24 Ekim 2016 Pazartesi

YÜKSEK OKUL ANILARIM                                                                                                                                                                        YÜKSEK OKULA BAŞLAMA:

İki yıl bekleyerek Liseyi bitirdiğim o yıl, Devlet Üniversitelerinden herhangi bir fakülteyi kazanamadığım için, özel Yakın Doğu Kimya Mühendisliği Yüksek okuluna kayıt yaptırdım. Bu bölümü seçmemdeki en önemli etken, İzmir’de en ucuz Mühendislik yüksek okulu olmasıydı.
Yüksek okul; İzmir- Çeşme Karayolu üzerinde, İncir altı yol ayrımı bölgesindeydi. Birçok özel yüksek okul anlayışından farklı bir yapılaşma anlayışı vardı. Birçok yüksek okul şehir merkezlerindeki iş hanlarında sıkıştırılmış olarak öğrenime devam ederken, Yakın Doğu; ileride açılacağı düşünülen yüksek okular da hesaba katılarak kampus oluşturulacak geniş arazi üzerinde kurulmuştu. Her bölüm için ayrı binalarda gerekli laboratuarlar, derslik, büyük bir yemekhane, kantin, kız ve erkek yurtları, okul açılmadan hizmete sunulmuştu. Ayrıca Yüksek okulun, İzmir’in en başarılı koleji Özel Türk Koleji sahibi Bahattin Tatiş açmış olması,  okulun geleceği hakkında önemli bir güvenceydi.
Kayıt işlemlerini yaptırdığım günden on eş gün sonra yüksek okul öğrenime açıldı. Okuldaki yurtların ücreti, ailemin gelirinin çok üzerinde olması beni özel yurda yönlendirdi.

Namlı Özel Erkek Yurdu:
Basmane otobüs garajında gördüğüm ilanla, Tilkilik’deki bu özel yurda kayıt oldum. Kayıt olduğum sırada odalar beşer altışar kişilikti. Sabah kahvaltı edebileceğimiz, ilerleyen saatlerde çalışma odası olarak kullanabileceğimiz bir salon vardı. Okul açıldığında geldiğim yurt da; yataklar ranzaya dönüştürülerek odalarda kalanların sayısı ikiye katlanmış, çalışma salonu yatakhaneye dönüştürülmüş buldum. 
Talep patlaması yaşayan Müdür ve Patron; her hangi bir açıklama ihtiyacı duymazken, benimde hesap soracak başka bir olanağım olmadığından sessizce kabullenip geceyi geçirip, ertesi sabah okula gittim.
İki yıl kaybetmem ve babamların büyük fedakarlık yapmaları; başlangıç da her ne pahasına olursa olsun sene kaybına meydan vermeden, sadece derslerle ilgilenmemi gerektiriyordu.
Aynı odada kaldığım sınıf arkadaşım Nazım          da aşağı yukarı benin durumumdaydı. Saat 18’de ders den çıkar çıkmaz yurda geliyor, diğer arkadaşlar odaya gelmeden günlük derslerimi bitiriyordum. Nazım’ın dışındaki arkadaşlar Eczacılıkta okuyorlardı, ilk belirtilere göre daha varlıklı ailelerden olduğu anlaşılıyordu.
Nazım; uzun boylu, yakışıklı ve şık giyimli bir kamyon şoförünün oğluydu. Aynı yollardan okula gidip gelmemize rağmen yağışlı günlerde çamur bizim tepemize çıkarken onun çok pahalı ayakkabının taban köselesini geçmezdi. Yurda geldiğinde ayak kaplarına bakım ve kalıba koymak neredeyse Nazımın yarım saatini alırdı.

Abdullah Akarsu’nun İçki Resti:
Abdullah; Manisa, Demirci’den zengin bir halı fabrikatörü doktorun oğluydu. Denize nazır diploma hazır anlayışı hakim olan bir kolejden mezun, Eczacılık bölümünde okuyordu. Tutucu bir aileden gelmesine karşın, delikanlılığını yaşayan atak, arkadaş canlısı biriydi.
İlerleyen günlerde birbirlerimiz arasında kaynaşma ve tanışma arttı, gece geç saatlere kadar sohbetler dönemi başlamıştı.
Saat 22 civarında Abdullah, odada bulunan arkadaş sayısı kadar 35’lik şarap şişesiyle yurda geldi. Kim benle şarap içme yarışına var diyerek şarap şişelerini ortada duran küçük çalışma masasına bıraktı.
Ranzalarda oturan her arkadaşa birer şişe şarap verdi. sohbet eşliğinde şarap içimi devam ederken bazı arkadaşlar alışık olmadıkları va sevmedikleri gerekçesiyle şişeleri iade etti. Birkaç arkadaş dönen şarapları da içerek, Abdullah’ın getirdiği tüm şişeleri bitirdik.
Ortalıktan kayıp olan Abdullah dört beş şişeyle geri geldi. Biraz daha bizle içmeye devam eden arkadaşlar; birer birer masadan ayrılınca, masada sadece ikimiz kaldık. Bir süre sonra şarap yine bitince ben şarap almaya dışarı çıktım. Döndüğümde Abdullah’da uyumuştu
Ertesi akşam Abdullah’ın resti; Mesut’dan başka benle yarışa girecek var mı? şeklindeydi.

ARABA TEYPİNİN ÇALINMASI:
Abdullah; ailesi İzmir’e geldiğinde, akşamları boşta kalan Rantrovuar jeepleriyle bizleri gezdirirdi. O akşam jeepi Tilkilik sokağı girişindeki Petrol Ofisi alanına park ederek sinemaya gittik.. Sinema çıkışı aracın kapısı açıktı. Araç içersine girdiğimizde, teypin çalındığını fark ettik. Bitişikteki polis karakoluna şikayet de bulunduk. İfademizi ve adresimizi alan polis, bir gelişme olursa bizi arayacaklarını söyledi.
Ertesi gün okul çıkışı uğradığımız karakoldaki başka bir polisin hiç bir şey den haberi olmadığını gördük. Bu nedenle akrabamız olan 2. şubede polislik yapan Mehmet amcaya gittik. Derdimizi anlatıp, kaldığımız yeri söyleyerek karakoldan ayrıldık. Mehmet amca  “Sarı Mehmet” lakabıyla ünlü bir polisti.
İki gün sonra bizim teyp, eğlenmeye gittiğimiz gazinoda kayıt yaptırdığımız Bedia Akartürk’ün bantıyla geri geldi.

EVE ÇIKMA:
Namlı Özel Yurdu, öğrenci için hem uygun değil hem de pahalıydı. Birinci dönemin sonuna doğru Abdullah Akarsu, Selim Altıntaş, Nazım, ve ben eve çıkmaya karar verdik. Tanıdıklar kanalıyla ev aradığımız sırada Selim’in Denizli, Çivril'den hemşerisi ve sınıf arkadaşı olan ve Bakkallık yapan Süreyya Aslan’ın evini kiraladık.
Eve taşınacağımız sıra Nazım, babasından izin alamadığı için bizimle gelmekten vazgeçince yerine, Denizli’li Cihat İnceoğlu’nu aldık.
 Hatay caddesindeki eve taşındık. Eczacılıkta okuyan diğer üç arkadaşın birinci dönem sonunda sınavları olmadığından, Şubat tatiline memleketlerine gittiler. Nazım’la ben sınavlara evde hazırlandık. Sınav sonrası bizde memleketlerimize gittik.
Dönüş de bizi bir sürpriz bekliyordu: Süreyya’nın ailesi İzmir’e taşınmaya karar verince biz ortada kaldık. Allah’tan bu sefer, ilk seferki gibi ev bulmak sorun olmadı, Hatay Mahallesinde daya uygun ev bularak buraya taşındık.
Abdullah, Selim öndeki küçük odalara yerleşirken ben ve Cihat’la arkadaki büyük odaya yerleştik. Sabah kahvaltı etmeden çıkıyor, öğle yemeğini kah okulun kantininde kah İncir altı yol üzerindeki salaş lokantada yiyiyorduk. Akşam yemeklerini, kendimiz yaparak evde yiyorduk.

SINIFDA KEDİ:
Fiziko Kimya dersindeydik. Hocamız Prof.Dr. Burhan Pekin: Konusunda derya olan hocamızın, o devirde nadir hocada bulunan; anlatımı çok güzel, kolay anlaşılan, teorik bilgileri güncel olaylarla örnekleyen harika kitapları vardı.
Bu kadar önemli özellikleri olan hocamızın ders anlatımı akıcı değildi. Ama devam mecburiyeti olmamasına rağmen derslerinde sınıf dolu olurdu. Sınıfın ortalarında 6., 7. sıralarda oturuyor can kulağıyla dersi dinlemeye çalışırken, sıramın üstünde bir kedi eniği meydana çıktı. Değişik hareketleriyle hem benim hem de çevredeki arkadaşlarının dikkatini çeken kedi eniğine tam gülerken tahtaya yazmasını bitirip dönen hocayla göz göze geldik. Daha önceleri sınıf da yapılan bu tür davranışları görmezlikten gelen hoca; neye gülüyorsun gülünecek bir şey varsa söyle de beraber gülelim dedi.
Kedinin varlığından bahsedemiyeceğim için, bir şey yok hocam dedim. Silgiyi ve tebeşirleri kürsüye bırakarak şu veciz sözü söyledi: öğrenciler; birinci sınıf da kendilerini profesör, ikinci sınıf da doçent, üçüncü sınıf da her şeyi bilen mühendis, dördüncü sınıfın sonlarında mühendislik eğitimini tamamlamak üzere olan, deneyimsiz, genç mühendis adayları olarak görürler...
Sözünü bitirdikten sonra, tam sessizliğin olduğu sırada, kaldığı yerden dersi anlatmaya devam etti.

ANALİTİK KİMYA SINAV SONUCU:
Şubat dönemi Genel Kimya sınavım başarılı geçmişti. Sonuçlar ilan edildiğinde hayal kırıklığına uğradım. Kalmıştım! Kendimden o kadar emindim ki, şaşkınlıkla itiraz hakkının bulunmadığını unutarak hocanın kapısına dayandım. Kapıda asistana, derdimi anlatmaya çalışıyordum. Ama asistan benim hocayla görüşmemi engelliyordu. İç odada tartışmamızı duyan hoca, beni içeri çağırdı.
Yazılı kağıtlarımız masasın üzerindeydi, benin kağıdımı çıkardı ve çözümlerimde izlediğim yolların doğru ama sonuçların, dikkatsizlik nedeniyle yanlış olduğunu gösterdi. Kendimi alamayıp; virgülden sonra beş, altı sıfırın olduğu sonuçlarda, bir veya iki sıfır hatası olduğunu belirterek sonucun değiştirilmesini rica ettim. Mühendisliğin; bilgi kadar çok dikkatli olmayı da öğrettiğini, bir sıfırın 100,000’ni milyon yaptığını hatırlatarak, bu sınav dan sonra dikkatinde önemini unutmayacağımı vurguladı.

ÖĞRENCİ CEMİYETİNE SEÇİLME:
İkinci dönem başlarında her bölümün öğrenci cemiyeti seçimleri vardı. Özel okul ve okulun henüz ikinci yılı olması; politik gruplar adı altında değil, kendimizin belirlediği grup adlarıyla seçimler yapıldı. Doğuş grubu olarak katıldığımız bu seçimi, bizim grup kazandı. Artık ben, Kimya Mühendisliği Öğrenci cemiyetinde yönetim kurulu üyesiydim.
Ülkenin içinde bulunduğu siyasi ortamda; kısa sürede var olan siyasi akımların birine girme gereği duyduk. Eczacılık ve İşletme bölümlerindeki cemiyet yöneticileriyle toplantılar yaparak rengimizi sosyal demokrat olarak belirledik. Kısa sürede okulu bu düşüncenin slogonlarıyla donattık. 

BİR GECEDE OKUL DEV- GENÇ’Lİ OLDU:
İşletmenin ve okulun cemiyet başkanı Edip Akarsu, bizim bölümden ben Hilmi Yüksel ve   Ertuğrul         Eczacılıktan iki arkadaş olmak üzere sorunlarımızı tartışmak için İktisadi ve Ticari İlimler Akademisine gittik. Burası o tarih de Sosyal Demokrasi Derneklerinin kalesiydi. Yöneticilerle yaptığımız görüşmede sorunlarımıza ilgisiz kalındığını görünce, hızımızı Ege Üniversitesinde aldık. Burada başta Dev-Genç başkanı Mehmet Dede ve diğer yöneticilerin bize ve sorunlarımıza sahip çıkmaları bizi çok mutlu kıldı.
Evlerimize dönmek üzere ayrıldık, belediye otobüsünde karar değiştirerek okula gelip, sabaha kadar var olan tüm slogonları silerek, yerlerine Dev- Genç slogonlarını yazdık.
Sabah okula gelen arkadaşlara; gelişmeleri  ve başarılarımızı anlattığımızda hiçbir tepki ile karşılaşmazken, büyük övgü aldık. Artık Yakın Doğu Dev-Genç’li olmuştu.

TAZE FASULYEYE ŞEKER KOYMA:     
Tatil için Denizli’ye giden Cihat, annesinden taze fasulyeye pişerken toz şeker katıldığını öğrenmiş. O gün eve erken gelen Cihat, bize sürpriz yapıp şekerli taze fasulye pişirmişti.  Yemeğe başlar başlamaz nasıl buldunuz? diye sordu. açlıktan yemeğin tadını düşünmeden, çok güzel dedik. Cihat yemeğin lezzetini nasıl başardığını anlatırken, biz hızla yemeğe devam ettik. Doyum noktasına ulaştığımızda ve Cihat’ın anlattığında , yemekteki şekerin farkına vardık. Yemek bir tatlıyı andırıyordu.
Açlık dan farkına varmadan yediğimiz fasulye yemeğinin, fasulye hoşafına dönüşmesinin nedenini ertesi gün okula gittiğimizde, Hülya Gök’ten öğrendik: Cihat, annesinden taze fasulyeye şeker katılacağını öğrenmiş ama miktarını öğrenmediği için, bir çay kaşığı yerine bir çorba kaşığı koymuş.

ABDULLAH’LA SİYASİ KAVGA:
İnorganik kimya laboratuarında sene sonu deneylerindeydik. İki hafta sürecek, verilen numunedeki maddeleri tespit etme deneyleri yapıyorduk. Birinci hafta sonu benin numunemde hiç bir madde çıkmadı. Çökeltini olduğu santrifüj tüpü ise, açıkgöz bir arkadaş tarafından araklanmıştı. Şaşkınlıkla asistana gidip derdimi anlattığımda; sen bir tüpüne sahip olamıyorsan, ben ne yapayım? yanıtını aldım.
Çaresizlik içersinde dolanıyordum. Eğer üç maddeden ikisi doğru bilemezsem vizesiz kalacaktım. Buda ertesi yıl bu dersi tekrarlamam anlamına geliyordu. Yapacak bir şeyim kalmayınca şansımı denedim. Üç madde yazarak deney defterini asistana götürdüm, yüzüme garip bir bakış atan asistan, aferin iki haftalık deneyi bir haftada bitirdin ve üçü de doğru dedi. Defteri alıp, mosmor olmuş bir yüzle laboratuara döndüğümde, asistanın dalga geçtiğini düşünüyordum. Fakat arkadaşların deftere bakıp; ne dalgası, burada üçünün de doğru olduğunu onaylamış uyarıları ile havalara uçtum.

Abdullah’la Kavga:
İnorganik laboratuarında şansım yardımıyla elde ettiğim başarı nedeniyle bu hafta Cuma günü dersim yoktu. Abdullah, Demirci’ye davet etti. Akşam geç saatlerde vardığımız Abdullah’ların evinde kimse yoktu, bir tarikatın lideri olan dayısıgıle gittik. Küçük bir kızın yaptığı servisle yemek yerken, Abdullah’ın geldiğini öğrenen arkadaşları, bizi çağırmaya geldiler. 
Abdullah Rentrover jeeplerini alarak evden ayrıldık. Arkadaşları Simav yakınlarında bir lokantada fahişelik yapan güzel bir kadının olduğunu söyleyince, hemen oraya gittik, sonuç hayal kırıklığıydı. Geç saatte eve geldik, hazırlanmış yataklara yattık. Sabah kalkınca Abdullah annesinin elini öptü, bende arkadaşımın annesinin elini öpmeye kalkınca annesi elini vermedi. İlk defa karşılaştığım bu olay beni şaşırttı.
Kahvaltı yapıp dışarı çıktık, bu konuda hiç konuşmadık. Arkadaşlarıyla beraber Simav’daki kaplıcalara gittik, dönüş de Demirci ormanında kafa çektik. Pazar günü İzmir’e döndük.
Garajdan eve dönerken Abdullah’da anlam veremediğim bir gariplik oluştu, ne söylesem beni tersliyordu.
 Eve geldiğimizde; Selim’e yolculuğu ve Demirci’de yaşadıklarımızı anlatırken Abdullah birden kes sesini diye bağırdı. Sabrımın sonuna gelen bende aynı sertlikte karşılık verince bir anda fiziki kavga başladı. Bereket Selim araya girerek, kavgayı büyümeden önledi.
O akşamı Abdullah odasında ve ben odamda hiç konuşmadan geçirdik. Sabah hiç bir şey olmamış gibi birlikte okula gittik.

CİHAT’A GÖMLEK ALMA:
O gün okulda boykot vardı... Bir süre okulda vakit geçirdik, Cihat gömlek almak istediğinden, Kemer Altına geldik. O tarih de Kemer Altı dükkanlarının %90 nı giyim mağazalarıydı. Onlarca dükkana girdik çıktık, ama Cihat bir türlü karar veremedi. Birde büyük mağazaların olduğu Çankaya Caddesine gittik orada olan üç dört mağazada da beğendiği gömleği Cihat bulamadı. Tekrar Kemer altı’na gelip, yine onlarca dükkana girip çıktık. Karar veremeyen Cihat, ben haftaya Denizli’ye gidip anneme seçtireyim dedi.
Korkusu aldığı gömleği, annesinin beğenip beğenmiyeceğiydi.

SELİM’İN KIZDAN ŞEMSİYE YEMESİ:
 Okuldaki boykot nedeniyle Kemeraltı’daki bir sinemaya gidecektik. Filmin başlama saatine kadar Kemeraltı’nda dolaşırken, önümüzde giden üç kızın birinin sürekli ayakkabısına basmaya başladım. Kız arada bir arkaya dönüp ne oluyor? diye bakıyor... ben oralı olmazken, Selim heyecanla bir köy anısını anlatıyordu. Kızı kızdırmaya çalıştığımdan, her an bir tepki bekliyor ve ona göre önlemimi aldım. Fakat olaydan hiç haberi olmayan Selim, durmadan anısını anlatıyordu. Kantarın topu fazla kaçınca dayanamayan kız; hışımla geri döndü, tam arkasından yürüyen Selim’e şemsiyeyi patlattı.
Ben gülmekten yere yatarken, Selim, ne olduğunu anlayamadığı için ortada kala kaldı.

CİHAT’IN BUZ KALIBIYLA SAVAŞI:
Final sınavları sırasında, buz dolabımız olmadığı için soğuk su gereksinmemizi, her gün satın aldığımız büyük bir buz kalıbıyla karşılıyorduk. Kalıbı büyük bir kova içersine yarleştirip, etrafına su şişelerini yerleştirerek gece geç saatlere kadar soğuk su içebiliyorduk.
Buz alımına gidecek kişiyi saptamak için, her gün oyun kağıdından  kağıt çekiyor, en düşük sayıyı bulan, buz almaya gidiyordu.
Neredeyse on gündür hiçbir hile yapılmamasına karşın, hep Cihat buz almaya gidiyordu. O gün buza giden Cihat belden aşağıya ıslanmış vaziyet de eve döndü. İçeriye girer girmez bir daha buz almaya gidersen ne olayım? diye söyleniyordu.
Ortadan kırılmış buzları ben kovaya yerleştirirken, Cihat olayı şöyle anlattı: yarı yolda taşımak için bağlanan ip kopmuş, buz yere düşünce iki parçaya ayrılmış. Cihat bunları atıp yenisini alma yarine, parçalanmış kalıbı kucağına alarak eve getirmiş. Elleri mosmor olurken, eriyen buz Cihat’ın belden aşağıya ıslatmış.

KOKTEYLİ HAZIRLAMA- PAMUKKALE GEZİSİ:
Eczacılıkta okuyan arkadaşlar Denizli, Pamukkale’ye günü birlik gezi düzenlemişlerdi. Geziye bende rehber olarak katılacaktım.
Yurtta kalan Dinar’lı Ayşe’nin yaş gününü, o akşam yurtta kutlayacak olan kız arkadaşlar; benim ev arkadaşlardan, içki kokteyi hazırlamalarını istemişler. Biz akşamları genellikle şarap içtiğimizden koktey kültürümüz hiç yoktu. Koktey bilgimiz yok diyemeyen arkadaşlar; eve getirdikleri rakı, şarap, votka ve cin şişelerini geniş bir kapta karıştırıp koktey diye, gizlice yurda soktuk.
Sabah geziye katılacak kız arkadaşları almak için yurda uğradığımızda, kızları uyarmak çok zor oldu. Sürüklüyerek otobüse bindirdiğimiz arkadaşların bazıları, Denizli’ye geldiğimizde hala ayılamamıştı...
Denizli’de,  yaptığımız programa göre; Çamlık, İncirli Pınar ve şehir merkezini gezerek öğle yemeğimizi Lisenin pansiyonunda yedik. Öğleden sonra bol bol Pamukkale’de dolaştık.
Dönüş de Horsunlu’lu olan Hülya Gök’ü karşılamak için tüm köylünün ana yola inmesi ve Hülya’ya olan sevgileri bizleri şaşırtmıştı.

CİHAT EVDEN AYRILIYOR:
Final sınavlarının sonuna yaklaşmıştık. Sınavlar sonunda yeni bir eve taşınacağımız için evde artık hiç temizlik yapmıyor, çöp torbalarını bile atmıyorduk. O günlerde Cihat’tın annesi eve geldi. Bizlere selam bile vermeden Cihat’ı arka odaya çekip, evin kirliliği hakkında fırça çektiler, ama evi temizlemek için parmaklarını bile oynatmadılar.
Son sınavdan çıktığımız gün biz, yüzmek için Güzel Bahçe plajına giderken Cihat, eve döndü.
Akşam üzeri eve geldiğimizde Cihat her hangi bir not bile bırakmadan evden ayrılmış olduğunu gördük. Bu bizim için yıkımdı. Hem yeni taşınacağımız evin kirası yüksek hem de taşınma masrafları olacaktı. Ayrıca tatil dönemi olduğu için hemen yeni bir arkadaş bulmak zordu. Aradaki farkı Abdullah üstlenerek bizi rahatlattı.

CİHAT EVE GERİ DÖNDÜ:
Haber vermeden evden ayrılan Cihat, Hatay caddesindeki eve geri dönmek istediğini Sürayya’nın dükkanında bana söyledi.
Buradaki evimiz; zeminden ikinci kat, caddeden ise yolun altındaydı. Bu nedenle boş zamanlarımızı Süreyya’nın dükkanında geçiriyor. Hem ona yardımcı olurken hem de caddeyi izleme olanağımız oluyordu.
 Geçen ayların kirasını toplu olarak ödemeyi kabul ettiğinden, Abdullah’a olan borcumuzdan kurtaracak olan bu öneriyi; arkadaşlarda kabul ederse olabileceğini söyledim.
Tanımadığımız bir arkadaşı almak yerine Cihat’ı kabul etmek bize daha mantıklı geldi.

HACALI DAYTIMIN AĞZININ SULANMASI:
Hacalı dayı; anneannemin abisi, dini eğitimini köydeki metrese de almış, Ramazan aylarında ve Cuma günleri imamı bulunmayan köylerde ücret karşılığı imamlık yapan, diğer zamanlarını çiftçilikle geçiren biriydi. Çok güzel pamuk gibi bembeyaz bakımlı uzun sakalları ona çok yakışıyordu.
Sömestre tatili nedeniyle köyde bulunduğum bu günlerde bize de, diğer akrabalarla birlikte Hacalı dayıda konuktu. Konu: bu günkü gençlerin haylazlığı, itaatsızlığı ve bu gençlerle ülkenin nereye gideceğiydi. Hacalı dayı kendi gençlik yıllarını özlemle ve övgüyle anarak günümüz gençliğini yeriyordu. Bende, ona; Sokretes’in Eflatun’u yüz yıllarca önce yaptığı savunmada da, o günkü gençlerin itaatsız, tembel ve haylazlığından konu edildiğini, ancak bu günkü Dünya’daki iyi yöndeki gelişmenin o günle karşılaştırılmasının bile yapılamıyacağını örneklerle anlatmaya çalışıyordum...
Dayım benim sözlerimi dikkate almadan bildiğini okumaya devam ederken, babam devreye girdi. Oğlum, sen dayınla boşuna uğraşma, bunların gençliğinde yaptıklarını bir kenara bırak, bu yaşta senin okuldaki mini etekli kızları görse saldırır dedi...
Dayım bir anda sohbeti bizim okulun kızlarına getirdi. Ben; kız arkadaşların kıyafetlerini, kız erkek ilişkilerindeki medeni davranışları anlattıkça heyecanlanan dayım; bir anda kendisini,benin okula ziyarete  götürmem teklifinde bulundu.
Konukların biranda kahkahayla gülmesine aldırmadan teklifinde samimi olduğunu vurguladı. 

MESUT KIRABA İLE ARKADAŞLIĞIMIZ İLERLİYOR:
Mesut, Nazilli’li hemşerileri Mahmut ve Ertuğrul ile birlikte Balçova’daki bir evde kalıyordu. Bir gün ders çalışmak için beni evlerine davet etti. Sabah dan başladığımız çalışmaya öğle yemeği için ara verdik. Benim alışık olmadığım güzellikte ve çeşit de yemek menüsü vardı. Sofraya oturunca, bira içermisin? sorusuna, olumlu yanıt verdim.
Dün akşam üç arkadaş; üç şişe bira almışlar, bir şişesini üçü bitirememişler. Mesut şişede kalanı içerken bana yeni bira açtı.
Yemekte şişeyi bitirip, ders çalışmaya devam etmem üç arkadaşı çok şaşırttı. Çünkü onlar benim ne zaman sızacagımı bekliyorlarmış. Böyle başlayan samimi arkadaşlığımız tüm okul yaşamı boyunca sürdü.

İNORGANİK SINAV SÜRPRİZİ:
İnorganik dersinin temelini kavrayamadığımızdan ezberleyerek geçmeyi Haziran döneminde denedik. Sınavların başlamasına  daha bir ay varken; Naci Buruncuk, Mesut Kıraba ve ben birlikte çok önem verdiğimiz bu derse çalışmaya başladık. Genellikle, tek başına kalan Naci’nin evinde çalışıyorduk. Her bölümü defalarca okuyor, birbirimize anlatıyor, diğer bölüme geçtiğimizde önceki bölümü unutuyorduk. Yılmadan ve inatla çalışmaları sürdürüp girdiğimiz sınavda, diğer arkadaşlar gibi bizde başarısız olduk.
Ekim dönemi sınavlarında söz konusu dersi diğer yıllara bırakarak, diğer derslere öncülük verdik. Benin  bütünlemeye kalan üç dersim vardı. Bu durum ikinci sınıfa devam etmemi engellemiyordu. Ama yönetmenliğe göre; her dersten altı sınav hakkı vardı, sınava girmeyince hakkın ölmüyordu.
Tasarı Geometri sınav sonucunu öğrenmek için okula gittim. O gün İnorganik sınavının olduğu gündü. İstanbul’dan gelen hocamızın gecikmesi nedeniyle, sınav öğleden sonraya alınmış. Sınava girecek az sayıda arkadaş, son kontrollerini bir kez daha yapıyordu. Ayak üstü bazı arkadaşlarla sohbet ederken, heyecanla bir arkadaş binadan çıktı. Tesadüfen asistanın, Hocayla yaptığı telefon konuşmasını dinlediğini söylüyordu. Soruların yazdırıldığı telefon konuşmasında; soruların genelde su’dan çıkacağını anladığını anlatan arkadaş, çok da emin değildi.
Su bölümü çok iyi bildiğim bir konu olduğundan, bir anda sınava girip girmemede kararsız kaldım. Son anda cesaretlenip girmeye karar verdim. Gerçekten soruların ağırlığı su konusundandı. Oldukça yüksek bir notla, bu dönem hiç çalışmadan bu zor ders den tesadüfen geçtim.




AFİŞ ASMA:
Anayasa Mahkemesi; özel Yüksek Okul yasasını iptal edince biz ortalıkta kaldık. Toplantılar yapıyor, çıkış noktası arıyorduk. Bu bağlamda Ege Bölgesi Dev- Genç başkanı Mehmet Çavuş  başkanlığında bir otobüsle Ankara'ya gitmeye karar verdik.

Ankara’da:
Sabah erken saatlerde Siyasal Bilgiler Fakültesindeydik. Gazetecilik Yüksek Okulunda yaptığımız toplantıda; Ankara’dan arkadaşların katılımıyla İstanbul’a eylem planı oluşturmak için birlikte İstanbul’a gitmeye karar verildi...
Bir gün önce Dev Genç Genel Başkanı Ertuğrul Kürkcü ve on beş arkadaşı, bir eylem nedeni ile gözaltına alınmış olduklarından, o gün mahkemeye çıkarılacaktı. Ankara’yı hiç bilmeyen bizler destek amacıyla Ulus’taki adliyeye götürüldük. Mahkeme salonunda polisle kısa süreli bir arbede yaşandı. Sonra polis bizi zorla adliye binası dışına çıkardı. Caddede kısa bir süre slogan atarak, saat yirmi üç de buluşmak üzere dağıldık.

İstanbul’da:
İstanbul’da otobüsü Harem’de park ederek, Genel Merkezin çıkardığı “İleri” dergilerini kucaklarımıza alarak, vapurla karşıya geçip, İstanbul Üniversitesine ulaştık. büyük çoğunluğumuz parkalı olan bizleri; faşistler okulu basıyor diye dövmeye hazırlanan devrimci arkadaşlardan, son anda İzmirli bir arkadaşın Mehmet Çavuşu tanıması üzerine kurtulduk. “İstanbul’da parkayı faşistler giyiyormuş”
Fraksiyon farkı olan İstanbul’daki arkadaşlar, zorlukla getirdiğimiz İleri dergilerini bir odaya çöplüğe atar gibi bıraktırdılar.  Burada yaptığımız toplantı sonrası, son kararı vermek için öğleden sonra İTÜ’de toplanmaya karar verdik.
İTÜ’de yaptığımız son toplantıda; aynı gün, aynı saat de, İstanbul, Ankara ve İzmir’de protesto mitingleri düzenlemeye karar verildi.

İzmir’de:
İstanbul dönüşü, İzmir’deki diğer özel okullardaki öğrenci cemiyetleri ile bir sıra toplantılar yaparak en fazla katılımın sağlanması için eylem planlarını oluşturduk. Bu plana göre her okul kendi bölgesini ortada kalan Özel Yüksek Okullarının durumunu anlatan ve yürüyüşe davet eden afişlerle donatacaktı.
Abdullah’la bize verilen bölgeyi afişlemek üzere gece yola çıktık. bulduğumuz uygun yerlere afişleri asarak Güzelyalı’daki Vali Konağına geldik. Vali konağının duvarına afiş asmaya çalışırken, bekçinin itirazı ile karşılaştık. Kısa bir tartışmadan sonra buraya afiş asmaktan vazgeçerek, aradan Hatay Caddesine doğru afişleri asarak devam ettik.
Hatay Polis Karakolu yakınlarında afiş asarken bizi iki polis yakalayarak karakola götürdü. Anlayışlı komiser sayesinde; tüm diklenmelerimize karşı hakkımızda her hangi bir işlem yapılmadan serbest bırakıldık.

Yürüyüş ve Miting:
Hazırlıklarını Dev- Geç’in organizatörlüğünde yaptığımız ve gerekli izinlerin alındığı yürüyüş ve miting; o zamana kadar İzmir’de yapılan en büyük gösteri olarak, bölge gazetelerinin sürmanşetlerinde yer aldı.

BABAMIN BAYRAM TEBRİĞİ:
Bayram tatilinde ders çalışacağım gerekçesiyle köye gitmedim. İlk ve Orta okul arkadaşım olan Kadir Özgül(Çetmi) Ankara’da polis di. Ankara’ya gittiğimde ziyaret ettim ve birlikte faşistlerin elinde olan “Site öğrenci yurdu”’nda kalan dayıoğlum Necip Acar’ı aradık
Ankara’ya geliş nedenini bilen Kadir; bayram tatili için geldiği köyde, babamın benim ders çalışmak için gelemediğini söylemesi üzerine, gerçek çok çalışıyor, vatanı kurtarmak için Ankara’larda dolaşıyor yanıtı veriyor.
Kadir’in anlattıklarına çok içerleyen babam, bana bir bayram tebriki gönderiyor. Tebrik kartında şunlar yazıyordu: sen garip bir köy bakkalının oğlusun, başına bir bela geldiğinde arkandan koşturacak ne ekonomik güce nede çevreye sahibim. Ölürsen yıllarca yasını tutarım, hapse girersen yanına bile uğramam. Geçmiş bayramın kutlu olsun.
Okul dönemi boyunca babamın cahilliğine örnek olarak gösterdiğim bu karta babamın yazdıklarının ne kadar doğru olduğunu iş hayatında öğrenerek, babama haksızlık yaptığımı anlatmaya başladım.

TİRE TOPRAK MİTİNGİ:
Dev-Genç öncülüğünde, İzmir, Tire’de toprak mitingi düzenlendi. Padişahlara ait bataklık tarla, Cumhuriyet döneminde kurutularak ekime açılmış. Uyanık ağa, uçsuz bucaksız bu bitek tarlaya el koyup, senelerdir köylüyü ırgat olarak çalıştırarak, toprağın tüm gelirini kendi alıyordu. Toprağın köylüye dağıtılması için dava açıldı. Aynı zamanda köylüleri bilinçlendirmek nedeniyle,  tarlanın bulunduğu alanda miting düzenlendi.
Yapılan konuşmaları alkışlarken ve slogan atılırken; bir grubun sol yumruğunu, diğer grubun sağ yumruğunu havaya kaldırıp fraksiyon farkını ortaya koyması, beni hayli üzdü.
 Akşam üstü İzmir yakınlarında mola verdik. Burada bir arkadaş, Kordona inip ne kadar yabancı unsuru taşıyan iş yeri varsa hepsini kırıp dökelim önerisinde bulundu. Büyük çoğunluğun onaylamadığı bu fikri ortaya atan kişinin, sonradan polis olduğu dedikodusu çıktı.

AKHİSAR TÜTÜN MİTİNGİ:
Dev- Genç öncülüğünde tütün üreticisinin uğradığı haksızlıkları gündeme getirip, çözüm önerilerinin ortaya çıkması için tütün üretim merkezlerinden olan Manisa, Akhisar’da çok büyük bir miting düzenlendi.
Akhisar ve çevre il,ilçe ve köylülerin büyük destek verdiği bu mitinge İstanbul ve Ankara’dan da çok devrimci arkadaş katıldı.
Hiç bir olaya meydan verilmeden yapılan yasal miting, basında günlerce yerini korudu.

PİKNİK MASASI:
Zaman zaman Abdullah’ın Demirci’den kamyon şoförü arkadaşları bize konuk oluyorlardı. Bizim açılıp kapanan bit pazarından aldığımız iki portetif masamız vardı. Bunları hem çalışma hem de yemek masası olarak kullanıyorduk.
Akşamları kafa çekerken, ilerleyen saatlerde masaya hafif bir yumruk vurulsa, masa sallanıp rakılar dökülmesine neden oluyordu. Bu durumdan rahatsız olan şoför arkadaşlar size bir masa getirelim diye söz verdiler...
Söz verilmesinden uzunca bir zaman geçmişti, o gün laboratuar da deneyim kısa dürdüğü için eve erken gelmiştim. Zil çaldı. Kapıdaki, söz veren kamyon şoförünün muaviniydi. Hemen yukarı gelmemi istedi. Kamyonun kasasında sarıya boyanmış, hiç kullanılmadığı anlaşılan bir piknik masası vardı.
Merdiven boşluğundan eve girip girmeyeceğini hiç düşünmeden, üçümüz masayı eve taşıdık. Kamyon üzerinde masa yakalansa adamın kamyonuna el koyacaklar!. Masayı salona koyup bir nefes aldıktan sonra, biz bu masayı nasıl buraya soktuk sorusuna yanıt bulamadık. Oturulan yerlerinde ve masa üstünde kullanılan tahtaların ebattı:4x25x200cm. di.
Okuldan gelen ev arkadaşlarımız ve konuk olarak gelen herkesin; masayı gördüğündeki ilk tepkileri, masayı içeride mi? monte ettiniz oluyordu.
Masa; özellikle fuar ve Üniversite sınavları sırasında üç dört kişiye yataklık görevi de yapıyordu.
DALYAN GAZİNOSUNDA FELEKTEN BİR GÜN:
Dalyan gazinosu; Alsancak’da her tarafından deniz görünen İzmir’in gözde eğlence yeriydi. Önünden geçerken, halkın kanını emenlerin eğlence yeri diyerek, küfür ederdik.
Bir akşam Abdullah’ın Demirci’de Eczacılık yapan eczacı arkadaşı, özel arabasıyla bize geldi. Beni Abdullah’ı ve Selimi alarak Dalyan Gazinosuna götürdü. Selim ve ben daha kapıdan içeri girerken gördüğümüz lüks karşısında sarhoş olduk. Çünkü böyle bir yerde, ilk defa milli oluyorduk.
Gece yarısından sonra gazinodan ayrılarak, tok karına Kordon’da birde çöp şiş keyfi yaptık.

KUŞADASI GEZİSİ:
Abdullah'ın ailesi sık sık özel arabalarıyla İzmir'e gelirdi. Bu sırada Apdullah arabayı getirip geceleri İzmir'in altını üstüne getirirdik.
O yıl Abdullah beklemeye kaldığı için Demirci’de kalıyor, ara sıra İzmir’e geldiğinde bizde kalıyordu. Mayıs ayının bir Pazar günü özel arabayla gelen Abdullah, bizi Kuş adasına götürdü.
Selim, Cihat, eve yeni aldığımız Muharrem, ben ve Mesut otomobile doluşarak sabahın erken saatlerinde Kuşadası’na vardık. Öğleye doğru Kuşadası gezimizi tamamlayarak,  Kuşadası’nı gören bir tepedeki koyu gölgeli ağacın altında kafaları çekmeye başladık.
Ortam çok güzel, yiyor, içiyor,arabanın teybinden müzik dinliyorduk. Ayrılma saatine yakın Kars, Sarıkamış’lı olan Maharrem; siğara izmaritini uzağa fırlatırken, yanlışlıkla Mesut’un yeni aldığı çok güzel erosunu yaktı. Maharrem çok üzgün olarak, defalarca özür dilemesine rağmen Mesut sorunu uzattı. Tekrar, tekrar sitemlerine bir son vermesini istememize karşın, Mesut söylenmeye devam etti. Ben sinirlenerek Mesut’la tartışmaya başladım. Ortam gerildi. Toparlanıp arabaya binip geri döndük.
Önce Mesut’un yaptığı yanlışlık, sonra benim onun üzerine giderek yaptığım aşırı tepki; arkadaşların güzel gününün yarım kalmasına neden olduğum için ve alkolünde etkisiyle arabada başlayan sinir krizim eve gelince de uzun süre sürdü. Arkadaşlar, beni teskin etmek için o gece hayli yoruldular.
Sabah okula gittiğimde hala ayılamamış, yaptığım yanlışlığın burukluğunu; Mesut’la karşılaşıp, birbirimizden özür dileyinceye kadar devam etti. 

SAVAŞ: ALLAH AŞKINA BİR KELİMEDE BEN KONUŞAYIM:
Savaş,  Selim’in Denizli Lisesi Pansiyonundan arkadaşıydı. Parasız yatılı çok çalışkan olan Savaş, şansızlık eseri iyi bir Üniversiteye gidememiş, İktisadi Ticari İlimler Akademisin de okuyordu. Öğretmen olan babası; iyi bir üniversite kadar insanın kendini donatmasının da önemli olduğunu örneklerle anlatarak onu, tekrar üniversite sınavına hazırlanma yerine, ciddi bir   İngilizce kursuna gitmesine ikna etti. Amerikan kültürde bir yılda iyi bir yabancı dile sahip olan Savaş, Rehberlik kursunu da yaz aylarında bitirdi. Ona göre çok kolay olan akademi eğitimini sürdürürken, aynı zamanda Turizm şirketlerinin aranan rehberi oldu..
Boş kaldığı akşamlar bize uğrar, rehberlik sırasındaki anılarını, bizim ağzımızın suyunu akıta akıta anlatırdı...
Yine böyle bir akşam bize uğradığında biz kafa çekiyorduk. Evde bakkal Sürayya’da vardı. Sürayya’nın ve Selim’in normalde çenesi düşüktü. Benim ise  alkol aldığımda çenem düşer. Savaş geldiğinde biz yeteri kadar kafayı bulmuş, ha bire konuşuyorduk.
Bir süre sonra Savaş beni dinliyor, Selim’le, Süreyya aynı anda konuşmaya devam ediyordu. Uzunca süre söz hakkı alamayan Savaş; ayağa kalkarak, Allah aşkına bir kelimede ben konuşayım diye yalvarmaya başladı.

İSTEMEDEN KIZARMIŞ TAVUK İKRAMI:
Babam hiç aksatmadan ay başlarında aylığımı posta ile gönderirdi. Parayı Konak’taki postaneden alır almaz, adet haline getirdiğim Kemeraltın’daki lüks tavuk kızartması servisi yapan lokantaya giderdim.
Yine böyle bir gün söz konusu lokantaya gidip, hemen bir porsiyon kızarmış tavuk siparişini verdim. Garson tabağı önüme koyar koymaz, kıtlıktan çıkmış gibi tavuğa saldırdım. Tam yemeğimi bitirip ellerini sabunlu bezle temizleyecektim ki, garson bir porsiyon daha önüme koydu. Benim bütçeme göre pahalı olan ikinci tavuğa, hemen itiraz ettim: ben sipariş vermedim.
Garson cam kenarında oturan 50’li yaşlarında bir bey efendiyi göstererek, onun ikramı dedi. Bey efendiye baktığımda; gözleriyle onun için yememi istediğini anlayarak, büyük bir iştahla tavuğu yemeye başladım. Ara sıra göz attığım bey efendi, çaktırmadan benin iştahlı yiyişimi izliyordu.

12 MART MUHTIRASI:
12 Mart muhtırası gazetelerin ikinci baskısında yayınlandığında, Demirel’in zor durumda bıraktığını görmek ilk bakış da bizleri sevindirmişti. Kısa sürede muhtıranın ekonomik çıkmaza giren hükümeti kurtarırken gelişen özgülük ortamını kazıyacağını anlayamamıştık.
Ezilen halkın kurtuluşu ve ülkede izlenen yanlış politikalar için devrimci olan pek çok arkadaşımızın yaşamları karartırken, dikensiz gül bahçesi yaratıldıktan sonra aynı tas aynı hamam politikacılar yönetimi devir aldı.

KAMER’LE ARKADAŞLIK:
Öğrenci eylemlerinin yoğun olduğu dönemlerde ilgisine karşılık vermediğim Kamer’le arkadaşlığımız başladı. Başta flört olarak düşündüğüm ilişki giderek ciddileşmeye başlayarak, evlenme düşünceleri aklımıza düşmeye başladı...
Kamer’le inişli çıkışlı gelişen arkadaşlığımız; onun sorunlarımızı bir arkadaşımla paylaşması, “daha önce aldığımız sorunlarımızı sadece ikimiz çözelim kararını” ihlal etmesiyle ciddi darbe yedi.
Birde intihar edeceğini yazdığı kağıdı kapıdan bırakıp, kaçarcasına ayrılması, evlerinde kimse olmadığı için telefonlara çıkmayarak ciddi bir sınavım öncesi beni ve arkadaşlarımı zor durumda bıraktı. Gece yarılarına kadar tüm arkadaşlar evi gözledi, Süreyya; tüp değiştirme bahanesiyle riski göze alıp, uygunsuz saate evin zilini çaldı. Hiç bir girişimimizden saat 3’e kadar bir yanıt alamadık. Ben sinir krizi geçirirken Selim’in onu balkonda görmesi hepimize derin bir soluk aldırdı.
Banyo yapıp, kendime gelerek o saat den sonra sabaha kadar vize sınavına hazırlandım. Sınav sonrası kesin olarak ilişkimizi bitirmeye karar verdim.

OKULUMUZ DEVLETLEŞTİ:
Muhtura sonrası kurulan Erim Hökümeti; solcuların üzerine balyoz gibi inerken, birde yararlı karar aldı: özel yüksek okullar devletleştirildi. Bu karar; bizin geleceğimizi belirsizlikten kurtarırken, okul ücretinin artmasına neden oldu, şöyle ki: devletleştirilen özel okul ücretlerinde %10 indirimde yapıldı. Bizim ücretimiz 5000Tl. iken, eczacılık ücreti 6500Tl. hesaplamada baz alınınca, %10 indirime karşılık, biz her yıl 850Tl. fazladan ödemek zorunda kaldık. Tüm yaptığımız girişimlerden sonuç alamadık. Sıkı yönetim nedeniylede bir eylem yapamadan kuzu kuzu bu farkı ödedik.

ANTALYA GEZİSİ:
Vatan kurtarma misyonu derneklerin elinden alınınca boşlukta kalan biz yöneticiler kendimize değişik uğraşlar bulmaya başladık. Bu uğraşlardan biride Antalya’ya 23 Nisan tatilinden yararlanarak 3 günlük gezi düzenlemekti.
Büyük ilgi gören bu organizasyon üç otobüsle yapıldı. yönetimden iki arkadaş; bir iki gün önce Antalya’ya giderek, yatılı okullardan konaklama yerleri ayarladı. Perşembe akşamı gece 12’de hareket ederek sabah saatlerinde Antalya’ya vardık. Arkadaşların organize ettiği konaklama yerlerine arkadaşları yerleştirerek, üç gün boyunca Antalya’nın turistik tüm yerlerini program dahilinde gezdik.

Konya Altı Plajında Gazino Kapatma:
Benim sorumlu olduğum otobüsün kaptanı çok aksi biriymiş. Başkan Emin; arabaları kiralarken şirket den bu durumu öğrendiği için özellikle beni bu otobüse de sorumlu yaptı. Başlangıç da küçük bir tartışma yaşadığımız şoför abiyle, ilerleyen saatlerde iyi ahbap olduk.
Biz Antalya’yı dolaşırken bu abi; asker arkadaşını bulmuş, akşam tüm arkadaşları konaklama yerlerine dağıttıktan sonra bana, sevdiğin üç dört arkadaşını yanına alarak Karaoğlan Parkı girişinde buluşalım dedi.
Saat 20’de buluştuğumuz şoförlerle; arkadaşının Konya Altı plajındaki gazinosuna gittik. Denize sıfır konumdaki gazinoyu arkadaşı, bizler için kapatmıştı. Büyük sürprizlerle devam eden gecede, en ilgimi çeken şey: helezon şeklinde soyulan portakal kabukları arasında mumların yanmasıyla, külü hiç düşmeden elmanın sigarayı içmesiydi.

Alanya Gezisi:
İkinci günkü programımız Alanya gezisiydi. İlk olarak “Damla Taş Mağarasını gezmeye gittik. mağarada dolaşırken eczacılık bölümünden Tenay adlı bir kız, kalabalık dan dolayı rahatsızlandı. Abisi ve yengesiyle gezide olan bu arkadaş benden yardım istedi. Görevim gereği geziyi yarım bırakıp onu dışarı çıkardım.
Alanya Kalesine çıkarken şoför abi; beni yanına çağırarak Tenay’ın beni asıldığını söyledi. Beni dolmuşa bindirdiğini düşünerek, söylediğini hiç ciddiye almadım.

Düden Şelalesi:
Bir arkadaş; yeni keşfedilen Düden şelalesini görmeden gidersek, Antalya’yı görmüş sayılmayacağımız öğrendiğini söyledi.  Programda değişiklik yaparak Pazar sabahı oraya uğramaya karar verdik.  Giriş yerini bulamayınca, Antalya’dan 20 kilometre ayrıldık. Benzin istasyonunda durum değerlendirmek için üç otobüs de durdu.
Arkadaşlar geri dönüp şelaleyi mutlaka görmek isterken, şoförler geç kalacağımızı belirterek, geri dönmek istemiyorlardı. Benim ısrarımı kıramayan aksi şoför diğer arkadaşlarını da ikna ederek geri dönüp, bu doğa harikasını görme fırsatı bulduk.

İn suyu Mağarası ve Pamukkale:
Program dışı çıkan Düden Şelalesi  dönüş programında olan Burdur, İn suyu Mağarası ve Pamukkale gezi sürelerimizi kısıtladı. İn suyunda zaman tasarrufu yapmayıp, Pamukkale’de zaman kazanalım düşüncemizi, malasef Pamukkale güzelliği karşısında da uygulayamadık. İzmir’e varış saatini uzattık. Haberleşme olanağı olmadığı için bekleyenler tuz yumurtladı.

Tenay Aşkını Açık Açık Belirtti:
Tenay; Pamukkale dönüşü yanındaki sınıf arkadaşının davranışlarında memnun olmadığını belirterek benim yanına oturmamı istedi. Anlayış gösteren arkadaş, benin en arkada olan yerime geçmeyi kabul etti.
Yol boyunca sohbet ederek geldiğimiz İzmir’de arkadaşlığımız birkaç hafta sürdü. Onun yaşam tarzına ayak uydurmam beni ekonomik olarak zorlamaya başlayınca, dostça ayrıldık.

AYVALIK, ÖREN, AKÇAY GEZİSİ:
Antalya gezisinden çok mutlu dönen arkadaşların yarattığı olumlu ortam nedeniyle birçok arkadaş dan yeni gezi isteği geldi. Final sınavların yaklaşması ve uzun tatilin olmaması, bizi hafta sonu bir günlük geziye yöneltti.
Arkadaşlardan gelen taleplerin çoğunluğu Ayvalık tarafıydı. Dört otobüsle yaptığımız gezinin ilk durağı Edremit, Akçay plajlarıydı. Buranın doğal güzelliği yanında, denizin içersinden tatlı suyun, kaynaktan dışarıya çıkma mücadelesi dikkatimizi çekti.  
Ter temiz kumsalı ve deniziyle Ören plajları da çok güzeldi. Ne yazık ki deniz mevsimi başlamadığından denize girme şansımız olmadı.
Ayvalık’da kısa bir şehir turundan sonra denizle iç içe girmiş çamlık da öğle yemeği molası vererek, piknik yemeklerimizi yedik. Kız arkadaşların, birbirinden güzel, lezzetli, kendi yörelerine özgü yemekleriyle, patlayıncaya kadar midelerimizi doldurduk. Yemek sonrası kimi arkadaşlar bu alanda piknik yaparken,bazı arkadaşlar ise Şeytan sofrasından güneşin batışını seyretmeye gitti.
İzmir'e döndüğümüzde saat 21’e geliyordu.

ÇEKİRDEK ARKADAŞ GRUBU:
İkinci sınıfın başlarında kendiliğinden oluşan ve okul bitinceye kadar devam eden çekirdek grubumuzda şu arkadaşlar vardı: Müşerref, Canan Kılıç, Gülhan Has, Naci Buruncuk, Mesut Kıraba ve benden oluşuyordu. Erkekler genellikle dersleri eker, kız arkadaşların çok güzel tuttukları notlarla sınavlara hazırlanırdık. Bizde onların çarşı Pazar işlerinde onlara eşlik ederdik.

SELİMİN NİŞANLANMA GİRİŞİMİ:
Selim aynı apartmanda teyzesinin yanında sık sık konuk olan bir kıza aşık oldu. Kızla yaşadıkları kısa flört devresinden sonra, nişanlamaya karar verdi ve ailesine kararını bildirdi. Selim’lerin ailesi; dedesinin otoritesin de, babasının organizasyonundaydı. Önemli kararlarda, karar yetkisi dedesindeydi. Selim’in dedesini anlatımlarından, görmeden tanımıştık.

Evde Parti:
Abdullah'ın beklemeye kalması sonucu evden ayrılmasıyla, yerine Kars, Sarıkamış’lı Maliyede memur olarak çalışan Muharrem’i almıştık. Muharrem Eşraf Paşa Lisesinden bir kızla arkadaşlığa başlamıştı...
 O cumartesi kızın arkadaşlarının da katılacağı bir partiyi evde düzenledi. Tabi ev sahibi olarak bizlerde partiye katıldık.
Her an Selimin dedesinin geleceğini tahmin ettiğimizden, kapıcıyı dışarıda gözcü bırakmıştık. Gelen kızlarla tanışma faslından sonra her birimiz birer kızla eşleştik. Ben,  lise sonda okuyan babası beyaz eşya ticareti yapan Mukatdes’le arkadaş oldum. Pazar günü Kemeraltı’ndaki Üniversite Hazırlık dersanesin de, ders çıkışı buluşmaya karar verdik.

Dedenin Gelişi:
Parti henüz yeni yeni başlıyordu ki, kapıcı dedeyi yukarıda oyalamaya çalıştığını, haber verdi. Hemen kızları gönderdik. Kışın ortasında pencereleri açarak evi havalandırırken dede, eve geldi. Sigara dumanı gitmişti ama bit pazarından aldığımız üçlü koltuğa telaşla bırakılan yanık sigaranın yaktığı, yanık kokusu hala devam ediyordu.
Kapıdan içeriye giren dedeyi, sanki defalarca görmüş gibi hemen tanıdık. Çok uzun boylu, yaşına rağmen; dik yürüyen, zayıf, her halinden sinirliliği belli oluyordu. Girer girmez evi ateşe mi? veriyordunuz diyerek taşı gediğine koydu. Daha önceden evde kalan tüm arkadaşlar; dedeye karşı cesaretle, Selim’in nişanlanma istediğini savunacaktık.
Dedenin hiç gülümsemeyen,tavizsiz durumu karşısında; kısa sürede, evde ben ve Selim’den başka kimse kalmadı. 
Selim; süt dökmüş kedi gibi koltuk da büzüldükçe, ben dedeyle tartışmayı sürdürdüm. Akşam üzerine doğru köye dönmek üzere dede ayrılırken; gelirken bu nişana, kesin hayır kararındaydım. Bu konuşmadan sonra düşünüp, babasıyla bir kez daha görüşmeye karar verdim dedi.

Meyhane Dönüşü Dedeyle Karşılaşma:
Pazar günü; evdeki arkadaşlara, benim köyden konuğum Raşit Aydoğmuş’unda katılımıyla Basmanedeki tanıdık bir içkili lokantaya gittik, kafaları çektik, alkolün etkisiyle dedesi hakkında değişik yorumlar yaparak Tilkilik caddesinden yürüyorduk. Bir otelin önünde sandalyede güneşleyen dedeyi görünce, ben ve Selim’den başka her kez arazi oldu. Bizi sevecen bir tavırla karşılayan dede, hiç serhoş oldugumuzu dikkate almadan, ayak üstü kısa bir sohbet etti.

Selim Karar Değiştirdi:
Dedesinden olumlu haber beklediğimiz günlerde, kızla anlaşmazlığa düşen Selim nişanlanma kararından vazgeçti.

BU HALI TEYZEMLERİN:
Selim’in sonradan nişanlanmayı düşüneceği,henüz tanışmadığı kız, apartman girişi üzerindeki dairede teyzesinin yanında kalıyordu. Bir akşam sinemadan gelirken balkon demirine havalanması için serilmiş duvar halısına değmeye çalışırken aşağıya düşürdük. Ne yapacağımızı bilemediğiz halıyı eve getirip, bir köşeye attık.
Aradan zaman geçip, Selim’le arkadaş olan kız bize geldiğinde, teyzesinin halısını tanıdı. Ama henüz teyzesinin onun bize eve geldiğini bilmediği için geri götüremedi.

MUKATDES’LE KISA ARKADAŞLIK:
Selim’in bozulan moralini düzeltmek için Pazar günü meyhaneye gidince, Mukatdes’le olan randevuyu unuttum. Kırgın olarak geldiği evde, uzun konuşma sonunda barıştık. Haftada bir iki bir araya geliyorduk...
Bu birlikteliklerin sayısı sıklaşmaya başladı. Beraber olabilmek için ya kursu, yada okulu ekiyordu. Ben birlikteliğe sadece flört olarak bakarken, o evlenme hayalleri kuruyordu. Üç, dört aydır süren arkadaşlığımızın; onun okulunu bitirmesine ve geleceğine zarar vereceğini düşündüğümden, zorda olsa arkadaş kalarak ayrılmayı başardık.

SELİM’LE KÖYE GİTME:
Yaz aylarında Ekim bütünleme sınavlarına çalışırken, birden bizim köye gitmeye karar verdik.. köye geldiğimiz saatte babamlar bir yakınımızın Denizli’deki düğünlerine gidiyorlardı. Onların düğüne gitmekten vazgeçme önerilerini, biz başımızın çaresine bakabiliriz diyerek kabuk etmedik.
Bir gün köyde kalıp ertesi gün İzmir’e dönerken, otobüs de biri genç diğeri orta yaşlı iki bayan yan koltuğa, Nazilli’den bindiler. Kısa sürede Selim’in girişimiyle yakın ilişki kurduk. İzmir’e kadar diğer yolcuların farklı davranışlarla rahatsız olmalarını göstermelerine rağmen, biz davranışlarımızı hiç değiştirmeden ukalaca sürdürdük...
Üç yol durağında inerken buluşabilmek için adreslerini sorduk. Aldığımız yanıt bizi hayli şaşırttı. Çünkü genel evde çalışıyorlarmış.

MESUT VE NACİ KÖYDE:
Yaz tatilinde köydeydim. Sürpriz yaparak Naci ve Mesut köye ziyarete geldiler. Aile olarak bu sürprize çok sevindik. Ertesi gün sabah dan babam, belediyenin otomobilini kiralayarak bizi muhacir köyünün yanındaki çok soğuk suyu olan çeşme başına götürdü. Çicekci enişteyle babam geri döndükten sonra biz içki soframızı kurduk. Dayı oğlum Hüsamettin abide bize eşlik ediyordu...
Akşam üzeri bizi almaya geleceklerinden, yazın köydeki boğucu sıcağından kurtularak geldiğimiz bu yerin tadını bol bol içerek çıkarıyorduk. Çeşmenin suyu gerçekten çok soğuktu. Kısa sürede karpuzu çatlatıyordu.
Çakır keyfi olduğumuz öğleden sonra, bir Anadol otomobille, bir kamyon aynı alana geldiler. Kamyonun kasasında, hiç namazını geçirmeyen babamım iki elinde iki galon şişe şarap vardı. Denizli’den teyzemler ahbaplarıyla pikniğe gelmişti. Buraya yerleşme itirazlarıma kesecekleri koyundan bizleri de yararlandırmak istediklerini ve bazı konuklarında bize eşlik edebileceklerini belirterek benim itirazım kabul etmediler.
Gelenlerden öğretmen Kemal Hazer ve Macit abi bizim sofraya oturdular. Bitmek üzere olan rakının üzerine şaraba başladık. Bol bol devrimcilik üzerine söyleşi yaparak içmeyi sürdürdük. İlerleyen saatlerde Naci ortalıktan kayıp oldu. Kimseye çaktırmadan onu aramaya çıktım. Bulunduğumuz bahçeyi çevreleyen çitlerden geçmeye çalışırken buz gibi akan çaya, sırt üstü düştüm. Buz gibi su bana öyle iyi geldi ki bir süre yerimden kalkmadan uzandım. Kalktıktan sonra hem Naci’yi aradım hem de ortamdan uzaklaşarak, tuvalet ihtiyacımı giderdim.
Geri döndüğümde üzerim kuruduğu için ben farkında değildim ama, herkes bana gülüyordu. Günün modası olan bembeyaz pantolonun arkası simsiyah olmuş.
Ertesi günü köyde geçirdik. Hangi kahveye gitsek “ana beni eversene” türküsü çalıyordu. İzmir’e dönmeden Pamukkale’ye gitmek için bindiğimiz dolmuş da da iki kez üst üste aynı türkü çalınınca kusmak üzere olan Mesut, sessizce ve kinayeli olarak ne olur şoför abi  bir daha çalsana ricasında bulundu. Şoför; hiç kırmadı, Pamukkale’ye kadar en az beş kere daha dinlemek zorunda kaldık.

SELİMLERİN KÖYÜNE ZİYARET:
Sık sık İzmir’e gelen Selim’in köyden arkadaşının düğününe katılmak için  Çivril, Irgıllı köyüne gitmeyi kararlaştırdık. Düğün günü geldiğinde ben Cihat’tan önce köye ulaştım. Selim; hemen motorsikletin arkasına beni bindirerek, çevreyi dolaştırmaya çıkardı. Işıklı barajına doğru son sürat giderken, hayli aşağıya sarkan elektrik kablosunu son anda fark edip, Selim’i uyarmam; her ikimizin de ölebileceği  bir kazadan kurtardı.
Cihat’tın gelmesiyle Osman abinin manav dükkanında küçük küçük demlenmeye başladık. Akşam tam bir çiftlik evine sahip olan Selim’lerde, köyden arkadaşlarında katılımıyla eğlencemizi sürdürdük.

GARİP İLİŞKİLER:
Selim’in köylüsü içkili lokantada garson olarak çalışan abinin dostu kanalıyla Selim, kapalı bir kadınla tanıştı. 40 yaşlarında olan kadın bir zeytinyağı fabrikatörünün karısıydı. Eve gelirken başı kapalı çok mütevazı giyimli olan kadın, evde vamp aktrisine taş çıkartacak kadar rahat dı.
Seliml’e arkadaşları başladıktan sonra bizim evin mutfağı çok zenginleşti. Fazla gelen zeytin yağlarını arkadaşlara dağıtmaya başladık.
Belirli bir süre sonra oğlan kardeşinin hanımını, Cihat’la tanıştırarak beraber gelip gitmeye başladılar. Bu sırada nişanlısından ayrılan kızının morali düzelmesi için beninle arkadaş olmasını istedi. Benimde canıma münnet, hemen kabul ettim. İlk tanışmadan sonra kız genellikle annesi ve yengesinden ayrı olarak eve geliyordu.
İlişki oldukça garipti ama, Selim’le tanışmasına aracılık eden kadınla arası açılan Selim’in kadını; kızını bize getirdiğini eleştiren arkadaşına, namus üzerine söylediği sözler; sanki kendisi o işi yapmayan, namuslu bir kadının sözleriydi...
Olay öyle garibimize gidiyordu ki anlattıklarının doğru olmadığına kendimizi inandırmıştık. Ta ki, kızı nişanlısıyla barışması üzerine benle arkadaşlığı bırakması, düğününe giden Selim ve Cihat’tın; düğün salonunda, anlatılanların gerçek olduğunu görmelerine kadar.

SELİM’LE KAVGA:
Selim’in köylüsü olan ve garsonluk yapan abi zaman zaman bizin eve kadın dostuyla geliyordu. Bizim evde olmadığımız zamanlarda gelip giden abi; bu sefer, ben önemli bir dersin vizesine çalışmak için okula gitmediğim gün geldi. Kibar bir şekilde karşıladığım, abi ve kadının yanında küçük birde çocuk vardı. Onlar salona geçerken, ben ders çalışmak için odama geçtim. Kısa bir süre sonra çocuğu oyalamam için abi, çocuğu benim odama getirdi. Selim’in hatırı için sesimi çıkarmadım. Çocuk ders çalışmamı engelliyordu. Bu yetmezmiş gibi, abinin birde beni, bakkala göndermeye kalkması sinirimi bozdu, sert bir şekilde itiraz ettim.
 Kısa bir süre sonra toparlanıp gittiler. Akşam geç saat de bizde konuk olan Abdullah’la eve gelen Selim, bana bozuk çalmaya başladı. Bu bozuk çalmasının nedenini abiye yaptığım davranış olduğunu açıklayınca, tartışma kısa sürede kavgaya dönüşmek üzereydi ki... Abdullah yemeğe gidelim diyerek konuyu değiştirdi. Sinirlerim çok bozulduğu ve ders çalışacağımı bahane ederek ben onlara katılmadım.
 Bir saat kadar sonra Selim, odama gelip yiyecek bir şeyler getirdik salona gelir misin? davetine, itiraz etmeden katıldım. Konuyu bir daha hiç açmadık ama abi, bir daha bizim eve gelmedi.

SOBA HIRSIZLIĞI:
Kaç yıldır kışın ısınmayı, bit pazarından aldığımız borusuz gaz sobasıyla sağlıyorduk. O akşam eve geldiğimde; salonda kurulmuş ve termosifon yakıtıyla yakılmış bir soba, sım sıcak bir salon buldum. Cihat; apartman kömürlüğünden bulduğu sobayı, kurmuş,yakmış, bize sürpriz yapmak için bekliyordu...
Daha sobanın keyfini çıkarmadan merdiven boşluğundan bir kadının feryadı yükseldi: daha sabah soba ve boruları temizlediğini, akşam eşi gelince kurmayı planladığını bağıra bağıra anlatıyordu. Ayrıca, kapıcıya da  soba ve boruları kimin aldığını bulması emrini veriyordu.
Merdiven boşluğundaki gürültü biter bitmez, bizim altımızda oturan öğrenci grubundan bir arkadaş bize ziyarete geldi. Sıcacık sobayı görünce nereden aldınız? az önce bir komşu kadın sobası çalındığı için ortalığı yıkıyordu dedi. Bit pazarından aldığımızı söyleyerek, arkadaşı savdık.
 İçimize bir kuşku düştü; ya arkadaş anlayıp, kadına haber verirse diye... Hemen sobanın içindeki yakıtları boşalttık, sobayı ıslak bezle kısmen soğutarak, ellerimiz yana yana kömürlüğe indirdik.

MASRAFLAR TABLOSU:
Eve çıktığımızdan beri eve alınanlar için bir sayfalık bir tablomuz vardı. Dörde bölünmüş bu sayfanın her bölümünün başında, evde kalanların ismi yazılırdı. Herkes evde ortak kullanımı için aldığı emtiaların tutarını kendi hanesine yazardı. Tablo dolduğunda bir arkadaş, diğerlerinin de bulunduğu biranda her bölümdeki giderleri toplar. Dört bölümdeki masrafları toplayıp dörde böler. Herkesin payını ortaya çıkarılıp, yaptıkları masrafa göre borçlu ve alacaklıları belirlerdi. Borçlu olan arkadaşlar, alacaklı olana  paraları varsa borcunu öder, yoksa sayfanın altına not düşerdi.
 Bu uygulama dört yıl boyunca hiç bir kuşkuya neden olmadan uygulandı.

           
STAJ SORUNU:
Öğrenci hareketlerinden çekinen iş yerleri, bizlerin staj yapmamıza izin verilmiyordu. Bu nedenle okul, staj yerlerimizi kendimizin bulmasını istiyordu...
Babamın  top dan kırtasiye alışverişini yaptığı Rafet Baykent; Çivi ve Galvanizli tel fabrikası kurmuştu. Burada staj yapabileceğin onayı aldığım için, okula müracaat ettim. Okulunda kabul etmesiyle ilk stajımı Denizli’de Ege Çivi ve Galvanizli Tel fabrikasında yaptım. Yaptım dediysen, 36 iş günü bir fiil fabrikada bulunmam gerekirken, bunu yarım günde hallettim. Yaz tatili bitip İzmir’e dönerken tekrar fabrikaya uğrayıp staj defterimi imzalattım.
Staj defterimi idareye teslim ederken, staj defterini yüksek tekniker imzaladığı için genel sekreter; stajı kabul etmedi. Bir anda yeni bir yer bulmanın olanaksızlığı, zamanın geçmesi beni çaresizliğe itti. Tüm anlatımlarıma karşı nuh deyip peygamber demeyen genel sekreter, birde öğrenci hareketleri sırasındaki davranışlarımdan dolayı, zaten bana gıcık olduğunu söyleyince çaresizliğim katmerleşti.
Staj defterini pincik pincik yapıp genel sekreterin masasına fırlattım. Kağıt parçalarını toplamadan beni dışarı çıkarmamak için kapıyı tutan genel sekreter, gelen telefona bakmak için masaya yöneldiğinde, fırsatı değerlendirip odadan kaçtım.
Böylece yapmadan imzalattığım ve koşulları yerine getirmeyen ilk stajım fiyasko oldu. Fakat genel sekreter, 12 mart dönemi olmasına rağmen, olayın üstüne gitmediğinden her hangi bir ceza almadım.  

EFES PİLSEN BİRA FABRİKASINA TEKNİK GEZİ:
Organik kimya teknoloji dersinde gördüğümüz teorik dersleri; İzmir’de uygulama alanı olan fabrikalara teknik gezi düzenleyerek, aldığımız teorik bilgileri pekiştirmeye çalışıyorduk.
12 Mart siyasi iktidarının öğrenci cemiyetleri yasaklamış olmalarına karşın, biz eski yöneticilerin bazıları, bu tür organizasyonları gayri resmi olarak devam ettiriyorduk. Hocamızın; belirlediği, gerekli izinlerini aldığı teknik gezilerin organizasyonunu bizler, yürütüyorduk. Bu bağlamda ilk geziyi Efes Pilsen Bira Fabrikasına yaptık. Bir otobüsle gerçekleştirdiğimiz gezi Cumartesi öğleden sonraydı.
Gezi okuldan başlayıp okulda bitecekti. Ancak yol güzergahında olan birçok arkadaş kendilerini mahallelerinde indirilmeleri için bana isimlerini yazdırdılar. 
Samimi bir karşılama yapan fabrika yöneticileri, teknik geziyi tamamladıktan sonra bizleri yemek salonlarına alarak, bira ikramında bulundular. İstediğimiz kadar bira içebileceğimizi, ama bardakların aşırılmamasını kibarca hatırlattılar.
Bira içmemizi bitirip, fabrika yöneticilerine teşekkür ederek okula dönmek üzere yola çıktık. Yol boyunca, elimdeki listeye göre, inmek istedikleri yere gelindiğinde, inmeleri için uyardığım hiç bir kız ve erkek arkadaş ayılıp inemedi. Tam dinlendirilmemiş taze biranın alkol derecesi piyasadaki biralardan oldukça yüksekti.
Okulun çimli bahçelerindeki ağaç altına yatan birçok arkadaş, gün batımında daha ayılamamışlardı.

DYO BOYA FABRİKASINA TEKNİK GEZİ:
Bu fabrikaya vardığımızda bizleri halkla ilişkiler müdüresi karşıladı. Bir Kimya Mühendisi, eğitim salonunda fabrikayla ilgili teknik bilgiler verdi. Sonra akım şemasına uygun olarak fabrikayı dolaşmaya başladık.
Alt katlarda fabrikayı dolaşırken bir sorun olmazken, üst katlara çıkılan merdiven basamakları ve platformların ızgaralı oluşu, kız arkadaşlarında genellikle etekli ve çoğunluğunun mini etekli olması işçilerin dikkatinin dağılarak üretimin aksamasına neden oldu.

ÇAMLARALTI TUZLASI  ÖN İNCELEME GEZİSİ:
Çamlar altı Tuzlası teknik gezisi öncesi hazırlıkları, Canan’ında içinde bulunduğu dört kişilik bayan grubu yapacaktı...
Şehir dışında olan bu yere dört bayan arkadaş gitmekte, güvenlik nedeniyle zorlanınca benimde kendileriyle gelmemi istediler. Bende memnuniyetle kabul ettim. Önce Karşıyaka’ya vapurla geçip, dolmuşla Çamlar altı tuzlasına geldik. Gördüğümüz manzara bizi hayli şaşırttı: devasa havuzlar, tuz yığınları, hayal edemeyeceğimiz büyüklükte vinçler, havuzlar ve tuz yığınları arasında dolaşan mini lokomativlerin çektiği vagon katarları vardı.
Bir görevli, bizi yöneticiye götürdüğünde şaşkınlığımız hala geçmemişti. Yöneticinin anlattıklarını arkadaşlar not alırken, ben pencereden dışarıyı hayran, hayran izledim. İşletmeyle ilgili brifing bittikten sonra sahayı dolaşmaya çıktık. Çok geniş alanı, mini lokomatife binerek gezdik. Yönetici ham tuz elde edilmesini şöyle anlattı:  Güneş ışınlarının en etkili olduğu Temmuz, Ağustos aylarından önce devasa havuzlar, belirli yüksekliğe kadar deniz suyuyla dolduruluyor. Güçlü Güneş ışınları; suyu buharlaştırarak, deniz tuzunun havuzlarda çökmesi sağlıyor.  Daha sonra vinç ve vagonlar aracılığıyla gördüğümüz dağ gibi ham tuz yığınlarında toplanan tuz, değişik sanayi kuruluşlarına satılıyor.
Bize gösterilen ilgi ve gördüklerimizin heyecanından, Kordon’da oturduğumuz çay bahçesinde hala ayaklarımız yere basıp, kurtulamamıştık.

İŞ EKONOMİ PROFÖSÖRÜNÜN ARABASININ YERİNİN DEĞİŞTİRİLMESİ:
Bizim bölümün önünde ileride özel araç sayısının artacağı düşünülerek, geniş bir alan park yeri olarak düzenlenmişti. Birkaç hocanın ve yöneticinin dışında özel arabası olan olmadığından bu alan, öğrencilerin top oynamasına hizmet ediyordu.
Bu dönem Ticari İlimler Akademisinden gelen, iş ekonomisi hocamız, aracını bu alana park etmeye başladı. Kendisinden, bölüme daha yakın uygun park alanının olduğu belirterek, aracını oraya park etmesi istenmesine karşın, otomobilini buraya park etmeyi sürdürdü.
O hafta top oynayacak arkadaşlar, kaplumbağa vosvogen arabayı zula bir yere taşıdılar. Ders çıkışı kararan havanında etkisiyle arabasını bulamayan hoca; arabasını çalındığı endişesine kapılarak telaşlandı. Garip hareketleri, çevreden onu gizlice izleyen arkadaşları hayli güldürdü. Polisi aramak için tekrar idareye dönerken, bir arkadaş arabanın olduğu yeri söyleyerek, olayın polise intikal edip, büyümesini engelledi.

TÜRKAN HANIMLA ARKADAŞLIĞIMIZ:
Bakkal Süreyya’ların evine Diyarbakır’dan gelen hava subaylarının taşındığını duyduk. Aradan birkaç ay geçtikten sonra ne zaman balkona çıksam, subayın hanımıyla göz göze geliyorduk. Kısa bir süre sonra otobüs durağında beklerken yanına gittim. Mahallede konuşamayacağını, otobüse binmemi söyledi...
Biri ilk okula giden diğeri üç yaşlarında iki kızı vardı. kocası ve kızı okula gittiğinde beni eve alıyordu. Otuz, otuz beş yaşlarında çok güzel olan Türkan hanım, sürekli kocasının ilgisizliğinden yakınırdı. Ortamın müsait olduğu zamanlarda gece ve gündüz evinde buluşarak arkadaşlığımız, ben İzmir’den ayrılıncaya kadar sürdü...

HACI ABİ UYDURUK FİLMİ BİR DAHA GÖRMEK İSTEDİ:
Yaz tatili için köydeydim. O yıl köyde, üç adet sabit sinema vardı. iki tanesi kahvede film oynatırken, amca oğullarım; köye göre oldukça güzel bir sinema salonu inşa edip, filmleri bu salonda gösteriyorlardı. Bir avuç insanın yaşadığı köyde üç sinema birden olunca, kaçınılmaz rekabet vardı. Sinemanın yanındaki “Kel Berber” Mustafa abinin işlettiği kahvede polis olan ilk okul arkadaşım Kadir Özğül(Çetmi) ile gecenin ilerleyen saatlerinde tavla oynuyordum. Gündüzleri kendi otobüslerinde muavinlik yapan amca oğlum İsmail, geceleri kendi sinema salonunda film oynatıyordu.
Normal film gösterimi bittikten sonra yanıma gelen İsmail,  bu gece seks filmi gösterisi olduğunu, kahveler boşaldıktan sonra belirli gençlere gösterileceğini fısıltı ile bana duyurdu. Bizim yanımızda tavla oyununu seyretmekte olan İmam Hatip kökenli, İzmir İktisadi ve Ticari İlimler Akademisi’nde okuyan Kedivellerin Hacı abide fısıltıyı duydu. Israrla ne olduğunu sorunca açıklamak zorunda kaldık. Karşı çıkıp böyle bir filmi seyretmeyeceğini düşündüğümüz Hacı abide, bizle gizli seks filmi seyretmeye geldi.
Değişik Türk filmlerinden kesilmiş; sevişme sahneleri, mayolu kadın, dansöz, v.s. oluşan bölük pörçük anlamsız 20 dadikalık bir filmdi. On on beş arkadaşın izlediği film bitince, İsmail tekrar seyretmeyi isteyip istemediğimizi sordu. Tek olumlu, ısrarlı istek Hacı abiden gelmesi bizleri oldukça şaşırttı.

İSTOKOZ PAZARLAMA:
Ev problemi yaşayan, tesadüfen tanıştığımız “Tıp” son sınıf öğrencisi Tahir’i geçici olarak eve aldık. Tahir, Tıp öğrenimin yanında ticarete de meyilli, pratik İngilizcesi olan biriydi. Kısa sürede Selim’le kaynaşan Tahir; Işıklı barajından getirdikleri balık ve istokozu, lüks restoranlara pazarlamaya başladılar...
Balık tutmadı ama istokozu başta “Efes” oteli restorantı olmak üzere Kordon’daki birçok restoranda alıcı buldular. Eczacılığın çok yaygınlaşması üzerine eczacılıktan umudunu kesen Selim, bu işi geleceği olarak görmeye bile başladı.
Çivril’den beş kasa istavritin geldiği gün, Tahir işi çıktığı için memleketine gitmişti. Mecburen Selim’e ben yardımcı olacaktım. Basmane oto garından aldığımız kasaları, sipariş veren restoranlara götürdüğümüzde, öncekileri henüz satamadıkları gerekçesiyle geri dönüyorduk. Buzları eriyen kasalardaki istakozların bozulmasından korktuğumuzda  restoran, restoran dolaşarak dört kasasını zararına sattık. Son kasaya alıcı bulamadığımız için Kordon’dan Hatay’a kadar elimizde taşıdık. Eriyen buz suları, ne pantolon nede ayakkabı koydu ıslanmadık
Yorgunluk ve hayal kırıklığından eve geldiğimizde, kendimizi yatağa attık. Kendimize gelip kasayı su dolu küvete boşaltınca istokozların daha  canlı olduğunu gördük. Simsiyah olan istokozlar kaynar suya atılınca çok hoş bir pembeye dönüşüyordu.
Lüks restoranlarda bir porsiyonunu yemek için bir dünya para öderken, o gün bizim evde bedavaya istokoz ziyafeti vardı. Bu olumsuzluk, Selim’i tekrar derslerine sarılmaya itti.

KUMAR KAVGASI:
Ben genelde ders çalışmaya Balçova’daki Mesut ve Naci’nin evlerine gittiğim için, son günlerde evde olan bitenden pek haberdar değildim. Arada sırada eve uğradığımda  birçok yabancıyla karşılaştığımda, bunların eve yeni aldığımız Tahir’in arkadaşları olduğunu düşünüyordum.
Köyden arkadaşım Raşit Aydoğmuş ve eşi fuar için İzmir’e geldiklerinden o gün evdeydim. Dışarıda yemeğimizi yiyip eve büyükçe bir karpuzla döndük. Karpuzu kesip arka odada oturan arkadaşları çağırmaya gittiğimde gergin bir ortam vardı. bir süre bekleyip gelen olmayınca tekrar arka odaya gittim. Gerginlik tartışmaya dönüşmüştü. Masadaki oyun kağıtları dağılmış, iki yabancı kişiyle Tahir ve Muharrem masada hile yapılıp yapılmadığını tartışıyorlardı. Bizim ev kumarhaneye dönmüştü.
Tekrar karpuz yemeğe davat ettim, Selim ve Cihat icabet etti. Diğerleri müsafirimizin olmasına aldırmadan tartışmalarını sürdürdüler. Gece geç saatte fuar dönüşü Raşit’leri teyzesine bırakıp eve geldim. Selim, Cihat ve Muharrem’le konuşarak en kısa sürede Tahir’in evden ayrılmasına karar verdik.

FİZİKOKİMYA LABORATUARI KONUKLARI:
Özel okullar devletleştirilince, Ege Üniversitesi Mühendislik Fakültesi Kimya mühendisliği bölümü öğrencileri;  kendi fakültelerinde Fiziko Kimya Laboratuarı olmadığı için üçüncü sınıf'da bu dersi alamayan ve o anda dördüncü sınıf olanlarla, üçüncü sınıf olan fakülte öğrencileri, belirlenen değişik günlerde bir yıl boyunca bizim okula gelerek eksiklerini tamamladılar.
Bizde, bizim okulda bulunmayan Metallurji laboratuarı derslerini  Mühendislik fakültesinde gördük.

MEHMET KÖSE’YLE YILBAŞI GECESİ:
Mehmet; sınıf arkadaşım, ailesiyle birlikte kalan, oldukça esmer, uzun boylu, yapılı, mert, sözünün eri, çok tatlı biriydi. Zaman zaman bize uğrar ders çalışır, bazı akşamlarda kafa çekerdik.
O yılbaşı, birçok arkadaşın katılacağı yılbaşı programını bizim evde düzenlemiştik. Davetliler arasında Mehmet’de vardı.
Değişik yiyeceklerin hazırlandığı gecede içki olarak rakı vardı. Ünlü masamızda başladığımız içkili yemek; eğlenceli bir sohbetle devam ederken, pikap da  değişik sanatçıların plakları dönüyordu. İlerleyen saatlerde arkadaşlar birer bire ya evlerine gidiyor yada bizim yataklara ikişer kişi yatıyordu. Salonda Mehmet’le beraber kaldık. Adı konmamış bir rekabet içerisindeydik. Kim kimi önce yatağa gönderecekti. Gece saat ikiye geldiğinde, her birimiz birer büyük rakıyı devirmiştik. Devam edersek ikimizde sızacagımızı anlayarak, sessizce yatmak için masayı temizledik. Mehmet masanın üstüne yatarken ben oturamagına yattım.

CİHAT’IN KAVGA ÇIKARMASI:
6 Mayıs akşamı, Hıdırellez  İzmir’de büyük bir coşku ile kutlanırdı. O akşam Mesut’tun ailesi Nazilli’ye gittikleri için, onun evine yıkıldık. Annesinin Mesut’a hazırladığı üç günlük yemeği bitirip, Hatay caddesine çıkmaya karar verdik.
Sokaktan caddeye ulaştığımız sırada; önden giden Cihat’ın bir grupla tartışdığını görüp, hızla olay yerine vardık. Gurup altı yedi kişiydi. Ne olduğunu anlamaya çalışırken, Cihat’tın ortadan kayıp olduğunu fark ettik.
Her iki taraf da soğuk kanlılığını koruduğu için tartışma kavgaya dönüşmeden bitti. İğne atsan yere düşmeyecek caddede; ateşler yakılıyor, kızlı erkekli gençler dans edip, ateş üzerinden atlıyordu...
 Kısa bir süre dolaşarak, Cihat’ı caddede bulamadığımız için, eve bakmaya karar verdik. Bizim eve yaklaşırken, Cihat elinde gaz tüpü hortumuyla göründü. O ne? Cihat sorumumuza, Cihat’ın yanıtları, biz gülmekten yere yatırdı. Çünkü kavgada kullanmak üzere eve hortum almaya gitmiş...

CİHAT’IN DENİZLİ’DE BİZİ EKMESİ:
Sınavların bittiği öğleden sonra birden Denizli’ye dönmeye karar verdik. Selim ve benim Denizli’ye geldiğimiz saatte, köy otobüsleri çoktan gitmiş olacaktı. Garajın hemen üzerinde evleri olan teyzemlerde konuk olabileceğimiz için, bu kararı çekinmeden uyguladık.
Teyzemlere uğradığımızda onlar evde yoktu. Valizlerimizi kapıya bırakıp Çınara doğru Cihat’la yürümeye başladık. Cihat’ı özel otomobilleriyle karşılamaya gelen abisi Ahmet, bizi itfaiyenin yakınında buldu.
Eve valizini bırakıp bizi çınar da bulacağını söyleyen Cihat, bir daha ortalık da görünmedi. Selim ve bende; otele gitmeyi bırak, yemek yiyecek bile paramız yoktu. Cihat’ın geleceğini umarak Çınar’da uzun süre dolaştık. Saat 21 sıralarında tesadüfen Selim’in liseden bir arkadaşıyla karşılaştık. Hoş beş den sonra durumumuzu anlattığımız arkadaş; önce bizi Kırık Çatal meyhanesine götürerek karnımızı doyurdu, sonra her ikimizi de evine yatmaya götürmeyi teklif etti.
Ben teyzemlerin merak edeceğini söyleyerek onlardan ayrıldım. Sabah valizini almak için gelen Selim’le buluşarak otobüs saatine kadar birlikte olduk.

OKULUN EGE ÜNİVERSİTESİNE TAŞINMASI:
Yakın Doğu Kimya Mühendisliği adı altında girdiğimiz yüksek okul, özel okulların devletleştirilmesi sonucu adı: Ege Üniversitesi Mühendislik Fakülteleri, Mühendislik Yüksek Okulları Kimya Mühendisliği Yüksek okulu oldu. Devletleştirildikten bir yıl sonra Kimya Mühendisliği bölümü, Ege Üniversitesi merkez binaya taşındı.
Kaldığım mahalle Hatay’dan Bornova’ya direk belediye arabası olması ikamet yerinde bir sorun yaratmadı.

ATATÜRK STADINDAN EVE GECE YÜRÜME:
Akdeniz olimpiyatları için yapılan Atatürk stadında o akşam Türkiye- Bulgaristan Milli maçı vardı. İzmir’de ilk defa milli maç oynanıyordu. Yüz bin kişilik stad hınca hınç dolmuştu. Güzel bir bahar akşamında Bulgaristanı 5-2 yendik. Bu sonuç o tarihlerde sürekli mağlup olan Milli takımımız için büyük başarı, bizler içinse anlatılmaz bir gurur kaynağıydı.
 Stad dan çıktığımızde saat 24’e geliyordu. O saat de ne dolmuş nede özel araba bulma şansı yoktu. Belediye arabalarına binmek içinde saatlerce beklemek gerekiyordu. Kalabalıktan kurtulup ileride bulacağımız araç umuduyla yürümeye başladık.
Sonucun verdiği mutlulukla, Halkalı’dan- Hatay!a kadar yürümek bizleri hiç yormamıştı. Eve geldiğimizde saat kaç oldu diye bile bakmadık. Uyumadan , uzun süre golleri tartıştık.

SELİM’İN NİŞANLISINA KİRLİ ÇAMAŞIRLARI GÖTÜRMESİ:
 Selim mahalleden bir kızla nişanlandı. Sık sık onlara akşam yemeğine gidiyordu.  O akşam Selim eve geldiğinde üzgündü. Çünkü kızın annesi, Selim’den kirli çamaşırlarını yıkanmak üzere onlara getirmesini istemiş. Bizim özellikle çarşaflarımız çok kirliydi. Tatilden tatile köyde yıkanan çarşafların üzeride, bazı geceler iki kişi günlük kıyafetleriyle yatıyor, kendimiz yattığımız zamanlarda da temizliğe pek dikkat etmiyorduk.
Gece Süreyya’ya dükkanı açtırarak deterjan aldık. Küveti sıcak deterjanlı suyla doldurup, Selim’in çok kirli çamaşırlarını birkaç saat suda ıslattık, zaman zamanda çiğneyerek temizlemeye çalıştık. Sabaha karşı sererek kuruttuğumuz çarşafları gören nişanlısı, sen bunlarda mı? yatıyorsun!! diye hayretini gizleyememiş.

SELİM’İN ZEHİRLENMESİ:
Ev arkadaşımız Abdullah, beklemeye kaldığı yıl evlendiği için eşiyle bize yakın bir yerde kalıyordu. Sağ olsun bizleri sık sık yemeğe alırdı. Babası doktor olan Abdullah’ın evinde promosyon çok ilaç bulunurdu.
O akşam Selim biraz rahatsızlandı. Abdullah’ın getirdiği ilaçları, yarım bilgiyle inceleyen Selim, şu daha iyi bu daha iyi diye bir sürü hap yuttu.
Eve geldiğimizde, kötüleşen Selim’i kusturarak rahatlatmaya çalıştık.

TEDAVİ İÇİN TORBALI’YA GİTTİK:
Akşam üzeri beni çok büyük bir sancı tut du. Sancıdan kıvrandığım sırada Naci ve Mesut bize geldi. Selim ve Cihat’ın tıp bilgileri beni rahatlatmadı. O saat de hastaneye gitmenin çözüm getirmeyeceğini söyleyen Naci, Torbalı’da doktorluk yapan ablasına gitmemizin çok daha iyi olacağını söyleyerek bizi Torbalı’ya götürdü.
Eve vardığımızda benim sancım biraz hafiflemişti. Doktor abla, beni iyice muayene yaparak ağrı kesici bir iğne yaptı. Geceyi orada geçirdik. Ertesi gün gerekli tahlilleri yaptıran abla; önemli bir rahatsızlığımın olmadığını, üşütmeden kaynaklanan bir sancı olabileceğini söyleyerek bizi İzmir’e uğurladı.

MEZUNİYET TEZİ:
Mezuniyet tezini, grup arkadaşım Gülhan Has’ında içinde bulunduğu dört kişilik bir ekip birlikte hazırlayacaktık. Konu: Zeytin Yağı ve Yan Ürünleriydi. İkişerli gruba ayrılıp ön çalışma yapmaya karar verdik.
Gülhan’la ben; izleyeceğimiz yol hakkında bilgi  almak, toplayacağımız bilgilere yardımcı olacağını düşündüğümüz  “EBSO” Ege Bölgsi Sanayi  Odasına gittik. Evraklar arasında kayıp olmuş 50 yaşlarındaki Kimya mühendisiyle görüşmeye başlayınca, hayal kırıklığına uğradık. Çünkü Evraklar arasından başını kaldırmadan bizimle konuşan Kimya Mühendisi, bu konuda yardımcı olamayacağını söylüyordu. Biz ise genç mühendis adaylarına saygı gösterileceğini umuyorduk.  Oturma fırsatı bile verilmeyen görüşmeden geri dönerken arkamızdan mühendisin  şöyle seslendiğini duyduk:  Zeytincilik Enstitüsünde bir Ziraat Mühendisinin bu konuda çalışmaları olduğunu duymuştum, belki size yardımcı olur.
Bizi dikkate almayan birinin önerdiği bir yeri aramaya gerek olmadığı düşüncesiyle EBSO’dan hızla ayrıldık. Daha dönemin başındaydık, önümüzdeki günlerde araştırmak yapmak üzere bu konuyu şimdilik bıraktık...
Okula giderken belediye arabası yolda bozuldu. İkinci arabaya binmek için otobüsten inerken karşımda Zeytincilik Enstitüsünün tabelasını gördüm. Ümitsiz olarak; zeytin ağacı fidanların dikildiği çok geniş bahçeden geçerek, Enstitü binasına ulaştım. Danışmada adını bilmediğim Ziraat mühendisini bulmak zor olmadı. Çünkü tek ziraat Mühendisi çalışıyormuş.
Çekinerek odasına girdiğim Mühendis yerinden kalkarak beni karşıladı. Çay ikramında bulunduktan sonra, sorunumu dinlemeye başladı.
İtalya’da yapılan bir sempozyumda sunulmak üzere arkadaşı bir kimya Mühendisiyle hazırladığı bir bildiriye sahip olduğunu, Bürokratik engeller nedeniyle katılamadığı sempozyumda; bu bildiriyi yetkin olmayan kişinin sunmasına da içi elvermediğinden her hangi bir yerde yayınlanmadan dosyada durduğunu belirtti.
Bildiri, bizlerin aylar sürecek çalışmada bile yarısını hazırlama olanağımızın olmadığı  kadar kapsamlıydı. Dosyadan çıkararak bana bildiriyi verirken, hemen bunu hocamıza götürmemizi, bölüm bölüm sıfırdan hazırlıyormuş gibi hocamızla paylaşmamızı öğütledi.
Beklenmedik hazine bulmuştuk. El yazısıyla hazırladığımız kopyaları belirli aralıklarla hocayla tartışarak kendimize mal ettik. Tezin hazırlama süresi dolarken, sadece ön sözünü değiştirerek hazır bildiriyi, tez olarak sunduk. Tabi ki çok iyi bir not aldık.

PAMİR GÖVENÇ’İN İYİ NİYETLİ UĞRAŞISI:
Doçent Dr. Pamir hanım İnorganik Teknoloji dersimize giriyordu. Görmemiz gereken  konuları: hocamızın yardımıyla dörder kişilik gruplar hazırlayıp, sınıfa anlatacaktı.
Büyük çoğunluğumuzun yabancı dil bilmemesi, diploma tezi çalışmaları nedeniyle araştırmaya zaman ayırma olanağımızın olmadığı v.s. gerekçeleriyle sınıfcak, bu güzel uygulamaya karşı çıktık.
12 Eylül dönemi olması, öğrenci derneğinin bulunmamasına karşın, kendiliğinden bu ders de boykota başladık. Ortaya çıkmamaya özen göstererek eski dernek yöneticilerinden bazılarımız bu boykotu organize ediyordu. Herkes hem fikir olduğundan üç hafta başarıyla uygulanan boykota karşı bir direniş olmamasına rağmen önlemleri sürdürüyorduk. Çünkü, Pamir hanım sanki ders yapıyormuşcasına sürekli olarak sınıf da bulunuyordu
Uygulamaya en fazla karşı çıkan Seyit, dördüncü hafta aniden fırlayarak derse girdi. Biz şaşkınlık içerisinde ne yapacağımızı konuşurken, derslerle pek ilgisi olmayan üç kız arkadaşında; sınıfın boş olduğunu düşünerek laflamak için sınıfa girip, hocanın bir Seyit’e ders anlattığını görüp, ne yapacaklarını şaşırarak, sıralara oturmaları bizim boykotu bitirdi.
Mecburen başladığımız ders de, Pamir hanımın uygulamasına boyun eğdik. Yılalar sonra ne kadar yararlı olduğunu anladığımız, bu uygulamada hocamıza çok eziyet ettik. Ama o yılmadan tüm konuları bizlere, kendisinin büyük katkıları ile hazırlattı. İş hayatına atılmadan bir çok konuda bizlerin sanayi tesisleriyle tanışmasını sağlayan bu uygulama topluma hitap etme olanağı da verdi. Ayrıca birçok teknik terimin İngilizcelerini öğrenme fırsatı bulduk.

DEVRİM TARİHİ DERSLERİ:
Devrim tarihi hocamız emekli bir Albaydı. Dersimizde Cumartesi günüydü. Başlarda yoklama yapmayan hocamız, derslere kimsenin ilgi göstermemesi üzerine yoklama yapmaya başladı. Kısa sürede herkes, bir ders de bulunmama hakkını kullandığından, ikinci dönem tümümüz nerdeyse derse girmek zorunda kalıyorduk.
Hoca kürsüde dersi anlatırken, bizlerde sessizce ya eksik ders notlarımızı tamamlıyor, yada vize sınavlarına hazırlanıyorduk. Dersler böyle geçip gidiyordu.
O gün hoca konuyla ilgi bir  fıkra anlatmış. Ama kimseden tepki almayınca, tek tek herkesi kaldırarak anlattığı fıkra hakkında sorular sordu. Kimseden fıkra hakkında, bir kelime bile yanıt alamadı...
Final sınavlarında öyle sorular sordu ki, sınıfın %95 bütünlemeye kaldı.

TEMEL İŞLEMLER VİZE SONUCU:
Unite  Operation “Temel işlemler” son sınıfın en zor temel derslerimizden biriydi. Başlangıç da temel eksikliği nedeniyle anlayamadığım bu ders yüzünden, okulu bile bırakmayı düşünmüştüm. Çünkü gazetelerde Kimya Mühendisi “kokereşçilik” yapıyor diye sürmanşet haberler çıkıyordu. Cidi cidi okulu bırakmayı düşündüğüm günlerde Lise arkadaşımın babasının “sen görevini yap, senin dışındaki olaylardan doğacak sorunları düşünme, aksi takdirde ileride yapmadığın görevin dolayısıyla keşke dediğinde, keşkenin işe yaramadığını görürsün” sözü okulu bırakmamı engelledi.
Daha fazla çalışarak ilk vize sınavında asistanları bile şaşırtan  tam puan olan “A” aldım.

TEMEL İŞLEMLER FİNAL SONUCU:
Temel İşlemler hocamız Boğaziçi Üniversitesinden transfer olan Prof. Dr.           ‘di. Aynı zamanda bölüm başkanlığımızı da yapıyordu. Bu dersin vize ve final sınavlarında her türlü kaynağı sınav salonuna getirebiliyorduk. Yani defter kitap açık bir uygulamaydı. Sınav hakkını kayıp etmek istemeyen birçok arkadaşın girmediği bu sınava, bizim grup dan Canan ve ben katıldım.
Önceden yardımlaşma yöntemini belirlediğimiz sınavda, ince uzun sıranın iki başına oturduk. Anfi büyük, sınava giren az olunca, anfi enince uzun olan her sıraya ikişer kişi oturuyorduk. Sınav soruları dağıtıldıktan kısa bir süre sonra Canan çıkmak istediğini işaretlerle belirtti. Bende ona yine işaretle çıkmamasını söyledim. Çok şıklı iki sorudan 70 puanlık olan soruyu çözebilecektim. Canan bir şeyler yapıyormuş gibi vakit geçirirken, ben soruyu çözdüm. Yanımda bulan bir deftere de çözümü aktararak anlaştığımız yöntemle, Canan’a ulaştırdım. O defterden yanıtı yazılı kağıdına aktarırken, ben ikinci sorudan da not alacak bir iki şıkkı da çözdüm.  Kağıtların üst üste gelmemesine dikkat ederek sınavdan ayrıldık.
Termo Dinamik final sınavından çıkarken herkes Canan’ı, Temel İşlemlerden iyi bir notla geçtiği için kutluyordu. Bende kendimden emin Canan’ı kutladığımda arkadaşlar, ısrarla kendi sonucumu öğrenmemi istediler. Ben listeye bakmama gerek yok, ben geçtiğimi biliyorum dedim. Bir süre sonra arkadaşların ısrarından kuşkulanarak baktığım listede, 20 aldığımı gördüm.
Hışımla bölüm başkanı hocanın odasına daldım. Çok rahat bir posisyon da ne istediğimi soran hocaya derdimi anlatmaya çalıştım. Aramızda konuşma o kadar uzadı ki, bir türlü kağıdıma tekrar bakmaya hocayı ikna edemedim. Çaresizlik içerisinde, dilimin ucuna kadar gelen şu cümleyi:” benim kopya verdiğim arkadaş iyi notla geçti, ben nasıl kalırım” diyemiyordum.
Sevecen bir tavırla yerinden kalkıp, yanıma gelip, elini omzuma koyan hoca; Haziran döneminde sadece kendi kağıdıma çözümleri yazdığımda, temelini almış olduğum bu ders den zorlanmadan geçeceğimi bana anlatarak,kibarca odasından çıkardı.

ÖĞRENCİ TEMSİLCİLİĞİ SEÇİMİ:
12 Mart döneminde uzun süre öğrencilerin örgütlenmesine izin verilmedi, her hangi bir nedenle poliste adresi olan yönetici konumundaki birçok arkadaş tutuklandı. Bu totuklamalar da genellikle yaşın yanda kurularda haksız bir sürü muameleye tabi tutuldu. Son sınıf da olduğum 1973 yılında yönetimde; seçilen bir öğrencinin öğrencileri temsil etmesi gibi uydurma bir sisteme izin verildi. üç gün içersin adaylar saptanıp, seçim yapılacaktı. Hızlı bir şekilde aday belirleme çalışmaları başladı. Genel eğilim bana yönelmişti. Başlangıç da hiç düşünmeme rağmen, başta Ertuğrul gibi bazı arkadaşların; işi dar alanda,  çözme girişimine tepki olarak aday olmaya karar verdim.
Yoğun tartışmalar sonunda iki adayla seçime gidilecekti. Ancak seçime bir saat kala bu sembolik temsilci uygulaması da iptal edildi...

MÜJGAN’LA ARKADAŞLIK:
Müjgan, Selim’in  nişanlanmak istediği ama sonradan vazgeçtiği kızın kardeşiydi. Teyzesinin eşi sürekli şehir dışına çıktığı için bu kızlar, bizimle aynı apartmanda oturan teyzesine eşlik ediyorlardı. Selim’le nişanlanma olayı olumsuz olunca ablasının yerine daha çok Müjgan, teyzesiyle kalmaya başladı.
Selim ayrılalı iki yıl oluyordu. Babamın hiç aksatmadan gönderdiği paramın posta havalesi o ay elime geçmedi.Gelmesi gereken günden birkaç gün geçince, postanenin Hatay şubesine uğrayarak parayı aldım. Bu nedenle havale kağıdının peşine düşmedim.
Bir hafta sonraydı. Müjgan’la apartman giriş kapısında tesadüfen karşılaştığımızda; adımın Mesut olup olmadığını sordu. Evet deyince, yanlışlıkla onların posta kutusuna benim havale kağıdının girdiği söyleyerek, kağıdı vermek üzere beni eve davet etti. Havale kağıdını bulması uzayınca, beni içeriye davet etti. İkram ettiği soğuk içeceği içerken, bir taraf dan sohbet ediyor diğer taraf dan o havale kağıdını arıyordu. Israrla kağıda gerek olmadığını, parayı aldığımı söylememe rağmen, o aramayı sürdürdü ve sonunda buldu.
Bu yanlışlık sonrası tanıştığım Müjgan’la çıkmaya başladık. Arkadaşlığımız ben mezun olup İzmir’den ayrılıncaya kadar sürdü.

KÖYDE KAYIP OLMAM:
Öğretmen, köylüm Abidin Aycan’ın düğünü ve yaz tatili için köydeydim. Yaş daş olan arkadaşlarla; düğünü boş bırakmamak amacıyla, her an davulcunun yanında olmaya karar verdik.  Abidin; düğününün ilk günün gecesi, bazı arkadaşlara ayrıcalıklı olarak içki ikramında bulunacağını söyledi. Babamlardan gece eve çok geç veya hiç gelmeyeceğimi belirterek izin aldım.
Bir gruba içki verileceğini hisseden bazı arkadaşlar, bizleri yalnız bırakmamaları ve uygun ev bulmakta da güçlük çekilince, içkiye başlamak gece yarısını buldu. Yer sofrasındaki, yeterli yiyeceğin olmadığı içkide; içecek olarak az miktarda rakı ile bol şarap vardı. Küçücük bir odada, on on beş kişi sabahın beşine kadar içki iştik.  Sabahın ilk ışıklarında davulcunun yanında olma kararı olduğu için, herkes bulduğu bir yerde bir iki saat kestirecekti. Ben tesadüfen çalgıcıların yatığı odada kendime yer buldum. Bir, bir buçuk saat sonra uyandığımda davul çalmaya başlamıştı. Odada çok ağır bir koku vardı. hemen alınan karara uymak için davulun başına gittim. Bir iki çocuktan başka kimse olmadığı ve tuvaletim geldiğinden çalgıcıların yanından ayrıldım. Düğün evi köyün en dışındaydı. Uygun bir tuvalet yeri araya araya ebemin bağına geldim.  Çünkü diğer yerlerde koyun, kuzu otlatan kadınlar ve çocuklar vardı.
Alkolün ve uykusuzluğun etkisiyle uzandığım gölgede uykuya daldım. Saat on civarında toplanan arkadaşlar benim yokluğumu fark edip sessizce aramaya başlamışlar, hiç bir yerde bulamayınca babamlara haber vermişler Mesut, hiç bir yerde yok diye...
Gece atılan tabanca seslerini annemin babama hatırlatmasıyla bizimkileri bir telaş almış, gidebileceğim her yer araştırılmaya başlanmış. Düğün evine yakın Ayşe halamda ve Ebem’in evinde de olmayınca telaş artmış. Bir çocuğun ebemin bağına doğru gittiğimi söylemesi üzerine  annem, babam, halam, Sevittin abi ve isimlerini hatırlayamadığım diğer kişilerden oluşan bir grup bağa gelmişti.
Halamın feryat içerisindeki sesi ile uyandığımda, etrafımda sekiz on kişilik grubun sevinç çığlıklarına bir anlam veremiyordum...

İKİNCİ STAJ OLUMSUZLUĞU:
Birinci stajımı Yüksek Tekniker imzaladığı gerekçesiyle Genel Sekreter kabul etmemiş di. İkinci stajımı, benden bir üst sınıf da olan “Kefal” lakablı arkadaşların Denizli’deki Gürcan Deterjan fabrikasında yapacaktım. Bu olanak ortak arkadaşlarımızın aracılığı ile sağlandı. Bil fiil fabrikada yapmam gereken stajı, sadece staj defterinin imzalanmasıyla halledecektik. Gerekli girişimleri yaptım. Fabrikaya okuldan resmi yazı gitti.
Ben İzmir’de, üçüncü sınıf dan kalan Organik Kimya, dördüncü sınıf dan kalan Devrim Tarihi derslerinin bütünleme sınavına hazırlanırken, Kefal’den aracı arkadaş Ahmet Özğül’den stajda, bir problem olduğu haberi geldi. Hemen Denizli’ye gelip Kefal’le görüşmek için Bayram yerindeki satış mağazasına gittim. Kefal yoktu. İşlerini yürüten görevli; patronun evraktaki devrimci bıyıklı fotoğrafımı gördüğünde, stajı iptal ettiğini söyledi. Bir anda yıkıldım. Okulun bitmesine bir aydan az zaman kalmasına karşın toplam 108 iş günü stajımın bir gününü dahi yapamamıştım. Telefonla ulaştığım Kefal babasının kararını değiştirme şansının olmadığını söyledi.
Yardımcı olabileceklerini umduğum Rafet Baykent’in Ege Çivi satış mağazasında ise sahiplerinden kimse yoktu.
Bayılacak kadar kötü pozisyonda rastgele dolaşırken köylüm, imam Ramazan Kurt’la karşılaştım. Benim halim o kadar kötü imiş ki, bir yakınımın öldüğünü tahmin etmiş. Heyecanla ne bu halin deyince, aglamaklı olarak gelişmeleri anlattım. O patronu tanıdığını söyleyerek, beni Kefal’in babasını yanına götürdü. Benim onun düşündüğü kişilerden olmadığımı, babamın namazında abdestinde biri olduğunu, banim her şeyime kefil olacağını söyleyerek, patronu ikna etti.
Staj defterini bana veren patron defteri doldur gel, imzalayalım dedi. Sevinçle teyzemlere gittim. Heyecandan kendim yazamadığım için defteri Fatoş doldurdu. İmzalatmak için gittiğimde, defteri ilk okul mezunu olan ustabaşı imzalamaya kalkınca itiraz ettim. Kefal’in imzalaması gerektiğini söyledim.
Kefal’in sessizce henüz mezun olmadığını, ama ailesinin bunu bilmediğini söylemesi beni ikinci kez yıktı...

STAJ SORUNUMUN KOMPLE ÇÖZÜLMESİ:
Koşullara uygun staj yeri bulamayıp, yapmış gösterilecek uyduruk staj girişimleri de, olumsuz sonuçlanmış dı. İlk andaki şaşkınlığı atarak, bir an önce okulu bitirmeye çalıştım. Nasıl olsa hemen iş bulma olanağı yoktu!! Okulu bitirip bir döneminde staj yapmaya zaman ayırabilir dim.
Eylül bütünleme sınavları bittiğinde, dört yılda okulu bitiren nadir öğrencilerdendim. Bu başarımdan dolayı beni tebrik eden Genel sekretere, ne yazık ki stajlarımı tamamlayamadığım için mezuniyet belgesi alamıyorum dedim.
Beni odasına alan Genel Sekreter; üç adet staj defteri vererek,nasıl becerirsen becer, eski tarihli defterleri doldurup gelebileceğimi ima etti...
Lise arkadaşlarım Zeki Hisarlıoğlu “Sivri”, Ali Özğül “Şişko” nun büyük gayretleri ve yardımlarıyla bulduğumuz sanayi kuruluşlarının adlarını ve mühürlerini kullanıp, bu işyerlerin de çalışmayan Makine ve Kimya mühendislerine imzalatarak, bir hafta içinde 108 iş günlük stajı tamamlayıp, dönem kayıp etmeden yüksek okulu bitirdim.
Bu sevinçli günde, Mesut’ların dükkanın da Mesut’a yardım etmek için tüp değiştirmeye gittiğim bir evden, iyi bir bahşiş aldım. 
   







Hiç yorum yok:

Yorum Gönder