YÜKSEK OKUL ANILARIM
YÜKSEK OKULA BAŞLAMA:
İki yıl bekleyerek Liseyi bitirdiğim o yıl, Devlet
Üniversitelerinden herhangi bir fakülteyi kazanamadığım için, özel Yakın Doğu
Kimya Mühendisliği Yüksek okuluna kayıt yaptırdım. Bu bölümü seçmemdeki en
önemli etken, İzmir’de en ucuz Mühendislik yüksek okulu olmasıydı.
Yüksek okul; İzmir- Çeşme Karayolu üzerinde, İncir altı yol
ayrımı bölgesindeydi. Birçok özel yüksek okul anlayışından farklı bir yapılaşma
anlayışı vardı. Birçok yüksek okul şehir merkezlerindeki iş hanlarında
sıkıştırılmış olarak öğrenime devam ederken, Yakın Doğu; ileride açılacağı düşünülen
yüksek okular da hesaba katılarak kampus oluşturulacak geniş arazi üzerinde
kurulmuştu. Her bölüm için ayrı binalarda gerekli laboratuarlar, derslik, büyük
bir yemekhane, kantin, kız ve erkek yurtları, okul açılmadan hizmete
sunulmuştu. Ayrıca Yüksek okulun, İzmir’in en başarılı koleji Özel Türk Koleji
sahibi Bahattin Tatiş açmış olması,
okulun geleceği hakkında önemli bir güvenceydi.
Kayıt işlemlerini yaptırdığım günden on eş gün sonra yüksek
okul öğrenime açıldı. Okuldaki yurtların ücreti, ailemin gelirinin çok üzerinde
olması beni özel yurda yönlendirdi.
Namlı Özel Erkek Yurdu:
Basmane otobüs garajında gördüğüm ilanla, Tilkilik’deki bu
özel yurda kayıt oldum. Kayıt olduğum sırada odalar beşer altışar kişilikti.
Sabah kahvaltı edebileceğimiz, ilerleyen saatlerde çalışma odası olarak
kullanabileceğimiz bir salon vardı. Okul açıldığında geldiğim yurt da; yataklar
ranzaya dönüştürülerek odalarda kalanların sayısı ikiye katlanmış, çalışma
salonu yatakhaneye dönüştürülmüş buldum.
Talep patlaması yaşayan Müdür ve Patron; her hangi bir
açıklama ihtiyacı duymazken, benimde hesap soracak başka bir olanağım
olmadığından sessizce kabullenip geceyi geçirip, ertesi sabah okula gittim.
İki yıl kaybetmem ve babamların büyük fedakarlık yapmaları;
başlangıç da her ne pahasına olursa olsun sene kaybına meydan vermeden, sadece
derslerle ilgilenmemi gerektiriyordu.
Aynı odada kaldığım sınıf arkadaşım Nazım da aşağı yukarı benin durumumdaydı. Saat
18’de ders den çıkar çıkmaz yurda geliyor, diğer arkadaşlar odaya gelmeden
günlük derslerimi bitiriyordum. Nazım’ın dışındaki arkadaşlar Eczacılıkta
okuyorlardı, ilk belirtilere göre daha varlıklı ailelerden olduğu
anlaşılıyordu.
Nazım; uzun boylu, yakışıklı ve şık giyimli bir kamyon şoförünün
oğluydu. Aynı yollardan okula gidip gelmemize rağmen yağışlı günlerde çamur
bizim tepemize çıkarken onun çok pahalı ayakkabının taban köselesini geçmezdi.
Yurda geldiğinde ayak kaplarına bakım ve kalıba koymak neredeyse Nazımın yarım
saatini alırdı.
Abdullah Akarsu’nun İçki Resti:
Abdullah; Manisa, Demirci’den zengin bir halı fabrikatörü
doktorun oğluydu. Denize nazır diploma hazır anlayışı hakim olan bir kolejden
mezun, Eczacılık bölümünde okuyordu. Tutucu bir aileden gelmesine karşın,
delikanlılığını yaşayan atak, arkadaş canlısı biriydi.
İlerleyen günlerde birbirlerimiz arasında kaynaşma ve
tanışma arttı, gece geç saatlere kadar sohbetler dönemi başlamıştı.
Saat 22 civarında Abdullah, odada bulunan arkadaş sayısı
kadar 35’lik şarap şişesiyle yurda geldi. Kim benle şarap içme yarışına var
diyerek şarap şişelerini ortada duran küçük çalışma masasına bıraktı.
Ranzalarda oturan her arkadaşa birer şişe şarap verdi.
sohbet eşliğinde şarap içimi devam ederken bazı arkadaşlar alışık olmadıkları
va sevmedikleri gerekçesiyle şişeleri iade etti. Birkaç arkadaş dönen şarapları
da içerek, Abdullah’ın getirdiği tüm şişeleri bitirdik.
Ortalıktan kayıp olan Abdullah dört beş şişeyle geri geldi.
Biraz daha bizle içmeye devam eden arkadaşlar; birer birer masadan ayrılınca,
masada sadece ikimiz kaldık. Bir süre sonra şarap yine bitince ben şarap almaya
dışarı çıktım. Döndüğümde Abdullah’da uyumuştu
Ertesi akşam Abdullah’ın resti; Mesut’dan başka benle yarışa
girecek var mı? şeklindeydi.
ARABA TEYPİNİN ÇALINMASI:
Abdullah; ailesi İzmir’e geldiğinde, akşamları boşta kalan
Rantrovuar jeepleriyle bizleri gezdirirdi. O akşam jeepi Tilkilik sokağı
girişindeki Petrol Ofisi alanına park ederek sinemaya gittik.. Sinema çıkışı
aracın kapısı açıktı. Araç içersine girdiğimizde, teypin çalındığını fark ettik.
Bitişikteki polis karakoluna şikayet de bulunduk. İfademizi ve adresimizi alan
polis, bir gelişme olursa bizi arayacaklarını söyledi.
Ertesi gün okul çıkışı uğradığımız karakoldaki başka bir
polisin hiç bir şey den haberi olmadığını gördük. Bu nedenle akrabamız olan 2.
şubede polislik yapan Mehmet amcaya gittik. Derdimizi anlatıp, kaldığımız yeri
söyleyerek karakoldan ayrıldık. Mehmet amca
“Sarı Mehmet” lakabıyla ünlü bir polisti.
İki gün sonra bizim teyp, eğlenmeye gittiğimiz gazinoda
kayıt yaptırdığımız Bedia Akartürk’ün bantıyla geri geldi.
EVE ÇIKMA:
Namlı Özel Yurdu, öğrenci için hem uygun değil hem de
pahalıydı. Birinci dönemin sonuna doğru Abdullah Akarsu, Selim Altıntaş, Nazım,
ve ben eve çıkmaya karar verdik. Tanıdıklar kanalıyla ev aradığımız sırada
Selim’in Denizli, Çivril'den hemşerisi ve sınıf arkadaşı olan ve Bakkallık
yapan Süreyya Aslan’ın evini kiraladık.
Eve taşınacağımız sıra Nazım, babasından izin alamadığı için
bizimle gelmekten vazgeçince yerine, Denizli’li Cihat İnceoğlu’nu aldık.
Hatay caddesindeki
eve taşındık. Eczacılıkta okuyan diğer üç arkadaşın birinci dönem sonunda sınavları
olmadığından, Şubat tatiline memleketlerine gittiler. Nazım’la ben sınavlara
evde hazırlandık. Sınav sonrası bizde memleketlerimize gittik.
Dönüş de bizi bir sürpriz bekliyordu: Süreyya’nın ailesi
İzmir’e taşınmaya karar verince biz ortada kaldık. Allah’tan bu sefer, ilk
seferki gibi ev bulmak sorun olmadı, Hatay Mahallesinde daya uygun ev bularak
buraya taşındık.
Abdullah, Selim öndeki küçük odalara yerleşirken ben ve
Cihat’la arkadaki büyük odaya yerleştik. Sabah kahvaltı etmeden çıkıyor, öğle
yemeğini kah okulun kantininde kah İncir altı yol üzerindeki salaş lokantada yiyiyorduk.
Akşam yemeklerini, kendimiz yaparak evde yiyorduk.
SINIFDA KEDİ:
Fiziko Kimya dersindeydik. Hocamız Prof.Dr. Burhan Pekin:
Konusunda derya olan hocamızın, o devirde nadir hocada bulunan; anlatımı çok
güzel, kolay anlaşılan, teorik bilgileri güncel olaylarla örnekleyen harika
kitapları vardı.
Bu kadar önemli özellikleri olan hocamızın ders anlatımı
akıcı değildi. Ama devam mecburiyeti olmamasına rağmen derslerinde sınıf dolu
olurdu. Sınıfın ortalarında 6., 7. sıralarda oturuyor can kulağıyla dersi
dinlemeye çalışırken, sıramın üstünde bir kedi eniği meydana çıktı. Değişik
hareketleriyle hem benim hem de çevredeki arkadaşlarının dikkatini çeken kedi
eniğine tam gülerken tahtaya yazmasını bitirip dönen hocayla göz göze geldik.
Daha önceleri sınıf da yapılan bu tür davranışları görmezlikten gelen hoca;
neye gülüyorsun gülünecek bir şey varsa söyle de beraber gülelim dedi.
Kedinin varlığından bahsedemiyeceğim için, bir şey yok hocam
dedim. Silgiyi ve tebeşirleri kürsüye bırakarak şu veciz sözü söyledi:
öğrenciler; birinci sınıf da kendilerini profesör, ikinci sınıf da doçent,
üçüncü sınıf da her şeyi bilen mühendis, dördüncü sınıfın sonlarında
mühendislik eğitimini tamamlamak üzere olan, deneyimsiz, genç mühendis adayları
olarak görürler...
Sözünü bitirdikten sonra, tam sessizliğin olduğu sırada,
kaldığı yerden dersi anlatmaya devam etti.
ANALİTİK KİMYA SINAV SONUCU:
Şubat dönemi Genel Kimya sınavım başarılı geçmişti. Sonuçlar
ilan edildiğinde hayal kırıklığına uğradım. Kalmıştım! Kendimden o kadar
emindim ki, şaşkınlıkla itiraz hakkının bulunmadığını unutarak hocanın kapısına
dayandım. Kapıda asistana, derdimi anlatmaya çalışıyordum. Ama asistan benim
hocayla görüşmemi engelliyordu. İç odada tartışmamızı duyan hoca, beni içeri
çağırdı.
Yazılı kağıtlarımız masasın üzerindeydi, benin kağıdımı
çıkardı ve çözümlerimde izlediğim yolların doğru ama sonuçların, dikkatsizlik
nedeniyle yanlış olduğunu gösterdi. Kendimi alamayıp; virgülden sonra beş, altı
sıfırın olduğu sonuçlarda, bir veya iki sıfır hatası olduğunu belirterek
sonucun değiştirilmesini rica ettim. Mühendisliğin; bilgi kadar çok dikkatli
olmayı da öğrettiğini, bir sıfırın 100,000’ni milyon yaptığını hatırlatarak, bu
sınav dan sonra dikkatinde önemini unutmayacağımı vurguladı.
ÖĞRENCİ CEMİYETİNE SEÇİLME:
İkinci dönem başlarında her bölümün öğrenci cemiyeti
seçimleri vardı. Özel okul ve okulun henüz ikinci yılı olması; politik gruplar
adı altında değil, kendimizin belirlediği grup adlarıyla seçimler yapıldı.
Doğuş grubu olarak katıldığımız bu seçimi, bizim grup kazandı. Artık ben, Kimya
Mühendisliği Öğrenci cemiyetinde yönetim kurulu üyesiydim.
Ülkenin içinde bulunduğu siyasi ortamda; kısa sürede var
olan siyasi akımların birine girme gereği duyduk. Eczacılık ve İşletme
bölümlerindeki cemiyet yöneticileriyle toplantılar yaparak rengimizi sosyal
demokrat olarak belirledik. Kısa sürede okulu bu düşüncenin slogonlarıyla
donattık.
BİR GECEDE OKUL DEV- GENÇ’Lİ OLDU:
İşletmenin ve okulun cemiyet başkanı Edip Akarsu, bizim
bölümden ben Hilmi Yüksel ve
Ertuğrul Eczacılıktan iki
arkadaş olmak üzere sorunlarımızı tartışmak için İktisadi ve Ticari İlimler
Akademisine gittik. Burası o tarih de Sosyal Demokrasi Derneklerinin kalesiydi.
Yöneticilerle yaptığımız görüşmede sorunlarımıza ilgisiz kalındığını görünce,
hızımızı Ege Üniversitesinde aldık. Burada başta Dev-Genç başkanı Mehmet Dede
ve diğer yöneticilerin bize ve sorunlarımıza sahip çıkmaları bizi çok mutlu
kıldı.
Evlerimize dönmek üzere ayrıldık, belediye otobüsünde karar
değiştirerek okula gelip, sabaha kadar var olan tüm slogonları silerek,
yerlerine Dev- Genç slogonlarını yazdık.
Sabah okula gelen arkadaşlara; gelişmeleri ve başarılarımızı anlattığımızda hiçbir tepki
ile karşılaşmazken, büyük övgü aldık. Artık Yakın Doğu Dev-Genç’li olmuştu.
TAZE FASULYEYE ŞEKER KOYMA:
Tatil için Denizli’ye giden Cihat, annesinden taze fasulyeye
pişerken toz şeker katıldığını öğrenmiş. O gün eve erken gelen Cihat, bize sürpriz
yapıp şekerli taze fasulye pişirmişti.
Yemeğe başlar başlamaz nasıl buldunuz? diye sordu. açlıktan yemeğin
tadını düşünmeden, çok güzel dedik. Cihat yemeğin lezzetini nasıl başardığını
anlatırken, biz hızla yemeğe devam ettik. Doyum noktasına ulaştığımızda ve
Cihat’ın anlattığında , yemekteki şekerin farkına vardık. Yemek bir tatlıyı
andırıyordu.
Açlık dan farkına varmadan yediğimiz fasulye yemeğinin,
fasulye hoşafına dönüşmesinin nedenini ertesi gün okula gittiğimizde, Hülya
Gök’ten öğrendik: Cihat, annesinden taze fasulyeye şeker katılacağını öğrenmiş
ama miktarını öğrenmediği için, bir çay kaşığı yerine bir çorba kaşığı koymuş.
ABDULLAH’LA SİYASİ KAVGA:
İnorganik kimya laboratuarında sene sonu deneylerindeydik.
İki hafta sürecek, verilen numunedeki maddeleri tespit etme deneyleri
yapıyorduk. Birinci hafta sonu benin numunemde hiç bir madde çıkmadı. Çökeltini
olduğu santrifüj tüpü ise, açıkgöz bir arkadaş tarafından araklanmıştı.
Şaşkınlıkla asistana gidip derdimi anlattığımda; sen bir tüpüne sahip
olamıyorsan, ben ne yapayım? yanıtını aldım.
Çaresizlik içersinde dolanıyordum. Eğer üç maddeden ikisi
doğru bilemezsem vizesiz kalacaktım. Buda ertesi yıl bu dersi tekrarlamam
anlamına geliyordu. Yapacak bir şeyim kalmayınca şansımı denedim. Üç madde
yazarak deney defterini asistana götürdüm, yüzüme garip bir bakış atan asistan,
aferin iki haftalık deneyi bir haftada bitirdin ve üçü de doğru dedi. Defteri
alıp, mosmor olmuş bir yüzle laboratuara döndüğümde, asistanın dalga geçtiğini
düşünüyordum. Fakat arkadaşların deftere bakıp; ne dalgası, burada üçünün de
doğru olduğunu onaylamış uyarıları ile havalara uçtum.
Abdullah’la Kavga:
İnorganik laboratuarında şansım yardımıyla elde ettiğim
başarı nedeniyle bu hafta Cuma günü dersim yoktu. Abdullah, Demirci’ye davet
etti. Akşam geç saatlerde vardığımız Abdullah’ların evinde kimse yoktu, bir
tarikatın lideri olan dayısıgıle gittik. Küçük bir kızın yaptığı servisle yemek
yerken, Abdullah’ın geldiğini öğrenen arkadaşları, bizi çağırmaya
geldiler.
Abdullah Rentrover jeeplerini alarak evden ayrıldık.
Arkadaşları Simav yakınlarında bir lokantada fahişelik yapan güzel bir kadının
olduğunu söyleyince, hemen oraya gittik, sonuç hayal kırıklığıydı. Geç saatte
eve geldik, hazırlanmış yataklara yattık. Sabah kalkınca Abdullah annesinin
elini öptü, bende arkadaşımın annesinin elini öpmeye kalkınca annesi elini
vermedi. İlk defa karşılaştığım bu olay beni şaşırttı.
Kahvaltı yapıp dışarı çıktık, bu konuda hiç konuşmadık.
Arkadaşlarıyla beraber Simav’daki kaplıcalara gittik, dönüş de Demirci
ormanında kafa çektik. Pazar günü İzmir’e döndük.
Garajdan eve dönerken Abdullah’da anlam veremediğim bir
gariplik oluştu, ne söylesem beni tersliyordu.
Eve geldiğimizde;
Selim’e yolculuğu ve Demirci’de yaşadıklarımızı anlatırken Abdullah birden kes
sesini diye bağırdı. Sabrımın sonuna gelen bende aynı sertlikte karşılık
verince bir anda fiziki kavga başladı. Bereket Selim araya girerek, kavgayı
büyümeden önledi.
O akşamı Abdullah odasında ve ben odamda hiç konuşmadan
geçirdik. Sabah hiç bir şey olmamış gibi birlikte okula gittik.
CİHAT’A GÖMLEK ALMA:
O gün okulda boykot vardı... Bir süre okulda vakit geçirdik,
Cihat gömlek almak istediğinden, Kemer Altına geldik. O tarih de Kemer Altı
dükkanlarının %90 nı giyim mağazalarıydı. Onlarca dükkana girdik çıktık, ama
Cihat bir türlü karar veremedi. Birde büyük mağazaların olduğu Çankaya
Caddesine gittik orada olan üç dört mağazada da beğendiği gömleği Cihat bulamadı.
Tekrar Kemer altı’na gelip, yine onlarca dükkana girip çıktık. Karar veremeyen
Cihat, ben haftaya Denizli’ye gidip anneme seçtireyim dedi.
Korkusu aldığı gömleği, annesinin beğenip beğenmiyeceğiydi.
SELİM’İN KIZDAN ŞEMSİYE YEMESİ:
Okuldaki boykot nedeniyle
Kemeraltı’daki bir sinemaya gidecektik. Filmin başlama saatine kadar
Kemeraltı’nda dolaşırken, önümüzde giden üç kızın birinin sürekli ayakkabısına
basmaya başladım. Kız arada bir arkaya dönüp ne oluyor? diye bakıyor... ben oralı
olmazken, Selim heyecanla bir köy anısını anlatıyordu. Kızı kızdırmaya
çalıştığımdan, her an bir tepki bekliyor ve ona göre önlemimi aldım. Fakat
olaydan hiç haberi olmayan Selim, durmadan anısını anlatıyordu. Kantarın topu
fazla kaçınca dayanamayan kız; hışımla geri döndü, tam arkasından yürüyen
Selim’e şemsiyeyi patlattı.
Ben gülmekten yere yatarken, Selim, ne olduğunu anlayamadığı
için ortada kala kaldı.
CİHAT’IN BUZ KALIBIYLA SAVAŞI:
Final sınavları sırasında, buz dolabımız olmadığı için soğuk
su gereksinmemizi, her gün satın aldığımız büyük bir buz kalıbıyla
karşılıyorduk. Kalıbı büyük bir kova içersine yarleştirip, etrafına su
şişelerini yerleştirerek gece geç saatlere kadar soğuk su içebiliyorduk.
Buz alımına gidecek kişiyi saptamak için, her gün oyun
kağıdından kağıt çekiyor, en düşük
sayıyı bulan, buz almaya gidiyordu.
Neredeyse on gündür hiçbir hile yapılmamasına karşın, hep
Cihat buz almaya gidiyordu. O gün buza giden Cihat belden aşağıya ıslanmış
vaziyet de eve döndü. İçeriye girer girmez bir daha buz almaya gidersen ne
olayım? diye söyleniyordu.
Ortadan kırılmış buzları ben kovaya yerleştirirken, Cihat
olayı şöyle anlattı: yarı yolda taşımak için bağlanan ip kopmuş, buz yere
düşünce iki parçaya ayrılmış. Cihat bunları atıp yenisini alma yarine,
parçalanmış kalıbı kucağına alarak eve getirmiş. Elleri mosmor olurken, eriyen
buz Cihat’ın belden aşağıya ıslatmış.
KOKTEYLİ HAZIRLAMA- PAMUKKALE GEZİSİ:
Eczacılıkta okuyan arkadaşlar Denizli, Pamukkale’ye günü
birlik gezi düzenlemişlerdi. Geziye bende rehber olarak katılacaktım.
Yurtta kalan Dinar’lı Ayşe’nin yaş gününü, o akşam yurtta
kutlayacak olan kız arkadaşlar; benim ev arkadaşlardan, içki kokteyi
hazırlamalarını istemişler. Biz akşamları genellikle şarap içtiğimizden koktey
kültürümüz hiç yoktu. Koktey bilgimiz yok diyemeyen arkadaşlar; eve
getirdikleri rakı, şarap, votka ve cin şişelerini geniş bir kapta karıştırıp
koktey diye, gizlice yurda soktuk.
Sabah geziye katılacak kız arkadaşları almak için yurda
uğradığımızda, kızları uyarmak çok zor oldu. Sürüklüyerek otobüse bindirdiğimiz
arkadaşların bazıları, Denizli’ye geldiğimizde hala ayılamamıştı...
Denizli’de,
yaptığımız programa göre; Çamlık, İncirli Pınar ve şehir merkezini
gezerek öğle yemeğimizi Lisenin pansiyonunda yedik. Öğleden sonra bol bol
Pamukkale’de dolaştık.
Dönüş de Horsunlu’lu olan Hülya Gök’ü karşılamak için tüm
köylünün ana yola inmesi ve Hülya’ya olan sevgileri bizleri şaşırtmıştı.
CİHAT EVDEN AYRILIYOR:
Final sınavlarının sonuna yaklaşmıştık. Sınavlar sonunda
yeni bir eve taşınacağımız için evde artık hiç temizlik yapmıyor, çöp
torbalarını bile atmıyorduk. O günlerde Cihat’tın annesi eve geldi. Bizlere
selam bile vermeden Cihat’ı arka odaya çekip, evin kirliliği hakkında fırça
çektiler, ama evi temizlemek için parmaklarını bile oynatmadılar.
Son sınavdan çıktığımız gün biz, yüzmek için Güzel Bahçe plajına
giderken Cihat, eve döndü.
Akşam üzeri eve geldiğimizde Cihat her hangi bir not bile
bırakmadan evden ayrılmış olduğunu gördük. Bu bizim için yıkımdı. Hem yeni
taşınacağımız evin kirası yüksek hem de taşınma masrafları olacaktı. Ayrıca
tatil dönemi olduğu için hemen yeni bir arkadaş bulmak zordu. Aradaki farkı
Abdullah üstlenerek bizi rahatlattı.
CİHAT EVE GERİ DÖNDÜ:
Haber vermeden evden ayrılan Cihat, Hatay caddesindeki eve
geri dönmek istediğini Sürayya’nın dükkanında bana söyledi.
Buradaki evimiz; zeminden ikinci kat, caddeden ise yolun
altındaydı. Bu nedenle boş zamanlarımızı Süreyya’nın dükkanında geçiriyor. Hem
ona yardımcı olurken hem de caddeyi izleme olanağımız oluyordu.
Geçen ayların
kirasını toplu olarak ödemeyi kabul ettiğinden, Abdullah’a olan borcumuzdan
kurtaracak olan bu öneriyi; arkadaşlarda kabul ederse olabileceğini söyledim.
Tanımadığımız bir arkadaşı almak yerine Cihat’ı kabul etmek
bize daha mantıklı geldi.
HACALI DAYTIMIN AĞZININ SULANMASI:
Hacalı dayı; anneannemin abisi, dini eğitimini köydeki
metrese de almış, Ramazan aylarında ve Cuma günleri imamı bulunmayan köylerde
ücret karşılığı imamlık yapan, diğer zamanlarını çiftçilikle geçiren biriydi.
Çok güzel pamuk gibi bembeyaz bakımlı uzun sakalları ona çok yakışıyordu.
Sömestre tatili nedeniyle köyde bulunduğum bu günlerde bize de,
diğer akrabalarla birlikte Hacalı dayıda konuktu. Konu: bu günkü gençlerin
haylazlığı, itaatsızlığı ve bu gençlerle ülkenin nereye gideceğiydi. Hacalı
dayı kendi gençlik yıllarını özlemle ve övgüyle anarak günümüz gençliğini
yeriyordu. Bende, ona; Sokretes’in Eflatun’u yüz yıllarca önce yaptığı savunmada
da, o günkü gençlerin itaatsız, tembel ve haylazlığından konu edildiğini, ancak
bu günkü Dünya’daki iyi yöndeki gelişmenin o günle karşılaştırılmasının bile
yapılamıyacağını örneklerle anlatmaya çalışıyordum...
Dayım benim sözlerimi dikkate almadan bildiğini okumaya
devam ederken, babam devreye girdi. Oğlum, sen dayınla boşuna uğraşma, bunların
gençliğinde yaptıklarını bir kenara bırak, bu yaşta senin okuldaki mini etekli
kızları görse saldırır dedi...
Dayım bir anda sohbeti bizim okulun kızlarına getirdi. Ben;
kız arkadaşların kıyafetlerini, kız erkek ilişkilerindeki medeni davranışları
anlattıkça heyecanlanan dayım; bir anda kendisini,benin okula ziyarete götürmem teklifinde bulundu.
Konukların biranda kahkahayla gülmesine aldırmadan
teklifinde samimi olduğunu vurguladı.
MESUT KIRABA İLE ARKADAŞLIĞIMIZ İLERLİYOR:
Mesut, Nazilli’li hemşerileri Mahmut ve Ertuğrul ile
birlikte Balçova’daki bir evde kalıyordu. Bir gün ders çalışmak için beni
evlerine davet etti. Sabah dan başladığımız çalışmaya öğle yemeği için ara
verdik. Benim alışık olmadığım güzellikte ve çeşit de yemek menüsü vardı.
Sofraya oturunca, bira içermisin? sorusuna, olumlu yanıt verdim.
Dün akşam üç arkadaş; üç şişe bira almışlar, bir şişesini
üçü bitirememişler. Mesut şişede kalanı içerken bana yeni bira açtı.
Yemekte şişeyi bitirip, ders çalışmaya devam etmem üç
arkadaşı çok şaşırttı. Çünkü onlar benim ne zaman sızacagımı bekliyorlarmış.
Böyle başlayan samimi arkadaşlığımız tüm okul yaşamı boyunca sürdü.
İNORGANİK SINAV SÜRPRİZİ:
İnorganik dersinin temelini kavrayamadığımızdan ezberleyerek
geçmeyi Haziran döneminde denedik. Sınavların başlamasına daha bir ay varken; Naci Buruncuk, Mesut
Kıraba ve ben birlikte çok önem verdiğimiz bu derse çalışmaya başladık.
Genellikle, tek başına kalan Naci’nin evinde çalışıyorduk. Her bölümü defalarca
okuyor, birbirimize anlatıyor, diğer bölüme geçtiğimizde önceki bölümü
unutuyorduk. Yılmadan ve inatla çalışmaları sürdürüp girdiğimiz sınavda, diğer
arkadaşlar gibi bizde başarısız olduk.
Ekim dönemi sınavlarında söz konusu dersi diğer yıllara
bırakarak, diğer derslere öncülük verdik. Benin
bütünlemeye kalan üç dersim vardı. Bu durum ikinci sınıfa devam etmemi engellemiyordu.
Ama yönetmenliğe göre; her dersten altı sınav hakkı vardı, sınava girmeyince
hakkın ölmüyordu.
Tasarı Geometri sınav sonucunu öğrenmek için okula gittim. O
gün İnorganik sınavının olduğu gündü. İstanbul’dan gelen hocamızın gecikmesi
nedeniyle, sınav öğleden sonraya alınmış. Sınava girecek az sayıda arkadaş, son
kontrollerini bir kez daha yapıyordu. Ayak üstü bazı arkadaşlarla sohbet
ederken, heyecanla bir arkadaş binadan çıktı. Tesadüfen asistanın, Hocayla
yaptığı telefon konuşmasını dinlediğini söylüyordu. Soruların yazdırıldığı telefon
konuşmasında; soruların genelde su’dan çıkacağını anladığını anlatan arkadaş,
çok da emin değildi.
Su bölümü çok iyi bildiğim bir konu olduğundan, bir anda
sınava girip girmemede kararsız kaldım. Son anda cesaretlenip girmeye karar
verdim. Gerçekten soruların ağırlığı su konusundandı. Oldukça yüksek bir notla,
bu dönem hiç çalışmadan bu zor ders den tesadüfen geçtim.
AFİŞ ASMA:
Anayasa Mahkemesi; özel Yüksek Okul yasasını iptal edince
biz ortalıkta kaldık. Toplantılar yapıyor, çıkış noktası arıyorduk. Bu bağlamda
Ege Bölgesi Dev- Genç başkanı Mehmet Çavuş
başkanlığında bir otobüsle Ankara'ya gitmeye karar verdik.
Ankara’da:
Sabah erken saatlerde Siyasal Bilgiler Fakültesindeydik.
Gazetecilik Yüksek Okulunda yaptığımız toplantıda; Ankara’dan arkadaşların
katılımıyla İstanbul’a eylem planı oluşturmak için birlikte İstanbul’a gitmeye
karar verildi...
Bir gün önce Dev Genç Genel Başkanı Ertuğrul Kürkcü ve on beş
arkadaşı, bir eylem nedeni ile gözaltına alınmış olduklarından, o gün mahkemeye
çıkarılacaktı. Ankara’yı hiç bilmeyen bizler destek amacıyla Ulus’taki adliyeye
götürüldük. Mahkeme salonunda polisle kısa süreli bir arbede yaşandı. Sonra polis
bizi zorla adliye binası dışına çıkardı. Caddede kısa bir süre slogan atarak,
saat yirmi üç de buluşmak üzere dağıldık.
İstanbul’da:
İstanbul’da otobüsü Harem’de park ederek, Genel Merkezin
çıkardığı “İleri” dergilerini kucaklarımıza alarak, vapurla karşıya geçip,
İstanbul Üniversitesine ulaştık. büyük çoğunluğumuz parkalı olan bizleri; faşistler
okulu basıyor diye dövmeye hazırlanan devrimci arkadaşlardan, son anda İzmirli
bir arkadaşın Mehmet Çavuşu tanıması üzerine kurtulduk. “İstanbul’da parkayı faşistler
giyiyormuş”
Fraksiyon farkı olan İstanbul’daki arkadaşlar, zorlukla
getirdiğimiz İleri dergilerini bir odaya çöplüğe atar gibi bıraktırdılar. Burada yaptığımız toplantı sonrası, son
kararı vermek için öğleden sonra İTÜ’de toplanmaya karar verdik.
İTÜ’de yaptığımız son toplantıda; aynı gün, aynı saat de,
İstanbul, Ankara ve İzmir’de protesto mitingleri düzenlemeye karar verildi.
İzmir’de:
İstanbul dönüşü, İzmir’deki diğer özel okullardaki öğrenci
cemiyetleri ile bir sıra toplantılar yaparak en fazla katılımın sağlanması için
eylem planlarını oluşturduk. Bu plana göre her okul kendi bölgesini ortada
kalan Özel Yüksek Okullarının durumunu anlatan ve yürüyüşe davet eden afişlerle
donatacaktı.
Abdullah’la bize verilen bölgeyi afişlemek üzere gece yola
çıktık. bulduğumuz uygun yerlere afişleri asarak Güzelyalı’daki Vali Konağına
geldik. Vali konağının duvarına afiş asmaya çalışırken, bekçinin itirazı ile
karşılaştık. Kısa bir tartışmadan sonra buraya afiş asmaktan vazgeçerek, aradan
Hatay Caddesine doğru afişleri asarak devam ettik.
Hatay Polis Karakolu yakınlarında afiş asarken bizi iki
polis yakalayarak karakola götürdü. Anlayışlı komiser sayesinde; tüm diklenmelerimize
karşı hakkımızda her hangi bir işlem yapılmadan serbest bırakıldık.
Yürüyüş ve Miting:
Hazırlıklarını Dev- Geç’in organizatörlüğünde yaptığımız ve
gerekli izinlerin alındığı yürüyüş ve miting; o zamana kadar İzmir’de yapılan
en büyük gösteri olarak, bölge gazetelerinin sürmanşetlerinde yer aldı.
BABAMIN BAYRAM TEBRİĞİ:
Bayram tatilinde ders çalışacağım gerekçesiyle köye
gitmedim. İlk ve Orta okul arkadaşım olan Kadir Özgül(Çetmi) Ankara’da polis di.
Ankara’ya gittiğimde ziyaret ettim ve birlikte faşistlerin elinde olan “Site
öğrenci yurdu”’nda kalan dayıoğlum Necip Acar’ı aradık
Ankara’ya geliş nedenini bilen Kadir; bayram tatili için
geldiği köyde, babamın benim ders çalışmak için gelemediğini söylemesi üzerine,
gerçek çok çalışıyor, vatanı kurtarmak için Ankara’larda dolaşıyor yanıtı
veriyor.
Kadir’in anlattıklarına çok içerleyen babam, bana bir bayram
tebriki gönderiyor. Tebrik kartında şunlar yazıyordu: sen garip bir köy
bakkalının oğlusun, başına bir bela geldiğinde arkandan koşturacak ne ekonomik
güce nede çevreye sahibim. Ölürsen yıllarca yasını tutarım, hapse girersen
yanına bile uğramam. Geçmiş bayramın kutlu olsun.
Okul dönemi boyunca babamın cahilliğine örnek olarak
gösterdiğim bu karta babamın yazdıklarının ne kadar doğru olduğunu iş hayatında
öğrenerek, babama haksızlık yaptığımı anlatmaya başladım.
TİRE TOPRAK MİTİNGİ:
Dev-Genç öncülüğünde, İzmir, Tire’de toprak mitingi
düzenlendi. Padişahlara ait bataklık tarla, Cumhuriyet döneminde kurutularak
ekime açılmış. Uyanık ağa, uçsuz bucaksız bu bitek tarlaya el koyup, senelerdir
köylüyü ırgat olarak çalıştırarak, toprağın tüm gelirini kendi alıyordu.
Toprağın köylüye dağıtılması için dava açıldı. Aynı zamanda köylüleri
bilinçlendirmek nedeniyle, tarlanın
bulunduğu alanda miting düzenlendi.
Yapılan konuşmaları alkışlarken ve slogan atılırken; bir
grubun sol yumruğunu, diğer grubun sağ yumruğunu havaya kaldırıp fraksiyon
farkını ortaya koyması, beni hayli üzdü.
Akşam üstü İzmir
yakınlarında mola verdik. Burada bir arkadaş, Kordona inip ne kadar yabancı
unsuru taşıyan iş yeri varsa hepsini kırıp dökelim önerisinde bulundu. Büyük
çoğunluğun onaylamadığı bu fikri ortaya atan kişinin, sonradan polis olduğu
dedikodusu çıktı.
AKHİSAR TÜTÜN MİTİNGİ:
Dev- Genç öncülüğünde tütün üreticisinin uğradığı
haksızlıkları gündeme getirip, çözüm önerilerinin ortaya çıkması için tütün
üretim merkezlerinden olan Manisa, Akhisar’da çok büyük bir miting düzenlendi.
Akhisar ve çevre il,ilçe ve köylülerin büyük destek verdiği
bu mitinge İstanbul ve Ankara’dan da çok devrimci arkadaş katıldı.
Hiç bir olaya meydan verilmeden yapılan yasal miting,
basında günlerce yerini korudu.
PİKNİK MASASI:
Zaman zaman Abdullah’ın Demirci’den kamyon şoförü
arkadaşları bize konuk oluyorlardı. Bizim açılıp kapanan bit pazarından
aldığımız iki portetif masamız vardı. Bunları hem çalışma hem de yemek masası
olarak kullanıyorduk.
Akşamları kafa çekerken, ilerleyen saatlerde masaya hafif
bir yumruk vurulsa, masa sallanıp rakılar dökülmesine neden oluyordu. Bu
durumdan rahatsız olan şoför arkadaşlar size bir masa getirelim diye söz
verdiler...
Söz verilmesinden uzunca bir zaman geçmişti, o gün laboratuar da
deneyim kısa dürdüğü için eve erken gelmiştim. Zil çaldı. Kapıdaki, söz veren
kamyon şoförünün muaviniydi. Hemen yukarı gelmemi istedi. Kamyonun kasasında
sarıya boyanmış, hiç kullanılmadığı anlaşılan bir piknik masası vardı.
Merdiven boşluğundan eve girip girmeyeceğini hiç düşünmeden,
üçümüz masayı eve taşıdık. Kamyon üzerinde masa yakalansa adamın kamyonuna el
koyacaklar!. Masayı salona koyup bir nefes aldıktan sonra, biz bu masayı nasıl
buraya soktuk sorusuna yanıt bulamadık. Oturulan yerlerinde ve masa üstünde
kullanılan tahtaların ebattı:4x25x200cm. di.
Okuldan gelen ev arkadaşlarımız ve konuk olarak gelen
herkesin; masayı gördüğündeki ilk tepkileri, masayı içeride mi? monte ettiniz
oluyordu.
Masa; özellikle fuar ve Üniversite sınavları sırasında üç
dört kişiye yataklık görevi de yapıyordu.
DALYAN GAZİNOSUNDA FELEKTEN BİR GÜN:
Dalyan gazinosu; Alsancak’da her tarafından deniz görünen
İzmir’in gözde eğlence yeriydi. Önünden geçerken, halkın kanını emenlerin
eğlence yeri diyerek, küfür ederdik.
Bir akşam Abdullah’ın Demirci’de Eczacılık yapan eczacı
arkadaşı, özel arabasıyla bize geldi. Beni Abdullah’ı ve Selimi alarak Dalyan
Gazinosuna götürdü. Selim ve ben daha kapıdan içeri girerken gördüğümüz lüks
karşısında sarhoş olduk. Çünkü böyle bir yerde, ilk defa milli oluyorduk.
Gece yarısından sonra gazinodan ayrılarak, tok karına
Kordon’da birde çöp şiş keyfi yaptık.
KUŞADASI GEZİSİ:
Abdullah'ın ailesi sık sık özel arabalarıyla İzmir'e
gelirdi. Bu sırada Apdullah arabayı getirip geceleri İzmir'in altını üstüne
getirirdik.
O yıl Abdullah beklemeye kaldığı için Demirci’de kalıyor,
ara sıra İzmir’e geldiğinde bizde kalıyordu. Mayıs ayının bir Pazar günü özel
arabayla gelen Abdullah, bizi Kuş adasına götürdü.
Selim, Cihat, eve yeni aldığımız Muharrem, ben ve Mesut
otomobile doluşarak sabahın erken saatlerinde Kuşadası’na vardık. Öğleye doğru
Kuşadası gezimizi tamamlayarak, Kuşadası’nı
gören bir tepedeki koyu gölgeli ağacın altında kafaları çekmeye başladık.
Ortam çok güzel, yiyor, içiyor,arabanın teybinden müzik
dinliyorduk. Ayrılma saatine yakın Kars, Sarıkamış’lı olan Maharrem; siğara
izmaritini uzağa fırlatırken, yanlışlıkla Mesut’un yeni aldığı çok güzel
erosunu yaktı. Maharrem çok üzgün olarak, defalarca özür dilemesine rağmen
Mesut sorunu uzattı. Tekrar, tekrar sitemlerine bir son vermesini istememize
karşın, Mesut söylenmeye devam etti. Ben sinirlenerek Mesut’la tartışmaya
başladım. Ortam gerildi. Toparlanıp arabaya binip geri döndük.
Önce Mesut’un yaptığı yanlışlık, sonra benim onun üzerine
giderek yaptığım aşırı tepki; arkadaşların güzel gününün yarım kalmasına neden
olduğum için ve alkolünde etkisiyle arabada başlayan sinir krizim eve gelince de
uzun süre sürdü. Arkadaşlar, beni teskin etmek için o gece hayli yoruldular.
Sabah okula gittiğimde hala ayılamamış, yaptığım yanlışlığın
burukluğunu; Mesut’la karşılaşıp, birbirimizden özür dileyinceye kadar devam
etti.
SAVAŞ: ALLAH AŞKINA BİR KELİMEDE BEN KONUŞAYIM:
Savaş, Selim’in
Denizli Lisesi Pansiyonundan arkadaşıydı. Parasız yatılı çok çalışkan olan Savaş,
şansızlık eseri iyi bir Üniversiteye gidememiş, İktisadi Ticari İlimler Akademisin
de okuyordu. Öğretmen olan babası; iyi bir üniversite kadar insanın kendini
donatmasının da önemli olduğunu örneklerle anlatarak onu, tekrar üniversite
sınavına hazırlanma yerine, ciddi bir
İngilizce kursuna gitmesine ikna etti. Amerikan kültürde bir yılda iyi
bir yabancı dile sahip olan Savaş, Rehberlik kursunu da yaz aylarında bitirdi.
Ona göre çok kolay olan akademi eğitimini sürdürürken, aynı zamanda Turizm
şirketlerinin aranan rehberi oldu..
Boş kaldığı akşamlar bize uğrar, rehberlik sırasındaki
anılarını, bizim ağzımızın suyunu akıta akıta anlatırdı...
Yine böyle bir akşam bize uğradığında biz kafa çekiyorduk.
Evde bakkal Sürayya’da vardı. Sürayya’nın ve Selim’in normalde çenesi düşüktü.
Benim ise alkol aldığımda çenem düşer. Savaş
geldiğinde biz yeteri kadar kafayı bulmuş, ha bire konuşuyorduk.
Bir süre sonra Savaş beni dinliyor, Selim’le, Süreyya aynı
anda konuşmaya devam ediyordu. Uzunca süre söz hakkı alamayan Savaş; ayağa
kalkarak, Allah aşkına bir kelimede ben konuşayım diye yalvarmaya başladı.
İSTEMEDEN KIZARMIŞ TAVUK İKRAMI:
Babam hiç aksatmadan ay başlarında aylığımı posta ile
gönderirdi. Parayı Konak’taki postaneden alır almaz, adet haline getirdiğim
Kemeraltın’daki lüks tavuk kızartması servisi yapan lokantaya giderdim.
Yine böyle bir gün söz konusu lokantaya gidip, hemen bir
porsiyon kızarmış tavuk siparişini verdim. Garson tabağı önüme koyar koymaz,
kıtlıktan çıkmış gibi tavuğa saldırdım. Tam yemeğimi bitirip ellerini sabunlu
bezle temizleyecektim ki, garson bir porsiyon daha önüme koydu. Benim bütçeme
göre pahalı olan ikinci tavuğa, hemen itiraz ettim: ben sipariş vermedim.
Garson cam kenarında oturan 50’li yaşlarında bir bey efendiyi
göstererek, onun ikramı dedi. Bey efendiye baktığımda; gözleriyle onun için
yememi istediğini anlayarak, büyük bir iştahla tavuğu yemeye başladım. Ara sıra
göz attığım bey efendi, çaktırmadan benin iştahlı yiyişimi izliyordu.
12 MART MUHTIRASI:
12 Mart muhtırası gazetelerin ikinci baskısında
yayınlandığında, Demirel’in zor durumda bıraktığını görmek ilk bakış da bizleri
sevindirmişti. Kısa sürede muhtıranın ekonomik çıkmaza giren hükümeti
kurtarırken gelişen özgülük ortamını kazıyacağını anlayamamıştık.
Ezilen halkın kurtuluşu ve ülkede izlenen yanlış politikalar
için devrimci olan pek çok arkadaşımızın yaşamları karartırken, dikensiz gül
bahçesi yaratıldıktan sonra aynı tas aynı hamam politikacılar yönetimi devir aldı.
KAMER’LE ARKADAŞLIK:
Öğrenci eylemlerinin yoğun olduğu dönemlerde ilgisine
karşılık vermediğim Kamer’le arkadaşlığımız başladı. Başta flört olarak
düşündüğüm ilişki giderek ciddileşmeye başlayarak, evlenme düşünceleri aklımıza
düşmeye başladı...
Kamer’le inişli çıkışlı gelişen arkadaşlığımız; onun
sorunlarımızı bir arkadaşımla paylaşması, “daha önce aldığımız sorunlarımızı
sadece ikimiz çözelim kararını” ihlal etmesiyle ciddi darbe yedi.
Birde intihar edeceğini yazdığı kağıdı kapıdan bırakıp,
kaçarcasına ayrılması, evlerinde kimse olmadığı için telefonlara çıkmayarak
ciddi bir sınavım öncesi beni ve arkadaşlarımı zor durumda bıraktı. Gece
yarılarına kadar tüm arkadaşlar evi gözledi, Süreyya; tüp değiştirme
bahanesiyle riski göze alıp, uygunsuz saate evin zilini çaldı. Hiç bir girişimimizden
saat 3’e kadar bir yanıt alamadık. Ben sinir krizi geçirirken Selim’in onu
balkonda görmesi hepimize derin bir soluk aldırdı.
Banyo yapıp, kendime gelerek o saat den sonra sabaha kadar
vize sınavına hazırlandım. Sınav sonrası kesin olarak ilişkimizi bitirmeye
karar verdim.
OKULUMUZ DEVLETLEŞTİ:
Muhtura sonrası kurulan Erim Hökümeti; solcuların üzerine
balyoz gibi inerken, birde yararlı karar aldı: özel yüksek okullar
devletleştirildi. Bu karar; bizin geleceğimizi belirsizlikten kurtarırken, okul
ücretinin artmasına neden oldu, şöyle ki: devletleştirilen özel okul
ücretlerinde %10 indirimde yapıldı. Bizim ücretimiz 5000Tl. iken, eczacılık
ücreti 6500Tl. hesaplamada baz alınınca, %10 indirime karşılık, biz her yıl
850Tl. fazladan ödemek zorunda kaldık. Tüm yaptığımız girişimlerden sonuç
alamadık. Sıkı yönetim nedeniylede bir eylem yapamadan kuzu kuzu bu farkı
ödedik.
ANTALYA GEZİSİ:
Vatan kurtarma misyonu derneklerin elinden alınınca boşlukta
kalan biz yöneticiler kendimize değişik uğraşlar bulmaya başladık. Bu
uğraşlardan biride Antalya’ya 23 Nisan tatilinden yararlanarak 3 günlük gezi
düzenlemekti.
Büyük ilgi gören bu organizasyon üç otobüsle yapıldı.
yönetimden iki arkadaş; bir iki gün önce Antalya’ya giderek, yatılı okullardan
konaklama yerleri ayarladı. Perşembe akşamı gece 12’de hareket ederek sabah
saatlerinde Antalya’ya vardık. Arkadaşların organize ettiği konaklama yerlerine
arkadaşları yerleştirerek, üç gün boyunca Antalya’nın turistik tüm yerlerini
program dahilinde gezdik.
Konya Altı Plajında Gazino Kapatma:
Benim sorumlu olduğum otobüsün kaptanı çok aksi biriymiş.
Başkan Emin; arabaları kiralarken şirket den bu durumu öğrendiği için özellikle
beni bu otobüse de sorumlu yaptı. Başlangıç da küçük bir tartışma yaşadığımız
şoför abiyle, ilerleyen saatlerde iyi ahbap olduk.
Biz Antalya’yı dolaşırken bu abi; asker arkadaşını bulmuş,
akşam tüm arkadaşları konaklama yerlerine dağıttıktan sonra bana, sevdiğin üç
dört arkadaşını yanına alarak Karaoğlan Parkı girişinde buluşalım dedi.
Saat 20’de buluştuğumuz şoförlerle; arkadaşının Konya Altı plajındaki
gazinosuna gittik. Denize sıfır konumdaki gazinoyu arkadaşı, bizler için
kapatmıştı. Büyük sürprizlerle devam eden gecede, en ilgimi çeken şey: helezon
şeklinde soyulan portakal kabukları arasında mumların yanmasıyla, külü hiç
düşmeden elmanın sigarayı içmesiydi.
Alanya Gezisi:
İkinci günkü programımız Alanya gezisiydi. İlk olarak “Damla
Taş Mağarasını gezmeye gittik. mağarada dolaşırken eczacılık bölümünden Tenay
adlı bir kız, kalabalık dan dolayı rahatsızlandı. Abisi ve yengesiyle gezide
olan bu arkadaş benden yardım istedi. Görevim gereği geziyi yarım bırakıp onu
dışarı çıkardım.
Alanya Kalesine çıkarken şoför abi; beni yanına çağırarak
Tenay’ın beni asıldığını söyledi. Beni dolmuşa bindirdiğini düşünerek, söylediğini
hiç ciddiye almadım.
Düden Şelalesi:
Bir arkadaş; yeni keşfedilen Düden şelalesini görmeden
gidersek, Antalya’yı görmüş sayılmayacağımız öğrendiğini söyledi. Programda değişiklik yaparak Pazar sabahı
oraya uğramaya karar verdik. Giriş
yerini bulamayınca, Antalya’dan 20 kilometre ayrıldık. Benzin istasyonunda
durum değerlendirmek için üç otobüs de durdu.
Arkadaşlar geri dönüp şelaleyi mutlaka görmek isterken, şoförler
geç kalacağımızı belirterek, geri dönmek istemiyorlardı. Benim ısrarımı
kıramayan aksi şoför diğer arkadaşlarını da ikna ederek geri dönüp, bu doğa
harikasını görme fırsatı bulduk.
İn suyu Mağarası ve Pamukkale:
Program dışı çıkan Düden Şelalesi dönüş programında olan Burdur, İn suyu Mağarası
ve Pamukkale gezi sürelerimizi kısıtladı. İn suyunda zaman tasarrufu yapmayıp,
Pamukkale’de zaman kazanalım düşüncemizi, malasef Pamukkale güzelliği
karşısında da uygulayamadık. İzmir’e varış saatini uzattık. Haberleşme olanağı
olmadığı için bekleyenler tuz yumurtladı.
Tenay Aşkını Açık Açık Belirtti:
Tenay; Pamukkale dönüşü yanındaki sınıf arkadaşının
davranışlarında memnun olmadığını belirterek benim yanına oturmamı istedi.
Anlayış gösteren arkadaş, benin en arkada olan yerime geçmeyi kabul etti.
Yol boyunca sohbet ederek geldiğimiz İzmir’de arkadaşlığımız
birkaç hafta sürdü. Onun yaşam tarzına ayak uydurmam beni ekonomik olarak
zorlamaya başlayınca, dostça ayrıldık.
AYVALIK, ÖREN, AKÇAY GEZİSİ:
Antalya gezisinden çok mutlu dönen arkadaşların yarattığı
olumlu ortam nedeniyle birçok arkadaş dan yeni gezi isteği geldi. Final
sınavların yaklaşması ve uzun tatilin olmaması, bizi hafta sonu bir günlük
geziye yöneltti.
Arkadaşlardan gelen taleplerin çoğunluğu Ayvalık tarafıydı.
Dört otobüsle yaptığımız gezinin ilk durağı Edremit, Akçay plajlarıydı. Buranın
doğal güzelliği yanında, denizin içersinden tatlı suyun, kaynaktan dışarıya
çıkma mücadelesi dikkatimizi çekti.
Ter temiz kumsalı ve deniziyle Ören plajları da çok güzeldi.
Ne yazık ki deniz mevsimi başlamadığından denize girme şansımız olmadı.
Ayvalık’da kısa bir şehir turundan sonra denizle iç içe
girmiş çamlık da öğle yemeği molası vererek, piknik yemeklerimizi yedik. Kız
arkadaşların, birbirinden güzel, lezzetli, kendi yörelerine özgü yemekleriyle,
patlayıncaya kadar midelerimizi doldurduk. Yemek sonrası kimi arkadaşlar bu
alanda piknik yaparken,bazı arkadaşlar ise Şeytan sofrasından güneşin batışını
seyretmeye gitti.
İzmir'e döndüğümüzde saat 21’e geliyordu.
ÇEKİRDEK ARKADAŞ GRUBU:
İkinci sınıfın başlarında kendiliğinden oluşan ve okul
bitinceye kadar devam eden çekirdek grubumuzda şu arkadaşlar vardı: Müşerref,
Canan Kılıç, Gülhan Has, Naci Buruncuk, Mesut Kıraba ve benden oluşuyordu.
Erkekler genellikle dersleri eker, kız arkadaşların çok güzel tuttukları
notlarla sınavlara hazırlanırdık. Bizde onların çarşı Pazar işlerinde onlara
eşlik ederdik.
SELİMİN NİŞANLANMA GİRİŞİMİ:
Selim aynı apartmanda teyzesinin yanında sık sık konuk olan
bir kıza aşık oldu. Kızla yaşadıkları kısa flört devresinden sonra, nişanlamaya
karar verdi ve ailesine kararını bildirdi. Selim’lerin ailesi; dedesinin otoritesin
de, babasının organizasyonundaydı. Önemli kararlarda, karar yetkisi
dedesindeydi. Selim’in dedesini anlatımlarından, görmeden tanımıştık.
Evde Parti:
Abdullah'ın beklemeye kalması sonucu evden ayrılmasıyla,
yerine Kars, Sarıkamış’lı Maliyede memur olarak çalışan Muharrem’i almıştık.
Muharrem Eşraf Paşa Lisesinden bir kızla arkadaşlığa başlamıştı...
O cumartesi kızın
arkadaşlarının da katılacağı bir partiyi evde düzenledi. Tabi ev sahibi olarak
bizlerde partiye katıldık.
Her an Selimin dedesinin geleceğini tahmin ettiğimizden,
kapıcıyı dışarıda gözcü bırakmıştık. Gelen kızlarla tanışma faslından sonra her
birimiz birer kızla eşleştik. Ben, lise
sonda okuyan babası beyaz eşya ticareti yapan Mukatdes’le arkadaş oldum. Pazar
günü Kemeraltı’ndaki Üniversite Hazırlık dersanesin de, ders çıkışı buluşmaya
karar verdik.
Dedenin Gelişi:
Parti henüz yeni yeni başlıyordu ki, kapıcı dedeyi yukarıda
oyalamaya çalıştığını, haber verdi. Hemen kızları gönderdik. Kışın ortasında
pencereleri açarak evi havalandırırken dede, eve geldi. Sigara dumanı
gitmişti ama bit pazarından aldığımız üçlü koltuğa telaşla bırakılan yanık sigaranın
yaktığı, yanık kokusu hala devam ediyordu.
Kapıdan içeriye giren dedeyi, sanki defalarca görmüş gibi
hemen tanıdık. Çok uzun boylu, yaşına rağmen; dik yürüyen, zayıf, her halinden
sinirliliği belli oluyordu. Girer girmez evi ateşe mi? veriyordunuz diyerek
taşı gediğine koydu. Daha önceden evde kalan tüm arkadaşlar; dedeye karşı
cesaretle, Selim’in nişanlanma istediğini savunacaktık.
Dedenin hiç gülümsemeyen,tavizsiz durumu karşısında; kısa
sürede, evde ben ve Selim’den başka kimse kalmadı.
Selim; süt dökmüş kedi gibi koltuk da büzüldükçe, ben
dedeyle tartışmayı sürdürdüm. Akşam üzerine doğru köye dönmek üzere dede
ayrılırken; gelirken bu nişana, kesin hayır kararındaydım. Bu konuşmadan sonra
düşünüp, babasıyla bir kez daha görüşmeye karar verdim dedi.
Meyhane Dönüşü Dedeyle Karşılaşma:
Pazar günü; evdeki arkadaşlara, benim köyden konuğum Raşit
Aydoğmuş’unda katılımıyla Basmanedeki tanıdık bir içkili lokantaya gittik,
kafaları çektik, alkolün etkisiyle dedesi hakkında değişik yorumlar yaparak
Tilkilik caddesinden yürüyorduk. Bir otelin önünde sandalyede güneşleyen dedeyi
görünce, ben ve Selim’den başka her kez arazi oldu. Bizi sevecen bir tavırla
karşılayan dede, hiç serhoş oldugumuzu dikkate almadan, ayak üstü kısa bir sohbet
etti.
Selim Karar Değiştirdi:
Dedesinden olumlu haber beklediğimiz günlerde, kızla
anlaşmazlığa düşen Selim nişanlanma kararından vazgeçti.
BU HALI TEYZEMLERİN:
Selim’in sonradan nişanlanmayı düşüneceği,henüz tanışmadığı
kız, apartman girişi üzerindeki dairede teyzesinin yanında kalıyordu. Bir akşam
sinemadan gelirken balkon demirine havalanması için serilmiş duvar halısına
değmeye çalışırken aşağıya düşürdük. Ne yapacağımızı bilemediğiz halıyı eve
getirip, bir köşeye attık.
Aradan zaman geçip, Selim’le arkadaş olan kız bize
geldiğinde, teyzesinin halısını tanıdı. Ama henüz teyzesinin onun bize eve geldiğini
bilmediği için geri götüremedi.
MUKATDES’LE KISA ARKADAŞLIK:
Selim’in bozulan moralini düzeltmek için Pazar günü
meyhaneye gidince, Mukatdes’le olan randevuyu unuttum. Kırgın olarak geldiği
evde, uzun konuşma sonunda barıştık. Haftada bir iki bir araya geliyorduk...
Bu birlikteliklerin sayısı sıklaşmaya başladı. Beraber
olabilmek için ya kursu, yada okulu ekiyordu. Ben birlikteliğe sadece flört
olarak bakarken, o evlenme hayalleri kuruyordu. Üç, dört aydır süren
arkadaşlığımızın; onun okulunu bitirmesine ve geleceğine zarar vereceğini
düşündüğümden, zorda olsa arkadaş kalarak ayrılmayı başardık.
SELİM’LE KÖYE GİTME:
Yaz aylarında Ekim bütünleme sınavlarına çalışırken, birden
bizim köye gitmeye karar verdik.. köye geldiğimiz saatte babamlar bir yakınımızın
Denizli’deki düğünlerine gidiyorlardı. Onların düğüne gitmekten vazgeçme
önerilerini, biz başımızın çaresine bakabiliriz diyerek kabuk etmedik.
Bir gün köyde kalıp ertesi gün İzmir’e dönerken, otobüs de
biri genç diğeri orta yaşlı iki bayan yan koltuğa, Nazilli’den bindiler. Kısa
sürede Selim’in girişimiyle yakın ilişki kurduk. İzmir’e kadar diğer yolcuların
farklı davranışlarla rahatsız olmalarını göstermelerine rağmen, biz davranışlarımızı
hiç değiştirmeden ukalaca sürdürdük...
Üç yol durağında inerken buluşabilmek için adreslerini
sorduk. Aldığımız yanıt bizi hayli şaşırttı. Çünkü genel evde çalışıyorlarmış.
MESUT VE NACİ KÖYDE:
Yaz tatilinde köydeydim. Sürpriz yaparak Naci ve Mesut köye
ziyarete geldiler. Aile olarak bu sürprize çok sevindik. Ertesi gün sabah dan
babam, belediyenin otomobilini kiralayarak bizi muhacir köyünün yanındaki çok
soğuk suyu olan çeşme başına götürdü. Çicekci enişteyle babam geri döndükten
sonra biz içki soframızı kurduk. Dayı oğlum Hüsamettin abide bize eşlik
ediyordu...
Akşam üzeri bizi almaya geleceklerinden, yazın köydeki
boğucu sıcağından kurtularak geldiğimiz bu yerin tadını bol bol içerek
çıkarıyorduk. Çeşmenin suyu gerçekten çok soğuktu. Kısa sürede karpuzu
çatlatıyordu.
Çakır keyfi olduğumuz öğleden sonra, bir Anadol otomobille,
bir kamyon aynı alana geldiler. Kamyonun kasasında, hiç namazını geçirmeyen
babamım iki elinde iki galon şişe şarap vardı. Denizli’den teyzemler ahbaplarıyla
pikniğe gelmişti. Buraya yerleşme itirazlarıma kesecekleri koyundan bizleri de
yararlandırmak istediklerini ve bazı konuklarında bize eşlik edebileceklerini
belirterek benim itirazım kabul etmediler.
Gelenlerden öğretmen Kemal Hazer ve Macit abi bizim sofraya
oturdular. Bitmek üzere olan rakının üzerine şaraba başladık. Bol bol devrimcilik
üzerine söyleşi yaparak içmeyi sürdürdük. İlerleyen saatlerde Naci ortalıktan
kayıp oldu. Kimseye çaktırmadan onu aramaya çıktım. Bulunduğumuz bahçeyi
çevreleyen çitlerden geçmeye çalışırken buz gibi akan çaya, sırt üstü düştüm.
Buz gibi su bana öyle iyi geldi ki bir süre yerimden kalkmadan uzandım.
Kalktıktan sonra hem Naci’yi aradım hem de ortamdan uzaklaşarak, tuvalet
ihtiyacımı giderdim.
Geri döndüğümde üzerim kuruduğu için ben farkında değildim
ama, herkes bana gülüyordu. Günün modası olan bembeyaz pantolonun arkası
simsiyah olmuş.
Ertesi günü köyde geçirdik. Hangi kahveye gitsek “ana beni
eversene” türküsü çalıyordu. İzmir’e dönmeden Pamukkale’ye gitmek için
bindiğimiz dolmuş da da iki kez üst üste aynı türkü çalınınca kusmak üzere olan
Mesut, sessizce ve kinayeli olarak ne olur şoför abi bir daha çalsana ricasında bulundu. Şoför;
hiç kırmadı, Pamukkale’ye kadar en az beş kere daha dinlemek zorunda kaldık.
SELİMLERİN KÖYÜNE ZİYARET:
Sık sık İzmir’e gelen Selim’in köyden arkadaşının düğününe
katılmak için Çivril, Irgıllı köyüne
gitmeyi kararlaştırdık. Düğün günü geldiğinde ben Cihat’tan önce köye ulaştım.
Selim; hemen motorsikletin arkasına beni bindirerek, çevreyi dolaştırmaya
çıkardı. Işıklı barajına doğru son sürat giderken, hayli aşağıya sarkan elektrik
kablosunu son anda fark edip, Selim’i uyarmam; her ikimizin de ölebileceği bir kazadan kurtardı.
Cihat’tın gelmesiyle Osman abinin manav dükkanında küçük
küçük demlenmeye başladık. Akşam tam bir çiftlik evine sahip olan Selim’lerde,
köyden arkadaşlarında katılımıyla eğlencemizi sürdürdük.
GARİP İLİŞKİLER:
Selim’in köylüsü içkili lokantada garson olarak çalışan
abinin dostu kanalıyla Selim, kapalı bir kadınla tanıştı. 40 yaşlarında olan
kadın bir zeytinyağı fabrikatörünün karısıydı. Eve gelirken başı kapalı çok
mütevazı giyimli olan kadın, evde vamp aktrisine taş çıkartacak kadar rahat dı.
Seliml’e arkadaşları başladıktan sonra bizim evin mutfağı
çok zenginleşti. Fazla gelen zeytin yağlarını arkadaşlara dağıtmaya başladık.
Belirli bir süre sonra oğlan kardeşinin hanımını, Cihat’la
tanıştırarak beraber gelip gitmeye başladılar. Bu sırada nişanlısından ayrılan
kızının morali düzelmesi için beninle arkadaş olmasını istedi. Benimde canıma
münnet, hemen kabul ettim. İlk tanışmadan sonra kız genellikle annesi ve yengesinden
ayrı olarak eve geliyordu.
İlişki oldukça garipti ama, Selim’le tanışmasına aracılık
eden kadınla arası açılan Selim’in kadını; kızını bize getirdiğini eleştiren
arkadaşına, namus üzerine söylediği sözler; sanki kendisi o işi yapmayan,
namuslu bir kadının sözleriydi...
Olay öyle garibimize gidiyordu ki anlattıklarının doğru
olmadığına kendimizi inandırmıştık. Ta ki, kızı nişanlısıyla barışması üzerine
benle arkadaşlığı bırakması, düğününe giden Selim ve Cihat’tın; düğün
salonunda, anlatılanların gerçek olduğunu görmelerine kadar.
SELİM’LE KAVGA:
Selim’in köylüsü olan ve garsonluk yapan abi zaman zaman
bizin eve kadın dostuyla geliyordu. Bizim evde olmadığımız zamanlarda gelip
giden abi; bu sefer, ben önemli bir dersin vizesine çalışmak için okula
gitmediğim gün geldi. Kibar bir şekilde karşıladığım, abi ve kadının yanında
küçük birde çocuk vardı. Onlar salona geçerken, ben ders çalışmak için odama
geçtim. Kısa bir süre sonra çocuğu oyalamam için abi, çocuğu benim odama
getirdi. Selim’in hatırı için sesimi çıkarmadım. Çocuk ders çalışmamı
engelliyordu. Bu yetmezmiş gibi, abinin birde beni, bakkala göndermeye kalkması
sinirimi bozdu, sert bir şekilde itiraz ettim.
Kısa bir süre sonra
toparlanıp gittiler. Akşam geç saat de bizde konuk olan Abdullah’la eve gelen
Selim, bana bozuk çalmaya başladı. Bu bozuk çalmasının nedenini abiye yaptığım
davranış olduğunu açıklayınca, tartışma kısa sürede kavgaya dönüşmek üzereydi ki...
Abdullah yemeğe gidelim diyerek konuyu değiştirdi. Sinirlerim çok bozulduğu ve
ders çalışacağımı bahane ederek ben onlara katılmadım.
Bir saat kadar sonra
Selim, odama gelip yiyecek bir şeyler getirdik salona gelir misin? davetine,
itiraz etmeden katıldım. Konuyu bir daha hiç açmadık ama abi, bir daha bizim
eve gelmedi.
SOBA HIRSIZLIĞI:
Kaç yıldır kışın ısınmayı, bit pazarından aldığımız borusuz
gaz sobasıyla sağlıyorduk. O akşam eve geldiğimde; salonda kurulmuş ve termosifon
yakıtıyla yakılmış bir soba, sım sıcak bir salon buldum. Cihat; apartman
kömürlüğünden bulduğu sobayı, kurmuş,yakmış, bize sürpriz yapmak için
bekliyordu...
Daha sobanın keyfini çıkarmadan merdiven boşluğundan bir
kadının feryadı yükseldi: daha sabah soba ve boruları temizlediğini, akşam eşi
gelince kurmayı planladığını bağıra bağıra anlatıyordu. Ayrıca, kapıcıya da soba ve boruları kimin aldığını bulması
emrini veriyordu.
Merdiven boşluğundaki gürültü biter bitmez, bizim altımızda
oturan öğrenci grubundan bir arkadaş bize ziyarete geldi. Sıcacık sobayı
görünce nereden aldınız? az önce bir komşu kadın sobası çalındığı için ortalığı
yıkıyordu dedi. Bit pazarından aldığımızı söyleyerek, arkadaşı savdık.
İçimize bir kuşku
düştü; ya arkadaş anlayıp, kadına haber verirse diye... Hemen sobanın içindeki
yakıtları boşalttık, sobayı ıslak bezle kısmen soğutarak, ellerimiz yana yana
kömürlüğe indirdik.
MASRAFLAR TABLOSU:
Eve çıktığımızdan beri eve alınanlar için bir sayfalık bir
tablomuz vardı. Dörde bölünmüş bu sayfanın her bölümünün başında, evde
kalanların ismi yazılırdı. Herkes evde ortak kullanımı için aldığı emtiaların
tutarını kendi hanesine yazardı. Tablo dolduğunda bir arkadaş, diğerlerinin de
bulunduğu biranda her bölümdeki giderleri toplar. Dört bölümdeki masrafları
toplayıp dörde böler. Herkesin payını ortaya çıkarılıp, yaptıkları masrafa göre
borçlu ve alacaklıları belirlerdi. Borçlu olan arkadaşlar, alacaklı olana paraları varsa borcunu öder, yoksa sayfanın
altına not düşerdi.
Bu uygulama dört yıl
boyunca hiç bir kuşkuya neden olmadan uygulandı.
STAJ SORUNU:
Öğrenci hareketlerinden çekinen iş yerleri, bizlerin staj
yapmamıza izin verilmiyordu. Bu nedenle okul, staj yerlerimizi kendimizin
bulmasını istiyordu...
Babamın top dan
kırtasiye alışverişini yaptığı Rafet Baykent; Çivi ve Galvanizli tel fabrikası
kurmuştu. Burada staj yapabileceğin onayı aldığım için, okula müracaat ettim.
Okulunda kabul etmesiyle ilk stajımı Denizli’de Ege Çivi ve Galvanizli Tel
fabrikasında yaptım. Yaptım dediysen, 36 iş günü bir fiil fabrikada bulunmam
gerekirken, bunu yarım günde hallettim. Yaz tatili bitip İzmir’e dönerken
tekrar fabrikaya uğrayıp staj defterimi imzalattım.
Staj defterimi idareye teslim ederken, staj defterini yüksek
tekniker imzaladığı için genel sekreter; stajı kabul etmedi. Bir anda yeni bir
yer bulmanın olanaksızlığı, zamanın geçmesi beni çaresizliğe itti. Tüm anlatımlarıma
karşı nuh deyip peygamber demeyen genel sekreter, birde öğrenci hareketleri
sırasındaki davranışlarımdan dolayı, zaten bana gıcık olduğunu söyleyince
çaresizliğim katmerleşti.
Staj defterini pincik pincik yapıp genel sekreterin masasına
fırlattım. Kağıt parçalarını toplamadan beni dışarı çıkarmamak için kapıyı
tutan genel sekreter, gelen telefona bakmak için masaya yöneldiğinde, fırsatı
değerlendirip odadan kaçtım.
Böylece yapmadan imzalattığım ve koşulları yerine getirmeyen
ilk stajım fiyasko oldu. Fakat genel sekreter, 12 mart dönemi olmasına rağmen,
olayın üstüne gitmediğinden her hangi bir ceza almadım.
EFES PİLSEN BİRA FABRİKASINA TEKNİK GEZİ:
Organik kimya teknoloji dersinde gördüğümüz teorik dersleri;
İzmir’de uygulama alanı olan fabrikalara teknik gezi düzenleyerek, aldığımız teorik
bilgileri pekiştirmeye çalışıyorduk.
12 Mart siyasi iktidarının öğrenci cemiyetleri yasaklamış
olmalarına karşın, biz eski yöneticilerin bazıları, bu tür organizasyonları
gayri resmi olarak devam ettiriyorduk. Hocamızın; belirlediği, gerekli izinlerini
aldığı teknik gezilerin organizasyonunu bizler, yürütüyorduk. Bu bağlamda ilk
geziyi Efes Pilsen Bira Fabrikasına yaptık. Bir otobüsle gerçekleştirdiğimiz
gezi Cumartesi öğleden sonraydı.
Gezi okuldan başlayıp okulda bitecekti. Ancak yol güzergahında
olan birçok arkadaş kendilerini mahallelerinde indirilmeleri için bana
isimlerini yazdırdılar.
Samimi bir karşılama yapan fabrika yöneticileri, teknik
geziyi tamamladıktan sonra bizleri yemek salonlarına alarak, bira ikramında
bulundular. İstediğimiz kadar bira içebileceğimizi, ama bardakların
aşırılmamasını kibarca hatırlattılar.
Bira içmemizi bitirip, fabrika yöneticilerine teşekkür
ederek okula dönmek üzere yola çıktık. Yol boyunca, elimdeki listeye göre, inmek
istedikleri yere gelindiğinde, inmeleri için uyardığım hiç bir kız ve erkek
arkadaş ayılıp inemedi. Tam dinlendirilmemiş taze biranın alkol derecesi
piyasadaki biralardan oldukça yüksekti.
Okulun çimli bahçelerindeki ağaç altına yatan birçok
arkadaş, gün batımında daha ayılamamışlardı.
DYO BOYA FABRİKASINA TEKNİK GEZİ:
Bu fabrikaya vardığımızda bizleri halkla ilişkiler müdüresi
karşıladı. Bir Kimya Mühendisi, eğitim salonunda fabrikayla ilgili teknik bilgiler
verdi. Sonra akım şemasına uygun olarak fabrikayı dolaşmaya başladık.
Alt katlarda fabrikayı dolaşırken bir sorun olmazken, üst
katlara çıkılan merdiven basamakları ve platformların ızgaralı oluşu, kız
arkadaşlarında genellikle etekli ve çoğunluğunun mini etekli olması işçilerin
dikkatinin dağılarak üretimin aksamasına neden oldu.
ÇAMLARALTI TUZLASI ÖN
İNCELEME GEZİSİ:
Çamlar altı Tuzlası teknik gezisi öncesi hazırlıkları,
Canan’ında içinde bulunduğu dört kişilik bayan grubu yapacaktı...
Şehir dışında olan bu yere dört bayan arkadaş gitmekte,
güvenlik nedeniyle zorlanınca benimde kendileriyle gelmemi istediler. Bende
memnuniyetle kabul ettim. Önce Karşıyaka’ya vapurla geçip, dolmuşla Çamlar altı
tuzlasına geldik. Gördüğümüz manzara bizi hayli şaşırttı: devasa havuzlar, tuz
yığınları, hayal edemeyeceğimiz büyüklükte vinçler, havuzlar ve tuz yığınları
arasında dolaşan mini lokomativlerin çektiği vagon katarları vardı.
Bir görevli, bizi yöneticiye götürdüğünde şaşkınlığımız hala
geçmemişti. Yöneticinin anlattıklarını arkadaşlar not alırken, ben pencereden
dışarıyı hayran, hayran izledim. İşletmeyle ilgili brifing bittikten sonra
sahayı dolaşmaya çıktık. Çok geniş alanı, mini lokomatife binerek gezdik.
Yönetici ham tuz elde edilmesini şöyle anlattı:
Güneş ışınlarının en etkili olduğu Temmuz, Ağustos aylarından önce
devasa havuzlar, belirli yüksekliğe kadar deniz suyuyla dolduruluyor. Güçlü
Güneş ışınları; suyu buharlaştırarak, deniz tuzunun havuzlarda çökmesi
sağlıyor. Daha sonra vinç ve vagonlar
aracılığıyla gördüğümüz dağ gibi ham tuz yığınlarında toplanan tuz, değişik
sanayi kuruluşlarına satılıyor.
Bize gösterilen ilgi ve gördüklerimizin heyecanından,
Kordon’da oturduğumuz çay bahçesinde hala ayaklarımız yere basıp,
kurtulamamıştık.
İŞ EKONOMİ PROFÖSÖRÜNÜN ARABASININ YERİNİN DEĞİŞTİRİLMESİ:
Bizim bölümün önünde ileride özel araç sayısının artacağı
düşünülerek, geniş bir alan park yeri olarak düzenlenmişti. Birkaç hocanın ve
yöneticinin dışında özel arabası olan olmadığından bu alan, öğrencilerin top
oynamasına hizmet ediyordu.
Bu dönem Ticari İlimler Akademisinden gelen, iş ekonomisi
hocamız, aracını bu alana park etmeye başladı. Kendisinden, bölüme daha yakın
uygun park alanının olduğu belirterek, aracını oraya park etmesi istenmesine
karşın, otomobilini buraya park etmeyi sürdürdü.
O hafta top oynayacak arkadaşlar, kaplumbağa vosvogen
arabayı zula bir yere taşıdılar. Ders çıkışı kararan havanında etkisiyle
arabasını bulamayan hoca; arabasını çalındığı endişesine kapılarak telaşlandı.
Garip hareketleri, çevreden onu gizlice izleyen arkadaşları hayli güldürdü.
Polisi aramak için tekrar idareye dönerken, bir arkadaş arabanın olduğu yeri
söyleyerek, olayın polise intikal edip, büyümesini engelledi.
TÜRKAN HANIMLA ARKADAŞLIĞIMIZ:
Bakkal Süreyya’ların evine Diyarbakır’dan gelen hava
subaylarının taşındığını duyduk. Aradan birkaç ay geçtikten sonra ne zaman
balkona çıksam, subayın hanımıyla göz göze geliyorduk. Kısa bir süre sonra
otobüs durağında beklerken yanına gittim. Mahallede konuşamayacağını, otobüse
binmemi söyledi...
Biri ilk okula giden diğeri üç yaşlarında iki kızı vardı.
kocası ve kızı okula gittiğinde beni eve alıyordu. Otuz, otuz beş yaşlarında
çok güzel olan Türkan hanım, sürekli kocasının ilgisizliğinden yakınırdı.
Ortamın müsait olduğu zamanlarda gece ve gündüz evinde buluşarak arkadaşlığımız,
ben İzmir’den ayrılıncaya kadar sürdü...
HACI ABİ UYDURUK FİLMİ BİR DAHA GÖRMEK İSTEDİ:
Yaz tatili için köydeydim. O yıl köyde, üç adet sabit sinema
vardı. iki tanesi kahvede film oynatırken, amca oğullarım; köye göre oldukça
güzel bir sinema salonu inşa edip, filmleri bu salonda gösteriyorlardı. Bir avuç
insanın yaşadığı köyde üç sinema birden olunca, kaçınılmaz rekabet vardı. Sinemanın
yanındaki “Kel Berber” Mustafa abinin işlettiği kahvede polis olan ilk okul
arkadaşım Kadir Özğül(Çetmi) ile gecenin ilerleyen saatlerinde tavla
oynuyordum. Gündüzleri kendi otobüslerinde muavinlik yapan amca oğlum İsmail,
geceleri kendi sinema salonunda film oynatıyordu.
Normal film gösterimi bittikten sonra yanıma gelen
İsmail, bu gece seks filmi gösterisi
olduğunu, kahveler boşaldıktan sonra belirli gençlere gösterileceğini fısıltı
ile bana duyurdu. Bizim yanımızda tavla oyununu seyretmekte olan İmam Hatip
kökenli, İzmir İktisadi ve Ticari İlimler Akademisi’nde okuyan Kedivellerin
Hacı abide fısıltıyı duydu. Israrla ne olduğunu sorunca açıklamak zorunda
kaldık. Karşı çıkıp böyle bir filmi seyretmeyeceğini düşündüğümüz Hacı abide,
bizle gizli seks filmi seyretmeye geldi.
Değişik Türk filmlerinden kesilmiş; sevişme sahneleri,
mayolu kadın, dansöz, v.s. oluşan bölük pörçük anlamsız 20 dadikalık bir
filmdi. On on beş arkadaşın izlediği film bitince, İsmail tekrar seyretmeyi
isteyip istemediğimizi sordu. Tek olumlu, ısrarlı istek Hacı abiden gelmesi
bizleri oldukça şaşırttı.
İSTOKOZ PAZARLAMA:
Ev problemi yaşayan, tesadüfen tanıştığımız “Tıp” son sınıf
öğrencisi Tahir’i geçici olarak eve aldık. Tahir, Tıp öğrenimin yanında
ticarete de meyilli, pratik İngilizcesi olan biriydi. Kısa sürede Selim’le
kaynaşan Tahir; Işıklı barajından getirdikleri balık ve istokozu, lüks restoranlara
pazarlamaya başladılar...
Balık tutmadı ama istokozu başta “Efes” oteli restorantı
olmak üzere Kordon’daki birçok restoranda alıcı buldular. Eczacılığın çok yaygınlaşması
üzerine eczacılıktan umudunu kesen Selim, bu işi geleceği olarak görmeye bile
başladı.
Çivril’den beş kasa istavritin geldiği gün, Tahir işi
çıktığı için memleketine gitmişti. Mecburen Selim’e ben yardımcı olacaktım.
Basmane oto garından aldığımız kasaları, sipariş veren restoranlara
götürdüğümüzde, öncekileri henüz satamadıkları gerekçesiyle geri dönüyorduk.
Buzları eriyen kasalardaki istakozların bozulmasından korktuğumuzda restoran, restoran dolaşarak dört kasasını
zararına sattık. Son kasaya alıcı bulamadığımız için Kordon’dan Hatay’a kadar
elimizde taşıdık. Eriyen buz suları, ne pantolon nede ayakkabı koydu ıslanmadık
Yorgunluk ve hayal kırıklığından eve geldiğimizde, kendimizi
yatağa attık. Kendimize gelip kasayı su dolu küvete boşaltınca istokozların
daha canlı olduğunu gördük. Simsiyah
olan istokozlar kaynar suya atılınca çok hoş bir pembeye dönüşüyordu.
Lüks restoranlarda bir porsiyonunu yemek için bir dünya para
öderken, o gün bizim evde bedavaya istokoz ziyafeti vardı. Bu olumsuzluk,
Selim’i tekrar derslerine sarılmaya itti.
KUMAR KAVGASI:
Ben genelde ders çalışmaya Balçova’daki Mesut ve Naci’nin
evlerine gittiğim için, son günlerde evde olan bitenden pek haberdar değildim.
Arada sırada eve uğradığımda birçok
yabancıyla karşılaştığımda, bunların eve yeni aldığımız Tahir’in arkadaşları
olduğunu düşünüyordum.
Köyden arkadaşım Raşit Aydoğmuş ve eşi fuar için İzmir’e
geldiklerinden o gün evdeydim. Dışarıda yemeğimizi yiyip eve büyükçe bir
karpuzla döndük. Karpuzu kesip arka odada oturan arkadaşları çağırmaya
gittiğimde gergin bir ortam vardı. bir süre bekleyip gelen olmayınca tekrar
arka odaya gittim. Gerginlik tartışmaya dönüşmüştü. Masadaki oyun kağıtları
dağılmış, iki yabancı kişiyle Tahir ve Muharrem masada hile yapılıp
yapılmadığını tartışıyorlardı. Bizim ev kumarhaneye dönmüştü.
Tekrar karpuz yemeğe davat ettim, Selim ve Cihat icabet
etti. Diğerleri müsafirimizin olmasına aldırmadan tartışmalarını sürdürdüler.
Gece geç saatte fuar dönüşü Raşit’leri teyzesine bırakıp eve geldim. Selim,
Cihat ve Muharrem’le konuşarak en kısa sürede Tahir’in evden ayrılmasına karar
verdik.
FİZİKOKİMYA LABORATUARI KONUKLARI:
Özel okullar devletleştirilince, Ege Üniversitesi
Mühendislik Fakültesi Kimya mühendisliği bölümü öğrencileri; kendi fakültelerinde Fiziko Kimya Laboratuarı
olmadığı için üçüncü sınıf'da bu dersi alamayan ve o anda dördüncü sınıf
olanlarla, üçüncü sınıf olan fakülte öğrencileri, belirlenen değişik günlerde
bir yıl boyunca bizim okula gelerek eksiklerini tamamladılar.
Bizde, bizim okulda bulunmayan Metallurji laboratuarı
derslerini Mühendislik fakültesinde
gördük.
MEHMET KÖSE’YLE YILBAŞI GECESİ:
Mehmet; sınıf arkadaşım, ailesiyle birlikte kalan, oldukça
esmer, uzun boylu, yapılı, mert, sözünün eri, çok tatlı biriydi. Zaman zaman
bize uğrar ders çalışır, bazı akşamlarda kafa çekerdik.
O yılbaşı, birçok arkadaşın katılacağı yılbaşı programını
bizim evde düzenlemiştik. Davetliler arasında Mehmet’de vardı.
Değişik yiyeceklerin hazırlandığı gecede içki olarak rakı
vardı. Ünlü masamızda başladığımız içkili yemek; eğlenceli bir sohbetle devam
ederken, pikap da değişik sanatçıların
plakları dönüyordu. İlerleyen saatlerde arkadaşlar birer bire ya evlerine
gidiyor yada bizim yataklara ikişer kişi yatıyordu. Salonda Mehmet’le beraber
kaldık. Adı konmamış bir rekabet içerisindeydik. Kim kimi önce yatağa
gönderecekti. Gece saat ikiye geldiğinde, her birimiz birer büyük rakıyı
devirmiştik. Devam edersek ikimizde sızacagımızı anlayarak, sessizce yatmak
için masayı temizledik. Mehmet masanın üstüne yatarken ben oturamagına yattım.
CİHAT’IN KAVGA ÇIKARMASI:
6 Mayıs akşamı, Hıdırellez
İzmir’de büyük bir coşku ile kutlanırdı. O akşam Mesut’tun ailesi Nazilli’ye
gittikleri için, onun evine yıkıldık. Annesinin Mesut’a hazırladığı üç günlük
yemeği bitirip, Hatay caddesine çıkmaya karar verdik.
Sokaktan caddeye ulaştığımız sırada; önden giden Cihat’ın
bir grupla tartışdığını görüp, hızla olay yerine vardık. Gurup altı yedi
kişiydi. Ne olduğunu anlamaya çalışırken, Cihat’tın ortadan kayıp olduğunu fark
ettik.
Her iki taraf da soğuk kanlılığını koruduğu için tartışma
kavgaya dönüşmeden bitti. İğne atsan yere düşmeyecek caddede; ateşler
yakılıyor, kızlı erkekli gençler dans edip, ateş üzerinden atlıyordu...
Kısa bir süre
dolaşarak, Cihat’ı caddede bulamadığımız için, eve bakmaya karar verdik. Bizim
eve yaklaşırken, Cihat elinde gaz tüpü hortumuyla göründü. O ne? Cihat
sorumumuza, Cihat’ın yanıtları, biz gülmekten yere yatırdı. Çünkü kavgada kullanmak
üzere eve hortum almaya gitmiş...
CİHAT’IN DENİZLİ’DE BİZİ EKMESİ:
Sınavların bittiği öğleden sonra birden Denizli’ye dönmeye
karar verdik. Selim ve benim Denizli’ye geldiğimiz saatte, köy otobüsleri
çoktan gitmiş olacaktı. Garajın hemen üzerinde evleri olan teyzemlerde konuk
olabileceğimiz için, bu kararı çekinmeden uyguladık.
Teyzemlere uğradığımızda onlar evde yoktu. Valizlerimizi
kapıya bırakıp Çınara doğru Cihat’la yürümeye başladık. Cihat’ı özel
otomobilleriyle karşılamaya gelen abisi Ahmet, bizi itfaiyenin yakınında buldu.
Eve valizini bırakıp bizi çınar da bulacağını söyleyen
Cihat, bir daha ortalık da görünmedi. Selim ve bende; otele gitmeyi bırak,
yemek yiyecek bile paramız yoktu. Cihat’ın geleceğini umarak Çınar’da uzun süre
dolaştık. Saat 21 sıralarında tesadüfen Selim’in liseden bir arkadaşıyla
karşılaştık. Hoş beş den sonra durumumuzu anlattığımız arkadaş; önce bizi Kırık
Çatal meyhanesine götürerek karnımızı doyurdu, sonra her ikimizi de evine
yatmaya götürmeyi teklif etti.
Ben teyzemlerin merak edeceğini söyleyerek onlardan
ayrıldım. Sabah valizini almak için gelen Selim’le buluşarak otobüs saatine
kadar birlikte olduk.
OKULUN EGE ÜNİVERSİTESİNE TAŞINMASI:
Yakın Doğu Kimya Mühendisliği adı altında girdiğimiz yüksek
okul, özel okulların devletleştirilmesi sonucu adı: Ege Üniversitesi
Mühendislik Fakülteleri, Mühendislik Yüksek Okulları Kimya Mühendisliği Yüksek
okulu oldu. Devletleştirildikten bir yıl sonra Kimya Mühendisliği bölümü, Ege
Üniversitesi merkez binaya taşındı.
Kaldığım mahalle Hatay’dan Bornova’ya direk belediye arabası
olması ikamet yerinde bir sorun yaratmadı.
ATATÜRK STADINDAN EVE GECE YÜRÜME:
Akdeniz olimpiyatları için yapılan Atatürk stadında o akşam
Türkiye- Bulgaristan Milli maçı vardı. İzmir’de ilk defa milli maç oynanıyordu.
Yüz bin kişilik stad hınca hınç dolmuştu. Güzel bir bahar akşamında
Bulgaristanı 5-2 yendik. Bu sonuç o tarihlerde sürekli mağlup olan Milli takımımız
için büyük başarı, bizler içinse anlatılmaz bir gurur kaynağıydı.
Stad dan çıktığımızde
saat 24’e geliyordu. O saat de ne dolmuş nede özel araba bulma şansı yoktu.
Belediye arabalarına binmek içinde saatlerce beklemek gerekiyordu. Kalabalıktan
kurtulup ileride bulacağımız araç umuduyla yürümeye başladık.
Sonucun verdiği mutlulukla, Halkalı’dan- Hatay!a kadar
yürümek bizleri hiç yormamıştı. Eve geldiğimizde saat kaç oldu diye bile
bakmadık. Uyumadan , uzun süre golleri tartıştık.
SELİM’İN NİŞANLISINA KİRLİ ÇAMAŞIRLARI GÖTÜRMESİ:
Selim mahalleden bir
kızla nişanlandı. Sık sık onlara akşam yemeğine gidiyordu. O akşam Selim eve geldiğinde üzgündü. Çünkü
kızın annesi, Selim’den kirli çamaşırlarını yıkanmak üzere onlara getirmesini
istemiş. Bizim özellikle çarşaflarımız çok kirliydi. Tatilden tatile köyde yıkanan
çarşafların üzeride, bazı geceler iki kişi günlük kıyafetleriyle yatıyor,
kendimiz yattığımız zamanlarda da temizliğe pek dikkat etmiyorduk.
Gece Süreyya’ya dükkanı açtırarak deterjan aldık. Küveti sıcak
deterjanlı suyla doldurup, Selim’in çok kirli çamaşırlarını birkaç saat suda
ıslattık, zaman zamanda çiğneyerek temizlemeye çalıştık. Sabaha karşı sererek
kuruttuğumuz çarşafları gören nişanlısı, sen bunlarda mı? yatıyorsun!! diye
hayretini gizleyememiş.
SELİM’İN ZEHİRLENMESİ:
Ev arkadaşımız Abdullah, beklemeye kaldığı yıl evlendiği için eşiyle bize yakın bir yerde kalıyordu. Sağ olsun bizleri sık sık yemeğe alırdı. Babası doktor olan Abdullah’ın evinde promosyon çok ilaç bulunurdu.
Ev arkadaşımız Abdullah, beklemeye kaldığı yıl evlendiği için eşiyle bize yakın bir yerde kalıyordu. Sağ olsun bizleri sık sık yemeğe alırdı. Babası doktor olan Abdullah’ın evinde promosyon çok ilaç bulunurdu.
O akşam Selim biraz rahatsızlandı. Abdullah’ın getirdiği
ilaçları, yarım bilgiyle inceleyen Selim, şu daha iyi bu daha iyi diye bir sürü
hap yuttu.
Eve geldiğimizde, kötüleşen Selim’i kusturarak rahatlatmaya
çalıştık.
TEDAVİ İÇİN TORBALI’YA GİTTİK:
Akşam üzeri beni çok büyük bir sancı tut du. Sancıdan
kıvrandığım sırada Naci ve Mesut bize geldi. Selim ve Cihat’ın tıp bilgileri
beni rahatlatmadı. O saat de hastaneye gitmenin çözüm getirmeyeceğini söyleyen
Naci, Torbalı’da doktorluk yapan ablasına gitmemizin çok daha iyi olacağını
söyleyerek bizi Torbalı’ya götürdü.
Eve vardığımızda benim sancım biraz hafiflemişti. Doktor
abla, beni iyice muayene yaparak ağrı kesici bir iğne yaptı. Geceyi orada
geçirdik. Ertesi gün gerekli tahlilleri yaptıran abla; önemli bir
rahatsızlığımın olmadığını, üşütmeden kaynaklanan bir sancı olabileceğini
söyleyerek bizi İzmir’e uğurladı.
MEZUNİYET TEZİ:
Mezuniyet tezini, grup arkadaşım Gülhan Has’ında içinde
bulunduğu dört kişilik bir ekip birlikte hazırlayacaktık. Konu: Zeytin Yağı ve
Yan Ürünleriydi. İkişerli gruba ayrılıp ön çalışma yapmaya karar verdik.
Gülhan’la ben; izleyeceğimiz yol hakkında bilgi almak, toplayacağımız bilgilere yardımcı
olacağını düşündüğümüz “EBSO” Ege Bölgsi
Sanayi Odasına gittik. Evraklar arasında
kayıp olmuş 50 yaşlarındaki Kimya mühendisiyle görüşmeye başlayınca, hayal
kırıklığına uğradık. Çünkü Evraklar arasından başını kaldırmadan bizimle
konuşan Kimya Mühendisi, bu konuda yardımcı olamayacağını söylüyordu. Biz ise
genç mühendis adaylarına saygı gösterileceğini umuyorduk. Oturma fırsatı bile verilmeyen görüşmeden
geri dönerken arkamızdan mühendisin
şöyle seslendiğini duyduk:
Zeytincilik Enstitüsünde bir Ziraat Mühendisinin bu konuda çalışmaları
olduğunu duymuştum, belki size yardımcı olur.
Bizi dikkate almayan birinin önerdiği bir yeri aramaya gerek
olmadığı düşüncesiyle EBSO’dan hızla ayrıldık. Daha dönemin başındaydık,
önümüzdeki günlerde araştırmak yapmak üzere bu konuyu şimdilik bıraktık...
Okula giderken belediye arabası yolda bozuldu. İkinci
arabaya binmek için otobüsten inerken karşımda Zeytincilik Enstitüsünün
tabelasını gördüm. Ümitsiz olarak; zeytin ağacı fidanların dikildiği çok geniş
bahçeden geçerek, Enstitü binasına ulaştım. Danışmada adını bilmediğim Ziraat
mühendisini bulmak zor olmadı. Çünkü tek ziraat Mühendisi çalışıyormuş.
Çekinerek odasına girdiğim Mühendis yerinden kalkarak beni
karşıladı. Çay ikramında bulunduktan sonra, sorunumu dinlemeye başladı.
İtalya’da yapılan bir sempozyumda sunulmak üzere arkadaşı
bir kimya Mühendisiyle hazırladığı bir bildiriye sahip olduğunu, Bürokratik
engeller nedeniyle katılamadığı sempozyumda; bu bildiriyi yetkin olmayan
kişinin sunmasına da içi elvermediğinden her hangi bir yerde yayınlanmadan dosyada
durduğunu belirtti.
Bildiri, bizlerin aylar sürecek çalışmada bile yarısını
hazırlama olanağımızın olmadığı kadar kapsamlıydı. Dosyadan çıkararak bana bildiriyi
verirken, hemen bunu hocamıza götürmemizi, bölüm bölüm sıfırdan hazırlıyormuş
gibi hocamızla paylaşmamızı öğütledi.
Beklenmedik hazine bulmuştuk. El yazısıyla hazırladığımız
kopyaları belirli aralıklarla hocayla tartışarak kendimize mal ettik. Tezin
hazırlama süresi dolarken, sadece ön sözünü değiştirerek hazır bildiriyi, tez
olarak sunduk. Tabi ki çok iyi bir not aldık.
PAMİR GÖVENÇ’İN İYİ NİYETLİ UĞRAŞISI:
Doçent Dr. Pamir hanım İnorganik Teknoloji dersimize giriyordu.
Görmemiz gereken konuları: hocamızın
yardımıyla dörder kişilik gruplar hazırlayıp, sınıfa anlatacaktı.
Büyük çoğunluğumuzun yabancı dil bilmemesi, diploma tezi
çalışmaları nedeniyle araştırmaya zaman ayırma olanağımızın olmadığı v.s.
gerekçeleriyle sınıfcak, bu güzel uygulamaya karşı çıktık.
12 Eylül dönemi olması, öğrenci derneğinin bulunmamasına
karşın, kendiliğinden bu ders de boykota başladık. Ortaya çıkmamaya özen
göstererek eski dernek yöneticilerinden bazılarımız bu boykotu organize
ediyordu. Herkes hem fikir olduğundan üç hafta başarıyla uygulanan boykota
karşı bir direniş olmamasına rağmen önlemleri sürdürüyorduk. Çünkü, Pamir hanım
sanki ders yapıyormuşcasına sürekli olarak sınıf da bulunuyordu
Uygulamaya en fazla karşı çıkan Seyit, dördüncü hafta aniden
fırlayarak derse girdi. Biz şaşkınlık içerisinde ne yapacağımızı konuşurken,
derslerle pek ilgisi olmayan üç kız arkadaşında; sınıfın boş olduğunu düşünerek
laflamak için sınıfa girip, hocanın bir Seyit’e ders anlattığını görüp, ne
yapacaklarını şaşırarak, sıralara oturmaları bizim boykotu bitirdi.
Mecburen başladığımız ders de, Pamir hanımın uygulamasına
boyun eğdik. Yılalar sonra ne kadar yararlı olduğunu anladığımız, bu uygulamada
hocamıza çok eziyet ettik. Ama o yılmadan tüm konuları bizlere, kendisinin
büyük katkıları ile hazırlattı. İş hayatına atılmadan bir çok konuda bizlerin
sanayi tesisleriyle tanışmasını sağlayan bu uygulama topluma hitap etme olanağı
da verdi. Ayrıca birçok teknik terimin İngilizcelerini öğrenme fırsatı bulduk.
DEVRİM TARİHİ DERSLERİ:
Devrim tarihi hocamız emekli bir Albaydı. Dersimizde Cumartesi
günüydü. Başlarda yoklama yapmayan hocamız, derslere kimsenin ilgi göstermemesi
üzerine yoklama yapmaya başladı. Kısa sürede herkes, bir ders de bulunmama
hakkını kullandığından, ikinci dönem tümümüz nerdeyse derse girmek zorunda
kalıyorduk.
Hoca kürsüde dersi anlatırken, bizlerde sessizce ya eksik
ders notlarımızı tamamlıyor, yada vize sınavlarına hazırlanıyorduk. Dersler
böyle geçip gidiyordu.
O gün hoca konuyla ilgi bir
fıkra anlatmış. Ama kimseden tepki almayınca, tek tek herkesi kaldırarak
anlattığı fıkra hakkında sorular sordu. Kimseden fıkra hakkında, bir kelime
bile yanıt alamadı...
Final sınavlarında öyle sorular sordu ki, sınıfın %95
bütünlemeye kaldı.
TEMEL İŞLEMLER VİZE SONUCU:
Unite Operation
“Temel işlemler” son sınıfın en zor temel derslerimizden biriydi. Başlangıç da
temel eksikliği nedeniyle anlayamadığım bu ders yüzünden, okulu bile bırakmayı
düşünmüştüm. Çünkü gazetelerde Kimya Mühendisi “kokereşçilik” yapıyor diye sürmanşet
haberler çıkıyordu. Cidi cidi okulu bırakmayı düşündüğüm günlerde Lise
arkadaşımın babasının “sen görevini yap, senin dışındaki olaylardan doğacak
sorunları düşünme, aksi takdirde ileride yapmadığın görevin dolayısıyla keşke
dediğinde, keşkenin işe yaramadığını görürsün” sözü okulu bırakmamı engelledi.
Daha fazla çalışarak ilk vize sınavında asistanları bile
şaşırtan tam puan olan “A” aldım.
TEMEL İŞLEMLER FİNAL SONUCU:
Temel İşlemler hocamız Boğaziçi Üniversitesinden transfer
olan Prof. Dr. ‘di. Aynı zamanda bölüm başkanlığımızı da
yapıyordu. Bu dersin vize ve final sınavlarında her türlü kaynağı sınav
salonuna getirebiliyorduk. Yani defter kitap açık bir uygulamaydı. Sınav
hakkını kayıp etmek istemeyen birçok arkadaşın girmediği bu sınava, bizim grup dan
Canan ve ben katıldım.
Önceden yardımlaşma yöntemini belirlediğimiz sınavda, ince
uzun sıranın iki başına oturduk. Anfi büyük, sınava giren az olunca, anfi
enince uzun olan her sıraya ikişer kişi oturuyorduk. Sınav soruları
dağıtıldıktan kısa bir süre sonra Canan çıkmak istediğini işaretlerle belirtti.
Bende ona yine işaretle çıkmamasını söyledim. Çok şıklı iki sorudan 70 puanlık
olan soruyu çözebilecektim. Canan bir şeyler yapıyormuş gibi vakit geçirirken,
ben soruyu çözdüm. Yanımda bulan bir deftere de çözümü aktararak anlaştığımız
yöntemle, Canan’a ulaştırdım. O defterden yanıtı yazılı kağıdına aktarırken,
ben ikinci sorudan da not alacak bir iki şıkkı da çözdüm. Kağıtların üst üste gelmemesine dikkat ederek
sınavdan ayrıldık.
Termo Dinamik final sınavından çıkarken herkes Canan’ı,
Temel İşlemlerden iyi bir notla geçtiği için kutluyordu. Bende kendimden emin
Canan’ı kutladığımda arkadaşlar, ısrarla kendi sonucumu öğrenmemi istediler.
Ben listeye bakmama gerek yok, ben geçtiğimi biliyorum dedim. Bir süre sonra
arkadaşların ısrarından kuşkulanarak baktığım listede, 20 aldığımı gördüm.
Hışımla bölüm başkanı hocanın odasına daldım. Çok rahat bir
posisyon da ne istediğimi soran hocaya derdimi anlatmaya çalıştım. Aramızda
konuşma o kadar uzadı ki, bir türlü kağıdıma tekrar bakmaya hocayı ikna
edemedim. Çaresizlik içerisinde, dilimin ucuna kadar gelen şu cümleyi:” benim
kopya verdiğim arkadaş iyi notla geçti, ben nasıl kalırım” diyemiyordum.
Sevecen bir tavırla yerinden kalkıp, yanıma gelip, elini
omzuma koyan hoca; Haziran döneminde sadece kendi kağıdıma çözümleri
yazdığımda, temelini almış olduğum bu ders den zorlanmadan geçeceğimi bana
anlatarak,kibarca odasından çıkardı.
ÖĞRENCİ TEMSİLCİLİĞİ SEÇİMİ:
12 Mart döneminde uzun süre öğrencilerin örgütlenmesine izin
verilmedi, her hangi bir nedenle poliste adresi olan yönetici konumundaki
birçok arkadaş tutuklandı. Bu totuklamalar da genellikle yaşın yanda kurularda
haksız bir sürü muameleye tabi tutuldu. Son sınıf da olduğum 1973 yılında
yönetimde; seçilen bir öğrencinin öğrencileri temsil etmesi gibi uydurma bir
sisteme izin verildi. üç gün içersin adaylar saptanıp, seçim yapılacaktı. Hızlı
bir şekilde aday belirleme çalışmaları başladı. Genel eğilim bana yönelmişti.
Başlangıç da hiç düşünmeme rağmen, başta Ertuğrul gibi bazı arkadaşların; işi
dar alanda, çözme girişimine tepki
olarak aday olmaya karar verdim.
Yoğun tartışmalar sonunda iki adayla seçime gidilecekti.
Ancak seçime bir saat kala bu sembolik temsilci uygulaması da iptal edildi...
MÜJGAN’LA ARKADAŞLIK:
Müjgan, Selim’in
nişanlanmak istediği ama sonradan vazgeçtiği kızın kardeşiydi. Teyzesinin
eşi sürekli şehir dışına çıktığı için bu kızlar, bizimle aynı apartmanda oturan
teyzesine eşlik ediyorlardı. Selim’le nişanlanma olayı olumsuz olunca ablasının
yerine daha çok Müjgan, teyzesiyle kalmaya başladı.
Selim ayrılalı iki yıl oluyordu. Babamın hiç aksatmadan
gönderdiği paramın posta havalesi o ay elime geçmedi.Gelmesi gereken günden
birkaç gün geçince, postanenin Hatay şubesine uğrayarak parayı aldım. Bu
nedenle havale kağıdının peşine düşmedim.
Bir hafta sonraydı. Müjgan’la apartman giriş kapısında
tesadüfen karşılaştığımızda; adımın Mesut olup olmadığını sordu. Evet deyince,
yanlışlıkla onların posta kutusuna benim havale kağıdının girdiği söyleyerek,
kağıdı vermek üzere beni eve davet etti. Havale kağıdını bulması uzayınca, beni
içeriye davet etti. İkram ettiği soğuk içeceği içerken, bir taraf dan sohbet
ediyor diğer taraf dan o havale kağıdını arıyordu. Israrla kağıda gerek
olmadığını, parayı aldığımı söylememe rağmen, o aramayı sürdürdü ve sonunda
buldu.
Bu yanlışlık sonrası tanıştığım Müjgan’la çıkmaya başladık.
Arkadaşlığımız ben mezun olup İzmir’den ayrılıncaya kadar sürdü.
KÖYDE KAYIP OLMAM:
Öğretmen, köylüm Abidin Aycan’ın düğünü ve yaz tatili için
köydeydim. Yaş daş olan arkadaşlarla; düğünü boş bırakmamak amacıyla, her an
davulcunun yanında olmaya karar verdik.
Abidin; düğününün ilk günün gecesi, bazı arkadaşlara ayrıcalıklı olarak
içki ikramında bulunacağını söyledi. Babamlardan gece eve çok geç veya hiç
gelmeyeceğimi belirterek izin aldım.
Bir gruba içki verileceğini hisseden bazı arkadaşlar,
bizleri yalnız bırakmamaları ve uygun ev bulmakta da güçlük çekilince, içkiye
başlamak gece yarısını buldu. Yer sofrasındaki, yeterli yiyeceğin olmadığı
içkide; içecek olarak az miktarda rakı ile bol şarap vardı. Küçücük bir odada,
on on beş kişi sabahın beşine kadar içki iştik.
Sabahın ilk ışıklarında davulcunun yanında olma kararı olduğu için,
herkes bulduğu bir yerde bir iki saat kestirecekti. Ben tesadüfen çalgıcıların
yatığı odada kendime yer buldum. Bir, bir buçuk saat sonra uyandığımda davul
çalmaya başlamıştı. Odada çok ağır bir koku vardı. hemen alınan karara uymak
için davulun başına gittim. Bir iki çocuktan başka kimse olmadığı ve tuvaletim
geldiğinden çalgıcıların yanından ayrıldım. Düğün evi köyün en dışındaydı. Uygun
bir tuvalet yeri araya araya ebemin bağına geldim. Çünkü diğer yerlerde koyun, kuzu otlatan
kadınlar ve çocuklar vardı.
Alkolün ve uykusuzluğun etkisiyle uzandığım gölgede uykuya
daldım. Saat on civarında toplanan arkadaşlar benim yokluğumu fark edip sessizce
aramaya başlamışlar, hiç bir yerde bulamayınca babamlara haber vermişler Mesut,
hiç bir yerde yok diye...
Gece atılan tabanca seslerini annemin babama hatırlatmasıyla
bizimkileri bir telaş almış, gidebileceğim her yer araştırılmaya başlanmış.
Düğün evine yakın Ayşe halamda ve Ebem’in evinde de olmayınca telaş artmış. Bir
çocuğun ebemin bağına doğru gittiğimi söylemesi üzerine annem, babam, halam, Sevittin abi ve isimlerini
hatırlayamadığım diğer kişilerden oluşan bir grup bağa gelmişti.
Halamın feryat içerisindeki sesi ile uyandığımda, etrafımda
sekiz on kişilik grubun sevinç çığlıklarına bir anlam veremiyordum...
İKİNCİ STAJ OLUMSUZLUĞU:
Birinci stajımı Yüksek Tekniker imzaladığı gerekçesiyle
Genel Sekreter kabul etmemiş di. İkinci stajımı, benden bir üst sınıf da olan
“Kefal” lakablı arkadaşların Denizli’deki Gürcan Deterjan fabrikasında
yapacaktım. Bu olanak ortak arkadaşlarımızın aracılığı ile sağlandı. Bil fiil
fabrikada yapmam gereken stajı, sadece staj defterinin imzalanmasıyla
halledecektik. Gerekli girişimleri yaptım. Fabrikaya okuldan resmi yazı gitti.
Ben İzmir’de, üçüncü sınıf dan kalan Organik Kimya, dördüncü
sınıf dan kalan Devrim Tarihi derslerinin bütünleme sınavına hazırlanırken,
Kefal’den aracı arkadaş Ahmet Özğül’den stajda, bir problem olduğu haberi
geldi. Hemen Denizli’ye gelip Kefal’le görüşmek için Bayram yerindeki satış
mağazasına gittim. Kefal yoktu. İşlerini yürüten görevli; patronun evraktaki
devrimci bıyıklı fotoğrafımı gördüğünde, stajı iptal ettiğini söyledi. Bir anda
yıkıldım. Okulun bitmesine bir aydan az zaman kalmasına karşın toplam 108 iş
günü stajımın bir gününü dahi yapamamıştım. Telefonla ulaştığım Kefal babasının
kararını değiştirme şansının olmadığını söyledi.
Yardımcı olabileceklerini umduğum Rafet Baykent’in Ege Çivi
satış mağazasında ise sahiplerinden kimse yoktu.
Bayılacak kadar kötü pozisyonda rastgele dolaşırken köylüm,
imam Ramazan Kurt’la karşılaştım. Benim halim o kadar kötü imiş ki, bir yakınımın
öldüğünü tahmin etmiş. Heyecanla ne bu halin deyince, aglamaklı olarak
gelişmeleri anlattım. O patronu tanıdığını söyleyerek, beni Kefal’in babasını
yanına götürdü. Benim onun düşündüğü kişilerden olmadığımı, babamın namazında
abdestinde biri olduğunu, banim her şeyime kefil olacağını söyleyerek, patronu
ikna etti.
Staj defterini bana veren patron defteri doldur gel,
imzalayalım dedi. Sevinçle teyzemlere gittim. Heyecandan kendim yazamadığım
için defteri Fatoş doldurdu. İmzalatmak için gittiğimde, defteri ilk okul
mezunu olan ustabaşı imzalamaya kalkınca itiraz ettim. Kefal’in imzalaması gerektiğini
söyledim.
Kefal’in sessizce henüz mezun olmadığını, ama ailesinin bunu
bilmediğini söylemesi beni ikinci kez yıktı...
STAJ SORUNUMUN KOMPLE ÇÖZÜLMESİ:
Koşullara uygun staj yeri bulamayıp, yapmış gösterilecek
uyduruk staj girişimleri de, olumsuz sonuçlanmış dı. İlk andaki şaşkınlığı
atarak, bir an önce okulu bitirmeye çalıştım. Nasıl olsa hemen iş bulma olanağı
yoktu!! Okulu bitirip bir döneminde staj yapmaya zaman ayırabilir dim.
Eylül bütünleme sınavları bittiğinde, dört yılda okulu
bitiren nadir öğrencilerdendim. Bu başarımdan dolayı beni tebrik eden Genel
sekretere, ne yazık ki stajlarımı tamamlayamadığım için mezuniyet belgesi
alamıyorum dedim.
Beni odasına alan Genel Sekreter; üç adet staj defteri
vererek,nasıl becerirsen becer, eski tarihli defterleri doldurup gelebileceğimi
ima etti...
Lise arkadaşlarım Zeki Hisarlıoğlu “Sivri”, Ali Özğül
“Şişko” nun büyük gayretleri ve yardımlarıyla bulduğumuz sanayi kuruluşlarının
adlarını ve mühürlerini kullanıp, bu işyerlerin de çalışmayan Makine ve Kimya
mühendislerine imzalatarak, bir hafta içinde 108 iş günlük stajı tamamlayıp,
dönem kayıp etmeden yüksek okulu bitirdim.
Bu sevinçli günde, Mesut’ların dükkanın da Mesut’a yardım etmek
için tüp değiştirmeye gittiğim bir evden, iyi bir bahşiş aldım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder