIN KAVGA EDEREK EVE DÖNMESİ
Eniştemlerin köydeki evlerinde, Babasının ablamı haksız yere
eleştirmesine eniştemin de katılması üzerine o güne kadar sessizliğini koruyan
ablam; tüm yaptıkları yanlışları bir bir saydıktan sonra enişteme, beni
babamlara götür der.
Ablamın; eve gelip merdivenin oturamagına oturup, hıçkıra hıçkıra
ağlamasını ömrüm boyu unutamıyacaktım.
Babam; her zamanki olgunluğu ile ablamı, beni ve annemi
teskin etti. Yaptıkları hataları anlayıp, pişmanlıklarını anlayınca kadar
bu evin ablamın evi olduğunu, çocuğunu, babasının yokluğunu çektirmeden, burada
büyüteceğini ablama anlattı.
Uzun süre ayrı kalan ablamların konusu; bizim her sofrada,
her sohbet de konumuzdu. Bu konuyu unutma teklifim; babamın konuşulmadan
gizlenen sorunların, hastalık nedeni olacağı söyleyerek, hiçbir zaman rağbet
görmedi. Sık sık eniştemin halası ve ebesi dükkana ve/veya eve gelerek bize
haberler getiriyorlardı.
Köyün imamı Ramazan hocanın devreye girmesi ile kırgınlık
sonuçlandırılarak, birliktelik tekrar sağlandı. Yeğenim öksüz doğmadı.
KAMURAN’IN DOĞUMU
Ablam gece sancılaştıgı için babamlar, amcamların otobüsü
ile hemen ablamı Denizli Devlet Hastanesine getirmişler. Sabaha karşı sağlıklı
olarak KAMURAN doğuyor. Ben Haziran
dönemi sınava girmek için Denizli’de teyzemlerde kalıyordum. Babam, müjde
vermek için oraya geldiğinde, beklediğim ders sayısı konusunda söylediğim yalan
ortaya çıktı. Babam ilk torununa kavuşmanın sevinci ile pek üzerinde durmadı.
ENİŞTEMİN ALMANYA’YA GİDİŞİ
İki çocuğu olan babamlar; benin okuyup gurbete gideceğimi,
ablamı öğretmen olan enişteme vererek, onların köyde veya yakın bir yerde görev
yapacağını düşünüyorlardı. Öğretmen arkadaşı Durmuş abi, işçi olarak Almanya’ya
gidince eniştem de, Almaya’ya gidiş yollarını araştırıyor. Ancak öğrenci olarak
gidebileceğini öğreniyor. Halasının oğlu Mehmet abinin aracılığıyla önce
öğrenci olarak Almanya’ya gidiyor, sonra işlerini ayarlayarak öğretmen olarak
çalışmaya başlıyor.
ABLAMLARIN ALMANYA’YA GİDİŞİ
Eniştemin, Almanya’da işlerini ayarlayıp, çalışmaya
başladıktan sonra ablamları Almanya’ya çağırması, babamlar da büyük hayal
kırıklığı yarattı. Kızlarının yakınlarında olacağı düşüncesinde olan babamlar;
önce karşı çıkma eğilimde idiler, ama ablam, benim yerim eşimin yanı deyince,
günün koşullarına uymanın kızı ve torununun daha hayrına olacağı kanısına
vardılar. böylece gitmelerine onay verildi.
Ablam ve Kamuran’ın işlemlerini Şeref’le beraber
hazırlayıp, gitmeleri için gerekli bürokratik işlemleri tamamladık. Babam
sorunsuz olarak İstanbul’dan ablamları uçakla Almanya’ya uğurladı.
İSTANBUL’DA ÜNİVERSİTE SINAVI
Zeki “sivri” İstanbul’da makine mühendisliğinde okuyor ve
evde kalıyordu. Arkadaşları yaz tatili için memleketlerine gittiğinden, Ali
“şişko” ve beni sınavdan bir ay önce İstanbul’a davet etti. Ailelerimizi orada
sınava daha iyi hazırlanacağımızı ikna ederek İstanbul’a gittik. gündüzleri
“sivri” okula giderken biz kah ders çalışıyor, kah haytalık yapıyorduk.
Akşamları zaman zaman Elektrik Mühendisliğinde okuyan Yalçın Çevik’inde
katılımı ile İstanbul’un altını üstüne getiriyorduk.
Turist Ömer Şov:
Sadri Alışık’ın sunduğu, zamanın en ünlü şovuna gitmek için
biletleri alıp salona girmek istediğimizde, “damsız girilmez” yasağı ile
karşılaştık. Sivrinin tüm girişimlerine karşın bu anlamsız yasak yüzünden böyle
güzel gösteriyi izleyemedik.
Seks Filmi Seyretme:
Bir Pazar günü tesadüfen Sivrinin birkaç arkadaşı; ellerinde
16’lık film makinesi ve filmlerle eve geldiler. Seks filmi seyredip, etmeyeceğimizi
sorduklarında, hemen kabul ettik. Çünkü bu konu da, benim ve Şişko’nun ilk
milli olmasıydı. Uygun odanın perdeleri kapatıldı, filim makinesi kuruldu, bir,
iki, üçüncü film bir çırpıda; hiç sansürsüz, tüm açıklığı ile seyredildi. Filmleri
ikinci kez izleme önerisi ilgi görmedi. Önemli bölümlerinin hızlı bir şekilde
izlenmesi ise, sadece bir arkadaş dan yanıt bulduğundan, vazgeçildi.
Sivri’nin Sigara Koleksiyonu:
Biz gelmeden önce bizim ne halt edeceğimizi bilen Zeki,
sigara koleksiyonunu bir valize indirmiş ve üzerini de iç çamaşırları ile
kapatmış. Şişko, Sivri’nin çamaşır alırken gördüğü koleksiyon sigaraları
çaktırmadan içip, boşalan kutularını yerine koymaya başladık. Kırk, elli
paket den oluşan koleksiyon neredeyse bitiyordu. O gün Zeki, bir tombalacı da çok
değişik bir yabancı sigara gördü. Birkaç kez şansını denedi olmayınca, para ile
satın almaya kalktı. Çok yüksek ücret ödemesine dayanamayarak neden bu kadar
para ödüyorsun? diye sordum. Belki
koleksiyon yaparım deyince, fareler koleksiyonu yiyebilir dedim. Bir şeylerden
işkillenen Zeki, almaktan vazgeçti ve eve gelip koleksiyonunu kontrol etti.
Gördüğü manzara karşısında; şaka ile karışık bize sövüp, sayarak siniri
giderdi.
Anneme aldığım İlk hediye:
Ailelerimizin bize tanıdığı fırsatı hiç de iyi
değerlendirmediğimiz hazırlık döneminden sonra başarısız bir sınav geçirdik.
Dönme günü gelmişti. Beyoğluna gidip “Çiçek Pasajı”’nda kafa çekmeye karar
verdik. Pasaj çıkışı “Paşabahçe”’nin mağazasına; arkadaşlar annelerine hediye
almak için girdiler. Hadiye alma olayı ile ilk defa karşılaşıyordum. Onlara mahçub olmamak için bende, anneme hediye aldım.
Hediyeyi anneme verdiğimde, belki yaşamında ilk hediye alan
annem; ne gereği vardı oğlum, keşke buna verdiğin parayı kendine harcasaydın
derken, gözünden bir, iki damla yaş dökülüyordu.
FERHAT
KAYHAN’LA EVDE KALMA
İstanbul dönüşü babam; artık senin bu beklemeli durumun
kabak tadı verdi, Matematik dersinden mutlaka ders alıp, Eylül sınavlarında bu
okulu bitirmelisin dedi. Ders almama gerek yok itirazımı babam kabul etmeyince,
evde yanına bir kişi alabileceğini söyleyen Ferhat ile anlaştım. Eve; bir yatak,
yorgan getirerek yerleştim. Babamdan kurs parasını alarak kursa kayıt
yaptırmadım. Ev avlu kapısından girdikten sonra beş, altı odadan oluşuyor. Her odada
iki üç kişi kalıyor, ortak bir tuvalet vardı. Banyo hak getireydi.
Diğer odalarda kalan arkadaşlar bir odada toplanıyor, geyik
muhebbetleri ile gülmekten kırılıyorlardı. Ben akşam üstü hava biraz
serinleyinceye kadar biraz ders çalışıyor, sonra sıkıntıdan patlıyordum. Ferhat
beni arkadaşlarla tanıştırmadığın dan onlarla ilişki kuramıyordum. Sıkıntımı
gidermek için sık sık tuvalete gidip, avlunun ortasındaki çeşmede duş
alıyordum.
Benim şortla ortalarda dolaşmam, onlarla ilişki kurmamam
arkadaşların garibine gidip bu adam nasıl biri? diye Ferhat’a sorduklarında;
okul hayatını pansiyonda geçirdiğinden, burnu biraz havadadır diye yanıt
vermiş. Onlarda; bir fırsat yaratıp, döverek burnumu sürtmeye karar vermişler.
O gün tuvalete gittiğim de doluydu. Geri dönme yerine orada
bekledim. Çıkan arkadaşla göz göze geldiğim için selamlaştık. Arkadaş tuvalet
sonrası işin yoksa bekleriz dedi. Sevinçle tuvaletimi yapıp, odalarına uğradım.
Beni büyük bir müsafirperlikle buyur ettiler. Dereden tepeden konuşmaya
başladık. Değişik sınıflarda okuyorlardı, eylül sınavlarına hazırlanmak için
buradaydılar. İkindiye doğru büyük bir yağmur yağdığı için akşamüstü buluştugım
arkadaşlara gitmedim. Konuştukça birbirimizi sevdik, akşam birlikte sinemaya
gidip dönerken bana çok sinir olduklarını ve dövmeye karar verdiklerini açıkladılar.
Annemin Sürpriz Ziyareti:
Babamlar tek matematik takıntım var biliyorlardı. Bu nedenle
matematik sınav tarihini son sınavım Astronomi sınavı tarihini söylemiştim. Bu
ara Matematik sınavına girip geçmiştim ama, yalanım bir daha ortaya çıkmasın diye
babamlara müjdeyi verememiştim.
Arkadaşların odasında gırgır şamata devam ederken, Şeref’le
annem geldi. Çok şaşırdım! Annemi buraya geleceğini hiç düşünmüyordum. Odama
geçip, merakla annemin niye geldiğini sordum. Annem şu açıklamayı yaptı:
Üniversite sınavında başarısız olduğumu, moralimi bozmama mı, eğer liseyi
bitirirsem özel okula göndereceklerini söyledi.
Çok pahalı olduğunu, bizim ekonomimizin bunu
kaldırmayacağını söyledim. Annem; merak etmememi, her şeyi babamın hesap
ettiğini, ablamın da sevinçle bu kararları desteklediğini anlattı.
MAHMUT’UN BABASININ ÖĞÜDÜ
Astromi sınavı sonucunu öğrenmek için gittiğimde, Mahmut,
babası ile sınava girmek için bekliyordu. Mahmut sınava girince; ben sonucu,
babası Mahmut'u beklerken dereden tepeden konuşuyorduk. Ben tembelliğimizi
kamufle etmek için; okulu bitirsek ne olacak?!, Üniversiteye girmek bir dert,
bitirince iş bulmak ayrı dert dedim.
Amca; sizin göreviniz okulu bitirmek, sonrası zamana kalan
şey, yarın karşınıza bir fırsat çıktığında keşke liseyi ve/ veya üniversiteyi
bitirseydim dediğinde zaman çoktan geçmiş olacak. Keşke de hiçbir işe
yaramayacak dedi. O an bana, bu öğüt hiçbir şey ifade etmemişti. Zaman
içerisinde altın değerinde öğüt olduğunu anladım.
ÖZEL
YÜKSEK OKULA KAYIT
Liseyi bitirip, mezuniyet belgesini alarak köye geldiğimde;
bizimkilerin sevincini anlatmaya kelimeler yetmiyordu. Heyecan geçtikten sonra,
annem ve babama özel yüksek okullar hakkında topladığım bilgileri verdim.
İzmir’de gazetecilik yüksek okulunun parası, bizim bütçemize en uygun olduğunu
söyledim. Babam doğru dürüst bir okula git, parayı düşünme, ben hesabımı
yaptım: birinci yıl için para hazır, ikinci yıl koyunları satacağız, üçüncü yıl
hüğük yandaki büyük tarlayı satacağız, dördüncü yılda da dükkanın sermayesi
kullanıp, dükkanı devredeceğim. Sen okulu bitirdikten sonra ben, kendime
sermayesiz bir iş ayarlarım dedi. Tüm itirazlarımı dikkate almadılar, parayı
düşünmeden benim için en uygun okulu seçmemi istediler.
O günlerde yalnız Kimya Mühendisleri Odası, özel okul
mezunlarını odaya kabul ediyordu. İzmir’deki özel okul fiyatları
İstanbul’dakilere göre daha pahalıydı. Yakın Doğu Yüksek Okulunun Kimya
Mühendisliği bölümü, en ucuzu olduğundan buraya kayıt yaptırmaya karar verdim.
ASKERLİK CELBİNİN GELMESİ
İzmir’de Yakın Doğu Yüksek Okulu; gerçekten bir üniversite
düşüncesiyle kurulmuştu. Patronu, herkesin başarılarını kabul ettiği “Özel Türk
Kolleji'nin sahibi Bahattin Tatiç’di. Okul çok geniş arazi üzerinde, şehir
dışında, Çeşme yolu üzerindeydi. Her okul için dört katlı birer bina, kız ve
erkek öğrenciler için ayrı, ayrı yurt binaları, hem gündüzlü hemde yatılı
öğrencilerin yararlandığı lüks yemekhane ve kantini vardı. Öğrenci işleri ve
idare binası ayrıydı.
Böyle bir okula tesadüfen kayıt olmanın sevincini yaşayıp,
okulun açılmasını beklerken; amca oğlu deli Mehmet’in, beni askerlik celbini
vermek için jandarmanın beklediğini söylemesi, bizim, korku ve hüzüne
bogulmamımzı neden oldu.
Kısa sürede kendini toparlayan babam; Mehmet’e evde yokmuş
de, diyerek onu gönderdi. Benimde köyün dışına çıkmamı istedi. Yemeğimi
bitirmeden kırana çıkıp, jandarmanın arabasının köyden ayrılmasını bekledim.
Jandarma köyden ayrıldığında, köyün otobüsü de Denizli’den dönmüştü. Babam,
Hamza abi ve ben dükkanda durum değerlendirilmesi yaptık. Karar: kimseye
görünmeden okula gidip, kayıtlı olduğumu gösteren belge getirmekti.
Sabah köyün dışında otobüse bindim, inzibatlara
yakalanmamaya dikkat ederek, en kısa yoldan ve en hızlı şekilde okula ulaştım.
Danışmadaki sekretere kiminle görüşmemi soracakken, arkamdan bir ses: hayrola
Mesut Eski diyordu. Korku ile geri döndüğümde kırk yaşlarında, sonradan öğrenci
işleri genel sekreteri olduğunu öğrendiğim, hiç tanımadığım bir beydi.
Çekinerek derdimi anlattığımda, ne korkuyorsun, iki yıllık askerle ilişkin
olmadığını gösteren belgen var dedi ve sekreterden aldığı A4 kağıda bir dilekçe
yazarak bana imzalattı. Bunu ilk gördüğün postaneden postala, okulun açılış
gününde okula gel diyerek beni uğurladı.
Kuş gibi hafifleyerek dilekçeyi postaya verip, hemen köye
döndüm.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder