KÜÇÜK KUZUNUN KAYIP OLMASI "ORTA OKUL ÇAĞI ANILARIM"
O yıl köyümüzde, ilk defa şeker pancarı ekimi yapılmıştı.
Pancar hasat mevsimi olduğu için kuzuları her yerde rahatlıkla otlata
biliyorduk. Kesikler bayram yeri gibi idi. Sarı kuyusu ; insan ve öküzlerin gücü ile temizleniyor, kuyudan
çıkan sularla, çay ve dere boyunca küçük gölcükler oluşturarak akıyordu. Biz çocuklar
kuzuları serbest bırakıp, kuyunun temizlenmesini seyrediyor, kuyudan çıkanlarla
ilgileniyorduk. İkindiye doğru kuyunun temizlik işi bitti. Arkadaşlarla;
kuzuları, daha otlu yerlere götürmek için topladık. Ancak, doğum mevsiminin
dışında doğduğu için küçük olan kuzu yoktu. Etrafı araştırdım, ama bulamadım.
Hemen suçu ablama yüklemenin yolunu aramaya başladım: Arkadaşlarıma, kısa süre
benim kuzularıma da bakmalarını rica ederek, eve geldim. Anneme; "kuzuları
otlatanların çoğu kız olduğu için beni kovdular, ablamın gelmesini
istediklerini" söyledim. Ablamın da, pancar hasatını görmek istemesi, annemi ikna
etmemi kolaylaştırdı. Ablam tarif ettiğim yere kuzuların yanına giderken, bende
oyun oynamak için arkadaşların yanına gittim.
Akşam yemeğini yerken ablam henüz dönmemişti. Yemek bitmek
üzereyken; ablamın, küçük kuzunun kayıp olduğunu anlatan ağlamaklı sesi
yukarıya duyulduğunda, hışımla benim
üzerime yürüyen annemi, babam engelledi. Bu fırsattan yararlanıp kaçarken,
annem; arkamdan: kuzuyu sen kayıp ettin, ablana yüklemek için al yaptın, bunun
hesabını vereceksin diye bağırıyordu.
Gece babamın güvencesinde eve gelip yattım. Sabah erkenden
kuzuları otlatmak için sarı kuyusu bölgesine ulaştığımda, küçük kuzunun çayın
kenarında ölmüş olarak buldum. Ölme nedenini; bağlarına girdiği için, bağın
sahibinin oğlu Burhan abinin kuzuyu su
dolu çukura atması olduğunu öğrendim. Benim sorumsuzlugumun cezasını, küçük kuzu
canı ile ödedi.
ORTA OKULA
HAZIRLIK
1960 Öğretim yılı sonunda ilk okulu başarı ile bitirdim.
Benim ve ailemin kararı orta okula devam etmekti. Öğretmenim ve ailem; iyi bir
eğitim almam için, Denizli’de orta okula gitmemi istiyorlardı. Ancak o
yıllarda; Denizli’de öğrenci yığılmasını önlemek ve ilçelerde açılan yeni orta
okullara öğrenci temin etmek için, köy ilk okullarından mezun olanları ilçe orta
okullarına yönlendiriyorlardı. Sorun nasıl çözüldü bilmiyorum ama, köyden mezun
olan tüm arkadaşlar Denizli Lisesi orta okuluna kayıt yaptırabildik. Hepimizin
velisi, o yıl Denizli’ye tayin olan öğretmen Süleyman Ayaz’dı.
Kayıt sorunu çözüldükten sonra, Denizli’de nerede ve nasıl
kalacağım? Sorusu babamları uzun süre meşgul etti. Sonunda, okula yakın bir
mahallede: öğretmenimin oğlu Özcan, ben ve babaannelerimiz ile birlikte ev tutarak kalmamız şeklinde bir çözüm bulundu. Babam ve öğretmenim, İncirli pınar Mahallesi,
Kiremitçi sokakta bir ev kiraladılar. Ev, temelsiz, iki kapısı da bahçeye
açılan, birer penceresi olan iki odaydı. Büyük odasında ocak vardı. Elektrik sorunu: ev sahibi, evindeki odunluk ve kilerin
elektriklerini kullanmayacağı taahhüt de bulunarak çözüldü. Su, bahçede bulunan
tulumbadan karşılanıyordu. Tuvalet, geniş bahçenin sonunda, etrafı kapak
tahtaları ile çevrili,taşımalı sulu, uyduruk bir kapısı vardı.
Okullar açılmadan, çevreye alışmamız nedeni ile iki gün erken geldik. Sabah otobüsle Denizli’ye getirdiğimiz
eşyaları, at arabası ile evimize taşıdık. Eşyalarımız; babaannem ve benim için
birer yatak yorgan, yere serilecek eski bir kilim, sayacak, birkaç adet tencere
tabak, çaydanlık, yakmak için biraz odun, yemek için bir yığın yufka ekmeği, tarhana,
bulgur, v,s. den oluşuyordu.
Ben ve Özcan, okumak için Denizli’ye gelen diğer arkadaşlara
göre çok şanslıydık. Çünkü bizim kendimize ait bir odamız, eşyalarımızı
getirip, yerleştiren ailemiz, önceden kiralanmış bir ev ve bize sürekli bakacak
babaannelerimiz vardı. Diğer arkadaşlarımız, iki üç kişi bir odada, başlarında
bir büyük yok, tüm sorunlarını kısıtlı ekonomi içerisinde, o yaş da kendileri
çözmek zorundaydılar.
ANNEMİ EKMEM
Okula başladğımızın birinci ayı dolmak üzereyken, bir
Cumartesi annem hem ziyaret hemde bizlere bir şeyler getirmek amacı ile bize
geldi. O gün erken çıktığımızdan bende saat on bir de evdeydim. Annem beni öpüp
kokladıktan sonra pazardan alış veriş yapmak amacı ile evden ayrıldık. Beraber çarşıya indik, annemin köylü
kıyafeti beni birden utandırmaya başladı. Annemi alışveriş yapmadan köyün
otobüsüne bindirmenin yollarını aradım. Başarılı olamadım, annem ısrarla Bayram
yerindeki manavlardan bir şeyler almak istiyordu. Baktım ikna edemiyorum, birden
kalabalığa karışarak annemden ayrıldım. Annem yanından kayıp olduğumu anlayınca; duraladı,sağa sola bakındı, beraber olmak istemediğimi hissedercesine etrafına
bakınarak garaja gelip arabaya bindi. Uzaktan annemi takip ederek arabaya
bindiğini görünce oradan uzaklaştım. Annem bu yaptığım terbiyesizliği hiçbir
zaman yüzüme vurmadı.
BABA ANNELERİMİZİN
ANLAŞMAZLIĞI
Okullar açıldı, Biz sabahları
okula gidiyor, öğleden sonraları boştuk. Dersler yeni başladığı için
ders çalışmıyorduk. Köyden gelen ve mahallede yeni edindiğimiz arkadaşlarla,
kah top oynuyor kah Denizli’nin altını üstüne getiriyorduk. Babaannelerimizin
uyarılarına da dersler başlamadı diyerek geçiştiriyorduk. Aslında birçok
dersimiz de öğretmen olmadığı için boş geçiyordu. Üçüncü, dördüncü haftalarda
derslerimiz ilk okul öğretmenleri tarafından dolduruldu. Dersler her gün biraz
daha ilerliyor ama biz bir türlü ders çalışmaya başlayamıyorduk.Öğleden
sonraları ya geziyor ya top oynuyor, akşamları da erken uykumuz geliyordu.
Birici dönemin bittiğini ancak sekiz dokuz zayıflı karneleri aldığımızda anladık. Zayıf notlarımızdan utandığımız ve hava atmak için Özcan’la köyde karnemizi soranlara,zayıf sayımızı “İngilizce” söylemeye karar verdik. Ama henüz sekiz,
dokuzun ingilizcelerini
ezberliyememiştik.
Köyde, arkadaşlarımızdan ve aileleimizden aldığımız olumsuz
eleştiriler nedeni ile hırsla ikinci dönem için okulların açılmasından iki gün
önce Denizli’ye döndük. Zayıf notları kurtarıp, köydeki çalışkan Mesut, Özcan’a
dönme hırsımız her geçen gün azalıyor, birinci dönemdeki gibi tembelliğe devam
ediyorduk. Ev tutulurken ikinci dönem odaların değiştirilme kararına uyulmadığı
gibi, Özcan’nın babaannesi; babaanneme odalarındaki ocak da yemek yapmasına ev sahibinin
bile aracı olmasına rağmen bir türlü izin vermiyordu, babaannem ya yemeği
odadaki soba üzerinde, yada ev sahibinin dışarıya yaptığı geçici, uyduruk ocak da
pişirmeye çalışıyordu. Babaannelerimizin birbirleri ile kavga etmesi nedeniyle, bize ders çalışmamız için baskı yapmıyorlardı. Bizde rahat rahat tembellik ediyorduk.
Bu durum; babaannemin Denizli’de yaşayan çok zengin
kardeşinin kulağına gittiği Mart ayına kadar sürdü. Dayımların evine taşındık.
HÜSEYİN
ABİNİN MUZİPLİĞİ
Dayımların evi, çok geniş bahçe içersinde üç katlı bir bina idi. Üçüncü katı, damadı ve tek kızı, yalnız yatmak için
kullanırken, ikinci katda; damadı, kızı, torunları ve dayımlar hep birlikte oturuyorlardı. Zemin kat, depo
gibi kullanılıyordu. Bizim oturmamız için iki odası düzenlendi. Geniş bahçesinde
her türlü meyve ağacı vardı
Öğleden sonraları eve geldiğimde, babaannem; ders
çalışmazsam, dayıma şikayet edeceğini, çalışırsam, akşam
dayılara müsafirlige götüreceğini söyleyerek ders çalışmaya teşvik etmeye çalışıyordu.
Köydeki çalışkanlığımı bir türlü yakalayamıyor, çok huzursuz olmama karşın,
bir türlü derslere kendimi veremiyordum. Dayımın eşi de annemin has teyzesi idi.
Her akşam genellikle dayımlara gidiyor,
büyükler geç saatlere sohbet ederken, biz çocuklar bol, bol oyun oynayarak,
güzel vakit geçiriyorduk
O akşam saat yirmi iki gibi dayılardan eve döndük, ben yatarken, babaannem de, namaz kılmaya hazırlanıyordu ki,
garip bir sesle irkildik. Babaannem ve ben dikkatlice sesi dinledik: Nereden
geldiğini anlayamadığımız, yabancı bir adam sesi, hacı efendi, hacı efendi diye bağırıyordu.
Sık, sık bağırmayı sürdürürken, sanki büyük tuvaletini yapıyormuş gibi de sesler
çıkarıyordu. Ben çok korktum, babaannem de ne yapacağını şaşırmış, bir taraf dan
kapının arkasına bir şeyler koymaya çalışırken, öte yandan üst kat da ki yeğenine
Alime, Alime... diye kısık sesle sesleniyordu. Belirsiz yerden gelen ses devam
ediyor, yeğenine sesini duyuramayan babaannem komşulara; Ocağı sönesiceler, çıkıp da bu adama niye
müdahale etmiyorlar diye bedduaya başladı. Pencereden, hala benimi çağırdın diyen Alime teyzenin
sesi duyuldu. Ben tir tir titrerken, babaannem kısık bir sesle; Alime! bir adam
saatlerdir hacı efendi diye hem bağırıyor hemde pisliğini yapıyor, komşulardan
kimsede çıkıp bir şey demiyor diye dert
yandı.Alime teyze, hiç bir şey olmamış gibi, gayet rahat korkmayın hala, o
İlbatıl'ı Deli Halil’dir bağırır bağırır gider..., eskiden bazı akşamlar sizin
kaldığınız yerde kalırdı, dış kapıyı iyice sürgülediyseniz hiç korkmayın dedi
ve ayrıldı. Babaannem bana baktı, ben babaanneme baktım, dış kapı sürgülümüydü? her ikimizde bilmiyorduk. Bereket versin beş on dakika sonra ses kesildi. Babaannemle birbirimize sarılıp
yattık, bir müddet sonra ben uyudum ama babaannem sabaha kadar ne yaptı
bilmiyorum?
Ertesi gün sabah okula gitmeden; Hüseyin abinin, o gün sabah
İstanbul’la mal almak için gideceğinden, hazırlık amacıyla , depo olarak
kullandıkları alt kata inmiş ve bize muziplik yapmış olduğunu Dudu teyzemden
öğrendik.
ANNEMLE
OTA GİTMELER
Tembelliğimin sonucu olarak altı ders den “bütünleme”ye
kalarak köye döndüm. Bu durum ailemde, benden büyük umutlar bekleyen
çevremde, hayal kırıklığı yarattı. Köy işlerinin zorluğunu daha iyi anlamam
için; kuzu gütmem yanı sıra annemle, öğlenleri ova tarlalara ot toplamaya
gitmeme karar verildi. İlk uygulama höyük yanındaki tarlaya gidilerek gerçekleştirildi.
İkinci uygulama ne gün, nereye olacağını düşünüyordum ki;
benim eski ayakkabılarımla, Hüseyin dayımın giysilerini özdeşleştiren, Hamza
abinin eşi Ayşe ablanın tartışmasına neden oldu. Şakayla geçiştirilebilecek
tartışma, diğer akrabaların yatıştırmak için araya girmesi ile alevlendi.
Sülaledeki gelenek; hanımlar arasında kavga çıktığında, sesi duyan sülalenin
ilk erkeği, olay yerine gelir gelmez, hiç bir araştırma yapmadan kendine en
yakın olan hanımı döver, diğerlerinin de seslerini kesmelerini emrederdi... Bu olayda kavgayı ilk duyan babamdı. Boşalmış on sekiz
litrelik zeytin yağı tenekesini, anneme vermek üzere dükkan dışına çıkmaktayken,
koca kapı içeriinden gelen gürültüye gitti. Gelenek gereğini, teneke ile annemin
başını delik deşik ederek yerine getirdi. Annem dahil herkes sesini keserek
evlerine çekildi... Annem; ilk iş, kanayan başını su ile yıkayarak kanını
dindirdi, Kayalar’dan ödünç aldığı eşek ve benimle, Çopuk’un yolundaki tarlaya ot toplamaya gittik.
Tarlaya varıncaya kadar ve ot toplarken annemle hiç
konuşmadık. Annem sanki maratonda yarışan atlet gibi, hiç ara vermeden tarla
içerisindeki otları torbalara topluyor,
bende küçük torbaları, eşeğin yanına taşıyıp,boşaltıp geri geliyordum. Annem
son torbada artık yeter deyip benim geri gelmememi söyledi. Annem; eşeğin
başından bastırarak yere yıktı, urganı ot yükleyecek şekilde düzenledi, otları
eşeğin iki tarafına eşit bir şekilde yığdı ve sağlam bir şekilde bağladı. Sıra
eşeği ayağa kaldırmaya gelmişti ki, benim gücüm yetmiyordu.Eşeğin bir sağına,
bir soluna geçiyor ama yük ağır olduğundan ve ben yeterli desteği veremediğimden
sonuca ulaşayamıyordukki, birde
oss urmazmıyım! Annem duyacak diye çok korktum neyse, naylomun dölü diye
homurdanan annem duymadı.
Çaresizlik içersin de uğraşırken, birde Çataloba köyünün
“deştevanı” geldi. Yaptığımız iş kural dışı idi. Normalde bekçinin, otları oraya
boşalttırıp, eşeği alıp gitmesi gerekiyordu. Annem tüm sinirlerini aldırmış
gibi sevecen bir ifade ile: ah ablacığım buraya gelirken Hasan abin dükkanda
değildi, köye geldiğinde sigaran hazır olacak dedi. Kır bekçisi, eşeğin
bir tarafından annem de öbür tarafından destek oldular eşek ayağa kalktı. Bekçi ile
vedalaşıp yola koyulduğumuzda , bu saate kadar hiç bir şey yemediğimiz aklımıza
geldi ama yiyecek, içecek bir şeyimiz de yoktu. Bir buçuk saat sonra ikindin eve
döndük. Ablam çok güzel yemekler yapmış, babam da çok seyrek aldığımız
meyvelerden almış. Sanki kuşluk annemi döven babam değil, dayağı da yiyen annem
değil gibi hiç bir şey olmamışcasına, sevgi içerisinde hep beraber yemeği yedik,
ben kuzu otlatmaya, babam dükkana, annemle ablamda getirilen otu, dam üstüne kurutmak için sermeye dağıldık.
KORKAN ÖKSÜRÜK
Sömestre tatili için köye geldim.Güneşli ancak çok soğuk bir
şubat günüydü. Mahalle arkadaşım ve akrabam Hüseyin ile ekilmiş tarlalarda
deve badanı toplamaya gittik. Sürülmüş tarlalarda dolaşırken terleyip, soğuduk.
Akşam yemeğinde, hafif hafif öksürdüm ama çok dikkat
çekmedi.Tek sobanın bulunduğu oturma odasını, soğuk olduğu zamanlarda yatak
odası olarak da kullanıyorduk. Ben babamla, ablam annemle ayrı yer yataklarında
yatıyorduk. Babam dükkanı kapatıp eve geldiğinde biz genelde, uzun zamandır
uyuyor olurduk. Bu gece benim öksürüğüm yüzünden, hiç kimse uyuyamadı. Babam;
anneme neden önceden haber vermedin, bu çocuğa gereken özeni göstermiyosun şuclamaları ile yüklenirken, zaten söz dinlemediğim için kızgın olan annem, babama
karşılık verince kızılca kıyamet koptu. Babam annemi döğmeye kalkınca, annem, merdivene doğru kaçarken bayıldı. Annemin bayılması ilk defa
oluyordu. Ablam korkudan öyle bir çığlık attı ki; evin dışındaki babaannem ve
komşumuz Meryem yenge bir yaramazlığın olduğunu anlayarak, gece yarısı bizim
eve geldiler.
Annemin ısılan dişlerini açmak için babam, ablamdan demir
kaşık isterken ben, bu gün bile nereden ve nasıl öğrendiğimi bilmediğim bir
yöntemle; sağ elimin iki parmağının
arkasına baş parmağımı koyarak, annemin gırtlağına hafif hafif basıyordum.
Herkes telaş içeriinde bir şey yapamadan dolaşırken annem, benim yöntemimle
kendine geldi, konuşmaya başladı. Hep beraber sevinçle odaya geçtik, Meryem
yenge ve babaannem, babama yaptığının yanlışlığını fırçayla karışık anlatırken,
ablam öksürüğümün geçtiğini fark etti. Ne o gece nede diğer günler öksürmedim.
Kavgadan korkan öksürük bir daha beni rahatsız etmedi.
AĞAÇDA YER KAPMA KAVĞASI
Hüseyin’le, son zamanlar sabahdan gittiğimiz kuzu otlatmasın dan akşama kadar dönmüyorduk. Hüseyin’lerin de tarlasının bulunduğu
kızıl yerde; sabahdan kuzular yayılıyor, daha sonra sıcak başlayınca gölgede
yatıyorlar, ikindine doğru tekrar yayılmaya başlıyorlardı. Bu arada bizde
kendimize göre oyunlar oynuyorduk. En çok oynadığımız oyun, heybetli ceviz
ağacında dal kapmaktı O gün Hüseyin benim kaptığım daldan kalkmamı istedi.
Bu dal sanki bir şezlong gibi rahat uyunabilecek bir yerdi. İtirazım üzerine
Hüseyin, ceviz ağacının kendilerinin olduğunu, o izin vermezse oturamayacağımı
iddia ediyor. Bende, kim kaparsa onun olacağını iddia ediyordum, tartışma büyüdü.
Hüseyin benden altı ay küçük olmasına rağmen fiziksel olarak
hayli gelişmişti. Hem korkuyor hemde yeri vermek istemiyordum, ama Hüseyin yeri
almakta kararlıydı. Ağacın üzerinde yapacağımız kavganın ona da bana da zarar
vereceğini söyleyerek yerde döğüşmeyi önerdim. Hüseyin hemen kabul etti ve
aşağıya indi. Arkasından bende inerken aklıma, onun güçlü olduğu aklıma geldi.
Bu nedenle, ağaçdan hemen üzerine atladım ve altıma aldım ama vurmadım. Altıma
aldığım Hüseyin’e, bak Hüseyin burada senle benden başka bizi ayıracak kimse
yok. İstersen kavgayı burada bırakalım, koyunları ayırıp ben buradan
ayrılacağım dedim. Önerimi kabul eden Hüseyin’i bıraktım, koyunları ayırıp
köyün yolunu tuttum. Eve gelince, anneme koyunlar susadı onun için geri geldim
dedim. İkindin ayrı ayrı kuzu otlatmaya gidişimizden kavga ettiğimizi anlayan
annelerimiz, bizi barıştırdı ve beraber gitmemizi sağladılar.
EŞEK
ŞAKASI_1
Dereli Ali; köyün hem marangozu hem yapı ustası, sizin
anlayacağınız ev inşaatı ile ilgili ne varsa, elinden gelen ustalardan birisi. Ustalığının yanın
sıra gülmeden; herkesin açıkları ile muzip, muzip dalga geçmesi ile ünlüdür. Bu
özelliğinin, en çok sıkıntısını çekenlerden biride kayın biraderi değirmenci
Kadir’dir.
O akşam babam, belediye meclisi toplantısından eve neşe
içersin de döndü; annem neşesinin nedenini sorduğunda; Dereli Ali’nin bir
açığını öğrendiğini, bu açıkla kayını Kadir bugüne kadar çektiği dalga
geçilmenin, tüm intikamını alabileceğini söyledi. Annem nedir? bu ciddi açık
diye ısrarla sorunca babam anlattı: Bu akşam bedavacı Ahmet meclis toplantısına
geç geldi. Niye geciktin diye sorunca da nedenini gülmekten zor anlattı.
Toplantı için evden ayrıldığında ahırın kapısının açık olduğunu fark etmiş,
kapıyı kapatmak için yaklaştığında içeriden garip sesler duymuş, bir müttet bekleyip içeri girdiğinde, Dereli Ali’nin oğlu Galib’i dişi eşek üzerinde
yakalamış. Onu babasına şikayet etmek için geciktiğini söylemiş.
Belediye meclisinde bulunanlar; herkesin açığı ile
acımasızca dalga geçen Dereli Ali’den, intikam almak için plan yapmışlar. Plana
göre: Akşama doğru başta kayını Kadir olmak üzere canı yanan birkaç kişi; bizim
dükkanda toplanıp, tepsilere hediyelerini koyup, üzerlerini poçu ile örterek,
düğün mübaregine gidiyormuş gibi dereli Ali’nin evine gidecekler. Birçok kişide
hiç bir şeyden haberi yokmuş gibi Dereli Ali’ nin evi önünde toplanacaklar.
Evin önünde toplanan ahaliden şüphelenen Dereli Ali
bir şeylerin olacağını anlamış, çiftesini alıp dam üstünde beklemeye başlamış.
Durumun şakadan çıkmak üzere olduğunu fark eden mahalle büyükleri, tepsi ile
giden ekibi geri döndürerek bir olay olmadan eşek şakasını bitirdiler.
Bu olaydan sonra, Dereli Ali şakalarının dozunu hayli
azalttı.
EŞEK ŞAKASI_2
Değirmenci Kadir abide, diğer köylüler gibi Almanya’ya
gitmek için yanıp tutuşuyor. Bizim dükkana geldiğinde konuşmalarının neredeyse
tamamı Almanya’ ya gitme muhapbeti ile ilgili oluyordu. Bunun bu zaafından
yararlanıp dalga geçmek için, postacı Ali abi ile babam bir plan yapıyorlar.
Babam, daktiloda Kadir abinin Almanya’ya gitme sırasının geldiğini
yazacak, zarfın üstü de Almanya’ya gitme haberi gelen zarflara benzetilip,
postane mühürü ile hem zarf hemde içindeki yazı mühürlenip, postahaneden geliyormuş
gibi Kadir abiye ulaştırılacak.
Düzmece hazırlanan bu mektubu kahvede alan Kadir abi; hemen herkese çay ısmarlıyor, kendisi çay
içmeden, evdekilere müjdeyi vermek için eve koşuyor. Almanya’ya gidebilmek
için gerekli parayı temin etmek amacıyla,
atları ve arabayı satışa çıkarıyor.
Durumu öğrenen babam şakanın; amacı aşmak üzere olduğunu
fark edip, annemi de yanına alarak Kadir abilere gidip, bunun bir şaka olduğunu,
postacı ile birlikte hazırladığını bin bir güçlükle anlatıyor.
Birkaç gün sonra gerçekten Almanya’ya gitme haberi
geldiğinde Kadir abiyi inandırmak hayli güç oluyor.
KÖYÜN TÜM YOLLARINI CANAVARLAR
TUTTU
On, on iki yaşları arasında beş, altı çocuk, her zaman olduğu
gibi köyün hemen dışında kuzu otlatıyorduk. Bizden birkaç yaş büyük olan
dayımın oğlu Necip abi; akşam üzerine doğru bize, geç kalmayın bu akşam köyün
tüm giriş yollarını canavarlar tutacak dedi. Bizde onu ciddiye almayarak dalga
geçtik. O bir süre sonra kuzularını toplayarak evin yolunu tuttu. Ona inat biz
daha geç eve gitmeye karar verdik.
Hava epey karardı, kuzuları köye doğru yöneltmeye başlarken,
hafif den korkmaya başladık. Ama hiçbirimiz korktuğumuzu açığa vuramuyorduk. Köye
yaklaşmakta iken, bir arkadaş geriye bakarak acayip yaratıkların bize doğru
yaklaşmakta olduğunu söyledi. Onunla dalga geçerek hep beraber arkaya baktık. Arkamızda
ne olduklarını bilmediğimiz yüzlerce acayip yaratık vardı. Korkudan, biz yavaş
yavaş birbirimize sarılırken, serbest
kalan kuzular otlamaya devam ettiler. Birbirimize küme halinde sarıldık ne
konuşuyor, nede bir hareket edebiliyorduk.
Bu durumda ne kadar bekledik bilmiyorum, ama babamın sesini
duyunca ne kadar sevindiğimi anlatamam. Babam eve dönmemizin hayli geciktiğini
fark edince, yanına birkaç arkadaşını da alarak bizi aramaya gelmişler. Neden burada
birbirimize sarılmış durumda beklediğimizi anlatınca; babamlar hep beraber
gülmeye başladılar. Bizim korktuğumuz yaratıklar aslında bağlar ve ağaçlar
imiş, Necip abinin akşam üzeri anlattıklarının etkisi ve karanlık nedeni
ile kendi kendimizi korkutmuşuz.
ÇAY KIYISINDA KUZU OTLATMA
İkindine doğru her gün olduğu gibi birkaç arkadaş, kuzularla
birlikte köyün kıyısında buluştuk. Akkaş kızının Şaban; bü gün abisinin, çay
kıyısındaki yonca tarlasını biçdiklerini, kuzular için çok ot olduğunu söyledi.
Hep beraber, hiç düşünmeden kuzuları oraya otlatmaya götürmeye karar verdik ve
yola koyulduk.
Çay kıyısına vardığımızda gün batıyordu. Susuzluk dan ölen
kuzular önce çaya daldı, daha sonra otlamaya başladılar. Yonca tarlasından
ayrılmaya kara verdiğimizde hava hayli kararmıştı. Köye ulaşmak için yedi sekiz
kilometrelik bir yol vardı. Yanlış yaptığımızı anladık ama yapacak bir şeyimiz
yoktu. Kuzuları koşarcasına sürerek köye ulaşmaya çalışıyorduk ki, arkamızdan
homurdanarak gelen bir karaltıyı fark ettik. Korku içerisinde ne olduğunu
anlamaya çalışırken, çok geçmeden sığır çobanı samıt Hasan olduğu anladık.
Elinde kalın ve uzun bir sopa, kan ter içerisinde yürüyordu. Nereden geldiğini
sorduğumuzda; ineklerden birinin kayıp olduğunu, onu aramak için geri
geldiğini, bulamadığını ve kurt yemiş olabileceğini söyleyerek bizden hızla
uzaklaştı.
Hem eve geç kalma , hemde karanlığın getirdiği korku ile
kuzuları adeta yarış atı gibi koşturarak gece yarısı evlerimize
ulaştık. Ne kuzularda nede bizlerde hal kalmıştı.Kuzularla birlikte
sağ salim eve dönmemiz, çok kızgın olan ailelerimizi teskin ettiği için ne
dayak nede zılgıt yemeden yaptığımız yanlış dan ucuz kurtulduk.
ŞEREF’in HASTA NUMARASI
Şeref teyzemin oğlu, ailesi ile Denizli’de oturuyorlardı.
Yaz tatillerinde zaman zaman köye gelir, bizlerle kuzu otlakmak için, dedesinin
kuzularını sürüden ayırtırdı. O gün ben, Şeref ve Şaban kuzu otlatmak için
Çümenlerin kuyu bölgesine gittik. İkindin den sonraydı, otlatma yerine henüz
gelmiştik ki, Şeref birden rahatsızlandı. Karnının çok şittedli ağrıdığı
söylüyor ve kıvranıyordu. Şeref’i köye geri götürmem gerekiyordu ama koyunları
ne yapacaktım? Şaban’dan; Şeref’i köye
bırakıp geri dönünceye kadar kuzulara göz, kulak olmasını rica ettim. Ancak
Şaban, bir koyunu bir keçisinin olduğunu, bizim ise yirmi beş kuzumuzun bulunduğunu
söyleyerek kabul etmedi. Kuzuları otlattığımız bölgede bağlar vardı, başı boş
olacak kuzular, bağlara mutlaka zarar vereceklerdi. Şeref’in çektiği ızdıraba
daha fazla dayanamayarak, her türlü zararı göze alıp, Şerefi sırtıma aldım,
oldukça yokuş olan yola koyuldum.
Yokuşu, düzlüğü ve inişi Şeref’in iniltileri arasında, kah
dinlenerek kah Şeref’i yürüterek kan ter içerisinde tamamlayarak, dedesinin evine
ulaştık. Tam kapıyı çalacaktım ki, Şeref şaka yaptım diyerek kaçmaya başladı.
Arkasından koşup, yakalayıp dövmek mi? Yoksa başı boş
bıraktığım kuzuların başına bir an önce dönmek mi? Kararsızlığı içinde bir an
durakladım. Sorumluluğum ağır bastığı için, koşarak kuzuların yanına döndüm.
Şaban’ın, biz ayrıldıktan sonra kuzularımıza sahip çıktığı için, herhangi bir
zararın olmaması en büyük tesellim oldu. Şaban’a binlerce kez teşekkür ettim.
KAYIP OLAN KUZULAR
O gün kuzu otlatmaya Tozlu Mehmet Ali ile Kürtlüce boğazına
gitmiştik. Kuzu otlattığımız yerde deli Abtullah çok büyük bir yılan vurdu.
Diğer kuzu otlatan arkadaşlarla,ölü yılana hayli eziyet ettik; ağaca astık,
taşladık, parçaladık, sonunda toprağa gömdük. Akşam üzerine doğru hava
bulutlanmaya başladı. Halamın oğlu İbrahim bağlarına geldi ve beni vişne yemek
için bağlarına davet etti. Mehmet Ali’nin gelmesini istemedi. Ben, arkadaşımdan
benim kuzulara da bakmasını isteyerek halamların bağına gittim. Vişne yiyip,
sohbet ederken zamanın nasıl geçtiğini bilemedim. Akşamın yaklaşması ve kara yağmur bulutlarının gökyüzünü kaplaması
ile hava hayli kararmıştı. Hızla kuzuların yanına gittiğimde ne kuzular nede kuzu otlatan
arkadaşlar oradaydı. Etraf da ki bağlarda ve tarlalara da kuzuları aradım ama
yoklardı. Köye doğru koşmaya başladım, yolda Mehmet Ali’yi yakaladım, o koyunlarını ayırmış, benim kuzuları otlattığımız yerde bırakmış olduğunu
öğrendim. Korku içerisinde dükkana geldim, kuzuları kayıp ettiğimi babama
söyledim.
Babam, annemi yanına alarak üçümüz, kuzuları aramak için
otlatma alanına doğru yola çıktık. Yolda, öküz otlatmaktan dönen dayımın oğlu
Hüsamettin abide bize katıldı. Şimşekler çakıyor, gök çok kötü gürlüyordu.
Bölgeye geldiğimizde, dört kola ayrıldık bağların içerilerinde kuzuları aramaya
başladık ki, yağmur tüm şiddeti ile yağmaya başladı. Allah’dan çok geçmeden,
Hüsamettin abinin kuzular burada diye bağıran sesi duyuldu. Sevinçle sesin
duyulduğu yöne koştuk. Kuzular, Alelleri bağın içerisinde idi. Bu bağ çok
bakımlı ve etrafı dikenli telle çevriliydi. Kuzular buraya nasıl girmişti? Bağa
zarar vermişlermiydi? Soruları üzerinde
fazla durmadan, annem önde kuzuları çağırarak, biz arkadan kovalayarak
kilotlarımıza kadar ıslanarak eve geldik.
Sabah kaktığımız da; altları delik,, yüzü yırtık
ayakkabıların, bu koşuşturmada, ayaklarımı parçaladığını fark eden annem, o
sabah beni kuzu otlatmaya göndermedi.
Kalkıp dükkana gittiğimde, babam iki müjde verdi: biri
kuzular bağa zarar vermemişlerdi. İkincisi ise yeni ayakkabı alınacaktı.
AFYON KAÇAKCILIGI
O yıl köyde çok bol afyon olmuştu. Her zaman olduğu gibi; afyon
kozakları önce özel bıçaklarla çizildi, bir gün sonra toplama bıçakları ile
toplandı. Toplanan afyon sütleri evin erkekleri tarafından tükürükle yoğrularak
yaklaşık birer kilogramlık toplar haline getirildi.Bu top afyon sütleri Çal’da
devlete satılacağı günü bekliyordu. Devlet, afyon sütünün kalitesine göre
kilogramına seksen - yüz lira arasında değer veriyordu.
Denizli’den Hulusi abiden aldıkları talimata göre; Kalaycı
dayı, Dertli Ali ve babam’dan oluşan ortaklar; afyon sütünün
kalitesine bakmaksızın kilo başına yüz yirmi beş lira vererek süt almaya
başladılar. Köylü belli olmasın diye afyon sütlerinin bir kısmını devlete, geri
kalanını peşin parayla babamlara sattı. Babam ; Hulisi
abiden alınan avans para kadarlık süt aldı. Ali abi, Kalaycı dayı hem ortak
hemde ayrı ayrı parası sonra verilmek üzere çok miktarda süt aldılar. Kaçakçı Hulusi abinin belirleyeceği fiyat ve tarih de sütler satılacaktı. Onun için
sütler ayrı ayrı yerlerde saklandı, Hulisi abiden haber beklenmeye başlandı.
İki üç ay geçmesine rağmen, koşullar uygun olmadığından
Hulusi abi beklemelerini söylüyor, ancak Ali abi ve kalaycı dayı, alacaklıları
sıkıştırdıkları için acele ediyorlardı. Kaçakçı Hulusi'den umudunu kesen Ali abi
başka alıcı aramaya başladı. Bu durum
bizim ailede de sıkıntı yaratmaya başlamıştı. Böyle bir işe girdiği için annem,
babamın başının etini yiyiyordu. O gün Ali abi Denizli’den sevinçli döndü. Bir
müşteri bulmuştu, bu sevincini babamla ve benimle hiç gizlemeden paylaştı. Sonra babamla sütlerin bulundukları
yeri kontrol etmek için dükkandan ayrıldılar. Bir süre sonra dükkana hademe
İsmail dayı geldi. Baban nerede? Diye sordu. Sanki normal bir işmiş gibi
sevinçle gelişmeleri ona anlattım. Daha sonra babam, İsmail dayıya benim
anlattıklarımı öğrenip, bana kızınca; bu işin kaçak ve gizli bir şey olduğunu
idrak ettim. Çünkü bu iş o kadar alenen
yapılıyordu ki.
Evde kalabalık yatılı konuklarımız vardı. Babam dükkanı
erken kapatıp eve geldi, zaman zaman dayıoğlusu Hüseyin abi ile fısıltı ile
bir şey konuşuyorlar, sonra geyik muhabbetine katılarak yatma saattini ettiler.
Köyden konuklar evlerine giderken, yatılı konuklar, odalarına geçip yattılar,
Babam dükkanı tam kapatmadığını söyleyerek dükkana gitti. Hüseyin abi eşi Alime
teyze ile tartıştığı için evden ayrıldı. Annem, ablam, ben aynı odaya yattık.
Sabah ezanından biraz önce, Hüseyin abinin eve döndüğünde,
annem kalkmış akşamdan kalan işleri yapıyormuş. Hüseyin abi anneme Hasan
nerede? Diye merakla sorunca annem gayet
rahat yukarıda yatıyor demiş, rahat bir nefes alan Hüseyin abi yukarıya geldi.
Ama hala heyecanlı idi, sen nasıl kurtuldun? Ali ve kalaycıyı polisler yakaladı
dedi. Babam yataktan doğrularak, bir müttet kendine gelmeye çalıştı. Sonra
anlatmaya başladı: Sizler yattıktan sonra Ali dükkana geldi, alıcının
geldiğini, afyon sütlerinin bulunduğu yerde kalaycı ile beklediklerini söyledi.
Dükkanı kapatıp Ali ile beraber sütlerin sakladıkları ahıra gittik. Alıcıyı
gözüm tutmadı, Ali’yle konuşmak için dışarı çıkarken ceketim çiviye takıldı,
alıcı ve kalaycı tabancayı gördü. Alıcı ne o abi siz tabancayla falan tedarikli
gelmişsiniz diye takıldı. Bende, her şeye hazırlıklı olmak gerekir dedim ve
dışarı çıktım. Ali’ye bu adamı gözüm tutmadı, bunu gönderelim, Hulusi’yi
bekleyelim dedim. Ali adamın sağlam olduğunu, bir an önce malları çıkarmak
zorunda olduklarını söyledi. İçeri girdiğimizde alıcı acele ediyordu. Malı
hemen getirmemi istedi. Bende, mal en erken bir saat içinde gelebileceğini
söyleyince, sizinkini sonra alayım dedi bende siz bilirsiniz dedim ve eve
geldim.
Babam ayrıldıktan sonra; polis olan alıcı, Ali abiye bugün
geç oldu beni Çataloba çeşmesine kadar götür, sizlerde, yarın malları hepsini
bir yerde toplayın, ben vakit kayıp etmeden yarın gelip, alayım diyor. Bunun üzerine Kalaycı
dayı evine gidiyor, Ali abi ile alıcı Çataloba çeşmesine gidiyorlar. Çeşmede
önlem alan polis ekibi Ali abiyi yakalıyor, afyonun saklı olduğu ahırı
göstertiyorlar, daha sonra kalaycı dayının evine gidip hem kalaycı dayıyı
yakalıyorlar hemde evin yanında afyon çubukları altında saklanan sütü
buluyorlar.
Babam şans esri yakalanıp, hapse girmekten kurtulurken,
Kalalcı dayı ve Ali abi iki üç yıl hapis yatıyor. Zaten hasta olan Ali abi
hapisten çıktıktan kısa bir süre sonra öldü.
İLK
VE SON BİSİKLET ALINMASI
Şans eseri babam, afyon sütü kaçakcılıgından yakalanmadı ama
Hulusi abi, ortamın çok sıkışık olması nedeni ile sütü götürmediğinden, tüm
sülale kabus dolu bir kış geçirdik... Ayşe halamların samanlığında saklanan yüz
kilo cıvarında ki süt torbaları eşek sırtında Huriye halamların bağ damına
gizlice taşındı. İki- iki buçuk ay halamın kocası Külcü dayının denetiminde,
orada bağ çubukları, ağaç dalları altında, yabancı garip bir adamın, Külcü dayıya şüpheli
sorular soruncaya kadar saklandı. Uzaktan
bağ damı gece yarısına kadar gözetlendi, etraf da kimseciklerin olmadığından
emin olununca, Halalarımın kocaları tarafından, Hüseyin dayımın evindeki zula
bir yere getirildi. Birkaç ay sonra sütler, bir gece yarısı kaçakçı Hulusi abi
tarafından alındı. Sekiz on ay süren kabus bitti.
Babam afyon kaçakcılıgından kazandığı tüm parayla; kendine,
askerde yazıcı olduğu günlerden beri hayalini kurduğu bir daktilo, bana da;
birinci yıl kalıp, ikinci yıl doğrudan ikinci sınıfa geçme hediyesi olarak
bisiklet aldı.
Babam, piyasasını bilmediği malları alırken, çok güvendiği
Denizli’de toptan hırdavatcılık yapan Rafet abiye danışırdı. O daktiloyu
İstanbul’dan getirmişti. Bisikletide İstanbul’dan getireceğini ve bir hafta on
gün zaman alacağını söylediği için, bisikleti o günlerde beklemiyordum. O yıllarda;
köyden Denizli’ye tek otobüs gider, saat üç gibi de dönerdi. Otobüsün geldiği
saat de hemen hemen tüm köyün erkekleri otobüsü karşılamaya giderdik.
Otobüsün üstündeki yük taşıma bölümünde üç adet gıcır
gıcır bisiklet vardı. İki tanesi,
bekleyen arkadaşlar tarafından hemen alındı, üçüncü bisikletin kimin olduğunu
merak ediyorduk ki, muavinin beni çağırdığını arkadaşlar söyleyince ben itiraz
ettim. Ama o bisiklet gerçekten benimmiş. Karışık duygularla aldığım bisiklete binip eve gittim.
YA NASİP
Teyzemlerin eski model bir şafrole marka bir taksileri
vardı. O zamanlar, Denizli’nin garajı, eski Ulu cami yanındaki bir geniş alandaydı. Cami ile garaj arasında bir dere akıyor, dere boyunca tamirhaneler vardı.
Burada otobüsler, kamyonlar, taksiler tamir edilir, araçlardan çıkan kirli yağ, üstübü v.s. hepsi dereye atılırdı. Derenin suyu ile hemen altındaki tarlalarda yetiştirilen sebzeler ve meyve ağaçları sulanırdı.
Burada otobüsler, kamyonlar, taksiler tamir edilir, araçlardan çıkan kirli yağ, üstübü v.s. hepsi dereye atılırdı. Derenin suyu ile hemen altındaki tarlalarda yetiştirilen sebzeler ve meyve ağaçları sulanırdı.
Bu tamirhanelerin birinde eniştem arabasını rektife; "yani
taksinin motorunu komple bakım ve tamiri" ettiriyordu. Cumartesi günü olan o
gün, arabanın işi akşam üzeri biteceği için Şeref ve ben tamirhaneye gittik.
Taksinin bakım, tamir işi bitmiş her türlü kontrol yapıldıktan sonra kaputun
takılmasına başlandı.
O arada deli Yaşar’da oraya geldi... Yaşar bizden birkaç yaş
büyük, kalaycı çıraklığı yapan, kimseye zararı olmayan, sinirlendiği zaman kekemeliği artan, güzel bir ablası ve yaşlı bir annesi olan biriydi. Sıcak yaz akşamlarında, oda bizim
gibi başı boş kafası nereye eserse, oraya takılırdı. Biz çocuklar taksinin
etrafında dolaşıp, taksiye yapılanları seyrederken, çırak ve kalfalara usta ve
patron; çabuk olmalarını, işi bitirip herkes evine gideceğini söylüyordu ama
önce çıraklar, sonra kalfaların tüm uğraşlarına karşın kaputun sol tarafındaki
çok büyük yay bir türlü takılamıyordu. Beceriksizler diyerek gelen ustada
başarısız oldu. Saatler ilerledikçe, sinirler geriliyor, sinirler gerildikçe de
yay bir türlü yerine geçmiyordu. Saat on bir civarına geldi, herkes aç ve
burnundan solurken, Kalfalardan biri, Yaşar’a ablanı bana verirmisin? diye
sordu. Tüm gözler Yaşar’a çevrildi, Yaşar ya!ya! ya! diye kekelemeye
başladı, herkes Yaşar’dan küfür beklerken, o sağ yumruğunu göğsüne hızlı bir
şekilde vurarak, “ya nasip” diye bağırdı. Sinirleri boşalan herkes kahkaha
atmaya başladığında, çelimsiz bir çırak yayı deliğine geçirmez mi...
KÖPÜK HELVA
Evden sokağa oynamak için çıktığım anda sokaktan köpük
helvacı geçiyordu. Köpük helvacı diyerek arkasından yetiştim. Köpük helvacı;
evlerden getirilen kaplara, satış yaparken, küçük kağıt parçaları üzerinde de
çocuklara satış yapıyordu. Ne kadarlık? diye sorduğunda, tüm param olan yüz
paralık diye seslendim. Beş kuruştan daha aşağı olmadığını söyleyerek, köpük
helva dolu bakraçlarını yüklenip, köpük helvacııı! diyerek uzaklaşırken, ben
ortası delikli, kenarı tırtırlı parama bakakaldım.
GOOOL!!!
Orta ikinci sınıf da öğrenim gördüğümüz sınıf; sabahları
liselilerin öğleden sonra bizim ders yaptığımız pansiyon tarafına bakan “altmış
beş” kişilik bir derslikti. Pencereler tarafındaki beşinci sırada; ben ve
pencere yanında İsabey'li Osman oturuyordu.
O saatte İngilizce dersimiz vardı. Lakabı “Ayşe karı” olan matematik öğretmeni
İngilizce dersi veriyordu.
Dersin ortasında, Osman birden “gollll”!! diye bağırmaya
başladı. Öğretmenimiz ve biz ne olduğunu anlayarak, şaşırdık! Ruhsal bir
bozukluk yaşadığını sanıp, korku içerisinde arkadaşımıza yaklaşan
öğretmenimiz; ne oldu yavrum? diye sordu. Osman gayet rahat gol oldu öğretmenim
dedi.
Ne golü ? yavrum sorusuna, Denizli Lisesi Sümer spora gol
attı dedi. Sporla ilgisi olmayan öğretmenimiz, bu yanıta bir anlam veremezken;
ders zili çaldı, korku içinde dersten ayrıldı.
Ogün; Sümer sporla, Lisenin, Lise futbol sahasında maçı olduğunu
bilen bizler ne olduğunu anlamıştık: Tribünleri olmayan ancak, normal futbol
sahası ebatlarına sahip, özel maçlarda kale direklerine ağ takılan, kenar
çizgileri çizilen bir sahası vardı. Osman, pencereyi ayna gibi kullanarak
sahanın üç de ikisini izler duruma getirmiş, ders boyunca, çaktırmadan maçı
izlemiş, ta ki lise gol atıp ortalık karışıncaya
kadar.
RÖTGENCİLİK
Orta ikinci sınıf da okurken, Topraklık mahallesinde
Filik’kin evinde babaannemle beraber kalıyordum. Filik’in iki, üç katlı
apartmanlarını yanında tek katlı, mutfak ve bir odadan oluşan dört ayrı
kiracının oturduğu; birbirine bitişik ikisi önde ikisi arkada evleri de vardı.
Bu evlerin ön tarafında olanda, iki ayrı aile, arka taraf da ki
evin birinde biz, diğerinde anneanneleri ile kız meslek lisesine öğrencisi
abla, orta bir ve iki öğrencisi iki erkek kardeş kalıyordu. Hafta sonları
yanlarına öğretmen okulunda okuyan ablalararı da geliyordu. Bu dört evin;biri
erkeklere diğeri bayanlara ait taşıma sulu iki adet kerpiçten yapılmış, sıvasız
tuvaleti vardı.
Ticaret lisesinde okuyan dayımın oğlu Hüsamettin abinin iki
arkadaşı ile birlikte oturdukları aynı mahalledeki evlerine sık sık giderdim.
Abiler, komşu ablalar hakkında benden, bilgi almaya çalışıyorlardı: ne yapıyorlar,
şaçlarını dışarıdamı tarıyorlar, ev kıyafetleri nasıl gibi. Verdiğim
bilgilerden dolayı bana olan ilgilerinin artması beni sevindiriyordu,. Daha fazla
bilgi vermek için hayal gücümü zorluyordum ki, onlarında yol göstermesi ile
bitişik tuvaletteki küçük delikten onları gözetleyebildigimi söyledim.
Anlattıklarım onları heyecanlandırmış olacak ki, benden daha fazla bilgi almak
için, tuvaletteki deliği büyütmemi istediler. Ayrıca konuk olarak bana gelerek,
kendileri de dikizlemek istediklerini söylediler. Sessiz ve sinirli bir şekilde
bizi dinleyen Hüsamettin abi, ben evden ayrılırken benimle beraber geldi. Yolda
yaptığımın çok çirkin olduğunu,benim kız kardeşime yapılsa ne yapacağımı?
Sordu.
Anlattıklarımın hepsinin hayal ürünü olduğunu, hiç birinin
gerçekle ilişkisinin olmadığını söyledim. Hüsamettin abi; kimsenin bunların
hayal ürünü olduğunu bilmeyeceğini, yakında adının rötğenciye çıkacağını, hatta
karakola bile düşebileceğimi net bir şekilde bana anlattı.
Yaptığım yanlışlığın utancından bir daha abilerin evine
gidemediğim gibi, ablalarında yüzlerine uzun süre bakamadım.
TAHRİK
Evinde kiracı olarak kaldığımız Filik’in, bakkal dükkanı da
vardı.Bakkal dükkanı iki katlı evinin altındaydı. O zamanlar cadde ve sokaklar
topraktı; yazın toz toprak, kışın çamur içersinde kalırdı. O günlerde belediye
caddeleri kumlamak için, belirli aralıklarla kum öbekleri yığmıştı.
Filik bakkalın üst katında; İstanbul’lu bir aile kiracı
olarak kalıyordu, Kiracıların kız kardeşinin nişanlısı o gönlerde konuktu.
Nişanlı abi, bakkalın büyük oğlu ile yaş taş olduğu ve iyi anlaştıkları için
genellikle zamanını dükkanda geçiriyor, İstanbul hakkında birçok hikayeler
anlatıyor, alçak dağları ben yarattım diyen, kendini beğenmiş bir delikanlı
idi. Babaları diğer işlerini bitirince dükkana gelir, dükkan genelde kızı ve
büyük oğlu tarafından işletilirdi.
Soğuk bir Pazar günü; baba, büyük oğlu, benim yaşıtım küçük oğlu
ve ben; İstabul’lu abinin anılarını dükkanın içerisinde dinliyorduk. O kadar
güzel anlatıyordu ki, dışarıda ne olup bittiğinden haberimiz yoktu. Baba, sinirle
oturduğu yerden kalktı, söylenerek kapıya doğru yürüdü; dışarıya baktığımızda, Tutluca' lı gençler el arabası ile evlerine kum taşıyorlardı. Bunlar belalı,
kavga anında birden kalabalıklaşan gençlerdi.. Kapıdan geri dönen baba; olmaz ki
canım devletin kumunu herkes evine taşırsa, bu yollar nasıl çamurdan kurtulacak,
şunlara bak elleri işte gözleri de senin benim penceremde gibi abiyi tahrik
eden sözler söylüyordu; abi birden
dışarı çıktı, ellerimde kürekle el arabasının gelmesini bekleyen Tutluca’lıların yanına gitti. Baba ve büyük oğlu hemen dükkandan ayrıldılar, ben
uzaktan ne konuştuklarını anlamaya çalışırken, itişip kakışma başladı. Diğer
arkadaşları da gelen Tutluca’lılar İstanbul’lu abiyi dögmeye başladılar.
Gürültüye dışarı çıkan nişanlısı, ablası, onlarda konuk olan
babaannem hemen kavga yerine koşup, abiyi gençlerin elinden aldılar. Eli, yüzü
kan ve çamur içeriinde kalan abi eve götürülürken, gözleri bakkal ve oğullarını
arıyordu.
BABAMLA GÜREŞ
Orta ikinci sınıfın şubat tatiliydi, Höranım halamlar akşam oturmasına geldiler, rahmetli İbrahim
dedemin nasıl iyi bir güreşçi olduğundan konuşuluyordu. Halam, babamında çok
iyi güreştiğini, düğünlerde özellikle davet edildiğini anlattı. Babamda iyi güreşçi olduğunu söyleyince, ben seni yıkarım dedim. Hadi oradan ben, seni
bir kolumla yıkarım deyince iş uygulamaya dönüştü. Oturduğumuz oda dokuz metre
kare, ortada soba, sekiz on insanın bulunduğu daracık bir yer.
Herkes bir köşeye çekildi, Külcü enişte, lüks lambasının
sehbasını tuttu, Halam,sobaya mukayyet olmaya çalışırken; biz güreşe tutuştuk. Ben, arkadaşımdan öğrendiğim
oyunu babama uyguladım ve babamın sırtı yere geldi. Babam ne olduğunu
anlayamazken, annem sevinç çığlığı attı. Babam bunu saymıyorum, ben ciddiye
almamıştım diyerek itiraz etti. Tekrar güreşe tutuştuk, aynı oyunu uyguladım,
babam yine yerde. Halam babamı kaldırırken, bizim oğlan artık oğlunun
büyüdüğünü kabul et diyordu.
TENCERE KARASI İLE BOYAMA
Denizli’den Hüseyin abiler geldiğinde bizim ev düğün yerine
dönerdi. Köyde ne kadar akrabaları varsa onlarda bizim eve doluşurlardı...
Yine böyle bir kış ziyareti akşam yemeğinde, Köyün düğünlerindeki eğlenceyi yönetenlerden,
büyük halamın kocası Külcü dayı ve Gıldıroğlu da vardı.
Yemek sonrası sanki bir orta oyunu oynanıyordu, kahkahadan
herkes kırılırken, Alime teyzenin teşvikiyle elimi tencerelerde karalayarak
Külcü ve Gıldıroğlu dayıların yüzlerine çaktırmadan sürdüm.
Kendi yüzlerini görmeyen dayılar; birbirleriyle öyle dalga
geçmeye başladılar ki değme tiyatroculara taş çıkartıyorlardı. Bizler ise
yapılan espirilerle yerlere yatıyor, evin altını üstüne getiriyorduk.
Tabi ki evi toplamak konuklar gittikten sonra annem ve ablama
kaldı. DAVUL TOZU MİNARE GÖLGESİ
Hüseyin abi köye geldiğinde yaşdaşı olan babamları mutlaka ziyaret ederdi. O gün mağazalarında çalışan Halil abiyle birlikte gelmişlerdi. Akşam yemeğinde sarmada vardı. Yeme sırası sarmaya geldiğinde Hüseyin abinin teşviki ile Halil abinin cebine birkaç sarmayı çaktırmadan koydum. Ablam herkesin ellerini yıkatırken sıra Halil abiye geldi. Sabunu eline almadan,Halil senin cebin niye öyle şiş diye Hüseyin abi sordu. Elini cebine atan Halil abi sarmaları cebinde bulunca kızardı, bozardı bir şey diyemedi ama çok kızdığı belli oluyordu. Gece geç vakit Denizli'ye döndüler. Boş zamanlarımızda Manifatura mağazasına giderdik. O akşam üstü yine Mağazaya uğradığımda Halil ve Hüseyin abi dışarıda sohbet ediyorlardı. Müşteri gelince Hüseyin abi içeri girdi. Halil abi bana Karşıda otomobil yedek parçası satılan dükkanı göstererek sahibine selamımı söyle bana bir kilo minare gölgesi, iki kilo davul tozu versin dedi. İşe yarama sevinciyle hiç düşünmeden dükkana koştum. Kapıda bekleyen sahibine Halil abinin selamını söyledim ve isteklerini sıraladım. Dükkan sahibi hiç bozuntuya vermeden kendilerinde kalmadığını, karşıdaki kitapçıyı göstererek oradan alabileceğimi söyledi. Geç de olsa oyuna geldiğimi anladım hızla oradan uzaklaştım uzun süre o semte uğramadım.
Hüseyin abi köye geldiğinde yaşdaşı olan babamları mutlaka ziyaret ederdi. O gün mağazalarında çalışan Halil abiyle birlikte gelmişlerdi. Akşam yemeğinde sarmada vardı. Yeme sırası sarmaya geldiğinde Hüseyin abinin teşviki ile Halil abinin cebine birkaç sarmayı çaktırmadan koydum. Ablam herkesin ellerini yıkatırken sıra Halil abiye geldi. Sabunu eline almadan,Halil senin cebin niye öyle şiş diye Hüseyin abi sordu. Elini cebine atan Halil abi sarmaları cebinde bulunca kızardı, bozardı bir şey diyemedi ama çok kızdığı belli oluyordu. Gece geç vakit Denizli'ye döndüler. Boş zamanlarımızda Manifatura mağazasına giderdik. O akşam üstü yine Mağazaya uğradığımda Halil ve Hüseyin abi dışarıda sohbet ediyorlardı. Müşteri gelince Hüseyin abi içeri girdi. Halil abi bana Karşıda otomobil yedek parçası satılan dükkanı göstererek sahibine selamımı söyle bana bir kilo minare gölgesi, iki kilo davul tozu versin dedi. İşe yarama sevinciyle hiç düşünmeden dükkana koştum. Kapıda bekleyen sahibine Halil abinin selamını söyledim ve isteklerini sıraladım. Dükkan sahibi hiç bozuntuya vermeden kendilerinde kalmadığını, karşıdaki kitapçıyı göstererek oradan alabileceğimi söyledi. Geç de olsa oyuna geldiğimi anladım hızla oradan uzaklaştım uzun süre o semte uğramadım.
ANNEMLE BABAMIN KAVGASI
Yine Hüseyin abilerin yaz hafta sonu ziyaretleriydi. Bir gün
önce babamın koyun keserek yaptığı Yeşil Göldeki davete, Hüseyin abinin tüm kardeşleri,
amca oğulları eşleri ve çocuklarıyla
katılmıştı.
Ertesi günü sabah kahvaltısından sonra babam, Hüseyin abinin
özel arabasıyla komşu köylere ziyarete gitti. Fakirlikten geldikleri için annem
işlerini kayıp etmekten çok korkardı. İki gündür dükkanın kapalı olmasına canı
hayli sıkıldı. Bu can sıkıntısıyla akşam yemeği hazırlamadı. Tüm ekibiyle
Hüseyin abi akşam yine bize geldikler.
Müsafirler için özel yemeğin olmadığına sinirlenen babam
annemden hemen bir şeyler hazırlamasını istedi.
Ablam dam üzerine sofrayı kurarken, annem bir şeyler
hazırladı ve dam üzerinde üç sofra oluştu. Gergin ortamı yumuşatmak için, bir
anda biten bulgur pilavı tenceresini şaka olarak babamın başına geçirdim. Çok
gergin olan annem, bana sert tepki gösterdi. Babam annemin üzerine yürüdü,
birkaç sopa yiyen annem, kendini mutfağa kilitleyerek daha fazla dayak yemekten
kurtuldu.
O yaş da annemin çok haklı düşüncelerini anlayamayan ben, çok
bozularak evi terk ettim. Arkamdan gelen Sefittin abi, anneme çok
yüklenildiğini, kızmakta haklı olduğunu, hedefinin ben değil yapılan yanlışlık
olduğunu anlatarak, beni eve döndürdü.
Annem mutfakta hapis kalırken çocuk yaşta ablam konukları
ağırlamayı sürdürdü. Sabah olduğunda, annem ve babam barışmış olarak
konuklarımıza hizmet etmeyi bir şey olmamış gibi sürdürdüler.
PARAYI İADE ETMEM
Dini bayramlarda günlük yaşamın dışında etkinlikler
oluyordu. Bunlardan biride “Kopuk” lakaplı Süleyman amcanın büyük bir çanta
içerisinde taşıdığı; daire içerisinde renkli bölümelerin oluşturduğu ve yuvarlak
topun hangi renge girerse o renge para koyanların kazandığı bir şans oyunuydu.
Burada genellikle abiler ve amcalar şanslarını denerler ve
en az 25 kuruşaş. oynanırdı. Benim gibi küçükler etrafında dolaşıp, şansımızı
denemek için büyümeyi beklerdik.
O bayram Süleyman amcanın küçük kardeşi Alibey abi de; altı
renkli küçük, tavla tahtası büyüklüğünde ve teneke bir borudan bıraktığı
altıgen topla oynanan şans oyununu en az 5 kuruş. ile oynatıyordu.
Çocuklar olarak hemen etrafını sardık. Birkaç arkadaşla
beraber beşer kuruşu, değişik renklere koyarak oyuna başladık. Benim şansım
yaver gidiyor, neredeyse her seferinde bana çıkıyordu. Bire beş veren oyunda
baya para kazandım. Hızımı alamayarak 25 kuruş. koymaya başladım.
Öyle bir an geldi ki, Alibey abinin parası bitti, çantayı kapatırken,
aglamaklı bir sesle, benim bayramımı zehir ettim dedi. Durumuna acıyarak tüm
kazandığım parayı geri verdim. Sevinçle tezgahını kurup, haydi çocuklar buraya,
beş kuruşa yirmi beş kuruş veriyorum diyerek bağırmaya başladı.
BAYRAMDA SALINCAĞA GİTME
Bizim köyün bayram eğlencelerinin başında; nişanlıların,
yeni evlilerin başını çektiği gençlerin salıncağa binmeye gitmeleri gelirdi. En
yakını, köyün hemen kenarında olan Çıtlık ağacı iken, Demirbaşların bağındaki
asırlık çam, Çümenlerin Kuyu tarafındaki haşmetli çam ağaçları diğer önde
gelenleriydi.
Bu ağaçlarım yüksek
kalın dallarına; büyük çabalarla sonucu uzun urganlarla salıncaklar kurulur.
Bayramlık elbiseler içindeki genç kızlar, kadınlar sırayla salıncağa oturur.
Erkekler önce arkasından sallamaya başlar, sonrada iki erkek tarafından tutulan
kısa urganla sallanma hızlandırılır. Sallanan çığlık atmaya başladıkça, sallama
dahada hızlandırılarak, bu iş eğlenceye dönüştürülür.
Çocuklar, etraf da
sevinçle koşup oynarken, diğerleri salıncak sırasının kendilerine gelmesini
beklerler. Günü neşe içerisinde geçiren kızlı, erkekli gençler, akşam üzerine
doğru eve yaşam dolu olarak dönerler...
KUMAR PARASIYLA PAMUK KALE GEZİSİ
Bayramın son günü Denizli’ye gezmeye gelmiştim.
Delikliçınar da, sonradan Yeni Sinamanın yazlığının yapıldığı yerde; bayram için
kurulmuş panayır vardı. Şeref, Fevzi - Ekrem Arslan kardeşler ve bir iki
arkadaşla buraya gittik. birkaç çeşit oyuncakla oynayarak çıkmaya karar verdik.
Çıkışta şans oyunu oynatan bir tezgahın önünde durduk.
İçimden şansımı denemek geldi ve bir büyük şişe Yeni Rakı kazandım. Parasını mı,
yoksa rakıyı mı istersin? sorusuna hemen parasını dedim.
O zaman bizim için çok olan bu parayla, hep beraber Pamukkale’ye gezmeye gittik.
İNGİLİZCE ÖZEL DERSİ
Orta birinci sınıf da altı dersten ikmala kalmıştım. Beni
okutmakta kararlı olan ailem, yazın bütünleme sınavları için ders
aldırıyorlardı. Babamın dükkan için toptan alışveriş yaptığı Rafet abi; yabancı
dilin önemli olduğunu, baş da ne kadar iyi başlanırsa bu dersin, öyle gideceğini
babama söyleyince, özel inğilizce derslerine başladım.
Başlangıç da gayretli idim ama bir taraf dan sıcaklar bir
tarf dan sokaktaki oyun babamların bu gayretini boşa çıkarttı. Özel ders den
gereken faydayı alamazken, sınıfda da kaldım.
KÜÇÜK ÇOCUĞU DÖVMEM
Orta ikinci sınıf da okuduğum yıl, 29 Ekim Cumhuriyet bayramı
tatili için köye geldim. Bisikletimi bayrak ve çam dallarıyla öyle süsledim ki
herkesin dikkatini çekiyordu. Bayram töreni sona erdi. Bisikletle alandan
ayrılırken, Çırakların Hasan Abinin küçük oğlu bisiklete sataştı. Bisikletten
inip çocuğa öğle bir tekme attımdi ki çocuk kıvranarak yere yuvarlandı. Çocuğun
durumuna aldırmadan, bisikletime binip, oradan uzaklaştım.
Uzaktan olayı gören Mustafa dayımın uyarısında, kendimi
savunmaya çalıştım ama kendimle baş başa kalınca yaptığımın ne kadar yanlış
olduğunun farkına vardım.
HOCANIN BUĞDAY DAĞITIMI
Şubat tatilinde köye geldiğimde dükkanda karşılaştığım Musa
amca, beni tanıyamadı. Babama ne kadar uzamış, dışarıda görsem kesinlikle
tanımazdım dedi. Çok beğendiğin, kendime rehber seçdigim cami imamı Ramazan
hocada dükkandaydı. Ramazan hoca imam hatip mezunu, bilgisine, hatipliğine ve
yaşam tarzına bayılıyordum. Onun yanında Musa amcamın övgüsü beni duygulandırdı.
Bu sırada kayın validesi ölmüş bir yaşlı amca dükkana geldi. Hocayı burada gördüğüne
sevindiğini, kayın validesinin dağıtılacak ıskatı için onu görmesi gerektiğini
söyledi.
Ramazan hoca; dükkanda daima, babamın yanında onun
sandalyasiı de otururdu. Babamdan bir kağıt kalem istedi, amcanın söylediği
yirmi sekiz dolu buğdayın dağıtımını yazmaya başladı. Merakla kağıda
bakıyordum, ilk olarak kendi adının karşısına iki dolu yazdı. İkinci isim Kara
İbrahim di. Kara İbrahim, maaşı veya başka bir geliri olmayan kendini camiye
adamış; caminin içinin dışının temizliğinden, tüm ezanların okunmasına,
ücretsiz müezzinlik görevlerinden, cenaze işlerine ne varsa koşarak yapan yaşlı
bir amcaydı.
Çocuk aklımla ilk geçen rakam dört doluydu, yazdığı yarım
doluyu görünce tüm dünyam yıkıldı, inancım sarsıldı. Diğerlerine ne yazdığına
bakmadan dükkandan ayrıldım.
ANNEANNE’MİN DÖRT SENEDİ
Orta okul son sınıfında, babaannem; hem yaşlandığından,
hemde benim yaramazlıklarımdan bıktığı için bana bakmaya gelmedi. Dayımın tüm
itirazlarına karşın o yıl anneannem benimle birlikte geldi. O yıllarda iki üç
katlı apartman yapmak amacı ile ruhsat alınarak yapılan, şantiye binaları, hile
ile iskana açılıyordu.
İsabey'li Arap Süleyman’ın şantiye binasında; yetişkin iki
çocuklu bir aile, iki lise öğrencisi ve ebemle ben oturuyorduk.Anneannem; benim
yemeğimi yedirip, okula gönderdikten sonra, ya teyzemlere, yada kız
kardeşlerine giderdi. Onlarda aynı mahallede oturuyorlardı. Ebemin kızkardeşinin
kızı ve damadı arasında sürekli geçimsizlik vardı. Sık sık kavga ederler ve
barışırlardı.Bunlar aynı zamanda amca çocuklarıydı. Varlıklı ailenin, akraba
evliliği yapmış olmaları, küstükleri zaman tüm sülaleyi olumsuz olarak etkiliyordu.
Yine böyle bir küslük döneminde, teyzemin eşine, ebemin
yeğeni bir tabanca veriyor, kocası ile barıştıklarında, tabancayı geri istiyorlar. Teyzemin kocası; alacağı olduğu
için tabancayı, ancak alacağını tahsil ettikten sonra vereceğini söylüyor.
Ebemin kardeşi ve kızı; şu anda paralarının olmadığını, ilk fırsatta parayı
ödeyeceklerini, tabancanın yokluğu fark edilirse, düzenlerinin tekrar
bozulacağını ebeme söyleyerek, aracı olmasını istiyorlar.
Ebem; dört çocuklu yeğeninin düzeninin bozulmasına gönlü
razı olmadığından, sorumluluğu üzerine alıp, kızından tabancayı alarak
kardeşine veriyor.
Aradan uzun zaman geçmesine rağmen kardeşi ve yeğeni, parayı
vermeye yanaşmıyorlar, ebem; kefil
olduğunu, bu parayı vermeden damadının haberi olması halinde, kendi kızının
düzeni bozacağını anlatmasına rağmen olumlu cevap alamıyor. Ebemin ısrarları
karşısında, pişkince, senin verilmiş senedin mi var, bu kadar dert ediyosun
derler.
Ebem, bana al yaptınız, benim orada dört tane paha biçilmez
senedim var. Siz bu zenginlikle, borcunuzu ödemezseniz, ben tarla satar,
kızımın ve torunlarımın mutluluğu için gözümü kırpmadan kefil olduğum borcu
ödeyeceğim diyerek, evlerinden ayrılır.
KOMİSERDEN DAYAK
Anneannemle kaldığım ev; ocağı, tahtadan çevrilmiş bir
kişinin içinde zor hareket ettiği banyosu olan tek odaydı. Karşımızda banyosu
ve ocağı olmayan odada, biri lise ikide diğeri lise sonda okuyan iki abi oturuyordu. Her
ikisininde adı Halil di. Bunlar sabah okula gidiyor, ben öğleyin gidiyordum.
İleride bina
yapılacak büyük arsanın ortasında ev güvercini kümesi vardı. Şantiye binasının
öbür ucunda, iki çocuklu bir aile oturuyordu. Çocuklar hanımın ilk eşindendi.
Oğlanları benim sınıf arkadaşım olan İzzet’ti. Babaları ev güvercini besler,
evde kumar oynatan içkici biriydi. Kumarda kazandığında; güvercinlerin sayısı
artar,evde kavga gürültü azalır, kayıp ettiğinde tersi olurdu. Hanım ise
Sümerbank bez fabrikasında işçi olarak, vardiyalı çalışıyordu.
O sabah derslerimi bitirdikten sonra, güneşli bir havada
oynamak için dışarı çıktım. İzzet kümesin yanında duruyordu, top oynayalım mı?
Soruma, Halil abilerin odasını göstererek yanıt verdi. Her zaman açık olan
pencereye çarşaf gerilmişti. Ne oldu? diye sordum. Bir delikanlı ile genç bir
kız odaya girdiler, annemin isteği üzerine karakola haber verdim diye cevap
verdi. Az sonra bir gece bekçisi geldi, Halil abilerin ve benim odanın önünde
beklemeye başladı. Mahalleden diğer arkadaşlarda toplanmaya başlarken, komşu
evlerde de kadınlar toplanmaya başladı.
Biz kendi aramızda ne olacağını tartışırken, bir komiser
geldi. Komiser kapıyı vurarak, içeridekilerden kapıyı açmasını istedi. Kapının
açılması gecikince, komiser sert bir şekilde kapıyı açmalarını tekrarladı.
İçeriden aynı sertlikle; patlıyormusun açıyorum diye yanıt geldi.
Kapı açıldı, komiser içeri girdi, kapıyı kapattı, biz meraklı
çocuklar kapının önüne yığıldık, merakla sonucun ne olacağını bekliyorduk.
Kapı tekrar açıldı, komiser önde, gençler arkada dışarıya
çıktı. Komiser bu ev kimin? diye sordu, İzzet beni gösterdi; hiçbir şey söylemeden
komiser, bana tokatı patlattı ve gençlerle beraber oradan ayrıldı. Mahalleden
ayrılınca gençleri serbest bıraktı.
Neden dayak yediğimi anlamadan okula gittim. Akşam eve
geldiğimde, ikinci sınıf olan Halil abi; gençlerden erkeğin, Cumhuriyet
Savcısını oğlu, kızın ise baş komiserin kızı olması nedeni ile komiserin hıncını
benden aldığını anlattı.
TIRNAK
MAKASI
O yıl teyzemin kocası hac kafilesi düzenlemişti. Hac dönüşü,
teyzem bana üzerinde güzel işlemeler olan bir tırnak bıçağı hediye etti. Çok
çalışkan olan, son sınıfda ki Halil abi tırnak bıçağını görünce bayıldı. Keşke
benimde böyle bir tırnak bıçağın olsa der gibi bıcaga baktı.
Benim buna benzer başka tırnak bıçaklarım olduğundan, bunu
Halil abiye verdim. Halil abi çok duygulandı, ömür boyu bunu saklayacağını
söyledi.
HALİL ABİYE ZİYARET
Orta okul bitirtigim yılın yaz aylarındaydık. Köylüm ve
akrabamız olan Alpaslan abide, Halil abinin liseden sınıf arkadaşıydı.Onlarda
liseyi bitirmiş, üniversite sınav sonuçlarını bekliyorlardı. Bir gün parkta,
Alpaslan abi ile otururken, bisikletlerle Halil abinin köyüne ziyaret etmeye
karar verdik
Babamlardan gerekli izni aldıktan sonra, ertesi gün sabah
soğukluğunda yola çıktık.Yolumuz genelde düz,yirmi kilometre civarında, şoseydi. Kuşluk vakti İsabey’e vardık, sorarak Halil abilerin evini bulduk,
bizi Halil abiyi okutan abisi karşıladı. Halil abi öküz otlatmaya ovaya
gitmiş... Abisi bize çok büyük bir müsafirperlik göstererek,Halil abinin, öğleden
sonra, yada en geç ikindiye kadar döneceğini ve bizi beklemeye ikna
etti. İsabey kasabasını, yakında olan bağlarını gezdirdi. Bir tarafdan bizi hoş
tutmak için çok büyük gayret sarfederken, diğer tarafdan da, kendisini; niye öküzleri
kendi otlatmaya gitmediğinden dolayı
yeyip bitiriyordu.İkindi vakti geçti,geleceği yolda, onu karşılamak için yavaş
yavaş yürürken amcaları ile karşılaştık, bizi, Halil’in okul arkadaşları
diyerek, kıvançla tanışdırdı.Amcasına, sınav sonuçlarının gelip gelmediğini?
Alpaslan abiye sordu. Alpaslan abi, bir yere gireceklerinden emin olduklarını,
ancak iyi bir fakülte olup olmayacağını merak ettiklerini, önümüzdeki haf da
başı açıklanacağının kesin olduğunu
söyledi.
Gün batmak üzereyken Halil abi döndü. Kısa bir hoşbeşten
sonra, ailelerimize haber verme olanağı olmadığından, kalmamız için yapılan tüm
ısrarlarına rağmen yola çıktık. Çal, Çivril yol ayrımına geldiğimizde hava
hayli karardı. Benim bisiklette, tekerin dönme hızı ile çalışan dinamo ve elektrikli lamba vardı, bu lambanın ışığı her ikimize de yetiyordu. Denizler kasabasına
yaklaşırken, trafiğin yok denecek kadar az olan bu yoldan iki kamyon peş peşe
geçti. Onlardan kaçmak için şarampola indiğimde arka lastiğim patladı.
Bisiklete binemediğim gibi, ışıksız da kalmıştık. Zar zor Denizler’e geldik. Yaz
ayı olduğundan tüm müşterileri dışarı da oturan kahveci; kahvenin içinde, lüks lambasının
ışığında, tekerleği tamir etmemize izin verdi.
Tamiri bitirip dışarı çıktığımızda; gök gürültüsü ve
şimşeklerden yer yerinden oynuyordu. Kahveciye, teşekkür bile edemeden yola
koyulduk, çünkü gidecek daha sekiz on kilometre
yolumuz vardı. Biz ilerledikçe sanki şimşeklerin sayısı artıyor, gökyüzü
parçalanıyordu. Sarı kuyusuna geldiğimizde; bardak dan boşanırcasına yağmur
başladı, iç donlarımıza kadar ıslanarak evlerimize gelebildik.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder